ΦΩΝΗΕΝ ΥΠΟΔΟΡΙΟ...,

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Υποδόριο φωνήεν...

Ποίηση

Με άλμα πας στον Παράδεισο Με άλμα πας και στο Πουθενά·

Με άλμα πας στον Παράδεισο

Με άλμα πας και στο Πουθενά· ένας ο τρόπος

Εαυτόν και θυσίασε!

Σκευωρούνε τα γύρω σου και σκηνοθετούν ματαιότητες·

Πλέουνε για να συναντήσεις τα όνειρα·

Να που νυχτώνει και δεν την φοβάσαι την νύχτα·

Χορός να λάμψεις και χορός να αναληφθείς

Σε ουρανούς καταγάλανους- η Ποίηση είναι η Αλήθεια!

Επικεντρώνεσαι στο Φως που αγαπάς, αγαπώ

Την καθαρή σου Προσήλωση

Στου σκοπού τον Σκοπό!

Όταν τελειώνουν αυτά που έχω να πω

Όταν τελειώνουν αυτά που έχω να πω, κλείνομαι στον εαυτό μου· κι αυτό είναι μια μυστική συνάντηση με τον εαυτό μου, μια σφυγμομέτρηση να δω μέχρι που πάει αυτός ο ορίζοντας της ευαισθησίας μου, που αύριο θα γεννήσει πάλι ποιήματα και πάλι εκμυστηρεύσεις.

Να πόσο απλό είναι και όμως, ταυτόχρονα, πόσο σύνθετο, αν πας να το αναλύσεις.

Βυθοσκόπηση το λες- με την έννοια που ο οφθαλμίατρος έβλεπε μες το μάτι μου προχθές όλα εκείνα που δεν φαίνονται με το μάτι που με κοιτάζει.

Κρύβουμε τόσα πολλά τελικά;

Και ποιά επιστήμη μας αναγνώθει με τον τρόπο που καταλαβαίνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε, αλλά νιώθουμε και ασπαζόμαστε τα όποια συμπεράσματά της;

Πτήση σε ουρανούς που δεν κατανοούμε.

Και είμαστε πιλότοι δόκιμοι και θαυμαστοί!

Κλειδώνει ο κόσμος μας κλείδωσε

Κλειδώνει ο κόσμος μας κλείδωσε

Τι να τις κάνεις τις προοπτικές, τα υψηλά ποσοστά κερδοφορίας

Των εταιρειών, τους κρατικοδίαιτους εργολάβους

Που ξεπουλούν όσο όσο την έμπνευση

Των εθνικών κλήρων, την σημαία

Που έβγαλαν επάνω της το άχτι τους

Ένα τσούρμο παράξενα τσογλάνια, τι

Να την κάνεις την ορμή των ταμείων; Αγοράζουν τα πάντα

Οι τραπεζοκένταυροι,

ασουλούπωτο μένει το μέσα μας χάος

Και είναι κουρελού εθνικοτήτων πλέον

η πατρίδα..

Αισθήσεις ξεκρέμαστες..

Η όραση θα αρχίσει να κερδίζει
Όταν εμπιστευτεί την ακοή της-
Βρε τι παράξενα που λέω! Ας πούμε
οι αισθήσεις μαλώσανε
Και πια δεν συνεργάζονται: τότε
Θα ξεχαρβαλωθεί το σώμα, θα ‘ναι
Μια μουσική μπάντα που ο καθένας παίζει
άλλον σκοπό·
θλιβερό!
Ανάγκη για πειθαρχία
Λοιπόν! Και όπου φυσάει ο βοριάς, φυσάει.
Στην εντέλειά του
ο χρόνος αφανίζεται-
Κάθετα άρχουν οι σκέψεις
Μηδενίζονται τα κοντέρια
Όσα χιλιόμετρα να γράψεις μες την περιπέτεια
Ασήμαντος είσαι
Η όραση ξέρει
Η ακοή ξέρει
Η αφή
Η όσφρηση-
Πώς να σε προφυλάξουν; Αν είσαι
ρομαντικός που αγαπά να σφάλει
Θα την πατήσεις
και θα σε κλάψουμε
παρακάλα
για την συγχορδία των αισθήσεων
Μήπως και δεν σε νικήσουνε
Οι ματαιότητες..

