Άσε με να σε μάθω…

Άσε με να σε μάθω…
Συμπαγή όσο ενός βουνού ο καημός
μονολιθική
όσο μιας πεταλούδας η σκέψη
και αέρινη- 
όπως μια ανάσα που χάνεται στο ζοφερό υπερπέραν.
Άσε με να σε μάθω…
Ένα που θέλει το δύο
δύο που θέλει το τρία
τρία που θέλει το τέσσερα.
Άσε με να σε μάθω..
Μαθηματική δεξιότητα που γεωμετρεί
αεί
σαν ο θεός ο μέγας,
γεωμετρικό
εμβαδόν μιας ψυχής που συγκλονίζεται
από το αφρισμένο αλάτι
του ιδρωμένου κορμιού
όταν αφήνιασε ο Ιούνιος!
Άσε με να σε μάθω…
Οξεία που ζηλεύει την περισπωμένη της.
Άσε με να σε μάθω..
Ιερόδουλη που αφήνει το κορμί της φιλότιμο
δώρο στον μαυλιστή θεό!

Ζήσε μες την καρδιά μου το λοιπόν ευτυχισμένα!

Αποστηθίσαμε λόγια που πίκραναν κι εσύ

Κουνούσες λευκά μαντίλια

Σε μας που ήμασταν σε ένα μπάρκο που ίσως δεν έφευγε

Για πουθενά.

Η πρωραία μου επιθυμία ήταν να σ' αγκαλιάσω και να σου σβουρίσω δυο φιλιά

από κείνα που καίνε.

Να δω τι θα έκανες μετά που θα σε μάλωναν οι ανάσες της λουΐζας..

Όλα πεθαίνουν μονοκόμματα και τίποτα δεν αντιστέκεται στο παιχνίδι του θλιμμένου τους τέλους.

Ό,τι αισιοδοξία έχω από σένα την έκλεψα.

Είμαι ένα αλητάκι που κανένας πια δεν το τρομάζει.

Και θέλω να μιλώ απλά γιατί απλή είναι εμένα η γενιά μου.

Σαν να γεννήθηκα ανάμεσα σε στάχυα και σε καλαμπόκια.

Δημητριακό γίγνεσθαι

Που θα 'λεγαν γραμματιζούμενοι πρωτευουσιάνοι.

Όμως είμαι απλός κι αθώος σαν νερό που δεν απόκτησε δική του κοίτη.

Οι ιδιοκτησίες δεν με φάγανε.

Μ' ένα πιάτο φαί και δυο λουλούδια

Είμαι μες την καρδιά σου πρώτος κι απαράλλαχτος

Νέος θεός.

Ζήσε μες την καρδιά μου το λοιπόν ευτυχισμένα!

Αυτό το πλάσμα που είσαι

Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου, τόση διαύγεια

που αρχίζει το ανυπέρβλητο δράμα μου..

Κοιτώντας σε οι σκιές που αφήνουν οι μέρες

έχουνε μια πορεία αιμάτινη.

Πριν από την λίγη σιωπή που κατέφυγα να αναδιοργανώσω την σκέψη μου, μετά

από την ανάμνηση που καρφώνεται μέσα μου και κανείς δεν νικάει

εσύ η φωνή των θαλερών, η περιρρέουσα και δοξασμένη

συντρίβεις τα πράγματα και τις αξίες όλες με διδάσκεις

μιας φωτιάς.

Κι είναι τούτο θεότητα, θηλυκή έξαρση, υποταγή

του αρσενικού στα τρυφερά σου στήθια

που γάλα ιερής μητρότητας αιώνες ακόμη μυρίζουνε.

Αυτό το πλάσμα που είσαι, αυτό που θα γίνω εν τέλει εγώ

θα αφομοιωθεί από εκείνο τον εσμό των λέξεων

που θα πουν μοναχά την κρυφή μοναξιά σου!

[Σκέφτομαι πως θα μπορούσες να είσαι..]

Σκέφτομαι πως θα μπορούσες να είσαι..

