Γιάννης Βαρουφάκης: Διαφωνώ με το... διορισμό μου στη ΤτΕ

Άγγλος δεν είμαι. Μονεταριστής ούτε. Πανεπιστημιακός είμαι. Κεντρικός Τραπεζίτης δεν υπήρξα ποτέ. Άρα, αν ο Αλέξης Τσίπρας με πρότεινε για την θέση του Διοικητή της Τράπεζας, θα διαφωνούσα με την πρότασή του! 
Ευτυχώς ο κ. Τσίπρας ποτέ δεν σκέφτηκε να με προτείνει για αυτή την θέση. Το σχετικό «ρεπορτάζ» απλά αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα δημοσιογραφικής παρακμής εφημερίδας, που κάποτε, διάβαζα συστηματικά.

Δεν έχουν περάσει δύο εβδομάδες που σε άρθρο μου στο protagon επιχειρηματολογούσα ότι ο νέος Διοικητής πρέπει να μην είναι Έλλην, να μην κατάγεται από την λοιπή ευρωζώνη, να μην είναι πανεπιστημιακός, να έχει μακρά και επιτυχημένη εμπειρία ως κεντρικός τραπεζίτης και να ανήκει στη σχολή των μονεταριστών (με τους οποίους διαφωνώ πλήρως, εκτός από την θέση τους ότι σε περιόδους αποπληθωρισμού η Κεντρική Τράπεζα οφείλει να κάνει ό,τι πρέπει για να αυξήσει την ποσότητα του χρήματος). 

Γιατί προτείνω ξένο, Άγγλο, μονεταριστή και τέως κεντρικό τραπεζίτη; Δεν έχουμε δικούς μας υποψήφιους που θα ήταν καλοί κεντρικοί τραπεζίτες; Πιστεύω ότι έχουμε. Όμως, μην ξεχνάτε ότι Κεντρική Τράπεζα δεν έχουμε! Παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έχουμε. Συνεπώς, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, του προαναφερθέντος παραρτήματος, δεν είναι διοικητής κεντρικής τράπεζας αλλά ένα από τα 18 μέλη που στέλνουν τα κράτη της Ευρωζώνης να τα εκπροσωπήσουν στο Συμβούλιο της ΕΚΤ.

Σε αυτό το πλαίσιο, και δεδομένης της ασφυκτικά περιοριστικής νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ, το ζητούμενο είναι να στείλουμε έναν άνθρωπο που να μπορέσει να επηρεάσει το Συμβούλιο αυτό προς την κατεύθυνση της αύξησης της ποσότητας του χρήματος και, συγκεκριμένα, της τραπεζικής πίστης προς τις μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις ολόκληρης της Ευρώπης – ιδίως της χειμαζόμενης περιφέρειας. 

Πόσο μπορεί να επιρρεάσει ο δικός μας εκπρόσωπος το Συμβούλιου της ΕΚΤ; Λίγο. Αν είναι Έλλην, καθόλου. Αν είναι Άγγλος, μονεταριστής, προερχόμενος από την Τράπεζα της Αγγλίας που χειρίστηκε την κρίση πολύ καλύτερα απ’ ότι η ΕΚΤ (και τον οποίο ο κ. Ντράγκι σέβεται), τότε αρκετά περισσότερο.

Τέλος, όσον αφορά τον δεύτερο σημαντικό ρόλο του Διοικητή της ΤτΕ, εκείνον της εποπτείας του νοσηρού τραπεζικού μας συστήματος, προτιμώ χίλιες φορές έναν Άγγλο τέως Κεντρικό Τραπεζίτη ως το άτομο με τις λιγότερες δεσμεύσεις από την εγχώρια Πτωχοτραπεζοκρατία.
protagon.gr

Γ. Βαρουφάκης: Η ΕΚΤ λέει ψέματα για χάρη των Ελλήνων τραπεζιτών.

Την απάντηση στο ερώτημα που πλανάται εδώ και μέρες, το γιατί ανακεφαλαιοποίησαν τις τράπεζες την πρώτη φορά αφού δεν είχαν υποστεί κούρεμα ομολόγων, απάντησε ο Γιάννης Βαρουφάκης, μιλώντας στο Hot Doc Radio και τον Κώστα Βαξεβάνη.

Ο κ. Βαρουφάκης υπενθύμισε τους λόγους για τους οποίους οι τράπεζες εμφανίζονταν υγιείς, ενώ στην πραγματικότητα είχαν χρεοκοπήσει από

το 2008. "Οι τράπεζες είχαν μιας μορφής τοξικότητα κρυμμένη. Στη δεκαετία του ’90 και του ’00, με τη μείωση των επιτοκίων λόγω της δημιουργίας της ευρωζώνης, οι τράπεζες είχαν ξεσπαθώσει να μας δανείζουν, όλοι θυμόμαστε πιστωτικές στο ταχυδρομείο που δεν τις είχες ζητήσει και ενεργοποιούνταν αυτόματα". 

Οι δανειστές τότε της Ελλάδας είχαν γίνει αδιαμαρτύρητα η Γαλλία, και κυρίως η Γερμανία. Αδιαμαρτύρητα, διότι, όπως αναφέρει, "όταν είσαι τραπεζίτης, ο εφιάλτης σου είναι να έχεις βουνά χρήματος που δεν τα δανείζεις. Χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία κλπ, ήταν ένα ιδανικό πεδίο δόξας, μπορούσαν κάλλιστα να μας δανείζουν με spread 13%, ποσοστό που ούτε το φαντάζονταν. Γι' αυτό, ένα τσουνάμι χρήματος έρεε προς την Ελλάδα".

Αυτός ο πυρετός δανεισμού οδήγησε την επισφάλεια των ελληνικών τραπεζών στην πρώτη θέση ανάμεσα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές, πριν ακόμα από το 2009. Οι τράπεζες πτώχευσαν από το 2008, ενώ το Δημόσιο ενάμισι χρόνο μετά. Γι' αυτό, ανέφερε ο κ. Βαρουφάκης, "Όταν μας λένε ότι φταίει το Δημόσιο που οι τράπεζες πτώχευσαν, εμείς θα χαμογελάμε και θα τους λέμε πως δεν είναι έτσι". Όπως ακόμη ανέφερε, κάτι που έγραψε και στο Hot Doc #53, ο ακαταλόγιστος δανεισμός των 40δισ. ευρώ προς τις τράπεζες την περίοδο 2010-2011, έγινε για να διασωθούν από τα δάνεια, χωρίς να ενημερωθεί και να ερωτηθεί ούτε ένας πολίτης ή βουλευτής, παρά το γεγονός ότι έβαλαν το Δημόσιο ως εγγυητή.

Η ΕΚΤ λέει ψέματα για να μείνουν οι τραπεζίτες στη θέση τους

Ο Γιάννης Βαρουφάκης ανέλυσε το πως η λάθος μέθοδος της ΕΚΤ που ακολουθείται σε περίπτωση πτώχευσης κάποιας τράπεζας της ευρωζώνης εξωθεί τους υπαλλήλους της στο να λένε ψέματα, για να μη δημιουργήσουν μια νέα νομισματική κρίση.

Το αμερικανικό σχέδιο διάσωσης μιας τράπεζας περιλαμβάνει στο αρχικό του στάδιο την απομάκρυνση του ΔΣ και την ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας με κονδύλια που θα επιστραφούν στους πολίτες, όταν η τράπεζα ανανήψει, υπό νέο ΔΣ, και οι μετοχές της πουληθούν εκ νέου.

Στην Ευρώπη, οι υπάλληλοι της ΕΚΤ που θα διαπιστώσουν την πτώχευση, έχουν δικαίωμα μόνο να το αναφέρουν στην κυβέρνηση και στην ΕΚΤ. Οπότε, έχουν 2 επιλογές: Είτε να πουν την αλήθεια, ξεκινώντας μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση, καθώς ο κόσμος θα τρέξει να τραβήξει τα λεφτά του από την πτωχευμένη τράπεζα, δημιουργώντας αλυσιδωτή αντίδραση, είτε να πουν ψέματα πως όλα είναι καλά. Με λίγα λόγια, "Εκμαυλίζουν τον ελεγκτικό μηχανισμό της ΕΚΤ για να μείνουν οι τραπεζίτες στη θέση τους".