Ιανουάριος 2019

Χορεύουμε όπως θέλουν οι λεπτομέρειες…

Ξέρω πως ακούς και δεν ακούς, την πεπατημένη
Έχουν συνηθίσει τα πόδια σου, ο καιρός
Έχει μια άγρια παγωνιά, λιβανίζω 
κάτι λέξεις λες και θα με νεκραναστήσουνε, δεν ξέρω
Πως τα λεξιλόγια σε εκδικούνται, σε κάνουν
να λείπεις κι ας είσαι παρών, είναι ουσιαστικό
το ρήμα και ρήμα
Το ουσιαστικό, να λεπτομέρεια!

Ένας χορός είναι σε ρεβεγιόν πρωτοχρονιάς, φοράς τα καλά σου
και σε υπογραμμίζουν οι λεπτομέρειες, η μουσική
σκηνοθετεί, γύρω σου
όλοι χαμογελούνε,
κάτι ελπίζουν, ας ευοδώσει
να γίνει αυτό που περιμένουν,
είναι κακό να ζεις χωρίς ελπίδα! Δες το
κι εσύ: είναι μια πρώτη μέρα της χρονιάς και ο ήλιος
Τρυπά την συννεφιά
και κάτι σου δηλώνει: χαμογέλασε!

Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2019

Εαυτόν αντιμάχομαι!

Η αλητεία μου παίζει άμυνα και δεν
αλλάζει τίποτα από την τάξη του κόσμου· κρέμονται
στο κενό οι φιλοδοξίες μου· πάσχω
όπως μες την λιακάδα πάσχει
ο τυφλοπόντικας
και στο χωράφι
προβάλει το κεφάλι του,
ήσυχα,
φοβισμένα.
Παίζουν άμυνα οι αισθήσεις μου, το ένστικτο
ακονίζει ορμές επάνω στο λαδάκονο της πραγματικότητας· ένα
λουλούδι αναφαίνει μες το όνειρο του ουρανού·
έχω προθέσεις αγνότερες του ρόδου·
Εαυτόν αντιμάχομαι!

Ορμέμφυτο!...

Τι συμβαίνει ζωηρό που να εγγράφεται χρώματα και το ακολουθεί καταπόδας η μέρα;

χλιμιντρά όπως το άλογο το υπερήφανο
Και αφήνει πίσω που την ζοφερή βραχνάδα
Του ουρανού.

Ο Δεκέμβριος σβήνει όπως πυγολαμπίδα που έπεσε
Στο λάδι της νύχτας.

Ένας ψίθυρος ακούγεται: φωνήεντα λάμπουν ανοιγοκλείνοντας την υπόστασή τους όπως τα μύδια στον βυθό.

Μέσα σε τούτο που δεν καταλαβαίνεις κι απόλυτα, χαμογέλασε- η ζωή σου δίνει το έναυσμα της Αστραπής· όλα μια Ιδέα είναι· αν την σβήσεις
Θα μαραθούν τα σωθικά σου και δεν θα σε πλησιάσει ο Έρωτας!

2018

Χαλάει το περίγραμμα

Χαλάει το περίγραμμα και εξοκείλω ανοίγοντας

Το σύνορο ως να με βρεις

Μπροστά σου, ατίθασο και περπατώντας

Στην άμμο της περιπέτειας·

Η μέρα ζει την λιακάδα της· Δεκέμβριος· ζήσε για να σε ευχαριστηθούν οι αγωνίες σου! Και πάλι

Αναρριχώνται όλα σου μες τον καλόγνωμο ουρανό, φτηνά αγοράζοντας τα ακριβά και μόνο που ο έρωτας μένει

Πιστεύω!

Να δεις λίγο και μέσα σου!

Να καταλάβεις θάνατο και να νιώσεις

Και το σπουργίτι που τινάζει παγωμένο τα φτερά του..

Να γράφει πάνω σου ο βίος:

Ασημαντότητες που βάφουν τον εγωισμό σου μελανό.

Να σε πυροδοτούν οι σκέψεις- σαν ένα

Επαναστατικό φερέφωνο που το κατευθύνουν

Ηθικές περισπωμένες του άλλοτε.

