Διαγωγή…

Στο σθένος της αναπνοής συντελούνται μυστήρια λόγια.

Οι ευκρινείς ψυχές μας ταλαιπωρούνται σ’ έναν άξεστο κόσμο.

Τελικά η σιωπή που μας βόλεψε η ίδια μας σώζει!

Ακουμπώ τα κρύα ντουβάρια.

Είναι η λέξη που προσφέρεται καυτή μες την αιωνιότητα.

Παράξενο: αυτό που είμαστε μας δίκασε και τίποτα

Πια δεν μας σώζει. Ούτε ελεημοσύνες να αφήσουν πάνω σου κάτι

Από θησαυρό ούτε

Και των πολιτευμάτων η ουσία

Όλα ανατρέπονται σαχλά- όπως να είναι ματαιότης

η επικράτησή τους·

Ασθμαίνω ονειροπόλος και εμμονικός·

Σε τούτο το χωράφι ό,τι καλλιέργησα φυτρώνει

Πρώτα μέσα στο αίμα μου!

Γνώση και σαν σπουδή του εαυτού…

Έντυπος ήλιος μέρα καθαρή

Πλουραλιστικό το επουράνιο

Κάπου θα ενστερνίζομαι πραγματικότητα καθημαγμένη

Κι εξουθενώνομαι μες την Αλήθεια λαύρα·

Διασκεδάζω αναντίρρητα τις εντυπώσεις

Στο διάβα του ο χρόνος μου ανεξιχνίαστος

Κόκκινος πετεινός με αφυπνίζει τρέμοντας μες την αυγή

Με ντεραπάρει·

Α ωραία όταν ο άνθρωπος αγαπά και σφύζει

Από γεγονότα χαοτικά που μέσα του

Αναβοσβήνουν σαν πυγολαμπίδες!

Βλάσφημο είναι μόνο εκείνο που δεν ξεστομίζω·

Κι όλος είμαι ένας κορμός που καρποφόρησε ανάσταση-

Με εργαλείο μου το φως καλά μια μέρα ασύλληπτα θα σκοτεινιάσω!

Ευτυχώ μια ανθοφορία·

Ορμητικός τριγύρω μου ο περίγυρος

Ισιώνει απ’ της ηλιαχτίδας την γεωμετρία·

Ενώ ένα βαρύγδουπο αποτέλεσμα

Ιχνηλατεί το νυν και το μετά το χάος…

6/1/2023

Η κόρη του ήλιου!..

Είδα είδες είπαμε. Ξεκινάει από την απουσία η φαντασία.

Σαν να οργώνεις με βιολιά τον κάμπο και να λείπει η μουσική

Ώσπου, σε μια στιγμή, το άροτρο χτυπάει επάνω σ’ έναν βράχο και αναβλύζει

Μια νότα, ύστερα κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη- νάτο το θαύμα! Γέμισε ο τόπος θαύματα των ουρανών!

Όλα έγιναν κήπος. Και περπατά ανάμεσά του μια κοπέλα

Κόρη ξανθή του ήλιου- και χαμογελά, αφήνοντας

Να υπόσχεται ‘’κάτι’’ η πλάση!

Εδώ σε θέλω, να είσαι Ποιητής και να αγγίζει το χρυσάφι η πένα σου!

Να σβήνεις τα αναμμένα και με τα ‘’αόρατα’’ να συνδιαλέγεσαι.

Να ανοίγεις τα κλειστά και να μην νοιάζεσαι για κόστος ούτε ένα.

Να ίπτασαι επάνω από όλα γύρω σου που σέρνονται.

Και να σε παρακολουθεί ο Θεός κόπο μεγάλο και ευστοχία που έχεις!

