Μετάλλαξη…

Τα κοντέρ μηδενίστηκαν για να αισθανθεί καλύτερα το απόγευμα και να συμπεριλάβει
Ατθίδες με μια προίκα αθέρα μες τα χαλκέντερα σπλάχνα του.
Ιανουαρίου μεσούντος, έβγαινε και δεν έβγαινε η φωνή
Από ένα κλειστό ρόδο που αξίζει επαναστατική τόση μπαρούτη.
Της ποίησης όλα τα δώρα: ένα μωρό που κλαίει σε μια μητρική αγκαλιά κι ένα σκυλί
Που γαύγισε μπροστά στο πλήθος που συνωμοτεί με το εμφύλιο μίσος του.
Χειρονομίες φερσίματα βοή
Και στο φινάλε πάει χάθηκε η παρτίδα:
Ο σκηνοθέτης έπρεπε να κάνει όλα αλλιώς.
Α βρε ζωή πώς άλλαξες την κωμωδία μας σε τραγωδία!

Επιτυχία…

Ανάμεσα στα πρόσωπα που πάνε κι έρχονται μες την πόλη

συνομιλούν οι άνεργοι ηθοποιοί,

ένας ήλιος χειμωνιάτικος λαδώνει τα μαλλιά των δέντρων και

χρυσίζει πάνω στα λεμόνια που κρατούν

μια όξινη άποψη μαζική-

                           Εμπιστεύομαι την μοναξιά και στο θερμοκήπιό της φυτεύω εξάρσεις και λογοπαίγνια που ζουν

ένα φεγγάρι κι αχρηστεύονται μετά-

                            Του μολυβιού η ακίδα κεντά την γαστέρα της σελίδας, καταγράφονται όλα,

ακόμη και τα ασήμαντα,

χορεύουν οι ιδέες μου καρσιλαμά εμπρός

σε μια αλήθεια που ανήκει πάντα σε σένα-

                           Το χρώμα ζητώ της εκμυστήρευσης,

την αστραπιαία λάμψη ενός μηδενικού που τα κατάφερε

να γίνει

ένας σημαίνων αριθμός..

Φιλομάθεια..

Πήρα χαμπάρι
νωρίς από όλα
και τα άλλα καλά τα φαντάστηκα- 
νεόκοπος
σαν τελευταίος ιδεαλιστής.
Στυλώνοντας τα μάτια στο στερέωμα,
άνθη μέσα στην γλάστρα,
ομιλούσες φωτιές
των στίχων μου υπερκεράζοντας τα σύνορα-
ωραία μου έτυχε!
Πυρετός γεγονότων-
άντε να τα προλάβει κανείς!
Και για τα πιο ασήμαντα ενδιαφέρθηκα,
μια γεύση πήρα
από όλα τα εδέσματα
των ιδεών.
Αν φανταστείς
καλά φαντάζεσαι,
τα πιο υπέροχα ταξίδια
είναι εκείνα του μυαλού..

Τόλμη…

Τελέστηκαν κάτι περίεργα επεισόδια εκτός του νου μου- μπορεί
εντός των ονείρων. Θέλει κι η λύπη καλόπιασμα, θέλει
να την αχρηστεύεις ελισσόμενος 
σε μια πραγματικότητα που βοά
από απονιά κι από άτονη θέληση. Κρατώ
μυστικά. Είμαι κρυψίνους; Δεν
μπορώ να μοιράσω την χαρά σε ίσα μερίδια, να δω
αυτούς που αρέσω να μην τολμούν επίπονα χάδια
επάνω στο κορμί μιας φιλοσοφικής ηδονής..

Πόσο με αθωότητα τώρα κοιτώ!