Πορτοκάλι γλυκό ή ένα δύσκολο ξινό λεμόνι;

Και προσπαθώ να σε μάθω πριν γίνει η πρόταση που σχημάτισα με κόπο εγώ

μπροστά σου τελεία.

Έχω διαβάσει μυθιστορηματικές μορφές που άντεξαν στον χρόνο,

κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά που από τις σελίδες των παλιών εκείνων συγγραφέων λες ξεπήδησαν

και έζησαν αυτόνομα, όπως να ήτανε μες την ζωή να μεταμορφωθούν.

Αλλά εσένα με την μακρινή χροιά που έχει η φωνή σου

σε φαντάζομαι να τραβάς από τον ουρανό που κατέχω ένα αόρατο δίχτυ

και να πιάνεις τα λόγια μου που είναι νεόκοπα και ακόμη ζεστά σπαρταρούν

τονίζοντας αισθήματα που μέλλεται να λάμψουν.

Παράξενο που δεν σε ξέρω αλλά σε ξέρω

που το εκφράζω αυτό ακούγοντας σε να μιλάς

όταν δεν φτάνει πουθενά επίγεια η φωνή μου.

Και όταν θα σε μάθω θα είσαι μια κανονική απουσία

θα χαθείς μες τον λαβύρινθο της δικής σου ζωής

και παίρνοντας από το φως μου την ζωή που δεν κατάφερα θα κλέψεις..

                                                         

[Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου]

Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου, τόση διαύγεια

που αρχίζει το ανυπέρβλητο δράμα μου..

Κοιτώντας σε οι σκιές που αφήνουν οι μέρες

έχουνε μια πορεία αιμάτινη.

Πριν από την λίγη σιωπή που κατέφυγα να αναδιοργανώσω την σκέψη μου, μετά

από την ανάμνηση που καρφώνεται μέσα μου και κανείς δεν νικάει

εσύ η φωνή των θαλερών, η περιρρέουσα και δοξασμένη

συντρίβεις τα πράγματα και τις αξίες όλες με διδάσκεις

μιας φωτιάς.

Κι είναι τούτο θεότητα, θηλυκή έξαρση, υποταγή

του αρσενικού στα τρυφερά σου στήθια

που γάλα ιερής μητρότητας αιώνες ακόμη μυρίζουνε.

Αυτό το πλάσμα που είσαι, αυτό που θα γίνω εν τέλει εγώ

θα αφομοιωθεί από εκείνο τον εσμό των λέξεων

που θα πουν μοναχά την κρυφή μοναξιά σου!

[Άσε με να σε μάθω…]

Άσε με να σε μάθω…

Συμπαγή όσο ενός βουνού ο καημός

 μονολιθική

όσο μιας πεταλούδας η σκέψη

και αέρινη-

όπως μια ανάσα που χάνεται στο ζοφερό υπερπέραν.

Άσε με να σε μάθω…

Ένα που θέλει το δύο

δύο που θέλει το τρία

τρία που θέλει το τέσσερα.

Άσε με να σε μάθω..

Μαθηματική δεξιότητα που γεωμετρεί

αεί

σαν ο θεός ο μέγας,

γεωμετρικό

εμβαδόν μιας ψυχής που συγκλονίζεται

από το αφρισμένο αλάτι

του ιδρωμένου κορμιού

όταν αφήνιασε ο Ιούνιος!

Άσε με να σε μάθω…

Οξεία που ζηλεύει την περισπωμένη της.

Άσε με να σε μάθω..

Ιερόδουλη που αφήνει το κορμί της φιλότιμο

δώρο στον μαυλιστή θεό!

[Φέρε με ως την απογείωση μιας αυταπάτης]

Φέρε με ως την απογείωση μιας αυταπάτης, κάνε με

Ταπεινό φύλλο που αποτυπώνει επάνω του

Την ιστορία του δέντρου

Μάγεψέ με, σκίρτησε μέσα μου

Σαν νέα ζωή

Γονιμοποιήσου από τα λόγια μου, χωρίς

Να σε αγγίξω

Μάγισσα των κρυμμένων συνειρμών, ιέρεια

αρχαίου φωτός.

