Το τελευταίο και πιο κρίσιμο άλμα του ΣΥΡΙΖΑ

 

Άρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει πραγματοποιήσει έναν άθλο, δίχως αμφιβολία, διεκδικώντας βάσιμα και με καλές πιθανότητες την ανάληψη της κυβερνητικής ευθύνης στην Ελλάδα και έναν παράλληλο, διαμορφώνοντας ένα αξιόλογο και ελπιδοφόρο για τον εναλλακτικό ευρωπαϊσμό, προφίλ διεθνώς.

Ο απροκατάληπτος προοδευτικός πολίτης στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι ευτυχής γι’ αυτήν την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως εξίσου ευτυχής θα έπρεπε να νοιώθει για την ευρωπαϊκή διάσταση του κόμματος αυτού ο κάθε έλληνας που δεν βασανίζεται από ..........

αντιδυτικά και αντιευρωπαϊκά αισθήματα, υποταγμένος σε αντιδραστικού χαρακτήρα στερεότυπα. 

Ωστόσο, παρά την τεράστια πρόοδο που έχει ήδη κάνει με ποιοτικά και ποσοτικά κριτήρια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς δεν έχει κατορθώσει να ξεπεράσει το τελευταίο, κρίσιμο εμπόδιο το οποίο μοιάζει να φράζει τον δρόμο προς την πολιτική ολοκλήρωση του κόμματος αυτού. Την προηγούμενη περίοδο, εντοπίζοντας αυτό ακριβώς το πρόβλημα, επιχείρησα να προσεγγίσω την αιτία του και να δείξω με ποιόν τρόπο θα μπορούσε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να το επιλύσει. Ισχυρίστηκα και ανέλυσα πως το γενικότερο ύφος του ΣΥΡΙΖΑ και όχι το προγραμματικό του περιεχόμενο, είναι το τελευταίο και πιο κρίσιμο εμπόδιο για την άνοδό του στο κυβερνητικό επίπεδο. Θα έλεγα πως το ύφος του αποτελεί και το μοναδικό ουσιαστικό εμπόδιο για την αποδοχή του περιεχομένου του εναλλακτικού ευρωπαϊσμού από ένα κοινό ευρύτερο – πολύ ευρύτερο της αριστεράς – στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πέραν αυτού η μεταβολή του ύφους της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ προς μία διαλογική, αντισυνθηματική, αντιλαϊκιστική μορφή θα είχε πολλά να προσφέρει για την γονιμοποίηση του ίδιου του πολιτικού εδάφους πάνω στο οποίο επεκτείνεται αυτή την περίοδο το κόμμα αυτό, συνδέοντας ορθολογικά και πραγματιστικά την αριστερή μεταρρύθμιση με τον εναλλακτικό ευρωπαϊσμό.

Επανέρχομαι και επιμένω στο ζήτημα, επειδή ακριβώς πιστεύω τόσο στο ελληνικό «χαρτί – ΣΥΡΙΖΑ», όσο και στην θετική προοπτική της σύγχρονης αριστεράς να εμβολίσει και να βυθίσει το νεο-ηγεμονισμό, που υποστηρίζεται από τον οικονομικό και πολιτισμικό νεοφιλελευθερισμό, στην Ευρώπη, προσφέροντας μία ανθρώπινη, κοινωνική, οικολογική, βιο-οικονομική και βιο-πολιτική προοπτική για την θεμελίωση μιας Αποκεντρωμένης Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, που θα υπηρετεί τα συμφέροντα των δύο τρίτων των επιμέρους κοινωνιών και όχι εκείνα των παλαιών και νέων ελίτ, που διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης μορφής ενοποίησης στην ήπειρό μας.

Η στάση μου είναι έντιμη και θα λυπηθώ εάν για άλλη μια φορά παρεξηγηθώ, αλλά πιστέψτε ότι είναι το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει, εάν και στον βαθμό που συμβεί. Δεν απευθύνομαι σε πολιτικά ανώριμους, ούτε πρόκειται να υποτάξω την λογική και την γνώση μου σε ιδεολογισμούς, ή να υποχωρήσω μπροστά σε σκοπιμότητες που αρθρώνονται στην βάση μιας κοινωνικά και προσωπικά παθολογικής συντροφικότητας. Η έντιμη, παραγωγική κριτική προς τις ηγεσίες της αριστεράς είναι υποχρέωση του κάθε ανθρώπου που ταυτίζεται με τον κοινωνικοπολιτικά προοδευτικό χώρο.