Να δεις.

Να δεις λίγο και μέσα σου!

Χριστούγεννα!

Το ένα σκέλος φαντασία και το άλλο φως
Θρυμματισμένο, άοκνο, που ντύνει
την πλάση με το λούστρο του, ιαματικό φως, πράο, που 
μεγεθύνει τα πράγματα, κι όσο η ύλη έχει πέραση τόσο εγώ
να την αρνούμαι, να κυριαρχεί
Και να γαντζώνεται στον ιστό των λεξιλογίων, ωστόσο
Να με θέλγει το Ποίημα, να εξουσιάζει
επάνω μου
Με ήχους, με χρώματα, με εικόνες και
ορθότερο απόνα κυπαρίσσι να ψηλώνει έως να φτάσει
Να βυζαίνει λυρικό ουρανό.
Χριστούγεννα όπως και να το δεις- Χριστούγεννα!
Ξεκαθαρίζουν οι προθέσεις και θα σκαρφαλώσω σ’ έναν πύργο υδάτινο
Που σχηματίζει η βροχή και κατευθείαν με πάει
Στο γλαφυρό παλάτι του ουρανού!

Πρόσωπο που πεινάει συμπάθεια…

Αράγιστο και όπως πίνει ήλιο
Και μεθά,
φλογοβόλο της ρίμας, πρόσωπο 
που πεινάει συμπάθεια,
Φωτίζεται απ’ την ανάγκη του Έρωτα, τίποτα
εδώ δεν σταματά, μια φιλοσοφία
κραταιή και ωραία
Το φέρνει στον νου μου, να σχηματιστεί
από το Τίποτα, από μια ανάγκη των έσωθεν,
Που όμορφα λαλεί μας η ζωή και όποιος
ακούει, ακούει!

Όταν προβαίνεις στο παράθυρο κι είναι τα μάτια σου γεμάτα νοσταλγία·

Όταν προβαίνεις στο παράθυρο κι είναι τα μάτια σου γεμάτα νοσταλγία·
Ήχος απόκοσμος ακούγεται, η μελαγχολία δαγκώνει τα αφρόξυλα,
Δεν δέχεσαι να αναπνεύσεις την λύπη, στυλώνεις τα μάτια σου σε ένα λουλούδι του κήπου
Και δοκιμάζεις το σιρόπι της μοναξιάς σου
Τόσο αλήθεια γλυκόπικρο..

Τιναχτό άνθος και το λουλούδι κραυγάζει λιακάδα

Τιναχτό άνθος και το λουλούδι κραυγάζει λιακάδα
Που ο χειμώνας έφερε· ντεραπαρισμένα σύμφωνα που ακουμπούν τα φωνήεντα, κράτος
Εν κράτει, αμνησίκακο φως που σκορπά διαφάνεια και εκμυστηρεύσεις· ό,τι είδα είναι μια γνώση εξουσιαστική· η Ποίηση κορυφώνεται μέσα στον ελαιώνα, δύσκολα
Λόγια που αγγίζουνε τα παραμύθια
Αναφλέγονται όπως ο Χρόνος ορίζει· και μια πεμπτουσία ηρωικής Μαρτυρίας ανοίγει ιστορίες πολέμου 
παροτρυντικού
Να σε μάθω και να με μάθεις απόψε..

Δεκέμβρης 2018

Τι συγγένειες έχει η νύχτα με την καρδιά μου;

Τι συγγένειες έχει η νύχτα με την καρδιά μου; και το φεγγάρι πώς μου μιλά
Ανοίγοντας την αυτοκρατορική βεντάλια του
Στο πρίσμα του ουρανού;
Μια δεκεμβριάτικη απόβαση στον ύπνο που δεν χόρτασα, μια
Απατηλή μνήμη και όλα θα φτιάξουν 
τοκίζοντας την παρουσία τους με ελπίδα-
Ξημερώνει σε λίγο, μια ψύχρα ανεβαίνει στα κλαδιά,
Όλη την νύχτα ένα αγιάζι περόνιαζε τα δέντρα·
Σε σκεφτόμουν, πολύ σε σκεφτόμουν·
Και έπεσα να κοιμηθώ λάμνοντας σ’ ένα όνειρο που θησαυρίζει τα φιλιά σου καθιερωμένη ιέρεια!