Απείθαρχα λόγια
όπως απείθαρχη κι η σιωπή
και το μέσα μας χάος 
και η ροή των γεγονότων
και η ξεθυμασμένη αλήθεια.
Πρόσωπα που αντικαθρεφτίζονται στον ουρανό,
βουβά και ευλαβικά πρόσωπα,
κινούνται λες όπως μια μεραρχία πολέμου,
ανηφορίζουν προς τον ουρανό.
Το απόγευμα ζωγραφίζει την πορεία τους,
υπάρχει μια συνείδηση εκεί έξω
Που υποβάλει και υπερβάλει,
που απολιθώνει τις συμπεριφορές
και κάνει επιτακτική την ανάγκη να επέμβει ο άγγελος
και να μας δώσει τα καλά της χάρης του.
Πόσο με αθωότητα τώρα κοιτώ!
Μου αρέσουν οι ψίθυροι που διασχίζουν το φως
και φτάνουν μέσα στην καρδιά μου,
τρέποντας
Την μελαγχολία μου σε άτακτη φυγή..

Ανεκπλήρωτος έρωτας…

Καθώς νυχτώνει ταξιδεύουν λέξεις και, πλέον μετέωρες,
Ανθίστανται στο σκότος και την τόση φθορά
Την καθεστηκυία.
Ζωφόρος σκοτεινή του ουρανού,
Άστρων εγγεγραμμένες πορείες
Και ένα ντουμάνι βαθυκύανο
Που προδίδει την αισιοδοξία του θόλου.
Καταλαβαίνω λίγα από σύννεφα-
Πλέουν μέσα μου, ανοίγουν θύρες,
Κινούνται επί σκοπόν.
Κάπου πέρα βαδίζεις κι εσύ
Ντύνεσαι νέφη οικουμενικά
Και χορεύεις ωραία.
Ακούς ενός τραγουδιού το φως
Και μένεις σε μιαν άλλη γειτονιά
Από κείνες που ο κόσμος συνήθισε.
Έτσι και στα ποιήματα μου μπαίνεις
Στεφανωμένη δόξα του έρωτα-
Μόνο που δεν μπορώ να σε φτάσω..

Όχληση στην μέρα…

Σχήματα που αλλάζουν μες την μέρα,
άοκνες γεννήσεις που συμπράττουν
με τα χρώματα
τροφοδοτούν την αίσθηση·
ερεθισμοί που τέρπουν
αειφόρα γαλάζιοι. Ουρανός μάγος
σκυθρωπιάζει μπάζοντας τα απόνερα του φεγγαριού
ως τις γλαφυρές παραλίες του·
απ' το παράθυρο κυρτή η βροχή
τέμνει επί τα αυτά την ζωή και λουφάζει
πάνω στο χώμα το σαρωτικό·
ο ύπνος κρύφτηκε μες τα τσουβάλια με τα καλαμπόκια,
κάτι γυάλισε που δεν ήταν λάμα μαχαιριού
ούτε αέρα σκουντούφλημα,
τολμηρή γνώμη του δέντρου γυμνάζει τις εμπνεύσεις·
πατώ τα πλήκτρα νομίζοντας θα φτάσω στο επιθυμητό φως μιας χαράς που την μοιράζομαι μ' όλα τα πλάσματα της οικουμένης..

Ιανουάριο πάθος…

Του ήλιου το κάστανο ξεφλουδίζεται και μένει

ανυπόταχτα ωραίο κάτω από την πρωινή γυαλάδα, στην κόψη

του φωτός και στην κυριαρχία της ελευθερίας-

Ραγδαίο μαστίγωμα από της αχτίδας την ρομφαία

και συγκινητικό χάδι πάνω σε κείνη την καρδιά που υποφέρει-

Κλείνω τα μάτια, περνάει ως τα βλέφαρά μου

αυτό το φως που λιγώνει

τις αισθήσεις μου·     

                              δεν ειπώθηκαν όλα· κι αυτά που ειπώθηκαν

ξεβράστηκαν σαν όστρακα σε μια ερημική παραλία

που της εμπιστεύτηκε τα έργα του ο ωκεανός·

Ιανουαρίου βιολί που πέμπεις μουσική σαγήνη στον περιρρέοντα ορίζοντα,

ζωντανέ θρύλε του ημίθεου που έζησε πάνω σ' ένα ρυθμό ανθρώπινα ωραίο,

επιδιορθώνω το πανωφόρι μου, ράβω την λεοντή που μου χαρίστηκε

από ενός λεξιλογίου τον άνακτα που μένει απρόσιτος στον ανοχύρωτο ουρανό του..