Και τα στολίδια σου άσε να ταλανίζουν τον άνεμο, φύλαξε

Το λίγο σκοτάδι που έχω

Όσο μες του ποιήματος την δροσερή κοιλιά

Να το σώσω, να έρθω σε σένα

Ανυπόδητος και με ψυχή καταιγιστικά φωτισμένη!

ΤΡΥΠΙΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΟΥ ΜΠΑΖΕΙ…

Εμβαδόν μιας αντίστασης, τρύπιο συμπέρασμα που μπάζει

η πόλη έχει ιοβόλους οδόντες

οι άνθρωποι ζουν αποξενωμένοι

ξοδεύουν τον χρόνο τους τυρβάζοντας περί το αχρείο πουθενά

οι κυρίες είναι θηλυκά δόκανα ξεμοναχιασμένα

οι κύριοι τρέμουν να πουν μια αλήθεια στον ταπεινωμένο τους εαυτό

το κράτος λείπει- είναι μια αυθαίρετη κίνηση που θησαυρίζει για λίγους

όταν ξαπλώνω και αναλογίζομαι τα βράδια

πως μου έλαχε έτσι να ζω κι έτσι όπως δεν το περίμενα κι εγώ να πορεύομαι

σπάνε οι τοίχοι μου και πέφτω

ολόβαρος μες το παρόν που είναι

μια αυτοκτονική στιγμή του χρόνου που θα καταργήσει τις ελπίδες της

μέχρι που η νεολαία θα σφυρίξει για ένα δικό της μαρς

επί αυτό που της ανήκει..

                                                          11.2.2011

Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου

Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου, τόση διαύγεια

που αρχίζει το ανυπέρβλητο δράμα μου..

Κοιτώντας σε οι σκιές που αφήνουν οι μέρες

έχουνε μια πορεία αιμάτινη.

Πριν από την λίγη σιωπή που κατέφυγα να αναδιοργανώσω την σκέψη μου, μετά

από την ανάμνηση που καρφώνεται μέσα μου και κανείς δεν νικάει

εσύ η φωνή των θαλερών, η περιρρέουσα και δοξασμένη

συντρίβεις τα πράγματα και τις αξίες όλες με διδάσκεις

μιας φωτιάς.

Κι είναι τούτο θεότητα, θηλυκή έξαρση, υποταγή

του αρσενικού στα τρυφερά σου στήθια

που γάλα ιερής μητρότητας αιώνες ακόμη μυρίζουνε.

Αυτό το πλάσμα που είσαι, αυτό που θα γίνω εν τέλει εγώ

θα αφομοιωθεί από εκείνο τον εσμό των λέξεων

που θα πουν μοναχά την κρυφή μοναξιά σου!

Ροκανίζοντας την νύχτα..

Είναι απ' τα μεσάνυχτα που αρχίζει η νύχτα απελπιστικά να αφοπλίζεται.

Η σελίδα που γράφω έχει τον τρόπο της, πραγματικά έχει τον τρόπο της-

Και με μια πλούσια ηχώ από εκείνα που θα ήθελα τόσο να κρύψω,

με φανερώνει όπως είμαι:

πιο γυμνό και πιο παραδομένο στην δική της αλήθεια.

Σκέφτομαι πόσο μεγεθύνει ο φακός μου..

Να κοιτάς τα πράγματα αλλά τα πράγματα να παίρνουν άλλες διαστάσεις:

σχεδόν υπερφυσικά,· μερικές φορές δεν μπορείς να τ' αγγίξεις, δεν χωράνε στα χέρια σου- και τότε

συλλογίζεσαι ότι είσαι ταμίας που θέλει απλά να έχει υπό έλεγχο

όλο αυτό το έλλειμμα των αισθημάτων..

                                                                  25.6.2011

Αυτό το πλάσμα που είσαι

Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου, τόση διαύγεια

που αρχίζει το ανυπέρβλητο δράμα μου..

Κοιτώντας σε οι σκιές που αφήνουν οι μέρες

έχουνε μια πορεία αιμάτινη.