Πηγή: koutipandoras.gr

Πρωτογενές Έλλειμμα Νο2. Του Γιάνη Βαρουφάκη

«Ο κ. Βαρουφάκης μπερδεύει τα δημοσιονομικά με τα ταμειακά στοιχεία», γράφει η κα Μιράντα Ξαφά στο χτεσινό της άρθρο (σχολιάζοντας το άρθρο μουΠρωτογενές Έλλειμμα).
Μακάρι να ήταν έτσι.
Δυστυχώς δεν είναι – και λέω «δυστυχώς» γιατί θα προτιμούσα χίλιες φορές να είχα αναγνώσει λανθασμένα τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, παρά να βρισκόμαστε ενώπιοι ενωπίοις με την αναβίωση των Greek Statistics (με τη βούλα της Eurostat, όπως ακριβώς και στο παρελθόν το οποίο, όλοι μας, ελπίσαμε ότι αφήσαμε πίσω μετά την κατάρρευση του 2010).
Η κα Ξαφά, δυστυχώς, μπερδεύει: (Α) την παράθεση των λογιστικών κανόνων της Eurostat (ESA95), τους οποίους δεν αμφισβητεί κανείς, με (Β) τον «δημιουργικό» τρόπο που εφαρμόστηκαν στον υπολογισμό του πρωτογενούς ισολογισμού της 
γενικής κυβέρνησης για το 2013. Στο άρθρο της παραθέτει, συνοπτικά, το γράμμα και το πνεύμα των κανόνων αυτών.(*) Στο δικό μου άρθρο αναφερόμουν στο πώς εφαρμόστηκαν οι κανόνες αυτοί, παραβιάζοντας το γράμμα και το πνεύμα τους, ώστε να παρουσιάσουν ένα πρωτογενές έλλειμμα ως πλεόνασμα.
Το ότι οι μεταφορές ποσών από έναν λογαριασμό της γενικής κυβέρνησης σε έναν άλλον δεν θα έπρεπε να έχει καμία επίπτωση στον ισολογισμό της γενικής κυβέρνησης είναι αξιωματικά ορθόν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχει καμία τέτοια επίπτωση. Το να μπερδεύουμε το τι θα έπρεπε να ισχύει (την περιγραφή του οποίου η κα Ξαφά παρέθεσε λαμπρά) με το τι τελικά έγινε (που η κα Ξαφά δεν αναφέρει) είναι μέγα λάθος, ιδίως όταν έχουμε να κάνουμε με τα νέα (ή και τα παλαιότερα) Greek Statistics.
Επιτρέψτε μου, αγαπητοί αναγνώστες, να σας υπενθυμίσω την υπερπροσπάθεια του κ. Αλογοσκούφη να αναδείξει τα προ του 2004 Greek Statistics μεταφέροντας κρατικές υποχρεώσεις (για αμυντικά, κυρίως, προγράμματα) από τον ισολογισμό του 2005 και του 2006 σε ισολογισμούς του 2002, 2003 και 2004. Ήταν τότε που ο κ. Στουρνάρας μου είχε πει πως ήταν έξαλλος με τη Eurostat επειδή η τελευταία επέτρεπε στην ελληνική κυβέρνηση, με «δημιουργικά» Greek Statistics, και να μεταφέρει ελλείμματα στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και να μειώνει το τρέχον έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης (της Ν.Δ.) μεταφέροντας σε άλλες χρονιές (ακόμα και μελλοντικές) τα ελλείμματα των νοσοκομείων.
Ως αποτέλεσμα εκείνων των συγκρούσεων κυβέρνησης της ΝΔ και αντιπολιτευόμενων οικονομολόγων, πήρα κι εγώ το «θάρρος» να γράψω στη Eurostat (εν έτει 2006) ζητώντας εξηγήσεις για τα ελλείμματα των νοσοκομείων και κάποια άλλα περίεργα (κατ’ εμέ) στοιχεία. Έξι μήνες αργότερα έλαβα την απάντηση της Eurostat η οποία, σε μισή σελίδα, μου έλεγε ότι όλα τα στοιχεία της ελληνικής κυβέρνησης ήταν αγγελικά πλασμένα και μου εξηγούσε, όπως ακριβώς και η κα Ξαφά στο χτεσινό άρθρο της, τη διαφορά ταμειακής από δεδουλευμένη βάση και ότι «οι ενδοκυβερνητικές μεταφορές ήταν απολύτως ουδέτερες ως προς τον ισολογισμό της γενικής κυβέρνησης».
Όταν το 2010 η Ελλάδα κατέρρευσε, και τα Greek Statistics έγιναν βούκινο διεθνώς, θυμάμαι να βγαίνω στο BBC (και αλλού) και να θυμίζω στους ξένους ακροατές και τηλεθεατές, και βεβαίως στους ξένους δημοσιογράφους οι οποίοι είχαν γίνει ιδιαίτερα επιθετικοί απέναντι σε όλους εμάς τους Έλληνες, ότι, όσον αφορά τα Greek Statistics, δεν υπήρξε ούτε ένας ισολογισμός του ελληνικού δημοσίου (τόσο των κυβερνήσεων Σημίτη, όσο και των κυβερνήσεων Καραμανλή) που να μην είχε τη βούλα της Eurostat. Το μήνυμά μου ήταν: «Όταν κάποιοι εξ ημών φωνάζαμε για τις μπαγαποντιές των ελληνικών στατιστικών στοιχείων, οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν την απόλυτη υποστήριξη της Eurostat, η οποία μας απαντούσε ότι όλα τα στοιχεία ήταν σωστά και όμορφα. Η Ευρώπη πάντα στήριζε τα Greek Statistics», τους έλεγα.
Δυστυχώς, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Μπορεί η Eurostat, μετά το 2010, να «τροποποίησε» τα ελληνικά στοιχεία της δεκαετίας του 2000 αλλά το έκανε «στα μουλωχτά» και αναδρομικά (όπως σίγουρα θα ξανακάνει το 2016 ή 2016 για το 2013!). Το βασικό τρυκ ήταν η μεταφορά ελλειμμάτων από τη μία χρονιά στην άλλη. Αυτό δεν άλλαζε, βέβαια, το διαχρονικό δημόσιο χρέος αλλά άλλαζε την εικόνα που παρουσίαζε ο κρατικός ισολογισμός σε, από πολιτικής σκοπιάς, έτη-κλειδιά. Π.χ. οι δήθεν«λευκές τρύπες» των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης πρωτο-χρησιμοποιήθηκαν από την κυβέρνηση Σημίτη στη δεκαετία του 1990 και καταγράφτηκαν ώστε να «αλαφρώσει» το κρατικό πρωτογενές έλλειμμα λίγο πριν την κρίσιμη Ευρωπαϊκή Σύνοδο που απεφάνθη ότι η χώρα μας θα γινόταν αποδεκτή στην ΟΝΕ – την εποχή που ο σημερινός υπουργός οικονομικών ήταν Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων και κεντρικός διαπραγματευτής για την είσοδό μας στην ΟΝΕ (μια αποστολή που εκτέλεσε με μεγάλη επιτυχία, αλλά η οποία δύσκολα θα ερχόταν χωρίς τις «λευκές» εκείνες τρύπες των ασφαλιστικών ταμείων – που δεν ήταν βέβαια πλεονάσματα αλλά... υποχρεώσεις).
Τώρα έχουμε άλλο ένα έτος-κλειδί. Το 2013! Είναι η χρονιά που το Βερολίνο αποφάσισε να κηρύξει τον θρίαμβό του επί της Κρίσης του Ευρώ. Τι πιο εντυπωσιακό στοιχείο, υπέρ αυτού του ισχυρισμού, από την ανακοίνωση ότι ακόμα και η άσωτη Ελλάς έχει πλέον πρωτογενές πλεόνασμα; Στον βωμό αυτού του θριάμβου θυσιάστηκε, άλλη μια φορά, η αλήθεια - και μάλιστα με πανομοιότυπο τρόπο: με την επίκληση των ίδιων «δημιουργικών» Greek Statistics, χρησιμοποιώντας πάλι τα ταλαίπωρα τα ασφαλιστικά ταμεία.
Αναφερόμενη στην αποπληρωμή κάποιων από τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις των ασφαλιστικών ταμείων και της τοπικής αυτοδιοίκησης, η κα Ξαφά γράφει ότι: «το έλλειμμα/πλεόνασμα σε δημοσιονομική βάση δεν επηρεάζεται από τις ταμειακές ροές.». Άλλη μια φορά στο άρθρο της παραλείπει να διακρίνει το «πρέπον» από αυτό που τελικά γίνεται. Από τότε που ξέσπασε η κρίση, το ελληνικό δημόσιο έχει ξεκινήσει μια συνεχή, μερική στάση πληρωμών της τάξης των 5 με 10 δισ. ευρώ ετησίως προς νέους συνταξιούχους (που μπορεί να περάσουν 18 μήνες πριν λάβουν την πρώτη τους σύνταξη), εξαγωγικές επιχειρήσεις (που λαμβάνουν επιστροφές του ΦΠΑ με πολλούς μήνες καθυστέρηση), δικαιούχους ευρωπαϊκών προγραμμάτων και προμηθευτών. Αν η κυβέρνηση όντως κατέγραφε, όπως επιβάλλουν οι κανόνες ESA95, τις υποχρεώσεις της σε δεδουλευμένη (και όχι σε ταμειακή) βάση, το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης θα ήταν τουλάχιστον 3% υψηλότερο από το επίσημο. Όχι μόνο για το 2013 αλλά για κάθε έτος από το 2011 και έπειτα.
Η κα Ξαφά ισχυρίζεται ότι το κράτος καθυστερεί τις πληρωμές για να κερδίζει τους τόκους. Η αλήθεια είναι πολύ πιο ζοφερή και, ευτυχώς, (όσο παράξενο και να ακούγεται αυτό,) λογική: το κράτος απλά δεν καταγράφει σε καμία βάση (ούτε ταμειακή ούτε δεδουλευμένη) πολλές από τις υποχρεώσεις του τη χρονιά που τις ανέλαβε. Όπως ακριβώς γινόταν και το 2005 όταν το κράτος δεν κατέγραφε πουθενά τα ελλείμματα των νοσοκομείων την εποχή που μιλούσε για «θωρακισμένη ελληνική οικονομία» (ανακοινώνοντας παράλληλα μείωση των κρατικών ελλειμμάτων), παραπέμποντας τα ελλείμματα αυτά σε επόμενα έτη.
Ας επιστρέψουμε, όμως, στις πιο πρόσφατες «λευκές τρύπες» στις οποίες αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο μου. Σε επιστολή που μου κοινοποίησε πριν από τρεις μέρες η Eurostat (την οποία αντιγράφει η ΕΛΣΤΑΤ στη δική της ανακοίνωση) εις απάντησιν συνέντευξής μου σε γερμανική εφημερίδα (την οποία με τη σειρά της αντιγράφει η κα Ξαφά στο άρθρο της) μου λέει τα εξής: «Οι μεταφορές 4,2 δισ. ευρώ και 0,7 δισ. ευρώ αντίστοιχα από την υποκατηγορία Οργανισμοί Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ) και από την υποκατηγορία Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ), έγιναν ώστε να γίνει δυνατή η αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων προηγούμενων ετών.». Ας το δεχθώ. Όμως, πώς γίνεται να δεχθώ, να δεχθούμε δηλαδή, ότι αυτές οι μεταφορές από την κεντρική κυβέρνηση (δανεικών από την τρόικα χρημάτων) στους ΟΚΑ και ΟΤΑ τους επέτρεψε και να αποπληρώσουν τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις τους και να εμφανίζεται ενεργητικό/πλεόνασμα στους λογαριασμούς των ΟΚΑ και ΟΤΑ (βλ. Πίνακες 2C&2D της ΕΛΣΤΑΤ); Θα με συγχωρήσει η κα Ξαφά, αλλά αυτό -απλώς- δεν γίνεται.
Μία εξήγηση είναι ότι οι μεταφορές αυτές επέτρεψαν μεν στους ΟΚΑ και ΟΤΑ να αποπληρώσουν τις ληξιπρόθεσμες οφειλές τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τις αποπλήρωσαν κιόλας (δεδομένου ότι η δεδουλευμένη βάση δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ισχύει στους υπολογισμούς των ενεργητικών/παθητικών των ΟΚΑ/ΟΤΑ). Μια άλλη ερμηνεία, λιγότερο επιεικής, είναι ότι οι υπηρεσίες των Greek Statistics επιδόθηκαν, άλλη μια φορά, στις τακτικές της προ του 2010 εποχές, με την ανοχή της Eurostat (όπως και στην προ του 2010 εποχή) αλλά και τις ευλογίες ενός Βερολίνου αποφασισμένου να δηλώσει θρίαμβο επί της ελληνικής κρίσης, με την ανακοίνωση πρωτογενούς ελλείμματος προ των ευρωεκλογών του Μαΐου.
Στο κλείσιμο του άρθρου της η κα Ξαφά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, αν και είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα το 2013, αυτό δεν είναι διατηρήσιμο και, βεβαίως, δεν αρκεί ώστε να αρχίσουμε να αποπληρώνουμε το χρέος. Η αλήθεια είναι ότι:
•ό,τι και να συμβεί στον τομέα του πρωτογενούς ισολογισμού, όσες οικονομίες και να κάνει το δημόσιο, το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί γιατί το κράτος έχει χρεοκοπήσει από το 2010 έως σήμερα
•το 2013 είχαμε πρωτογενές έλλειμμα (σύμφωνα με τους κανόνες και το πνεύμα των Eurostat και τρόικας, οι οποίοι όμως παραβιάζονται συστηματικά, με την ανοχή και κάλυψη της Eurostat, από τη δεκαετία του ‘90)
•τα Νέα Greek Statistics (που είναι πανομοιότυπα με τα προηγούμενα Greek Statistics, της εποχής 1997-2010) επιστρατεύτηκαν ώστε να κερδηθούν οι Ευρωεκλογές από κόμματα που θα αποδεχθούν τις επιλογές της γερμανικής κυβέρνησης
•στόχος για μετά τις Ευρωεκλογές της ανίερης συμμαχίας ψεύδους Βερολίνου-Βρυξελλών-Αθηνών, αν όλα πάνε κατ’ ευχήν για αυτήν, είναι μια επιμήκυνση των αποπληρωμών που θα δίνει την ευκαιρία στην ελληνική κυβέρνηση, εφόσον «στύβει» τους έλληνες φορολογούμενους, να καταβάλει τις (μειωμένες) αποπληρωμές της σύμφωνα με το«επικαιροποιημένο» πρόγραμμα αποπληρωμών (που θα συμφωνηθεί το Φθινόπωρο), χωρίς όμως η χώρα όμως να έχει την παραμικρή δυνατότητα να αποδράσει από το πέπλο της μόνιμης πτώχευσης και χρεο-δουλοπαροικίας.
(*) Ο Simon Davis ανήρτησε τον Ιανουάριο που μας πέρασε μια πολύ καλύτερη ανάλυση των κανόνων που διέπουν τον υπολογισμό του πρωτογενούς ισολογισμού του δημοσίου. Η ανάλυσή του εξηγεί και τον μη ευρέως συζητηθέντα αντίκτυπο που θα έχει ο υπολογισμός (που θα ανακοινωθεί τον Αύγουστο) από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της τιμής των τραπεζικών μετοχών που έχει στην κατοχή του πάνω στο τελικό πρωτογενές ισοζύγιο του 2013.