Σαν να ουρλιάζει η μηχανή του Χρόνου·

 Σαν να ουρλιάζει η μηχανή του Χρόνου·

Και στις στέγες επικάθεται ένα σύννεφο μετανιωμένο·

Λυρικά τα δωμάτια που σε φιλοξενούν,

Τονίζονται στην προ-παραλήγουσά τους·

Εσύ στοχάζεσαι λευκά και κλέβεις την παράσταση·

Είσαι αόρατη δέσποινα των ανθισμένων εννοιών μου·

Βαθιά βαθιά ανασαίνεις κλείνοντας εντός σου αθωότητες μύριες·

Ζεις αποστομώνοντας την κακεντρέχεια του κόσμου…

Όπου με ζω και όπου με πεθαίνω..

Είναι τα όμορφα περιβάλλοντα μιας χαράς

Που δεν μας ανήκει. Κιόλας. Οι απρόσμενες εξηγήσεις μου, οι αμήχανες, που εγώ

δεν έχω άλλες αντοχές και ‘’κολλάω

στον τοίχο’’

σαν στραπατσαρισμένη μαριονέτα και αποσυντίθεμαι

Κίτρινος σαν από αφηνιασμένο πυρετό.

Οι σκέψεις μου τολμηρό μεγάφωνο που γι’ αυτό ποτέ δεν φοβήθηκα, οι τρανταχτές επιθυμίες μου·

ένα σκαλοπάτι από μια λύτρωση να απέχω, όμως

Με εμποδίζει πάντοτε μια αστραπή.

Ταπεινά προσβλέπω στον θάνατο,

έξω από κάθε πανικό μου.

Δίχως ήχο αντηχώ- στο θέατρο μιας λύπης που ξεφούσκωσε,

Και τώρα είναι περιρρέουσα χαρά!

Γυρεύω την γαλάζια νότα -ξημερώματα που το πουλί

με δασκαλεύει αισιοδοξίες-

Διαβάζω πάλι τις αράδες μου, όλα καλά τα ελησμόνησα,

Στην κοφτερή απόληξη του όρθρου, όλα καλά τα είδα

Και συναπάντησα την μέρα στο ξεδίπλωμά της,

Ορθία και αγέρωχη

Να διαστέλλεται σαν ένα σύμπαν που θεότητες δεν περιέχει

Ούτε ανάγκη έχει από τέτοια πια-

Μόνο που ζεύεται την καθαρή προοπτική του

Να με συντρίψει αποφασισμένο και να συντριβεί…

Αθήνα 3/1/2023

Μέρα πρώτη του Χρόνου και της δια βίου μύησης..

 

Κοιμόμουν αλλά δεν κοιμόμουν κι ήμουνα

Ένας καλόγερος που θησαυρίζει ήλιο· τρυπούσε

το κρανίο μου ο πυρετός, ένα ασφαλές

Συνονθύλευμα σιωπών και εντάσεων

Με κατείχε· κι εδώ

Αφηνόμουν να έχω λίγο κάρωμα αφού

Μια νύχτα δεν με φιλοξένησε στην αγκαλιά της.

Α αβέβαιο λημέρι από όπου δίχως να το ξέρω ναι ξεκίνησα

Να σκάβω λεξιλόγια και μουσική ευφράδεια ανεστραμμένη!

Το δέντρο κρέμασε τα άρματά μου πάνω

Στα στιλπνά φυλλώματά του.

Ο χρόνος έγινε ένα θεατράκι που κομπάρσοι

Είναι μόνο τα πουλιά- κι αυτό γιατί κατανοούν την τζούφια ελπίδα!

Γρήγορα αποστραγγίζομαι από μουσικές και μένω αδασμολόγητα να νιώθω την σεμνή φωτιά που αφήνει ίζημα αποκαΐδι πιο τρεμουλιαστό από μια συννεφένια ορμή που μένει

Πάνω στην γη, έξω απ’ τα πράγματα, στον καθαρό

Χώρο της αυταπάτης.

Αυτό το πάθος του μηδενικού μου σθένους συδαυλίζω ακόμα

Αφήνοντας να με υψώνουν ως τον ύμνο τα σαρωτικά λουλούδια

Λησμόνησα το ύφος μου με σάρωσε

Και πίνω τα πολύδροσα άνθη ώσμε κορεσμού

Και πάντα ξεροσφύρι…

Αθήνα 1/1/2023

Πρωτοχρονιά 2023..