Η σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά έμαθε να αναπτύσσεται μέσω της κριτικής και μετά το 1970 μέσω της κονστρουκτιβιστικής κριτικής, όχι αποκλειστικά προς τον καπιταλισμό, αλλά κυρίως προς τον ηγεμονισμό και τον εαυτό της. Η κριτική αυτή δεν συνθέτει και δεν περιορίζεται σε στρατόπεδα. Είναι στοιχείο της κοινωνικής προόδου πως η σύγχρονη αριστερά ξέφυγε από την λογική και την διαλεκτική των στρατοπέδων, του «όλα ή τίποτα», του ξύλινου λενινιστικού λόγου, του σταλινικού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και της ανάπτυξης μίας χυδαίας αφήγησης σύμφωνα με την οποία «όποιος δεν είναι δικός μας είναι εχθρός μας», που κατέληξε με ένα φασιστικό ιδίωμα να χαρακτηρίζεται «ταξικός εχθρός»! Δίχως υπερβολή, η αναγέννηση της αριστεράς στην Ευρώπη οφείλεται ακριβώς στην σημαντική μεταβολή και αποδοχή του κριτικού λόγου που η ίδια καλλιέργησε και καλλιεργεί και αφορά φυσικά πρωτίστως στην απροκατάληπτη κριτική ανάλυση του εαυτού της, προσδιορίζοντας διαρκώς νέες κατηγορίες που προκαλούν αποκλεισμούς για να υποστηρίξουν έμμεσα ή άμεσα ηγεμονισμούς. Αυτή η αριστερά ΔΕΝ  αντιμετωπίζει πλέον τον κόσμο τελεολογικά, ΔΕΝ πολιτεύεται στην βάση του τέλους της ιστορίας, και ΔΕΝ βλέπει τον κόσμο επίπεδα. ΔΕΝ δομείται και ΔΕΝ αυτοπροσδιορίζεται σε έναν επίπεδο μετανεωτερικό κόσμο της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης.

Αυτό ακριβώς είναι που την καθιστά με αντικειμενικούς και πραγματιστικούς όρους τον κύριο αντίπαλο του νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία, στην κουλτούρα και στην κοινωνία. Πρόκειται για την σύγκρουση σε ένα ευρύτερο κοσμοαντιληπτικό επίπεδο. Για την σύγκρουση ενός πολυσύνθετου, πολυεπίπεδου, πλουραλιστικού κόσμου της βιο-οικονομίας και της κοινωνικής θεωρίας με εκείνον τον επίπεδο κόσμο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που δομείται από το ιδεολόγημα του αναρχοκαπιταλισμού και το δόγμα των αυτορυθμιζόμενων αγορών, το οποίο οδηγεί στην υποστήριξη της ιδιωτικοποίησης του δημοσίου ως αναγκαία προϋπόθεση της ανάπτυξης!