Γιάνης Βαρουφάκης

Γ. Βαρουφάκης: «Λένε ψέματα - Ποτέ η Ελλάδα δεν ήταν τόσο χρεοκοπημένη όσο σήμερα»

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση λέει ψέματα στους ανθρώπους στην Ευρώπη. Ποτέ η Ελλάδα δεν ήταν τόσο χρεοκοπημένη, όσο σήμερα», υποστηρίζει ο καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Γιάννης Βαρουφάκης, σε σημερινή συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ».

«Μπορεί να γίνεται λόγος για ανάρρωση μιας οικονομίας, που βρίσκεται σε ύφεση επί έξι χρόνια, μόνον όταν επενδύσεις και απασχόληση αυξάνονται και όταν δίνονται δάνεια, αλλά τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει στην Ελλάδα» λέει.

Απαντώντας στο ερώτημα, πώς μπορεί η Ελλάδα να εξέλθει από την κρίση, υποστηρίζει ότι η χώρα θα πρέπει να σταματήσει να αποπληρώνει το χρέος και να βρει δρόμους για το πώς θα σταθεροποιήσει και πάλι την Οικονομία της. θεωρεί πως, αφενός αυτό θα πρέπει να γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο, διότι «το πρόβλημα της Ελλάδας -πολύ υψηλό χρέος, ελάχιστες επενδύσεις, αφερέγγυος τραπεζικός τομέας- έχουν πολλές χώρες στην Ευρώπη και δεν έχει νόημα να γίνεται ξεχωριστή μεταχείριση του προβλήματος Ελλάδα, και αφετέρου, στην Ευρώπη υπάρχει συσσώρευση χρήματος που μετακινείται εδώ και εκεί μεταξύ τραπεζών πυροδοτώντας τις χρηματαγορές, ενώ θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για παραγωγικές επενδύσεις».

Για κάτι τέτοιο, εκτιμά πως δεν απαιτείται ούτε ένα ευρώ των φορολογουμένων, καθώς, όπως λέει, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων διαθέτει πληθώρα από ενδιαφέροντα προγράμματα -για παράδειγμα τη σύνδεση της Ελλάδας με την Αυστρία με ένα τρένο υψηλής ταχύτητας- τα οποία χρηματοδοτεί με ομόλογα που θα αγόραζαν ευχαρίστως οι επενδυτές και αυτό φαίνεται από τα χαμηλά επιτόκια που πρέπει να πληρώνει.

Ανέκδοτο η Τραπεζική Ένωση

Αναφερόμενος στην Τραπεζική Ένωση, τη χαρακτηρίζει «μοναδικό ανέκδοτο», που θα περάσει στην ιστορία της ΕΕ, καθώς, όπως λέει, τα 55 δισ ευρώ που διατίθενται για τις επανακεφαλαιοποιήσεις «δεν αρκούν ούτε για μια μεγάλη τράπεζα», ενώ, όπως προσθέτει, «δεν υπάρχει ούτε μια κοινή εγγύηση καταθέσεων και το μόνο που υπάρχει είναι ένα επιπλέον εργαλείο προπαγάνδας της ΕΕ».

Κατά την άποψή του, η ΕΚΤ θα πρέπει να βρίσκεται στο παρασκήνιο, όπως κάνει η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και «εξάλλου, βλέποντας κανείς τη διαδικασία εκκαθάρισης μιας τράπεζας, διαπιστώνει πως τελικά η αρμοδιότητα αποφάσεων επιστρέφει στα κράτη έθνη».

Πηγή: www.crashonline.gr

Πρωτογενές Έλλειμμα. Του Γιάνη Βαρουφάκη

Η εξάλειψη του πρωτογενούς ελλείμματος είναι καθοριστικής σημασίας για ένα κράτος-μέλος της ευρωζώνης που έχει ένα μη βιώσιμο χρέος (προς την Ευρώπη και το ΔΝΤ), το οποίο, καθώς δεν είναι βιώσιμο, πρέπει (θέλει-δεν-θέλει) να επαναδιαπραγματευτεί.
Αν το πρωτογενές πλεόνασμα (ή, τουλάχιστον, η εξάλειψη του πρωτογενούς ελλείμματος) είναι πραγματικότητα, αυτό σημαίνει ένα πράγμα: ότι το ελληνικό δημόσιο δύναται, για μακρό χρονικό διάστημα, να ζει από τα φορολογικά του έσοδα, καταβάλλοντας κανονικά μισθούς, συντάξεις και
αποπληρώνοντας τα χρήματα που χρωστά στους προμηθευτές του.
Κάτι τέτοιο θα ενίσχυε τα μέγιστα την διαπραγματευτική ισχύ της κυβέρνησης απέναντι στο Βερολίνο, τη Φραγκφούρτη και τις Βρυξέλλες κατά τις εθνικής σημασίας διαπραγματεύσεις για το χρέος.
Γιατί; Επειδή οι εταίροι μας θα γνώριζαν πως, στην χειρότερη περίπτωση (μιας κατάρρευσης των διαπραγματεύσεων), το ελληνικό κράτος μπορεί να αναστείλει τις αποπληρωμές των δανείων του (έως ότου προκύψει μια συμφωνία που καθιστά το χρέος μας βιώσιμο), χωρίς να σταματήσει να πληρώνει μισθούς, συντάξεις και προμηθευτές.
Για τους πιο πάνω λόγους, θα ήμουν ο πρώτος που θα έσπευδα να γιορτάσω (ακόμα και στους δρόμους!) ένα πραγματικό πρωτογενές πλεόνασμα. 
\ Τι σημαίνει όμως πραγματικό πλεόνασμα;
Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό, ούτε επιτρέπεται να εξαντλείται σε συζητήσεις περί λογιστικών κανόνων και μεθόδων. Το ερώτημα είναι πρακτικό: μπορεί το κράτος να «ζήσει» για ένα έτος τουλάχιστον χωρίς δανεικά; Αυτό σημαίνει!
Αν, π.χ., το ελληνικό δημόσιο μπορούσε να μην λάβει δάνεια το 2013 και, παρόλα αυτά, να πληρώνει μισθούς, συντάξεις και προμηθευτές, τότε πράγματι το 2013 το κράτος μας είχε πρωτογενές πλεόνασμα. Το ίδιο και για το 2014: αν δεν χρειαστούμε εκδόσεις ομολόγων ή νέες μνημονιακές δόσεις για να καλύπτονται μισθοί, συντάξεις και πληρωμές προμηθευτών, τότε, ναι, υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα και για το 2014.
Υπήρξε, όμως, τέτοιο πλεόνασμα το 2013; Σύμφωνα με την ίδια την ΕΛΣΤΑΤ και την Eurostat δεν υπήρξε. Από τα επίσημα στοιχεία προκύπτει ότι η Γενική Κυβέρνηση παρουσίασε έλλειμμα 2,1% του ΑΕΠ, χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψη η «ενίσχυση» των τραπεζών (και 12,7% αν ληφθεί υπ’ όψη). Επί πλέον, το δημόσιο έχει και ληξιπρόθεσμα χρέη σε προμηθευτές του, που έπρεπε να έχουν καταβληθεί εντός του 2013. Με άλλα λόγια, το 2013, το ελληνικό κράτος δεν θα μπορούσε να καλύψει μισθούς, συντάξεις και αποπληρωμές προμηθευτών. Όπερ μεθερμηνευόμενο, το ελληνικό κράτος είχε πρωτογενές έλλειμμα.
Τότε, πώς προκύπτει ότι έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013; Η απάντηση βρίσκεται στα ψιλά των επίσημων στοιχείων των ΕΛΣΤΑΤ και Eurostat. Αφήνοντας στην άκρη την πονεμένη (για τους προμηθευτές του δημοσίου) ιστορία των ληξιπρόθεσμων οφειλών, η ΕΛΣΤΑΤ μας λέει ότι, για το 2013, κατέγραψε «λευκές τρύπες» 770 εκατομμυρίων ευρώ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και 4,7 δισεκατoμμυρίων ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία* (από έλλειμμα 2,2 δις το 2012). Πιστεύει πράγματι κανείς ότι τα πτωχευμένα ασφαλιστικά ταμεία, και οι εξαθλιωμένοι δήμοι, έχουν τέτοια πλεονάσματα τα οποία να μπορούσε, έστω και εν δυνάμει, να χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις και προμηθευτές; Σε καμία περίπτωση.
Δυστυχώς πρόκειται για νέα επεισόδια στο σήριαλ των Greek statistics, τα οποία, άλλη μια φορά (όπως είχε γίνει και το 2001/2 με την εξοργιστική συμμετοχή της Goldman Sachs στο παιχνίδι απόκρυψης των πραγματικών ελλειμμάτων), επικυρώνει η Eurostat, κατά σύμπτωση λίγο πριν τις ευρωεκλογές...
(*) Προς τιμήν του, ο Γιώργος Κύρτσος ήταν ο πρώτος, και μόνος δημοσιογράφος, που έδωσε δημοσιότητα στο σκάνδαλο αυτό της προσμέτρησης των υποτιθέμενων «λευκών τρυπών» των ασφαλιστικών ταμείων στα έσοδα του κράτους. Ελπίζω τώρα που είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής της Ν.Δ. να μην αναιρέσει την συνεισφορά του αυτή στον δημόσιο διάλογο.