Αναδιφώ κάτι τσαλακωμένες ηλιαχτίδες κλέβω απ’ την λάμψη τους

Καρπώθηκα ευφρόσυνη πρωτοχρονιά και μια λιακάδα

Ζέστανε λίγο την καρδιά μου· ψηλά είναι το δέντρο

Και ο σπίνος ο μαυλιστικός

Και χαμηλά η σουσουράδα η χορεύτρια

Πιο χαμηλά η ακρίδα και το δωρικό τριζόνι

Πιο χαμηλά πιο χαμηλά η αλαζονεία μας.

Οι ιδέες μου δόρατα καλοακονισμένα

Ντροπαλός ακόμη ο Ιανουάριος

Μπόλικο το νερό που όλα τα ποτίζει

Μπόλικη η γαλήνη κι η σιωπή.

Απ’ το μπαλκόνι μου μετρώ τον κόσμο

Στο οπισθόφυλλο των τετραδίων είναι μία σκοτεινή υπόσχεση

Νιώθω να παραστέκονται στην λέξη μου ακράτητα τριαντάφυλλα

Γεμάτα άρωμα και γενετήσιο παλμό.

Και η χρονιά

Εντεταλμένη να μου αρέσει

Σκορπά την ευωχία της στον άσπιλο ουρανό

Γεμίζει τα πνευμόνια μου ευαισθησία!

Τοπίο ψυχικής ομίχλης και ξεσφραγισμένη αιωνιότητα…

 

Χάνδακες και στο λασπωμένο έδαφος φυτά που αυθαδιάσαν πολύ σωστά·

Αναβλύζουν ύδατα κομπορρήμονα

Και εθισμένα στην βροχή κυπαρίσσια·

Δεντρολίβανα ακυμάτιστα και τσακμακόπετρες που διαθλούν την ηλιαχτίδα ως την σιωπή

Τοκίζοντας την παραξενιά της.

Εδώ περπάτησα, στου μεροκάματου την υποταγή εντεταλμένος.

Άφωνος αφού κατάπια την φωνή μου για να μην υπερβώ την μοίρα μου.

Έβρεχε και ξανάβρεχε, ήχος από σταλαγματιά που παίζει ένα άτσαλο ταμπούρλο πάνω στο θρασύ τσιμέντο

Και κάποτε φουντώνει το αλέγκρο του κάποτε λίγο υποχωρεί αφήνοντας

Να κρέμεται μια αίσθηση μονοτονίας πάνω στην υγρή ατμόσφαιρα του κάμπου.

Όλα τα είδα μες σε δευτερόλεπτα.

Ούτε στην ιστορία ούτε στον μύθο τους.

Βαρύς και με μπαρούτι ο ορίζοντας-

Κανοναρχούσε στην σιωπή και στην μελαγχολία.

Ψηλά και πέρα οι ελιές μανίζανε στην μοναξιά που εγκαταλείφθηκαν.

Κάτι σκυλιά γυρνούσαν πεινασμένα κάτω απ’ την βροχή.

Μεσημεριάζει.

Ο Θεός αργεί ή δεν λυπάται ούτε αγγέλους ούτε και τους υπηκόους του.

Θέλει να τιμωρεί..

Απόφαση…

 

Ε ρε ήχοι από χρώματα και βαθύκολπη Μεγίστη σελήνη!

Στις ερημιές που ο κόσμος μαραίνεται και ξεγελά τον αυτόκλητο θάνατό του.

Διασκεδάζω τις εντυπώσεις ακροβατώ πάνω στα γεγονότα.

Είμαι άχρωμος και νερένιος σίφουνας της φωτιάς και του νοήματος.

Μια ώρα κόκκινη μπουρδουκλώνεται στο τρεκλισμένο περπάτημά μου.

Δεν με πλησιάζει ο Χρόνος από απελπισία.

Στολίζεται ο τρούλος του κρανίου μου με ατέρμονο φως.

Όλος σβήνομαι και ανάβω μες την σιωπή.