Η σύγχρονη αριστερά, την οποία υπερασπίζομαι, είναι το ώριμο πολιτικό προϊόν της ιστορίας των τελευταίων 150 ετών που έχει αφομοιώσει όλες τις κοινωνικοοικονομικές θεωρίες, την διάσταση και την εξέλιξη των κινημάτων και την διαμάχη στο επίπεδο της πολιτικής φιλοσοφίας σε συνδυασμό με την αντικειμενική εξέλιξη του ηγεμονικού φαινομένου στον κόσμο, του «συνταγματισμού» και των μικρών ή μεγαλύτερων επαναστάσεων στην τεχνολογία και στην οργάνωση των κοινωνιών. Η αριστερά αυτή δεν επιτρέπει στην σαφώς αριστερή ιδεολογία που την διακρίνει, να ισοπεδώσει την πραγματικότητα που αφορά στην κοινωνική δομή, στις πραγματικές σχέσεις που διαμορφώνονται στις επιμέρους κοινωνίες. Δεν είναι η ιδεολογία που κατασκευάζει επίπεδα γυαλιά για την πρόσληψη και αντίληψη της πραγματικότητας. Η ιδεολογία για την σύγχρονη αριστερά δεν είναι δόγμα, είναι ένα γενικό σημειολογικό πλαίσιο, που επιτρέπει την αναθεώρηση στην σχέση σημαίνοντος – σημαινομένου, διαρκώς, στο επίπεδο των καθημερινών σχέσεων και της πολιτικής πρακτικής. Η ιδεολογία της σύγχρονης αριστεράς έτσι έπαψε να είναι η ίδια επίπεδη. Και έτσι επίπεδος και άρα δραματικά ανόητος και δογματικός παρέμεινε ο κόσμος των ολοκληρωτικών αγορών και αυτός της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, που υπό τα σημερινά ευρωπαϊκά δεδομένα τον συνθέτουν ως διαλογισμό, άμεσα ή έμμεσα, εκόντες – άκοντες! Και αυτό ως συμπλήρωμα του επίπεδου κόσμου των στρατευμένων εθνικιστών και των στρατευμένων στην λενινιστική επανάσταση αριστερών.

Το τελευταίο και πιο κρίσιμο άλμα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να ξεπεράσει εντελώς τον επίπεδο λόγο που παραπέμπει έμμεσα σε κάποιον επίπεδο κόσμο τον οποίο ήδη έχει εγκαταλείψει η σύγχρονη αριστερά και ο οποίος έχει εκλείψει εντελώς από το προγραμματικό περιεχόμενο του ίδιου του κόμματος. Δυστυχώς, αγαπητοί φίλοι, «έξις δευτέρα φύσις» και υπό την πίεση της εκλογικής αντιπαράθεσης, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αρθρώνει πλέον έναν «επίπεδο λόγο» τον οποίο θεωρώ, όπως αντιλαμβάνεστε, πολλαπλά επιζήμιο τόσο για την πολιτική καλλιέργεια της προοδευτικής κοινωνίας, όσο και για την κυβερνητική προοπτική του κόμματος αυτού. Ο κ. Τσίπρας αντί να βελτιώσει το ερμηνευτικό, διαλογικό επίπεδο του λόγου του, ενδυναμώνει την αφοριστική, αγωνιώδη και συνθηματική μορφή του, παραπέμποντας σε έναν επαναστατισμό για την επιβολή μιας ιδεολογικού χαρακτήρα καθαρής αλήθειας, φορέας της οποίας εμφανίζεται να είναι το κόμμα του. Μέσα από τις ομιλίες – αλλά ευτυχώς όχι μέσω όλων των συνεντεύξεων – του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζεται ένας σε μεγάλο βαθμό επίπεδος λόγος που αδικεί τόσο τον ίδιο, όσο και το πολιτικό περιεχόμενο του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό στον βαθμό που συνειδητοποιηθεί και αλλάξει θα βοηθήσει ώστε το κόμμα αυτό να υπερβεί και το τελευταίο εμπόδιο που το χωρίζει από την κυβερνητική εξουσία και του κλείνει την πόρτα αρκετών ώριμων πολιτικά προοδευτικών ανθρώπων που είναι έτοιμοι… να του την ανοίξουν.

Το «εμπόδιο» αυτό για τον ΣΥΡΙΖΑ ενισχύεται από μία διάσταση έντονου επαρχιωτισμού στην δημιουργική έκφραση της προεκλογικής του επικοινωνίας. Ειλικρινώς, τα πρώτα προεκλογικά του «δημιουργικά» που έχω δει είναι καί ως δομή περιεχομένου καί ως δημιουργική γραφή, αλλά καί ως καλλιτεχνική ιδέα και εφαρμογή, χαμηλού επιπέδου, επίπεδα και δομημένα μάλλον στην βάση συμπλεγμάτων που ίσως οφείλονται στην για πάρα πολλά χρόνια περιθωριοποίηση της αριστεράς. Το ότι το ελληνικό κράτος πτώχευσε και η ελληνική κοινωνία φτωχοποιείται δεν σημαίνει πως η επικοινωνία του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από φτώχια, μιζέρια, κουλτούρα επικοινωνίας φοιτητικών παρατάξεων και αισθητική αντιπαράθεσης αμφιθεάτρου! Εδώ υπάρχει σοβαρή παρεξήγηση!