Πριν από την λίγη σιωπή που κατέφυγα να αναδιοργανώσω την σκέψη μου, μετά

από την ανάμνηση που καρφώνεται μέσα μου και κανείς δεν νικάει

εσύ η φωνή των θαλερών, η περιρρέουσα και δοξασμένη

συντρίβεις τα πράγματα και τις αξίες όλες με διδάσκεις

μιας φωτιάς.

Κι είναι τούτο θεότητα, θηλυκή έξαρση, υποταγή

του αρσενικού στα τρυφερά σου στήθια

που γάλα ιερής μητρότητας αιώνες ακόμη μυρίζουνε.

Αυτό το πλάσμα που είσαι, αυτό που θα γίνω εν τέλει εγώ

θα αφομοιωθεί από εκείνο τον εσμό των λέξεων

που θα πουν μοναχά την κρυφή μοναξιά σου!

Φέρε με ως την απογείωση μιας αυταπάτης

Φέρε με ως την απογείωση μιας αυταπάτης, κάνε με

Ταπεινό φύλλο που αποτυπώνει επάνω του

Την ιστορία του δέντρου

Μάγεψέ με, σκίρτησε μέσα μου

Σαν νέα ζωή

Γονιμοποιήσου από τα λόγια μου, χωρίς

Να σε αγγίξω

Μάγισσα των κρυμμένων συνειρμών, ιέρεια

αρχαίου φωτός.

Και τα στολίδια σου άσε να ταλανίζουν τον άνεμο, φύλαξε

Το λίγο σκοτάδι που έχω

Όσο μες του ποιήματος την δροσερή κοιλιά

Να το σώσω, να έρθω σε σένα

Ανυπόδητος και με ψυχή καταιγιστικά φωτισμένη!

Ποίημα με μπλου τζην..

Αφήνω να με κάνει ελαφρύτερο η μέρα
Αφιερώνομαι όμως στα στολίδια της
Τα ασήμαντα κάλλη της που δεν θα ξαναβρώ
Αν δεν τα αγκαλιάσω ερωτευμένος με συνείδηση τώρα.

Μιλάμε για τα τιποτένια που αξίζουνε πολλά
Σου εξομολογούμαι, μου ανοίγεις την ψυχή σου
Και η ζωή είναι σημειωτόν που κι όμως κάπου πάει
Που δεν το ξέρουμε πάντα εμείς.

Κάποτε γίνεσαι μια πεταλούδα πιο ελεύθερη μες τον αέρα
Τρέχεις ανάλαφρη με αθωότητα θερμή
και θρέφεσαι από το νέκταρ των φιλιών του ανέμου.

 
Αλλά εμένα πια οι αγωνίες μου είναι άλλες:
Κοιτάζω γύρω μου και νιώθω πόσο νίκησε η θλίψη
Κοιτάζω γύρω μου μα μέσα μου πυροβολώ..

Τότε γεννιέται αυτό το ποίημα, καθημερινό
Σαν ένας στίχος με μπλου τζην, φθαρμένο
Και έτσι ασήμαντο που ούτε ένας διαπρεπής
φιλόλογος θα το προσέξει-

Τρυπώνει μες την τσέπη μου και καταγράφεται
σε κείνα τα μικρά χαρτάκια
που αν το θες σ' αυτά επάνω έχω σημειώσει
μία ολόκληρη ζωή..

Ανοίγουνε τα κοιμητήρια και κάθε ευχή είναι μια επωδός "ανέστη!"

Πληθαίνουν του φωτός τα παιχνιδίσματα κι οι μέρες

Μεγάλωσαν γίναν καθρέφτες

Όπου κοιτάζεται ένας γελάμενος θεός. Στα δέντρα

Κρουστά που λάμπουν τα φυλλώματα- και οι κορμοί

Δονούμενοι από την ευφορία της άνοιξης, εκεί

Που ζει της Περσεφόνης η επάνοδος.

Αυτό το δίχτυ του φωτός που πλεονάζει

Πάνω στην γη σαν ύμνος.

Σημαίες βιαστικές χελιδονιών που κόβουνε τον λαγαρό αέρα, σημαίες

Ουρές που βασιλεύουνε σαν λογικά μαύρα ψαλίδια.