Αντιθέτου φοράς…

Γάργαρο είναι μόνο το όνειρο και το μυαλό-
Όπως το εξερευνείς επικεντρωμένος
Σ' έναν ατέρμονο κύκλο
Που στρέφει όπλα εναντίον σου-
Κατέβα ανέβα
Σιγουρέψου ριψοκινδύνεψε
Η πόρτα ανοίγεται για να διωχτείς
Αφουγκράσου το εγωιστικό παραμύθι-

Γάργαρη είναι μόνο η σιωπή που ξεπερνά την ματαιοδοξία
Να η αλήθεια σου! Ζεις στην αναστροφή των γεγονότων,
Θαυμαστής των μύθων που σε συμπεριλαμβάνουν..

Νύχτιο τραγουδάκι…

Πιτσιλούν κύματα την μάντρα και το σπίτι μπατάρει μέσα στην καλή διάθεσή μου
ολόπλευρα βουτηγμένο στην ώχρα του.
Τι είπα που παρασύρθηκε από του πουνέντε την αψάδα και, μετά, γλύκανε ώσπου να μοιάζει με πουλί που αποδήμησε; Ήσυχη ώρα·
νύχτα γλυκιά· το φεγγάρι υιοθετεί μια πανοπλία ασημένια·
σελίδες άστρων, πασπαλισμένες με την άχνη των σύννεφων
με ποιήματα άγραφα μοιάζουν·
ξεχωρίζω ένα, το για μένα λαμπρότερο·
Οι νυχτερίδες προσφέρουν θυσία στην σκοτεινή Εκάτη και πεταρίζουν άοκνες επιγραμματικές κάτω απ' του φανοστάτη το φως..

Ύμνος σύγχρονης νεράιδας…

Ότι αδειάζει μες το βοριαδάκι της μέρας είναι καημός·
Κρύωσε η συντροφιά μας, σκαρφάλωσε πάνω στα γυμνά δέντρα,
Το πουλί κρύφτηκε κάτω απ' τις στέγες με τα κεραμίδια,
Άδεια ζωή, άδειος ορίζοντας,
Οφθαλμός αντί ρέμβης και ρέμβη αντί μουσικής- τόσο απλά
Και τόσο αρμονισμένα όλα υπακούνε·
Ύμνος η βροχή πάνω στην λερωμένη άσφαλτο, ύμνος που κάνει το θεϊκό σου κορμί να αναφαίνεται πίσω απ' τις πέρα γειτονιές
Νεράιδα των αδάμαστων πνοών του Ιανουαρίου..

Χαριστικό…

Από χώρα παραμυθιού

φιγούρες άλλης εποχής
κι είναι ακόμα εδώ

κάνοντάς με ακόλουθο

στην κοινωνία των ονείρων.

Δεν σβήνει λέω η φωτιά, την συντηρεί

ένα πάθος

που κάνει την καρδιά να ζει

με τα θαυμαστικά της

και

μία πατρίδα

κρατά πίσω απ' τα μάτια τα κλειστά.

Κι οι λέξεις-

πώς γεύονται τον πειρασμό και ξεκινούν
ένα πείραμα

ολοένα κι αλλιώς να μας συγκινούνε;

Τα βρήκα στην Γραφή,
το ξέρει κι η Φιλία: κρατώ

τα αρώματα καλά φυλαγμένα

μέσα μου,

όπως

μου μάθανε οι παλιοί δασκάλοι

που σύζευξαν την αξημέρωτη επιθυμία μου

με έναν ορκισμένο παράδεισο..

[Ζω μια ευτυχία εσωτερική που δεν περιγράφεται]

Δεν κάνω δημόσιες σχέσεις. Ζω στην απομονωμένη Αλήθεια μου, στην κοιτίδα των ποιητικών μου ονείρων και από κει παράγω αυτό που λέω "αισθηματικό πολιτισμό".

Να κατέχεις λίγα είναι οδυνηρό- μα και να κατέχεις πολλά είναι αληθινά αφόρητο- αφού αυτό σε κάνει να ξεχνάς να θεραπεύεις την ψυχή σου με τα βότανα της μουσικής της ζωγραφικής της Τέχνης γενικότερα. Είναι ο κοντινότερος Θεός που πιστεύω.