Η προεκλογική δημιουργική επικοινωνία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει επειγόντως ύφος. Οφείλει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να εξετάσει πολύ σοβαρά το ζήτημα αυτό και να του προσδώσει μία ποιοτική διάσταση σε όλα τα επίπεδα. Θεωρώ υποχρέωση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να μεταβάλλει το συνολικό της ύφος, συνθέτοντας αυτό που στην ουσία αποκρυσταλλώνει το προγραμματικό της περιεχόμενο: τον πραγματισμό στην εφαρμοσμένη πολιτική, την αποφασιστικότητα, την διαπραγματευτική ικανότητα, την φρεσκάδα ιδεών, το κέφι για παραγωγική εργασία, την «καλή καρδιά», τον ευρωπαϊσμό, την ελπίδα που στηρίζεται στην κοινωνία και όχι στην offshore και την κριτική που απορρέει από την παραγωγική, πολιτικοποιημένη διανόηση.  

καφενειο

Δημοσκοπήσεις και δημοκοπίες

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος.

Σε μια έρευνα εκλογικής συμπεριφοράς ο μόνος που στην πραγματικότητα γνωρίζει το βαθμό αξιοπιστίας της είναι εκείνος που την διεξάγει. Οι υπόλοιποι που τις κρίνουμε μετά την παράθεση των ευρημάτων και του συμπεράσματος στα ΜΜΕ - που παραγγέλλουν αυτές τις δημοσκοπήσεις ή απλώς τις αναπαράγουν - δεν μπορούμε να έχουμε καμία απολύτως άποψη για τον βαθμό που αναπαριστούν στιγμιαία τις τάσεις του εκλογικού σώματος επί των κατηγοριών που αυτές οι ίδιες θέτουν και εξετάζουν στατιστικώς.

Εάν είχαμε σπουδάσει την στατιστική τεχνική της ανάλυσης κοινωνικών δεδομένων, είμαστε έμπειροι δηλαδή στην μελέτη των «statistics for social data analysis» - όπως είμαστε μια κατηγορία πολιτικών επιστημόνων - θα απαιτούσαμε για να κρίνουμε τον βαθμό εγκυρότητας της κάθε «δημοσκόπησης», έναν αριθμό στοιχείων που ποτέ δεν είναι πλήρως διαθέσιμα δια των ΜΜΕ που τις παρουσιάζουν. Ωστόσο...

και εάν ακόμη είχαμε υπόψιν τα στοιχεία αυτά που αφορούν στην πλήρη ταυτότητα της έρευνας, πάλι το μόνο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι αν αυτή η συγκεκριμένη πολιτική δημοσκόπηση σέβεται την μεθοδολογία που επικαλείται και επί της οποίας βασίζεται η ανάλυση και η εκτίμηση των ευρημάτων.

Επιχειρώ να το πω όσο πιο απλά μπορώ: οι δημοσκοπήσεις, έτσι όπως διεξάγονται και παρουσιάζονται σήμερα στην Ελλάδα, εξευτελίζουν την επιστήμη της εκλογικής κοινωνιολογίας και είναι κρίμα που σε αυτές εμπλέκονται και μερικοί εξαιρετικοί επιστήμονες. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να προβείς σε υψηλού βαθμού αξιοπιστίας περιγραφή και ανάλυση της εκλογικής συμπεριφοράς, αν προηγουμένως δεν έχεις κάνει άλλες έρευνες που εντοπίζουν τους συγκυριακούς παράγοντες που διαμορφώνουν τις εκλογικές προτιμήσεις των ψηφοφόρων, δεν έχεις εντοπίσει τους πιθανούς παράγοντες που επιδρούν στην αύξηση της εκλογικής αποχής, δεν έχεις μπροστά σου έναν έγκριτο χάρτη της συγκυριακής διαμόρφωσης της δημογραφίας της ψήφου και δεν έχεις επίσης μια θεωρία στατιστικά επιβεβαιωμένη ως προς το πώς μεταβάλλονται συγκυριακά, εδώ και τώρα στην Ελλάδα, οι κομματικές επιλογές των εκλογέων και δεν έχεις προηγουμένως αποκρυσταλλώσει σαφή και μεθοδολογικά ορθή άποψη ως προς το εάν οι ψηφοφόροι έχουν ή δεν έχουν διαμορφώσει σαφή γνώμη σχετικά με το ποιο κόμμα θα ψηφίσουν, εναρμονισμένη με την γενικότερη πολιτική τους στάση.