Γιάνης Βαρουφάκης

Στον αστερισμό της νέας φούσκας.

Του Γιάνη Βαρουφάκη

Όταν το 2010 έσκασε η φούσκα της ελληνικής οικονομίας, πολλοί χαρήκαμε ότι, τουλάχιστον, κατέπεσαν οι φαντασιώσεις περί «ισχυρής Ελλάδας», «θωρακισμένης οικονομίας» και «λευκών τρυπών». 

Φαντασιώσεις που θεμελίωναν όχι μόνο την ξέφρενη πορεία προς τον οικονομικό γκρεμό αλλά και μια αντιαισθητική έφεση προς το κιτς, το κενό περιεχομένου, το δήθεν. 

Νομίσαμε ότι το αλύπητο χτύπημα της κρίσης, παρά το ανθρώπινο κόστος, παρά τη μετανάστευση των καλύτερων παιδιών, παρά την αναξιοπρέπεια της ανέχειας και της συνολικής χρεοκοπίας, θα μας επέτρεπε ως κοινωνία να αποδράσουμε από την τροχιά του

ψεύδους, της επανάπαυσης σε αυτό, της ελπίδας για ένα ψευδεπίγραφο επίπεδο ζωής ανεξάρτητο από τη δημιουργία. 

Όλες αυτές οι αντιαισθητικές ψευδαισθήσεις μιας παραζάλης lifestyle που συσκότιζε τη σταθερή αποδόμηση παραγωγικών διαδικασιών και πραγματικών αξιών υποδαυλίζονταν από μια τοξική φούσκα. Πού οφειλόταν αυτή η φούσκα προ του 2008; Η απάντηση είναι απλή:στο τσουνάμι κεφαλαίων που έρχονταν από την Εσπερία, κατευθυνόμενο προς όλα τα μήκη και τα πλάτη της ευρωζωνικής περιφέρειας, της Ελλάδας συμπεριλαμβανόμενης. Και γιατί μετανάστευαν τα πλεονασματικά κεφάλαια της Γερμανίας και λοιπών πλεονασματικών χωρών στα μέρη μας; Για έναν απλό λόγο: για την αρχιτεκτονική του ευρώ.

Για να το πω απλά, οι πλεονασματικές χώρες, εξ ορισμού, χαρακτηρίζονται από πλεόνασμα κεφαλαίων. Καθώς, π.χ., η Γερμανία εξήγε αγαθά πολύ μεγαλύτερης αξίας από την αξία των αγαθών που εισήγε, «βούλιαζε» όλο και πιο πολύ σε λιμνάζοντα κεφάλαια. Έτσι, τα γερμανικά επιτόκια μειώνονταν, καθώς το επιτόκιο είναι η «τιμή» του χρήματος η οποία (όπως όλες οι τιμές) πέφτει όταν η ποσότητα του χρήματος πλεονάζει. Από την άλλη, στις ελλειμματικές χώρες, όπως η δική μας, συνέβαινε το αντίθετο. Όντας ελλειμματικές, το χρήμα σπάνιζε, η «τιμή» του (το πραγματικό επιτόκιο) ανέβαινε κι έτσι «μαγνήτιζε» το γερμανικό χρήμα. Έχοντας τη «σιγουριά» του ευρώ (δηλαδή, απελευθερωμένο από την αγωνία μιας υποτίμησης), το γερμανικό χρήμα έρρεε ακατάσχετα προς τον ελληνικό δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (ομόλογα, εορτοδάνεια, Cayenneκ.λπ.), ενισχύοντας τη φούσκα της δήθεν ανάπτυξης.

Κάποια στιγμή, η μουσική σταμάτησε και απεδείχθη ότι υπήρχαν πολύ λιγότερες «καρέκλες» από «οπίσθια». Έτσι, ήρθε η κρίση, οι άστεγοι, η αδυσώπητη ανεργία, οι ναζί και όλα αυτά που ζούμε τέσσερα χρόνια τώρα. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι όλος αυτός ο πόνος τόσου κόσμου φαίνεται πως πηγαίνει χαμένος. Αντί να πάρουμε, ως κοινωνία, το μάθημά μας, αντί να βροντοφωνάξουμε «ποτέ ξανά φούσκα», έχουμε μια κυβέρνηση και μια καθεστηκυία τάξη που, πιθανόν με την ανοχή της κοινωνίας, επενδύει σε μια νέα, χειρότερη από την προηγούμενη φούσκα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η νέα φούσκα δομείται εσκεμμένα από το Βερολίνο, τη Φρανκφούρτη και τις Βρυξέλλες έτσι ώστε η επίσημη Ευρώπη να μπορέσει να κηρύξει τον θρίαμβό της εναντίον της ελληνικής κρίσης και η εγχώρια νέα κλεπτοκρατία να εδραιώσει την κοινωνική και πολιτική της θέση. Η νέα φούσκα έκανε πρόσφατα την εμφάνισή της υπό μορφήν μιας συγκλονιστικής διπλής αποσύνδεσης μεταξύ: (α) της χρεοκοπίας του Δημοσίου και των τραπεζών και (β) της ικανότητας του Δημοσίου και των τραπεζών να ελκύουν ξένα κεφάλαια.

Διά γυμνού οφθαλμού είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς πώς ένα πτωχευμένο κράτος ή μια πτωχευμένη τράπεζα μπορεί να έλξει κεφάλαια οξυδερκών επενδυτών. Αν όμως βάλουμε την πραγματικότητα στο μικροσκόπιο, θα δούμε την εξήγηση: όπως προ του 2008 οι ελληνικές «επιτυχίες» βασίζονταν σε φούσκα που χρηματοδοτούνταν ως επί το πλείστον από τα γερμανικά πλεονάζοντα κεφάλαια, έτσι και τώρα η νέα φούσκα (στην οποία βασίζουν το πολιτικό τους μέλλον οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος και την οικονομική τους επικυριαρχία οι τραπεζίτες της χώρας) «γεμίζει» με κεφάλαια τα οποία οδηγεί προς τη χώρα μας το Βερολίνο.

Με μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με την προ του 2008 φούσκα (η οποία δημιουργήθηκε από τις ιδιωτικές γερμανικές τράπεζες, χωρίς το Βερολίνο να συμμετέχει επισήμως, ούτε καν να κατανοεί τι συνέβαινε): τούτη τη φορά η νέα φούσκα οικοδομείται επί τούτου από τη γερμανική κυβέρνηση, στο πλαίσιο συγκεκριμένης πολιτικής που στόχο έχει να δείξει πως κέρδισε το στοίχημα της ελληνικής κρίσης. Τι σχέδιο είναι αυτό; Πολύ απλά, το εφαρμοζόμενο σήμερα σχέδιο του Βερολίνου βασίζεται στη δημιουργία μια μεγάληςνέας φούσκας στην αγορά του ελληνικού χρέους και των μετοχών των ελληνικών τραπεζών με την ελπίδα ότι κάποια από τα κερδοσκοπικά κεφάλαια (που θα έλξει η διαδικασία «φουσκώματος» αυτής της νέας φούσκας) θα «στάξουν» και στην πραγματική οικονομία.

Για να δημιουργηθεί αυτή η νέα φούσκα, το Βερολίνο αναγκάζεται να σηματοδοτήσει στους επενδυτές δύο πράγματα: πρώτον, ότι όσοι αγοράσουν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου μπορούν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, καθώς, παρά το επερχόμενο αναπόφευκτο κούρεμα των χρεών του Δημοσίου, αυτά τα νέα ομόλογα δεν θα κουρευτούν (αλλά το κούρεμα θα βαρύνει μόνο τους Ευρωπαίους φορολογούμενους). Δεύτερον, ότι οι Ρυθμιστικές Αρχές θα κάνουν τα στραβά μάτια στις μαύρες τρύπες των τραπεζών έτσι ώστε όσοι αγοράσουν μετοχές τους να μη φοβούνται ότι θα γίνουν σοβαροί έλεγχοι στα βιβλία των τραπεζών (έλεγχοι που θα αποδείκνυαν τη βαθιά τους πτώχευση). Δυστυχώς, αυτό το σχέδιο, όπως και οι ανοησίες περί «ισχυρής» και «θωρακισμένης» ελληνικής οικονομίας στο παρελθόν, είναι καταδικασμένο να... «ξεφουσκώσει». Πράγματι, ποιος σοβαρός επενδυτής θα επενδύσει σε μια χώρα με εκθετικά μη βιώσιμο δημόσιο χρέος και πολίτες που όλοι χρωστούν σε όλους και κανείς δεν μπορεί να ξεπληρώσει κανέναν; Το μόνο σίγουρο είναι ότι το κόστος του «κλαταρίσματος» της νέας φούσκας θα το σηκώσουν οι ίδιοι συνάνθρωποί μας που σήκωσαν και το κόστος της προηγούμενης. Βέβαια, την κ. Μέρκελ και τους δικούς μας «ηγέτες» καθόλου δεν τους νοιάζει αυτό, καθώς ελπίζουν πως, έως τότε, θα έχουν αποχωρήσει από την πολιτική και θα ασκούν εκ του ασφαλούς κριτική στους διαδόχους τους.

Ένα ερώτημα παραμένει τόσο καίριο όσο και, προς το παρόν, αναπάντητο: αντίθετα με την προηγούμενη φορά (προ του 2008) που η ελληνική κοινωνία αφέθηκε στην απατηλή πλάνη εκείνης της φούσκας, τη νέα φούσκα θα την αφήσουμε να μας εγκλωβίσει στο επίπεδο του φαντασιακού, του πολιτικού και της αισθητικής; Ή θα τη «σκάσουμε» με ό,τι «βελόνες» διαθέτουμε;

πηγή

Γ. Βαρουφάκης: Βγαίνουμε στις αγορές, πτωχευμένοι!

Το σχέδιο του Βερολίνου για την Ελλάδα των επόμενων ετών έχει πλέον παγιωθεί. Τι περιέχει; Ας ξεκινήσουμε από το τι δεν περιέχει.