Η Τέχνη, η έξαψη του νου, η φαντασία που δεν χωρά πουθενά, που γκρεμίζει και συνεχώς επινοεί κάτι που διαστέλλεται και δεν είναι Σύμπαν μα ξεπερνά και δεν την περιορίζει κανένα σύμπαν.

Ζω μια ευτυχία εσωτερική που δεν περιγράφεται, ανήκω σε μια κάστα "τυχερών" που συνωμοτούν εναντίον μιας πραγματικότητας που τα ανθρώπινα διαβάλλει και μας κάνει να μένουμε καθηλωμένοι στην αοριστία μιας μελαγχολίας δίχως μέγεθος..

[Δηλαδή βεβαιότητα κι ο πόνος κι ο χρόνος κι ο θάνατος·]

Δηλαδή βεβαιότητα
κι ο πόνος κι ο χρόνος κι ο θάνατος·
βυθισμένα όλα μες τον ύπνο τα όνειρα
ή που σε φτάνουν ή 
που σου ξέφυγαν·
ζεις στην φορά των πραγμάτων, στην
κανονισμένη τροχιά τους,
σε ξεπερνά και σε μικραίνει
το Γεγονός·
για να σου λείψουν κάποτε οι δυνατότητες
τότε γεννήθηκες-
μελαγχολικά σου μιλά απόψε το ορθωμένο φεγγάρι-
ξενίζοντας
του ερωτευμένου τον νου, έτσι
που και εσύ,
μες σε μια νύχτα που σου χάρισε
φιλί το κορίτσι,
ευτυχισμένα υπήρξες..

Ανασκαφή..

Φορτίο που κουβαλάμε από μια παρελθούσα νεότητα!
Κάμπτονται οι μίσχοι και σαν ζαλισμένο πάει το φυτό
να σμίξει με τα ωδικά πουλιά που γύρω του πετάνε.
Του Γενάρη η λεπτομέρεια:
σημειωτόν μέσα στην κουρασμένη ανθρωπότητα·
Μεσηλικία τρέχοντας στην κούρσα του χρόνου·
Είμαι ο δεν είμαι και θα γίνω εκείνος που μέλλεται·
Τίποτα δεν ορίζουμε τελικά·
Να μην φανώ απαισιόδοξος: αγαπώ,
ακόμη αγαπώ να αγαπώ και να με αγαπάνε·
κονσερβοποιήθηκαν οι ιδέες αλλά, μόλις τις ξεκλειδώσεις, πετάγονται
εύρωστες και σαν να μην έχουν ανάγκη τον άνθρωπο-
πετάγονται, σαν νίκη, μέσα στο στερέωμα·
θα ξαναβρούμε την χαρά όπως σκαλίζουμε
σαν τυμβωρύχοι έναν τάφο
της κουρασμένη ψυχής μας.

Καταμέτρηση…

Ανασύρω προσεκτικά:

ένα λουλούδι μεγάφωνο που με κάνει να ζω κι άλλο αθώα·

και ένα κοχύλι, στιλπνό όσο τα χείλια σου,

μεγάλο όσο το μεσημέρι

και,

σπουδαίο όσο η ζωή·

τα ακουμπώ στο τραπέζι·

καμία ανάγκη για λόγια·

είναι που νιώθω την ανάγκη να εκμυστηρευτώ έναν έρωτα που δεν μου τελειώνει-

μόνο με τελειώνει σαν να 'μαι ένα κεράκι που σε λίγο θα σβήσει,

καιόμενο από ένα πάθος λυρικό..

Κορίτσι της σιωπής…

Από την Ομορφιά άρξασθαι- σαν

να κυλούν νερά και μαζί να σε παίρνουν

ομόθυμα

και με την περαστική τακτική τους.

Σε ασήμαντα χαρτάκια σημειώνω.

Δεν παραιτούνται για κανέναν λόγο οι σκέψεις μου.

Υπάλληλος του ουρανού! Είδα

και θαύμασα- απαντώ

με φιλία

σε όλα.