Όπως αντιλαμβάνεστε, όλα αυτά απαιτούν μια πολύ σοβαρή εργασία ακαδημαϊκού χαρακτήρα, χρόνο, εξειδίκευση και χρήμα, παράλληλα με την επίγνωση πως διαφορετικές Σχολές εκτίμησης της εκλογικής συμπεριφοράς θέτουν διαφορετικά κριτήρια ανάλυσης, αναφορικά με τους παράγοντες που θεωρούνται μεταβλητές της εκλογικής προτίμησης, των κριτηρίων κομματικής ταύτισης, αλλά και των μεταβλητών που ορίζουν τις πιθανές αιτίες της εκλογικής μεταστροφής, ή και της εκλογικής ρευστότητας των ψηφοφόρων.

Πόσο σχέση έχουν, λοιπόν, οι δημοσκοπήσεις που πέφτουν βροχή στα ελληνικά ΜΜΕ αυτή της περίοδο με αυτές τις προϋποθέσεις έγκριτης και αξιόπιστης εκτίμησης της εκλογικής συμπεριφοράς των Ελλήνων, ενόψει των εκλογών; Μικρή, ελάχιστη ή απολύτως καμία – ανάλογα την περίπτωση.

Και τότε, σε τι εξυπηρετούν αυτές; Δυστυχώς, στην σύνθεση ενός δημοκοπικού προεκλογικού περιβάλλοντος. Έτσι φτάσαμε οι δημοσκοπήσεις, ιδιαίτερα σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, να γίνονται εργαλείο των δημοκόπων. Να επιχειρείται μέσω αυτών να διαμορφωθεί μια προκατασκευασμένη εικόνα που αποτελεί το ψέμα εκείνων, μέσω του οποίου εμφανίζουν να δικαιώνεται η συγκεκριμένη πολιτική στάση που επέδειξαν μέχρι σήμερα και αφορά στην συγκυρία διαχείρισης και γενικότερα αντιμετώπισης της κοινωνικοοικονομικής κρίσης.

Εδώ θέλω, αναγνώστη, να προσέξεις αυτή την παρατήρηση: ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι «δημοσκοπήσεις», στο πλαίσιο μίας προεκλογικής αντιπαράθεσης που στηρίζεται στην φθορά του αντιπάλου, δείχνει το μέτρο της δημοκοπικής τάσης των φορέων που τις προβάλλουν. Το μέτρο της δημοκοπίας είναι η σχέση της προεκλογικής εικόνας του κάθε κόμματος ως προς την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα, με το τί αυτό πράττει ως κυβέρνηση ή κοινοβουλευτικός οργανισμός υποστήριξης μιας κυβέρνησης. Όσο μεγαλύτερη είναι η δημοκοπική τάση, τόσο πιο πλαστό το εκλογικό αποτέλεσμα. Και όσο πιο έντονα δημοκοπικό είναι ένα κόμμα, τόσο πιο αυταρχικό είναι στην κυβερνητική του οντολογία. Οι πλέον αυταρχικές κυβερνήσεις προέκυψαν και προκύπτουν από έντονα δημοκοπικά κόμματα ή συνασπισμό κομμάτων. Και οι δημοσκοπήσεις που ενδυναμώνουν τον δημοκοπικό χαρακτήρα της προεκλογικής αντιπαράθεσης, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να ενισχύουν το δυναμικό αυταρχικότητας της επόμενης κυβέρνησης, εάν αναφερόμαστε ασφαλώς σε γενικές εκλογές.