1. Δεν περιέχει το κούρεμα, το οποίο θα μπορούσε να βγάλει το ελληνικό κράτος από την διαχρονική κατάσταση χρεοκοπίας (κοινώς την αδυναμία να εξυπηρετεί τα χρέη του μακροπρόθεσμα, ακόμα και μετά από μια γενναία επιμήκυνση μετά μείωσης του επιτοκίου κατά μισή με μία μονάδα).
2. Δεν περιέχει καμία πρόβλεψη για κοινό, ευρωζωνικό χρέος (π.χ. ευρωομόλογα).
3. Δεν περιέχει νέο επίσημο δάνειο, το οποίο να καλύπτει τις μελλοντικές δανειακές ανάγκες του κράτους, πέραν το πολύ 20 δισ. ευρώ που στόχο θα έχουν να καλύψουν τις «αστοχίες» του Μνημονίου 2.
4. Δεν περιέχει κάποια σημαντική επενδυτική ενίσχυση, πέραν των ΕΣΠΑ.
5. Δεν περιέχει κάτι στον τραπεζικό τομέα, που να καθιστά το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βιώσιμο ή να αφαιρεί μέρος των 50 δισ. ευρώ που χρεώθηκε το ελληνικό δημόσιο υπέρ των τραπεζών από το εθνικό χρέος.

Υπό αυτούς τους ασφυκτικούς περιορισμούς, το ερώτημα τίθεται: πώς σκέφτονται να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι είναι παντελώς αδύνατον να χρηματοδοτείται ιδίαις δυνάμεις το ελληνικό κράτος τα επόμενα χρόνια; Πιστεύουν, πραγματικά, ότι θα μπορεί η ελληνική οικονομία να παράγει πρωτογενές πλεόνασμα κοντά στο 4%, από το οποίο να κάνει τις αποπληρωμές σε ΕΚΤ/ιδιώτες (που δεν δέχονται επιμηκύνσεις και τα τοιαύτα) και ΔΝΤ (που δεν δέχεται μείωση επιτοκίου);  Πιστεύουν πως, ακόμα και να είναι δυνατόν αυτό, θα μπορέσει να σταθεί όρθια μια κυβέρνηση (όποια και να είναι αυτή) που θα «ξεζουμίζει» ένα τέτοιο μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα, την ώρα που η ελληνική κοινωνία θα παραπαίει, χωρίς τραπεζική πίστη, χωρίς εγχώρια ζήτηση, χωρίς επενδύσεις, χωρίς πρόνοια;

Όχι, δεν το πιστεύουν στο Βερολίνο αυτό. Και τότε ποιο το πλάνο τους; Η βασική τους ιδέα είναι να βρουν τρόπο να μας εξασφαλίσουν νέα δάνεια, με επιτόκια περί το 4%, χωρίς να χρειαστεί να τα περάσουν από την Ομοσπονδιακή Βουλή τους ως νέο πακέτο διάσωσης -ως νέα δάνεια τα οποία στηρίζει ο γερμανός φορολογούμενος. Όπως το Μνημόνιο 2 ήρθε για να καλύψει μη βιώσιμα χρέη του Μνημονίου 1, έτσι και το νέο Δανειακό Πακέτο, το Μνημόνιο 3 (το οποίο, για λόγους μάρκετιγκ, θα το αποκαλέσουν κάπως αλλιώς) θα ρίξει πολλά δισ. ευρώ στο ελληνικό δημόσιο για να συγκαλύψει την μη βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου μετά το πέρας του Μνημονίου 2. Η διαφορά αυτού του Μνημονίου 3 από το Μνημόνιο 2 θα είναι, σύμφωνα με τα γερμανικά πλάνα, μία: ενώ το Μνημόνιο 2 χρηματοδοτήθηκε από τα κράτη-μέλη μέσω του ESM, το Μνημόνιο 3 θα χρηματοδοτεί, ως επί το πλείστον, από τις ...αγορές.

Πώς, όμως, θα γίνει αυτό όταν οι αγορές γνωρίζουν πως (παρά την όποια επιμήκυνση) τα χρέη του ελληνικού δημοσίου δεν μπορούν να αναχρηματοδοτηθούν αλλά, αντίθετα, παραμένουν πάνω από τα κεφάλια μας ως μια μόνιμη τοξική ομίχλη; Γιατί να είναι διατεθειμένοι οι ιδιώτες (που δεν είναι βεβαίως κορόιδα για να πιστεύουν τα περί Greek-covery) να δανείσουν ένα κράτος με (κοινά αποδεκτό) μη βιώσιμο χρέος, χωρίς να ζητούν δυσθεώρητα επιτόκια; Η απάντηση της κυβέρνησης συνασπισμού του Βερολίνου είναι:  μέσω της επίκλησης του προγράμματος ΟΜΤ της ΕΚΤ!

Η ιδέα είναι απλή: αντί να αντλεί το ελληνικό δημόσιο νέα ποσά από τον ESM για να αποπληρώνει ΕΚΤ, ΕΕ, ΔΝΤ και ιδιώτες, θα αντλεί από τις αγορές οι οποίες θα του δανείζουν με επιτόκια πολύ κάτω του αγοραίου επιπέδου (στο 4% το υπολογίζουν οι του γερμανικού υπουργείου οικονομικών) επειδή η ΕΚΤ εγγυάται (ή καλύτερα απειλεί) πως αν τα επιτόκια αυτά ανέβουν πάνω από κάποιο επίπεδο, θα παρέμβει αγοράζοντας όσα ελληνικά ομόλογα χρειάζεται για να ρίξει τα επιτόκια στο αρχικό επίπεδο. Επιπλέον, αν κάποια στιγμή, η ΕΚΤ βάλει μυαλό και λάβει σοβαρά υπ’ όψη της την απειλή του αρνητικού πληθωρισμού σε ολόκληρη την ευρωζώνη, ίσως η ΕΚΤ να αρχίσει να αγοράζει ομόλογα όλων των κρατών-μελών (ως ποσοστό του ΑΕΠ της κάθε χώρας). Έτσι, παρά το γεγονός ότι το ελληνικό δημόσιο όχι μόνο θα παραμένει πτωχευμένο αλλά θα γίνεται όλο και πιο πτωχευμένο (με κάθε νέο ομόλογο που εκδίδει), θα καταφέρνει να δανείζεται στις αγορές, με επιτόκια που φαίνονται «βατά».

Βέβαια, για να «περπατήσει» ένα τέτοιο πλάνο, το κράτος μας πρέπει πρώτα να ...βγει στις αγορές. Βασικός όρος για την ενεργοποίηση του ΟΜΤ για μια χώρα της Ευρωζώνης είναι να θεωρείται ότι έχει «πλήρη πρόσβαση στις αγορές» και πως τελεί υπό δημοσιονομική επιτήρηση. Εδώ έγκειται η αφοσίωση των αρχών, τόσο σε Φραγκφούρτη-Βερολίνο-Βρυξέλλες, όσο και στην Αθήνα, στην προπαγάνδα περί λήξης της Κρίσης, Greek success story κλπ. Μπορεί οι επενδύσεις να μειώνονται κι άλλο, οι θέσεις εργασίας να φθίνουν συστηματικά, η βιομηχανική παραγωγή να συρρικνώθηκε ξανά, η τραπεζική πίστη (που υποσχέθηκαν μετά την παρωδία της ανακεφαλαιοποίησης) να κατρακυλά στον θλιβερό της μόνιμο κατήφορο, όμως οι ηγέτες μας ...γιορτάζουν καθημερινώς την λήξη της Κρίσης. Δεν λένε απλά ψέματα. Λένε αυτά που νομίζουν ότι συνάδουν με την δημιουργία ενός τεχνητού κλίματος στις αγορές ομολόγων, που θα επιτρέψει κάποιες εκδόσεις ομολόγων να πωληθούν (με την σιωπηλή βοήθεια της ΕΚΤ) ώστε, κατόπιν, να μπει σε εφαρμογή το Μνημόνιο 3, που θα χρηματοδοτείται, υπό την απειλή της ΕΚΤ, από τους ...ιδιώτες.

Περιληπτικά, ο άξονας του γερμανικού σχεδίου για την Ελλάδα είναι ένας: η συνέχιση της στρατηγικής των προηγούμενων τεσσάρων ετών, δηλαδή η καθυστέρηση της παραδοχής ότι η Ελλάδα αδυνατεί να επιβιώσει εντός των «κανόνων» που το Βερολίνο θεωρεί «απαράβατους». Για να μην χρειαστεί να παραδεχθούν την αλήθεια, προετοιμάζουν ένα νέο «παράδοξο» Μνημόνιο, όπου το μεγάλο ποσοστό των νέων δανείων θα έρχεται από τις αγορές σε ένα πτωχευμένο δημόσιο, ελέω της σιωπηλής παρέμβασης της ΕΚΤ. Αυτό λοιπόν που προτείνεται στον ελληνικό λαό, αντί για ένα βιώσιμο σχέδιο για την επόμενη δεκαετία, είναι το να συναινέσει στην έξοδό του στις αγορές όσο το κράτος του είναι πτωχευμένο, και με προοπτική να βουλιάζει όλο και πιο πολύ στον βούρκο της μακροπρόθεσμης πτώχευσης αλλά, βέβαια, παραμένοντας στις αγορές. Θεωρώ εθνική ανοησία την συναίνεσή μας σε αυτό το πλάνο.
 

Πηγή: http://www.protagon.gr/?

Βαρουφάκης: Ούτε οι αριθμοί ευημερούν. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια για το Greek Success Story

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Η κυβέρνηση επιμένει: η ελληνική οικονομία σταθεροποιείται και περνάει, εντός του 2014, στην περίοδο της ανάκαμψης. Ο Αλέξης Τσίπρας, την ίδια ώρα, θέτει τους ψηφοφόρους, ενόψει των ευρωεκλογών, προ της ευθύνης τους να αποφανθούν για το εάν η κυβέρνηση έχει δίκιο (οπότε πρέπει να την ψηφίσουν) ή όχι.

Ας θέσουμε για λίγο στην άκρη τις πολιτικές αντιπαραθέσεις κι ας δούμε...

τι λένε οι αριθμοί εις βάθος. Κι όταν λέω οι αριθμοί, εννοώ τα στατιστικά στοιχεία όπως ακριβώς τα δίνει η Τράπεζα της Ελλάδας και η ΕΛΣΤΑΤ.

Η πραγματική οικονομία: η Κρίση επιταχύνθηκε το 2013, αντί να επιβραδυνθεί

Σύμφωνα με την κυβέρνηση και την τρόικα, το 2013 η ύφεση επιβραδύνθηκε. Πράγματι, σε σταθερές τιμές, ο ρυθμός συρρίκνωσης του εθνικού εισοδήματος (του ΑΕΠ) κυμαινόταν το 2012 μεταξύ -7,9% και -6,7% ενώ το 2013 η ύφεση κυμαινόταν μεταξύ -5,7% και -3%.