Αναπνέω γαλαζωπός στην μοντέρνα άποψη των ουρανών.

Λαχανιάζω ανηφορίζοντας κάθε δύσκολο νόημα.

Συνεχίζω.

Πάντα θα συνεχίζω…

Η Ποίηση με βοηθά να καταλαβαίνω τα πράγματα από δύο πλευρές

 Η Ποίηση με βοηθά να καταλαβαίνω τα πράγματα από δύο πλευρές: εκείνη που έχει φως και εκείνη που είναι σκιά- τερματίζω τα κοντέρ και στις δύο απόψεις· και νιώθω να μην μου περισσεύει ή να μην μου λείπει τίποτα· κρατώ το νήμα και βγαίνω από τον μπερδεμένο λαβύρινθο, αφήνοντας πίσω μου την κάθε ματαιοδοξία· έτσι κι αλλιώς, έχω κλειδί για όλα τα ’’απόκρυφα’’ – και, χαμογελώντας, πάω να μπω μες τον δικό μου παράδεισο: ψευδαίσθηση κι αυτή των ψευδαισθήσεων!

Του Ναβαρίνο μνήμη τότε και μετά…

Στην πρωινή γυαλάδα κανένα φάντασμα δεν ανατέλλει

Στον κόλπο του Ναβαρίνο

Και στο τοπίο μία ζωηρή ελιά

Είναι η επωδός σε όλα

Θου Κύριε πόσο αλλάζουν κτήτορες οι τόποι

Κι όμως, σε κανέναν ποτέ δεν ανήκουν!

Τι να μην πω και τι

Να πω; Βραχυκυκλώνουν οι αντένες μας και νάσου

Που εμφανίζεται ο πορφυρογέννητος!

Βυθισμένα στα σπλάχνα της θαλάσσης

Ματωμένα πάμπολλα πλοία-

Ο ήλιος τα τρυπά με την τσουγκράνα λόγχη του.

Κοιτάζω!

Αυτοί που νύσταξαν πάνω στα καταστρώματα

Κοιμούνται κάτω απ’ το νερό.

Μπαρκάραν για την άβυσσο.

Τώρα μια ησυχία επικρατεί

Μεγάλη.

Και μες τον κόλπο η μνήμη με την Ιστορία παντρευεται και

Την λησμονιά.

Η Πύλος

ένα δάκρυ

στον οφθαλμό του φεγγαριού.

Τα βράδια στολισμένη σαν γερόντισσα που καπετανεύει

Και στα ρηχά και στα βαθιά. Ώχου

ο πόνος μας για λευτεριά βάθος που έχει!

Πατάω την αρβύλα μου στον λασπωμένο δρόμο-

Και ξέρω πόσο ταξικά πουλιέται το τομάρι μου·

Με συμπληρώνει η ορμή μου·

Τώρα γελώ με αντιφάσεις και με καταφάσεις·

Πατρίδα για τα κείνα που δεν ξέρω έμεινες με ρίζες μαραμένες

Και που παλεύεις χρόνους τόσους ούτε και λευτερώθηκες·

Γυαλίζουν όλα μες την πρωινή ευδία,

Γυαλίζουν και αμφισβητούνται·

Οι ναύαρχοι πάταξαν μια φιλοδοξία,

Οι αρχηγοί των αρχηγών νίκησαν και ναυάγησαν·

Στην πρωινή γυαλάδα κανένα φάντασμα δεν ανατέλλει

Το Ναβαρίνο στέκεται εκεί και τραμπαλίζεται:

Αδιάφορο και αντιφατικά ευτυχισμένο!...

22/12/2022 Πύλος..

Ανοικτό πλατειάζον λεξιλόγιο

 Ανοικτό πλατειάζον λεξιλόγιο

Αδειάζει τα νοήματα σωρηδόν μες το αειφόρο χωράφι της γλώσσας

Ένα φως επάνω του φιλολογεί και σπιθίζει

Κάνοντας προσιτό το διάστημα

Κάνοντας υποφερτή την μοναξιά….