Δεκέμβρης 2018

Κορίτσι στων ανέμων την κόψη…

Στον αέρα σκάζει ένα χαμόγελο σαν από ένα κορίτσι που αναστάτωσε

την μέρα· είναι η συγκίνηση που ρέει στα νέφη, είναι

η μουσική σαν πρίσμα ανοικτό της θαλάσσης-

Και σε όλα μια σκόνη μπαχαρική

Μπουχός·

Άτμητα τα δευτερόλεπτα διχοτομούν την ευδία·

Τα ακούς που βοούν ερμαφρόδιτα·

Κι όπου το θηλυκό νικάει

η τομή δεν κλείνει σύνορα αλλά περπατά εκεί που δεν το ξέρω:

Τα μεσημέρια είναι σαν βελόνες που με κείνες έπλεκε η γιαγιά μου

Σκουτιά απ’ άλλες εποχές που να τα δεις…

                                                             Δεκέμβρης 2018

Ενταφιάζω χειμωνιάτικα σήματα και αποκρυπτογραφώ κουβεντούλες της βροχής·

Ενταφιάζω χειμωνιάτικα σήματα και αποκρυπτογραφώ κουβεντούλες της βροχής·
Όπως και να το καταλάβεις αυτό, πάντα κάτι άλλο θα είναι
Από αυτό που κι εγώ εννοώ·
Γυρίζω από Λαρίσης λημέρια·
Άριστος χρόνος να απουσιάζεις:
Τα έχω πια τα σημάδια: κάτι συντόμως θα μ’ εγκαταλείψει·
ούτε σε μένα το ομολογώ·
Συνοφρυώνομαι και μένω ασκεπής
Κάτω από τον ουρανό που εγώ πάντα αλλιώς από σένα τον είδα..

13.12.2018

Μια πρώτη ανάγνωση για την ημέρα του Δεκέμβρη,

Photo Kelsey Elinor

Μια πρώτη ανάγνωση για την ημέρα του Δεκέμβρη,
Όπου αντηχεί, απειχούν θρησκεία οι θερμοκρασίες της-
Ένα στρουθί ευλαβείται να πετά χαμηλά και να τρεμίζει μες τον γαλανό αέρα·
Αττική ένδοξη Αττική παρακμασμένη,
Δονεί το σύνολο των παρομοιώσεων και μάλλον τρομαγμένος μοιάζω
Από την φιλαυτία των δέντρων.

9.12.2018

Ερωτικό αλλιώς…

Είναι αριθμός ένας και πίσω από όλα είναι η αγρύπνια μου, όσο σε βλέπω άλλο τόσο απουσιάζω,
Φορώ τις τηλεσκοπικές ωτοασπίδες μου, έχω αρμέξει φως
Και εθελούσια θα παραδίνομαι σ’ αυτήν την δίνη
Έρωτας να σε αποκαλεί νικήτρια και έρωτας να με καθυποτάζει
Εγώ εσύ κι εσύ εγώ ω πλανεύτρα!

Αυτό που είσαι μου αρέσει προφανώς, γι’ αυτό και έχω πάνω μου αποτύπωμα αλήθειας
Γυναίκα μοίρα, κυνηγώ λες μια σκιά και γράφω ποιήματα ερωτικής
τύφλωσης, είναι το πυρ
Όπως το φέρεις όταν δεν μπορώ και να προφυλαχθώ ούτε
να ζήσω ησύχως μόνος κι έρημος και έχοντας εσένα
συνεχώς στον νου μου..

Να ναυαγήσεις πρόσωπο μες τις αισθήσεις

Να ναυαγήσεις πρόσωπο μες τις αισθήσεις
Και να αναδυθείς φεγγάρι μες σε άλλους ουρανούς- μια ρίμα είσαι
Που καταφέρνει να νικά τις ώριμες μελαγχολίες μου· έτσι ξεκουρδίζεται ο καιρός
Και σε ερωτεύομαι πανωραία και μόνη
Που μιλάς μες τον ύπνο μου, νεράιδα κι όπου μπόρεσες να ‘ρθεις..

christian.giger.photography