Τι συμβαίνει όμως σήμερα, που αναφερόμαστε στις ευρωεκλογές και στις εκλογές της αυτοδιοίκησης; Εδώ το παιχνίδι αφορά αποκλειστικά στις εντυπώσεις για την δημιουργία του δημοκοπικού κλίματος των γενικών εκλογών που θα ακολουθήσουν. Πρόκειται απλώς για τις δημοσκοπήσεις που διαμορφώνουν το κλίμα για την «γενική δημοσκόπηση» της κάλπης των ευρωεκλογών και εκείνων της αυτοδιοίκησης. Είναι οι δημοσκοπήσεις που επιχειρούν να μανουβράρουν την εκλογική συμπεριφορά στην «γενική δημοσκόπηση»!

Θα έπρεπε, όμως, κανείς να θεωρεί τις εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο και την αυτοδιοίκηση, «γενική δημοσκόπηση» για την πρόκληση γενικών εκλογών; Εάν απεχθανόμαστε την δημοκοπία και τους δημοκόπους κάθε μορφής, σεβόμενοι την δημοκρατία, θα απαντούσαμε ασφαλώς αρνητικά. Όταν ψηφίζουμε για κάτι δεν είναι σαν να εκφράζουμε γνώμη για κάτι άλλο. Η ψήφος δεν είναι εργαλείο που αποσκοπεί στην πρόκληση μίας άλλης σκοπιμότητας από αυτήν που το θεσμικό πλαίσιο εντός του οποίου ασκείται, ορίζει. Η δημοκρατία έχει νόμους και κανόνες. Κανόνας, ωστόσο, του δημοκόπου είναι το ψέμα και η παραμυθία, τα οποία αποκτούν οιονεί πολιτική νομιμοποίηση μέσω πρόχειρων δημοσκοπήσεων, οι οποίες, μάλιστα, στην περίπτωσή μας διαπράττουν και μία αντι-επιστημονική σε κάθε περίπτωση αλχημεία: συνδέουν στο ίδιο πλαίσιο έρευνας ευρωεκλογές και εθνικές εκλογές, σαν να πρόκειται να διεξαχθούν δηλαδή τριπλές εκλογές.

Αυτό δημιουργεί το πρόπλασμα χειραγώγησης της ψήφου, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα είδος «κλεψίματος» του αποτελέσματος… από τα αποδυτήρια. Και αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί σε σημαντικό βαθμό μόνον με την πολύ μεγάλη συμμετοχή των πολιτών στις ερχόμενες εκλογές, που σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρηθούν «γενική δημοσκόπηση» για εθνικές εκλογές. Υπό τις σημερινές συνθήκες στην Ελλάδα, η μεγέθυνση της συμμετοχής των πολιτών στις εκλογές θα αποτελούσε ίσως τροχοπέδη στους οραματισμούς και στις επιδιώξεις των δημοκόπων και των πολιτικάντηδων.

Από kafeneio

Η κυρία Ευρώ στην χώρα της υπέρτατης θυσίας για το Ευρώ…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Όχι η Angela Dorothea Merkel, δεν είναι μια δεξιά «επαναστάτρια» της πολιτικής οικονομίας, όπως για παράδειγμα υπήρξε η καταστροφέας των ευρωπαϊκών σοσιαλ-δημοκρατικών μοντέλων Margaret Hilda Thatcher! Είναι μια «επαναστάτρια» της Νέας Ευρώπης. Η θεμελιώτρια του Νέο-ηγεμονισμού στην ΕΕ με κύρια συστατικά τα προγράμματα λιτότητας για την περιφέρεια, τον αντιπληθωρισμό και την πόλωση κεφαλαίου, τεχνολογίας, τεχνογνωσίας και ουσιαστικής πολιτικοοικονομικής εξουσίας στο κέντρο και ιδιαίτερα, ασφαλώς, στην .....

Γερμανία. 