Α η μορφή όμως!

Φινετσάτη που λουστράρει ως δια μαγείας την καλή Εντύπωση!

Α το ελληνικό σθένος, ανατολικά δυτικό και βόρειο νότιο!-

Ο χρόνος θαυμάζει τους παρανομαστές που διαρκώς διαιρούνε

και όμως είναι ατελής η πράξη και σαρωτική.

Εμμένω εδώ που δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι, μα

ένα κορίτσι αγιάζει μες τον δεκαπεντασύλλαβο της σιωπής..

Ραντεβού σε ποια κόλαση θα δώσει την επαύριον η ανθρωπότητα;

Ανέστειλε τις αξιώσεις σου, δεν πιστεύω
στην μοίρα,
το όνειρο γυρνά σε εφιάλτη,
πόλεμος,
πόλεμος, πόλεμος,
τα αεροπλάνα 
βομβαρδίζουν την λογική- ποιος κατευθύνει
τα αεροπλάνα; -
μοιράζονται και ξαναμοιράζονται τα σύνορα,
το υποκριτικό σκοτάδι των θρησκειών
μεταμφιέζεται σε ένα φως που κομπιάζει
αμετάκλητα όχι αθώο-
μες τα χαλάσματα συνάντησα την ψυχή σου
ανάμεσα στους καπνούς, όμοιο φάντασμα 
που ζητά μια υπόσταση-
Είσαι άσαρκη, είσαι λιανή πυγολαμπίδα, ράβεις
την κουρελιασμένη ηθική του ντουνιά-
Η μάχη σου είναι η μάχη μας, είναι
η πληγή που μας αναλογεί από μια ξεκληρισμένη πατρίδα-
Ακούω μια φωνή που δεν είναι η μελαγχολική φωνή σου,
σε ακούω που απομακρύνεις την Ομορφιά που ήθελα-
ως τα απώτατα ορύγματα
που πολεμά ο Θάνατος με την Ζωή 
και όλα άδικα γυρνάνε…

Η γιορτή σου..

Εσύ σε ποια γιορτή χορεύεις κυνηγώντας άσπρα σύννεφα
και πεταλούδες πολύχρωμες των άστρων;

Αγγιγμένη από του έρωτα το σκήπτρο, ηδονική ξενοιασιά του χειμώνα μου.

Πετάς ζουζούνι εκκωφαντικό στο συνονθύλευμα των νεφών που κοιμούνται
πάνω στου ουρανού τα βερίκοκα μάγουλα.

Κι αρχίζεις

Να τραγουδάς στο σύνολο μιας φωνής που κανοναρχεί την ορχήστρα
αέναα,
σαν μυσταγωγική προσέγγιση σε έναν κόσμο που δεν είν' ο δικός μου
και ούτε στον δικό σου αληθινά δεν χωρά..

Νύχτιο δράμα…

Όπως αυτός οπού δεν έχει ύπνο κι αγρυπνά
σηκώνεται ύστερα,
ανάβει ένα τσιγάρο και ανοίγει το παράθυρο
κοιτάζει τους αστερισμούς που του μιλούνε
και πιάνει με το χέρι του τον ουρανό- σηκώθηκα
νωρίς
ήπια την πίκρα μου και έμεινα
με την ματιά μου στο στερέωμα,
μεταφράζοντας μέσα μου
τα λόγια τα έξω-

άστρα χυμένα στο ποτάμι του ουρανού
άτσαλα άστρα
χλεύαζαν ησυχία που κυριαρχούσε- κι εγώ
με μια διάθεση να μείνω ακίνητος να τα κοιτώ
δεμένος στον τραχύ καημό μου
ένιωθα σαν ο πρωταγωνιστής ενός παραμυθιού
που δεν τελειώνει
μόνο
έναν καπνό φυσώντας έστελνα
κατά την ερημιά,
στα μέρη όπου η ελπίδα χάθηκε
όμως θα ξαναγεννηθεί
διεκδικώντας
ωραίο φαρμάκι του θανάτου, πικρή
μεγάλη, εντεταλμένη αιωνιότητα..