Κι όταν πεινάνε για ανάσταση οι πενθούντες

Ανοίγουνε τα κοιμητήρια και κάθε ευχή είναι μια επωδός "ανέστη!"

Ζωγράφισα μέσα μου με άπλετο φως.

Υιοθέτησα την μάχη των λέξεων, αυτήν την δυνατή κλαγγή

Των όπλων τους καθώς που πέφτουνε η μία κοντά στην άλλη

Και γίνεται εμπόλεμο το νόημα.

Και το πρωί είδα τις ανθισμένες μανόλιες

Γλυκές, υπερούσιες, αφήνοντας

Τον αέρα να τις σκουντά.

Και τους ανθρώπους που τους έκαψε από την μια μεριά ο έρωτας

Κι από την άλλη η ζωή.

Το όμορφο δάκρυ στα μάτια της κοπέλας

Που ένιωσε να την αγγίζουν τρυφερά

Θεοί και άγγελοι.

Ο ουρανός σαν ένα ώριμο σύκο

Σχίστηκε

Και έσταξε επάνω σε καθένα δευτερόλεπτο

Μέλι.

Τα μάτια μου έκπληκτα να μάθουν τον κόσμο

Χάιδεψαν την εικόνα την πρώτη της μέρας-

Ζωγράφισα μέσα μου με άπλετο φως.

Ζήσε μες την καρδιά μου το λοιπόν ευτυχισμένα!

Αποστηθίσαμε λόγια που πίκραναν κι εσύ

Κουνούσες λευκά μαντίλια

Σε μας που ήμασταν σε ένα μπάρκο που ίσως δεν έφευγε

Για πουθενά.

Η πρωραία μου επιθυμία ήταν να σ' αγκαλιάσω και να σου σβουρίσω δυο φιλιά

από κείνα που καίνε.

Να δω τι θα έκανες μετά που θα σε μάλωναν οι ανάσες της λουΐζας..

Όλα πεθαίνουν μονοκόμματα και τίποτα δεν αντιστέκεται στο παιχνίδι του θλιμμένου τους τέλους.

Ό,τι αισιοδοξία έχω από σένα την έκλεψα.

Είμαι ένα αλητάκι που κανένας πια δεν το τρομάζει.

Και θέλω να μιλώ απλά γιατί απλή είναι εμένα η γενιά μου.

Σαν να γεννήθηκα ανάμεσα σε στάχυα και σε καλαμπόκια.

Δημητριακό γίγνεσθαι

Που θα 'λεγαν γραμματιζούμενοι πρωτευουσιάνοι.

Όμως είμαι απλός κι αθώος σαν νερό που δεν απόκτησε δική του κοίτη.

Οι ιδιοκτησίες δεν με φάγανε.

Μ' ένα πιάτο φαί και δυο λουλούδια

Είμαι μες την καρδιά σου πρώτος κι απαράλλαχτος

Νέος θεός.

Ζήσε μες την καρδιά μου το λοιπόν ευτυχισμένα!

Για να με μάθεις

Για να με μάθεις πιο καλά θα σου δανείσω μία μία όλες τις ζαβολιές μου

Θα σε μάθω κλέβοντας το γλυκό να κρύβεσαι από σένα και μένα

Έτσι θα πας από το φρόνιμο στο άτακτο που παιδιακίζει

Έτσι μια μέρα γίνεσαι αυτός που κάποτε ήσουν παιδί

Και θέλησαν να σε αλλάξουνε οι μέρες

Για να με μάθεις πιο καλά θα πρέπει δυνατά να με αμφισβητήσεις

Να ρίξεις άγκυρα μες την αλήθεια του αυθόρμητου

Να πάψεις να τρυγάς αναστολές

Για να με μάθεις πιο καλά θα πρέπει να σου λείψει το αποταμιευμένο αγαθό σου

Να ζήσεις με τα ψίχουλα που έχουνε οι ζητιάνοι

Να δεις με τα δικά σου μάτια αλλιώς.

Για να με μάθεις απεκδύσου απ' το ψέμα, γίνε ευκαιριακός σαν συγκυρία

Αέρα με φωτιά- και κάψε

Όλες τις ζωντανές συνήθειες σου- γίνε βατράχι

Που θα μεταμορφώσει σ' έναν πρίγκιπα η νεράιδα..

Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου

Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου, τόση διαύγεια

που αρχίζει το ανυπέρβλητο δράμα μου..

Κοιτώντας σε οι σκιές που αφήνουν οι μέρες

έχουνε μια πορεία αιμάτινη.

Πριν από την λίγη σιωπή που κατέφυγα να αναδιοργανώσω την σκέψη μου, μετά

από την ανάμνηση που καρφώνεται μέσα μου και κανείς δεν νικάει

εσύ η φωνή των θαλερών, η περιρρέουσα και δοξασμένη

συντρίβεις τα πράγματα και τις αξίες όλες με διδάσκεις

μιας φωτιάς.

Κι είναι τούτο θεότητα, θηλυκή έξαρση, υποταγή

του αρσενικού στα τρυφερά σου στήθια

που γάλα ιερής μητρότητας αιώνες ακόμη μυρίζουνε.

Αυτό το πλάσμα που είσαι, αυτό που θα γίνω εν τέλει εγώ

θα αφομοιωθεί από εκείνο τον εσμό των λέξεων

που θα πουν μοναχά την κρυφή μοναξιά σου!

Κάτι που χαμογελά ή είναι σκυθρωπό, ευχαριστημένο, δυσαρεστημένο, ζαλισμένο

Κάτι απίθανο, ζεστό σαν σφαίρα απειλητική

Θανάτου μες την κάνη που εδράζεται

Σ' ένα κακό συννεφιασμένο απόγευμα-

Κάτι αόρατο, άρρητο, θνησιγενές που πάλλεται όπως φωτιά που η συλλαβή της είναι ρήγμα που δεν γεφυρώνει ούτε η ζωή ενός αγίου-

Κάτι όμως τόσο μυριστικό, όπως το ρόδο εκεί, στην πίσω αυλή, και όπως ένα τολμηρό κοτσύφι πάνω στην μικρούλα λεμονιά θεσπίζει νέους νόμους των κελαηδισμών-

Κάτι που δεν κυρτώνεται, ούτε καμπυλώνεται, είναι κούφιο

Και όμως τόσο συμπαγές- σαν

Ορυκτό που γέμει από ψυχή βουνού και των ανθρώπων η σοφία δεν το φτάνει-

Κάτι που χαμογελά ή είναι σκυθρωπό, ευχαριστημένο, δυσαρεστημένο, ζαλισμένο, που τα έχει τετρακόσια

Και παραπαίει κάνοντας την γλώσσα εκρηκτική και πάλι

Που δεν το βρήκα να ανήκει κάπου γιατί

Είναι κίνητρο που εμπνέει το ποίημα μου ώσπου

Να πάρουν νόημα τα θεληματικά ψηφία που

μπολιάσουνε το νυν των λέξεων με μια διάρκεια αεί..

Έγινε Κυριακή η Κυριακή μου

Ξαφνικά υπάρχει αυτό: δεν χωρώ ούτε στο σάρκινο περίβλημά μου..

Θυμωμένος και ονειροδιψής

Κατορθώνω

Να μην είμαι εγώ ο εγώ..

Πού θα με πάει η  σοφία της σιωπής, πού θα με αποτελειώσει;

Θαρρώ πως ήμουνα ένα παραεκμυστηρευμένο μηδέν

Που μια στιγμή σκαρφάλωσε στην αριθμητική των αισθημάτων.

Και μετά

Έγινε Κυριακή η Κυριακή μου

Εορτάζουσα

πολυσήμαντη

Ταπεινή και ευειδής

Ωραία-

προπάντων ωραία!

Σκέφτομαι ο χαζός κάτι φορές

Ότι αυτά που έχω κάποια μέρα θα χαθούνε

Και μόνον οι εικόνες του μυαλού θα απομείνουνε πραγματική περιουσία..

Γι αυτό και όσο πια γεράω θέλω να μιλώ απλά

Μήπως και καταλάβουνε οι άλλοι

Σαν τι λογής πατρίδα ιδεών πεθύμησα..

                                                                       7.7.2011