Ποιο είναι το άρμα και το σύμβολο της «επαναστάτριας» στον χώρο της ηγεμονίας - και όχι της πολιτικής οικονομίας - κ. Merkel; Μα το Ευρώ, ασφαλώς! Είναι η Δωροθέα της Ευρώπης, όπως είχα γράψει παλαιότερα. Το δώρο του Θεού-Ευρώ στην ήπειρό μας… και το δώρο σε κάθε κυβερνήτη που ορίζει τον εαυτό του με το «πάση θυσία για το Ευρώ» και το «πάση θυσία στο ευρώ», όπως ο έλληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Σήμερα, η κυρία Ευρώ επισκέπτεται την  χώρα της υπέρτατης θυσίας για το Ευρώ, στο πλαίσιο της πολιτικώς ορθής προεκλογικής υποστήριξης του κ. Σαμαρά. Η κ. Merkel, έρχεται για να ψηφίσει Σαμαρά και καλά κάνει!

Στο κάτω-κάτω ξέρετε από πόσα κύματα πέρασε ο κ. Σαμαράς μέχρι να φτάσει στο σημείο να γίνει αποδεκτός, έστω και με σοβαρές επιφυλάξεις, από την  κ. Merkel; Εγώ ξέρω και έτσι είμαι σε θέση να αναγνωρίζω την προσπάθεια που κατέβαλε ο έλληνας πρωθυπουργός για να κερδίσει έστω και μισό χαμόγελο και μια καλή κουβέντα από την γερμανίδα καγκελάριο! Ο άνθρωπος προσκύνησε και εξευτελίστηκε για να σώσει την χώρα του ασφαλώς και κάποιοι μεμψίμοιροι δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν την προσωπική του θυσία για το Ευρώ! Γέμισε η Ελλάδα αχάριστους Συριζαίους, εκτός από κλασικούς αγνώμονες σοσιαλιστές, κομμουνιστές, βέρους αμερικανόφιλους και πικραμένους ρωσόφιλους!!! Αν γνωρίζατε πώς η κ. Merkel πέτυχε εντός ενός εξαμήνου να μετατραπεί σε γητευτή του κ. Σαμαρά και ποιοι παράγοντες συνέβαλαν για να μεταβληθεί ριζικά το προφίλ του σε φιλογερμανικό και Νεο-ηγεμονικό, ίσως να αναγνωρίζατε την θυσία του… διότι περί πολιτικής και προσωπικής θυσίας πρόκειται, για την οποία μίλησα εκείνη την εποχή, αναφέροντας όσα στοιχεία θα μπορούσαν να αποδείξω – και δεν ήταν νομίζω λίγα!                     

Σήμερα η θυσία του κ. Σαμαρά ολοκληρώνεται, θριαμβευτικώς, δια της «πολιτικής των συμβόλων». Ο όρος δεν είναι δικός μου αλλά της Frankfurter Allgemeine Zeitung, που σημειώνει με ειρωνική διάθεση: «την ώρα που η Ελλάδα επιδιώκει την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων που έχει λάβει αλλά και μείωση των επιτοκίων, προσφέρει σε ιδιώτες επενδυτές απόδοση ύψους 5 %»! Προφανώς, όπως σχολιάζει η εφημερίδα, «η Ελλάδα έχει πολλά λεφτά για την πολιτική των συμβόλων»! Πάντα στην Ελλάδα αυτό έπρατταν οι κυβερνήτες της, όταν επεδίωκαν να προσαρμοστούν και να εμφανιστούν ως ταπεινοί και πιστοί δούλοι μιας (νέας) ηγεμονίας. Το έχει στο αίμα της η εθνική αστική της Ελλάδας να σκορπά το χρήμα των ελλήνων για να στέλνει μηνύματα αισιοδοξίας, αποπροσανατολίζοντας ταυτόχρονα για την πραγματική κατάσταση της οικονομία και κοινωνίας μας, όσους θα μπορούσαν να αποπροσανατολιστούν. Και αυτοί είναι οι έλληνες και όχι οι ξένοι. Όπως γράφει η «Die Zeit», με την έκδοση 5ετούς ομολόγου η ελληνική κυβέρνηση  θέλει να στείλει ένα μήνυμα αισιοδοξίας, παράλληλα όμως και να αποπροσανατολίσει από την πραγματική κατάσταση της χώρας. Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι αυτοί (Σαμαράς, Βενιζέλος και οι γύρω τους) κρυφό καμάρι!