Μειώθηκε όμως πράγματι ο ρυθμός συρρίκνωσης; Σε καμία περίπτωση. Ο λόγος που φαίνεται να μειώνεται η ορμητικότητα της ύφεσης είναι ότι μετρά το ΑΕΠ σε σταθερές τιμές. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι όταν, π.χ., το ΑΕΠ παραμένει το ίδιο, σε ευρώ, αν παράλληλα πέσουν οι τιμές (όπως συμβαίνει τώρα λόγω της ύφεσης) το ΑΕΠ μετρούμενο σε σταθερές τιμές δείχνει να αυξάνει. Άρα, το ότι το 2013 η ύφεση έπεσε, επισήμως, προς το -3% αντανακλά, απλώς, το γεγονός ότι το εισόδημα μειώθηκε κατά 3% πιο γρήγορα απ’ ότι μειώθηκαν οι τιμές. Με απλά λόγια, το ΑΕΠ μειώθηκε, σε ευρώ, πολύ πιο πολύ από το επίσημο 3%. Πόσο πιο πολύ;

Ενώ το 2012 το ΑΕΠ μειώθηκε (σε ευρώ) μόνο 1,1%, το 2013 (που υποτίθεται ότι επήλθε η «σταθεροποίηση») το εθνικό εισόδημα, το ΑΕΠ, καταρρακώθηκε κατά... 14%! Αν αυτό λέγεται σταθεροποίηση, μου είναι αδύνατον να φανταστώ τι θα σήμαινε μια κατάρρευση!

Εντρυφώντας βαθύτερα στα τεκταινόμενα της ελληνικής οικονομίας, η εξήγηση της κατάρρευσης το 2013 κάνει την εμφάνισή της στα στοιχεία που αφορούν την βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή. Αυτά καταδεικνύουν ότι, από τότε που υπογράψαμε το Μνημόνιο 1, η βιομηχανική παραγωγή συρρικνωνόταν με εξαίρεση τέσσερις μικρές εξάρσεις (που αύξησαν κάπως την παραγωγή) μεταξύ Ιουλίου 2012 και Ιουλίου 2013. Όμως, παρά τις ανακοινώσεις περί ανάκαμψης και Greek Success Story, μετά τον περασμένο Ιούλιο η βιομηχανική παραγωγή της χώρας βούτηξε πάλι στο -5%, όπου παραμένει και στις αρχές του 2014.

Το τι μέλλει γενέσθαι, όσον αφορά την παραγωγή μιας οικονομίας, αποτυπώνεται στις επενδύσεις. Για να σταθεροποιηθεί και να μπει σε τροχιά ανάπτυξης μια οικονομία, ιδίως όταν έχει περάσει μεγάλη κρίση όπως η δική μας, απαιτούνται σημαντικές επενδύσεις. Δυστυχώς όμως, αυτές οι απαιτούμενες επενδύσεις δεν έχουν έρθει. Για την ακρίβεια, οι ακαθάριστες επενδύσεις είναι καθηλωμένες στο... μηδέν – το οποίο σημαίνει ότι, αν λάβουμε υπ’ όψη την φθορά των μηχανών, των κτιρίων κλπ, οι καθαρές επενδύσεις είναι αρνητικές (με άλλα λόγια τα κεφαλαιουχικά αγαθά της χώρας, στα οποία βασίζεται η παραγωγή, φθίνουν αντί να αυξάνονται).

Στρέφοντας το βλέμμα μας στην πολύπαθη αγορά εργασίας, έχει μεγάλη σημασία ποια στοιχεία κοιτάμε. Για παράδειγμα, μην ξεχνάμε ότι η επίσημη ανεργία δίνει το ποσοστό των ανέργων επί των λεγόμενων «ενεργών εργαζόμενων» - δηλαδή εκείνων που δηλώνουν ότι ψάχνουν για αμειβόμενη εργασία. Όπερ μεθερμηνευόμενο, όταν συμπολίτες μας μεταναστεύουν ή χάνουν το ηθικό τους και δεν ψάχνουν πλέον για αμειβόμενη εργασία, το ποσοστό ανεργίας μειώνεται καθώς δεν θεωρούνται πλέον άνεργοι. Π.χ. τον περασμένο μήνα μειώθηκε ο αριθμός των «ενεργών» ελλήνων κατά 10.000 και η κυβέρνηση πανηγύρισε ότι μειώθηκε η ανεργία κατά 10.000!

Για αυτό τον λόγο, αν μας ενδιαφέρει η πραγματική κατάσταση στο μέτωπο της απασχόλησης, πρέπει να κοιτάμε τον αριθμό των απασχολούμενων. Ο τομέας αυτός όμως παρουσιάζει μια ιδιαίτερα ζοφερή εικόνα, η οποία είναι στην πραγματικότητα, πολύ χειρότερη από εκείνη που τα στοιχεία μαρτυρούν, καθώς πολλοί από τους επίσημα αμειβόμενους έχουν να πληρωθούν μήνες).

Η κατάσταση στην αγορά χρήματος

Πέρσι τέτοιον καιρό, ο Πρωθυπουργός άρχισε να ομιλεί για Greek-covery (ανάκαμψη) και Greek Success Story υποσχόμενος ότι, με το που θα ολοκληρωνόταν η «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών, με τα 41 δισ. που δανειστήκαμε ως έθνος για να τα δώσουμε στους τραπεζίτες, η ρευστότητα θα επέστρεφε στην αγορά με αποτέλεσμα επιχειρήσεις και νοικοκυριά να ανασάνουν – να αρχίσουν πάλι να δανείζονται από τις τράπεζες ώστε να μπει μπρος η οικονομία. Επαληθεύθηκε όμως ο Πρωθυπουργός; με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης; Όχι. Γιατί έπεσε έξω; Η απάντηση είναι τόσο απλή όσο και ανησυχητική: Επειδή οι τράπεζες παραμένουν πτωχευμένες. Μπορεί ο τ. Αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, που σήμερα τελεί καθήκοντα Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να ισχυρίζεται δημοσίως ότι οι τράπεζες έχουν ανάγκη «μόνο» 6 δισ. ακόμα, όμως το ΔΝΤ αναφέρεται σε 20 δισ. που λείπουν. Κι αυτό χωρίς να ληφθεί υπόψει αυτό που η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδας αναφέρει: τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αυξάνονται ακατάπαυστα: από 29,3% τον Δεκέμβριο του 2013 σε 31,2% τον Ιανουάριο του 2014. Το ότι το Eurogroup θα «αποδεχθεί» ότι λείπουν μόνο 8 δισ. σημαίνει ένα πράγμα: Ευρώπη και Αθήνα τελικά αποδέχονται ότι οι ελληνικές τράπεζες θα επιτραπεί να παραμείνουν νεκροζώντανες επ’ άπειρον ώστε να μην χρειαστεί να παραδεχθούν οι κυβερνώντες την αποτυχία της ανακεφαλαιοποίησής τους.

Εξωτερικό πλεόνασμα (Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών)

Ακούσατε τα νέα; Η Ελλάδα συγκαταλέγεται πλέον στις πλεονασματικές χώρες ως προς το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών! Ο διεθνής τύπος γιόρτασε αυτή την είδηση ως απόδειξη ότι η χώρα μας συνήλθε. Ότι έκανε την μεγάλη ανατροπή. «Ακύρωσε» για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες το εξωτερικό της έλλειμμα.

Αν, πράγματι, αυτό το πλεόνασμα είχε προέλθει από αύξηση των εξαγωγών, ή και από υποκατάσταση εισαγόμενων με εγχώρια προϊόντα, θα έπρεπε όλοι μας να γιορτάζουμε στους δρόμους το μέγα επίτευγμα. Κι όμως. Τα ίδια στατιστικά στοιχεία καταδεικνύουν ότι οι εξαγωγές το 2013 μειώθηκαν σε σχέση με το 2012! Πως τότε προέκυψε εξωτερικό πλεόνασμα; Είναι απλό: Μειώθηκαν κι άλλο οι εισαγωγές λόγω της ανέχειας του μέσου έλληνα καταναλωτή. Για να το πω απλά: το 2013 κατέρρεαν την ίδια ώρα η εγχώρια παραγωγή και οι εισαγωγές. Η εμφάνιση εξωτερικού πλεονάσματος, υπό αυτές τις συνθήκες, απλά επιβεβαιώνει την συνολική κατάρρευση του ΑΕΠ μας.

Το ότι η κυβέρνηση και η τρόικα θεωρούν την εμφάνιση εξωτερικού πλεονάσματος ως κάτι το θετικό αποδεικνύει δύο πράγματα: τον συνδυασμό άγνοιας και μισανθρωπισμού που τους διαπνέει. Απόδειξη είναι ένα στοιχείο που οι ίδιοι παρουσίασαν θριαμβευτικά, λέγοντας ότι η χώρα «έχει να πετύχει εξωτερικό πλεόνασμα επτά δεκαετίες». Έτσι είναι. Τελευταία φορά που η Ελλάδα είχε εξωτερικό πλεόνασμα ήταν το... 1943! Την χειρότερη χρονιά της Κατοχής όταν οι έλληνες πέθαιναν κυριολεκτικά της πείνας. Έτσι είναι: σε περιόδους όπως το 1943 και το 2014, ο εκμηδενισμός της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού εκμηδενίζει τις εισαγωγές. Όσο εξάγουμε έστω και μερικά πορτοκάλια ή δεχόμαστε τουρίστες, έχουμε... εξωτερικό πλεόνασμα. Ίσως τίποτα άλλο να μην αποτυπώνει την άγνοια-μετά-αναλγησίας των κυβερνώντων μας από τις ζητωκραυγές τους για το άρτι αναδειχθέν εξωτερικό πλεόνασμα της καταρρακωμένης χώρας.

Επίλογος

Ζούμε σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων εκ των οποίων τα 3,5 εκατομμύρια δηλώνουν ότι είναι «ενεργοί εν δυνάμει εργαζόμενοι», εκ των οποίων τα 1.300.000 είναι επισήμως άνεργοι, από τους οποίους 9 στους 10 δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας, ενώ άλλοι 500.000 εργάζονται απλήρωτοι εδώ και μήνες. Από τα 3 εκατομμύρια περίπου των νοικοκυριών της χώρας, 2,3 εκατομμύρια νοικοκυριά έχουν ληξιπρόσθεσμες οφειλές στην εφορία και 1 εκατομμύριο χρωστά στην ΔΕΗ. Όσο για τις επιχειρήσεις, οι μισές έχουν κι αυτές ληξιπρόθεσμες οφειλές στα ταμεία των εργαζομένων τους ενώ το 65% έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία. Σε αυτό το σκηνικό, κυβέρνηση και τρόικα τολμούν να ομιλούν περί ανάκαμψης και Success Story…

Ο Γεώργιος Παπανδρέου πέρασε στην ιστορία με την ρήση του «ευημερούν οι αριθμοί και υποφέρουν οι άνθρωποι». Δυστυχώς στην Ελλάδα που «διέσωσαν» ο εγγονός του, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς, ούτε οι αριθμοί ευημερούν. Κι όμως. Ακόμα κι αυτά τα τρισάθλια νούμερα, οι έχοντες την εξουσία πασχίζουν να τα παρουσιάσουν ως αποδεικτικά στοιχεία ότι «διέσωσαν την χώρα».

(πρώτη δημοσίευση: HotDoc #48)

Πηγή:  opinion24.gr

ΠΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ : ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο "ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ".... ΑΛΛΑ ΤΟ ΤΙ "ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙΣ"?

Δεν είμαστε αυτόκλητοι υπερασπιστές του κυρίου Βαρουφάκη αλλά επειδή στις μνημονιακές μέρες μας η υποψία ή καλύτερα η καχυποψία είναι ένας αναπόφευκτος αυτοματισμός , ο οποίος πλέον, και δεδομένου των αποκαλύψεων - καταγγελιών  διαπλοκής των ΜΜΕ & ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ με την Εξουσία, αναδύεται ενστικτωδώς, θεωρούμε αυτονόητη την επισήμανση παρεμβολή μας ώστε να "λύσουμε" ένα ακόμα μυστήριο το οποίο διαπιστώνεται επί εβδομαδιαίας βάσεως (τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα)  στην εκπομπή του Γνωστού ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ  δημοσιογράφου κυρίου Παπαδάκη στο πρωϊνάδικο ενημέρωσης του τηλεοπτικού καναλιού ΑΝΤ1.
Σήμερα 19.3.14 για άλλη μία φορά στην εκπομπή του ο εν λόγω δημοσιογράφος είχε ως καλεσμένο τον Γνωστό οικονομολόγο κύριο Βαρουφάκη  ο οποίος ερωτηθείς σχετικά κατέθεσε  τις απόψεις του για τα τρέχοντα της οικονομικής μνημονιακής πολιτικής της χώρας μας και συγκεκριμένα επί της χθεσινής  συμφωνίας Τρόικας Κυβέρνησης για την διανομή του πλεονάσματος, το νέο δάνειο ως δόση κλπ.
Στην ίδια εκπομπή φιλοξενούνταν και ο Βουλευτής της ΝΔ κ Ντινόπουλος Αργύρης ο οποίος πέραν της τακτικής των γνωστών "διακοπών" παρεμβολών που γίνονται πλέον στα τηλεπαράθυρα από όλους τους αγενείς εκπροσώπους των κομμάτων, επιδόθηκε και σε μια άνευ προηγουμένου επίθεση με κατάπτυστες ύβρεις στο πρόσωπο του κ Βαρουφάκη ο οποίος "τόλμησε" να έχει αντίθετη θέση και άποψη από την κυβερνητική συμφωνία με την Τρόικα και το πλεόνασμα.
Το θέμα όμως δεν είναι οι ύβρεις Ντινόπουλου αλλά η στάση Παπαδάκη όταν ο Ντινόπουλος είπε " όχι και να λάβουμε υπόψιν τις θέσεις Βαρουφάκη όταν ο ίδιος έχει ΔΙΑΨΕΥΣΤΕΙ  ΣΕ ΟΛΑ  ΟΣΑ ΕΧΕΙ ΠΕΙ" και  πρόσθεσε χαρακτηριστικά "Εδώ και έναν χρόνο, βγαίνει και λέει τις απίθανες μπαρούφες με το μανδύα του καθηγητή και υπονομεύει μία προσπάθεια"
Είναι απορίας άξιον πως είναι δυνατόν ο εν λόγω δημοσιογράφος Παπαδάκης,  ο οποίος φιλοξενεί πυκνά συχνά τις απόψεις Βαρουφάκη στην εκπομπή του, να δέχεται τέτοια έμμεση επίθεση ο ίδιος από τον συνάδελφο του Ντινόπουλο.. (ο οποίος δεν είναι  βέβαια ο μόνος γιατί η επωδός της "αναξιοπιστίας" και του "ψεύτη" Βαρουφάκη γίνεται από ΟΛΟΥΣ του βουλευτές της Συγκυβέρνησης ακόμα και από τα κομματικά στελέχη της ΝΔ που φιλοξενούνται  στην εκπομπή Παπαδάκη) ... αφού κατάμουτρα τον χαρακτηρίζει ως ΨΕΥΤΗ  ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΗ και ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ τον Βαρουφάκη ο οποίος καλείται επανειλημμένα από τον δημοσιογράφο ΠΑΠΑΔΑΚΗ για να "ΨΕΥΔΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΕΙ".

Θα μπορούσε η απάντηση ως άλλοθι να ήταν ότι "ο πλουραλισμός είναι αυτό που διακρίνει την ενδεδειγμένη  δημοσιογραφία" , όμως ο Βαρουφάκης δεν είναι ένας Θεσμικός παράγοντας αλλά ένας καθηγητής ο οποίος κατά τους κυβερνώντες είναι ένας ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ και ένας ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ κοινός ΨΕΥΤΗΣ.

Γιατί άραγε καλείται συνεχόμενα ένας ΨΕΥΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΗΣ μη θεσμικός παράγοντας στην εκπομπή ενός  "ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ" δημοσιογράφου? 

Γιατί άραγε ο "ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΚΟΣ" δημοσιογράφος ο οποίος διαθέτει και αρχείο των εκπομπών του ως εκ τούτου και αρχείο των θέσεων - προβλέψεων - αναλύσεων Βαρουφάκη που έχουν κατατεθεί στις εκπομπές του και οι οποίες ουδέποτε έχουν διαψευστεί δεν αποστομώνει τους υβριστές Βαρουφάκη και έμμεσα υβριστές του?

Γεννάται λοιπόν το εύλογο ερώτημα !

ΤΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ Η ΣΤΑΣΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ? ΓΙΑΤΙ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΥΝ ΕΜΜΕΣΑ ΟΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΙ? ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ? 

H ύβρις των πτωχευμένων

Γιάνης Βαρουφάκης

Τόσο η διανομή 500 εκ. ευρώ όσο και η προσεχής (σταδιακή) έξοδος στις αγορές, παρά το μη βιώσιμο χρέος και υπό την κηδεμονία της ΕΚΤ, είναι λόγος για να θρηνούμε αγαπητοί αναγνώστες. Όχι για να ζητωκραυγάζουμε. Ούτε καν για να αναπτερώνεται το ηθικό μας. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω το γιατί με τέσσερα επιχειρήματα:

1. Το ζητούμενο δεν είναι να δοθούν μερικά ψίχουλα ενόψει ευρωεκλογών, που μετά τις εκλογές θα μετατραπούν σε νέες περικοπές. Η χώρα έχει υποφέρει τα μέγιστα από τέτοια προεκλογικά δωράκια. Τα 500 εκ. παροχών αποτελούν μέγιστη προσβολή στον χειμαζόμενο λαό όχι επειδή οι ένστολοι, οι άστεγοι ή οι συνταξιουχοι δεν τα έχουν ανάγκη, ή δεν τα αξίζουν, αλλά επειδή δεν μπορεί να υπάρξει συνέχεια στη διανομή κοινωνικού μερίσματος.

2. Γιατί δεν μπορεί; Κατ΄ αρχάς, επειδή το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 προέκυψε επειδή το κράτος δεν πλήρωσε 4,3 δισ. για φάρμακα, άλλα αγαθά και υπηρεσίες που αγόρασε από ιδιώτες (που αδυνατούν να καταβάλλουν μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές) κατά τη διάρκεια του 2013 και, επί πλέον, επειδή δεν έχει καταγραφεί ακόμα η ζημία του δημοσίου από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (κάτι που θα φανεί τον Αύγουστο, μετά την σχετική αναφορά του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). Άρα πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013 δεν υπάρχει. (Τότε γιατί η τρόικα αποδέχθηκε τη μοιρασιά των 500 εκ.ευρώ; Η μόνη εξήγηση είναι ότι το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες έκαναν μια μικρή «υπέρβαση» για να βοηθήσουν τους κκ. Σαμαρά και Βενιζέλο πριν τις ευρωεκλογές.)

3. Μετά τις ευρωεκλογές του Μαΐου, οι αποπληρωμές που έχουμε συμβατική υποχρέωση να κάνουμε τα επόμενα χρόνια πρέπει να αντληθούν από το πρωτογενές πλεόνασμα. Για να γίνουν το κράτος πρέπει να έχει μόνιμο πρωτογενές πλεόνασμα 4% με 5% για 10 τουλάχιστον χρόνια το οποίο, μάλιστα, θα πάει όλο στις αποπληρωμές. Τέτοιο πλεόνασμα δεν έχει προκύψει, συστηματικά, σε καμία χώρα του κόσμου τα τελευταία 200 χρόνια. Είναι δυνατόν το ελληνικό δημόσιο να έχει τέτοιο πλεόνασμα; Και βέβαια δεν είναι. Οπότε ούτε θα υπάρξει κοινωνικό μέρισμα στο μέλλον, ούτε και θα δυνάμεθα να αποπληρώνουμε τις δόσεις των δανείων μας.

4. Τι θα γίνει τότε, δεδομένου ότι οι αποπληρωμές των δανείων μας θα καταστούν αδύνατες; Πώς νομίζετε ότι θα προσπαθήσουν Βερολίνο, Φραγκφούρτη και Βρυξέλλες να συγκαλύψουν το γεγονός ότι δεν θα μπορούμε να τους αποπληρώνουμε στην ώρα μας; Με δύο τρόπους: Πρώτον, θα μας επιβάλλουν κι άλλα δάνεια από τα οποία θα πληρώνουμε τις δόσεις, συσσωρευόμενα πάνω στο ήδη μη βιώσιμο χρέος του ελληνικού κράτους. Επειδή η γερμανική κυβέρνηση δεν θέλει επ’ ουδενί να ακούσουν οι Γερμανοί ψηφοφόροι ότι η Ελλάδα θα πάρει κι άλλα δάνεια από τον ESM (με γερμανικές και ευρωζωνικές εγγυήσεις), τα νέα αυτά δάνεια (από τα οποία θα αποπληρώνουμε τις δόσεις μας) θα τα παίρνουμε από τις αγορές, από ιδιώτες, υπό την κηδεμονία και αδήλωτη εγγύηση της ΕΚΤ. Έτσι, την ώρα που η κυβέρνηση θα ζητωκραυγάζει ότι «βγήκαμε στις αγορές», το ελληνικό κράτος θα βουλιάζει κι άλλο στο δημόσιο χρέος, απαιτώντας περαιτέρω λιτότητα.
Να γιατί λέω ότι τα 500 εκ. προεκλογικών παροχών είναι ύβρις και η έξοδος ενός πτωχευμένου κράτους στις αγορές λόγος να θρηνούν οι πολίτες του.

Τα «μαζεύει» ο Βαρουφάκης για το Ποτάμι

Διακριτική αναδίπλωση επιχειρεί, για τα όσα είπε χθες σχετικά με τις ευρωεκλογές και «το Ποτάμι», ο γνωστός οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης μέσω twitter.
 
Επειδή λέγονται ανοησίες: Δεν είπα ότι δεν κατεβαίνω με τον ΣΥΡΙΖΑ". Εϊπα ότι "δεν κατεβαίνω στις εκλογές". Έχει διαφορά!
 
Επειδή λέγονται ανοησίες 2: Δεν είπα ότι "το Ποτάμι θα ταρακουνήσει το πολιτικό σύστημα" αλλά ότι το πολιτικό σύστημα πρέπει να ταρακουνηθεί.

Επειδή λέγονται ανοησίες: Δεν είπα ότι "δεν κατεβαίνω με τον ΣΥΡΙΖΑ". Εϊπα ότι "δεν κατεβαίνω στις εκλογές". Έχει διαφορά!
— Yanis Varoufakis (@yanisvaroufakis) March 17, 2014

Επειδή λέγονται ανοησίες 2: Δεν είπα ότι "το Ποτάμι θα ταρακουνήσει το πολιτικό σύστημα" αλλά ότι το πολιτικό σύστημα πρέπει να ταρακουνηθεί
— Yanis Varoufakis (@yanisvaroufakis) March 17, 2014

To Ποντικι 

O Bαρουφάκης επιμένει: Η Ελλάδα ...τετέλεσται

Είναι, πλέον, εμφανές ότι η χώρα μας έχει απολέσει πλήρως τη δυνατότητα να διαφεντεύει το μέλλον της, γράφει στο protagon.gr ο Γιάννης Βαρουφάκης και προτείνει τρεις τρόπους για να ξαναβρεί τον χαμένο της εαυτό.

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης στο protagon.gr

Όταν την περασμένη εβδομάδα, μετά από συνάντηση των υπουργών Oικονομικών της Ευρωζώνης, οι υπουργοί των «κραταιών» χωρών αποσύρθηκαν κατ' ιδίαν για να συσκεφτούν για το τι μέλλει γενέσθαι ως προς το ελληνικό δημόσιο χρέος, χωρίς καν να προσκαλέσουν τον έλληνα υπουργό Oικονομικών, όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι η Ελλάδα... τετέλεσται. Ότι οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις (Παπανδρέου-Παπαδήμου-Σαμαρά) έχουν εκχωρήσει τις τύχες της χώρας στους δήθεν «ισχυρούς» της ΕΕ, ελπίζοντας ότι κάτι καλό θα ελεήσουν και για εμάς, ενώ κατά βάθος γνωρίζουν ότι το μόνο που, σε τελική ανάλυση, τους ενδιαφέρει είναι το πώς θα επιμηκύνουν την... Κρίση μας ώστε να μη χρειαστεί να παραδεχθούν ότι έσφαλαν το 2010, το 2011, το 2012, πέρσι – ότι η ιδέα να δώσουν, υπό τον όρο της δραστικής συρρίκνωσης του εθνικού της εισοδήματος, το μεγαλύτερο δάνειο στην πιο πτωχευμένη χώρα του κόσμου, και κατόπιν να της δώσουν κι άλλα δάνεια για να καλύψουν την αποτυχία των προηγούμενων, ήταν εγκληματικά ανόητη.
Τρία χρόνια τώρα επιχειρηματολογώ ότι πρέπει να σταματήσουμε να πασχίζουμε για την επόμενη δόση δανείων που μας βυθίζουν ακόμα περισσότερο στις μαύρες μας τρύπες. Στο πιο πρόσφατό μου άρθρο, εδώ στο protagon, άλλη μια φορά επιχειρηματολόγησα υπέρ μιας σκληρής διαπραγματευτικής στάσης και παράθεσα τρεις στόχους που πρέπει να έχουμε – δεν θα τους επαναλάβω εδώ (όποιος θέλει μπορεί να τους δει εδώαριθμημένους, στο τέλος του κειμένου εκείνου). Πολλοί έθεσαν, θεμιτά, το ερώτημα:
«Ποια ακριβώς θα είναι απειλή μας, ώστε να πετύχουμε τους στόχους αυτούς στο πλαίσιο μιας εφ' όλης της ύλης, και εκ του μηδενός, πολιτική διαπραγμάτευση της δανειακής συμφωνίας μας με τα αφεντικά της τρόικας (κι όχι με τους υπαλλήλους Τόμσεν και Μαζούχ);».

Απαντώ άμεσα και σταράτα:
1. Έως ότου αρχίσει η διαπραγμάτευση που η Γερμανία αρνείται, μονομερής διακοπή των συνομιλιών με τους υπαλλήλους της τρόικας και της εφαρμογής του συμφωνημένου «προγράμματος προσαρμογής», π.χ. διαθεσιμότητα σε υπηρεσίες που είναι ανόητος ο θεσμός (π.χ. στα πανεπιστήμια όπου οι γραμματείες πάσχουν από μεγάλες ελλείψεις προσωπικού) - όχι όμως και των μεταρρυθμίσεων που εμείς κρίνουμε ότι έχει ανάγκη η χώρα. Π.χ. θα πρότεινα τη μονομερή εφαρμογή της απελευθέρωσης των επαγγελμάτων που δεν υπάρχει λόγος να παραμένουν υπό περιορισμό (π.χ. διάθεση φαρμάκων που δεν απαιτούν συνταγογράφηση από όσα καταστήματα θέλουν να τα πωλούν), κατάργηση του νόμου περί απολύσεων (μιας και, πρώτον, όποια επιχείρηση θέλει να απολύσει βρίσκει τον τρόπο να το κάνει και, δεύτερον, ο υπουργός των Οικονομικών ισχυρίζεται ότι καμία μεγάλη επιχείρηση δεν θέλει να προβεί σε απολύσεις), κ.λπ.

2. Ανακοίνωση ότι τα ομόλογα του δημοσίου που κατέχει η ΕΚΤ δεν θα αποπληρώνονται όταν ωριμάζουν όσο το ελληνικό δημόσιο χρέος παραμένει μη βιώσιμο (σύμφωνα με το ΔΝΤ) και το κράτος μας αναγκάζεται να δανείζεται από την ΕΚΤ (μέσω των πτωχευμένων «ιδιωτικών» τραπεζών) ώστε να «αποπληρώνει» την... ΕΚΤ.

3. Η ελληνική κυβέρνηση θα καταψηφίσει κάθε εδάφιο και άρθρο της δήθεν τραπεζικής ενοποίησης η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επέκταση του Κυπριακού μοντέλου «επίλυσης» μιας τραπεζικής κρίσης σε όλες τις χώρες της Περιφέρειας – με αποτέλεσμα να κρατά ζωντανή την απειλή του κουρέματος των καταθέσεων στις πιο αδύναμες χώρες της Ευρωζώνης, συντηρώντας έτσι το αρνητικό κλίμα που ροκανίζει σαν «σαράκι» την εμπιστοσύνη των επενδυτών στις χώρες μας. Αν η Γερμανία θέλει να περάσει αυτό το εξάμβλωμα δήθεν τραπεζικής ένωσης από την ΕΕ, να ξέρει ότι θα καταβάλει το αντίτιμο: τη γενναία απομείωση του ελληνικού χρέους έτσι ώστε, τουλάχιστον, να μην κινδυνεύουν άμεσα οι καταθέσεις με την πρώτη (νέα) τραπεζική κρίση (σε μια Ευρώπη που μας υπόσχεται επανάληψη του Κυπριακού «επεισοδίου»).

Κι αν το Βερολίνο δεν ενδώσει στην τριπλή απειλή μας; Τι θα κάνουμε;

Υπομονή! Αυτό θα κάνουμε.

Αν η κυβέρνηση λέει την αλήθεια, κι έχουμε πράγματι πρωτογενές πλεόνασμα, απλά το ελληνικό δημόσιο θα ζει από τα έσοδά του. Ο χρόνος θα δουλεύει υπέρ του κ. Σαμαρά και του κ. Στουρνάρα, εφόσον οι εταίροι μας κόπτονται για τη δήθεν, κάλπικη τραπεζική τους ενοποίηση και η ΕΚΤ δεν θέλει να παραδεχθεί ότι ανοήτως αντιστάθηκε στο κούρεμα των ομολόγων μας το 2010 και το 2012. Εκτός κι αν το πρωτογενές πλεόνασμα είναι μύθος (οπότε ας μας το πουν για να ξέρουμε)...

Το μόνο ρίσκο με αυτή την τριπλή απειλή είναι να αποφασίσει το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ να κλείσει τη στρόφιγγα στη ρευστότητα που λαμβάνουν οι ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ και το ELA. Δεν είναι αδύνατον κάτι τέτοιο. Ισοδυναμεί όμως με άμεση εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και γρήγορη αποδόμηση της τελευταίας. Πεποίθησή μου είναι ότι αν μπορούσαν να είχαν ακρωτηριάσει την Ελλάδα θα το είχαν κάνει. Ότι θα το κάνουν ό,τι και να κάνουμε εμείς. Από το 2010 όμως επιχειρηματολογώ ότι οι γερμανοί ιθύνοντες ξέρουν πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον χωρίς να καταρρεύσει η Ευρωζώνη.

Αν μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση προβεί στις τρεις πιο πάνω μετριοπαθείς ανακοινώσεις, είναι αδύνατον (τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά) να περάσει από το ΔΣ της ΕΚΤ η απόφαση διακοπής του ELA για τις ελληνικές τράπεζες. Απλά δεν θα το τολμήσουν σε μια περίοδο όπου οι αναπτυσσόμενες οικονομίες τελούν υπό πανικό και οι ΗΠΑ, η ΕΕ κ.λπ. κρατούν τις αναπνοές τους. Οπότε, ο χρόνος θα τρέχει πραγματικά υπέρ της χώρας μας αλλά και υπέρ της Ευρωζώνης. Κακά τα ψέματα: όσο καθυστερούν να λύσουν τον δήθεν γρίφο του «ελληνικού προβλήματος» τόσο επιμηκύνεται καταστροφικά η Κρίση του Ευρώ. Θα είναι δώρο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη η πιο πάνω τριπλή απειλή καθώς θα αναγκάσει το Βερολίνο να αποδράσει από μια Άρνηση που κάνει κακό όχι μόνο στον λαό μας αλλά στην ευρωπαϊκή ιδέα γενικότερα.