Καμαρώνοντας, λοιπόν, για την καταστροφική κοινωνικοοικονομικά και εθνικά επικοινωνιακή τους ευτυχία, υποδέχονται σήμερα στην Αθήνα την κ. Merkel. Συγγνώμη αλλά είναι σαν να κλέβετε εκκλησία, φίλοι της Διαπλοκής! Με τέτοια υπεροχή σε ΜΜΕ, δεν ήταν δύσκολο να διαστρέψετε με άνεση την ζώσα πραγματικότητα στην Ελλάδα και της Ελλάδας και να στήσετε συμβολικά μια νέα παραμυθία περί νέου πολιτικοοικονομικού έπους και νέου οικονομικού θαύματος! Μόνον που και αυτά τα τεράστια για τα μέτρα της χώρας έξοδα, στο λογαριασμό του έλληνα πολίτη τα χρεώνετε! Οι έλληνες είναι αυτοί που πληρώνουμε και το «οι αγορές ψηφίζουν Ελλάδα» και το «η Μέρκελ ψηφίζει Ελλάδα».

Τελικά, εμείς οι έλληνες είμαστε πολύ αμερικανάκια, τα πιο αμερικανάκια ίσως στην γερμανοποιούμενη Ευρώπη μας. Κανείς γερμανικός λαός δεν θα δεχόταν να ξοδεύει τόσα πολλά για επικοινωνιακές φιέστες. Αυτό λέει η εμπειρία μου! Το άλλο που λέει, μάλλον το γνωρίζετε: Η Ελλάδα και οι έλληνες στο σύνολό τους έχουν να κερδίσουν ελάχιστα, αλλά να χάσουν πάρα πολλά από τον ευρωπαϊκό Νεο- ηγεμονισμό που έχει στις αποσκευές της η κ. Merkel και τον οποίο υπηρετεί πάση θυσία η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και απολύτως επαρχιώτικα, μισοσυνειδητά και μισοασυνείδητα η πλειονότητα των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών. Κόντρα σε αυτόν τον επαρχιωτισμό ανέπτυξα, αγαπητέ αναγνώστη, τα τελευταία χρόνια μία δημοκρατική προσέγγιση για τον σύγχρονο ευρωπαϊσμό, περιγράφοντας ουσιαστικά μια ταυτόχρονα κοινωνική και πολιτική θεωρία που κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη των συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων του νεογερμανισμού (:Νεο-ηγεμονισμού). Ευτυχώς στον ορισμό και την «διατράνωση» αυτού του δημοκρατικού Ευρωπαϊσμού δεν είμαι μόνος. Στην ουσία τον ασπάζεται η πλειονότητα των ευρωπαίων πολιτών και επιχειρεί για πρώτη φορά μεθοδικά να εκφράσει πολιτικά η σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά.

Πρόκειται για το ευρωπαϊκό στοίχημα του 21^ου αιώνα. Ή η Ευρώπη θα πετύχει, με οδηγό τα κινήματα των εργαζομένων, μία φρέσκια διανόηση και μια προοδευτική και έξυπνη αστική τάξη, να θεμελιώσει μία δημοκρατικά σοσιαλιστική Ευρώπη του πλουραλισμού και των πλουραλιστών, ή θα υποταχθεί στην μοίρα την οποία πρεσβεύει η κ. Merkel και την οποία προσκυνά η ελληνική τυχοδιωκτική ελίτ. Είναι η μοίρα της καταστροφής, του πολέμου και της εκ νέου διχοτόμησης ή πολυδιάσπασης της Ευρώπης, που έτσι, αντί για ένας εναλλακτικά ηγεμονικός πόλος στις σύγχρονες παγκόσμιες πολιτικές, θα καταστεί ξανά μία βόμβα στα θεμέλια της λεγόμενης παγκόσμιας ασφάλειας. Δυστυχώς οι συμβολισμοί της σημερινής επίσκεψης της κ. Μέρκελ στην Αθήνα, είναι οι συμβολισμοί μιας Ευρώπης που δεν έμαθε τίποτα από τους δύο προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους που σκόρπισαν τον θάνατο, την καταστροφή και συνέβαλλαν στην οπισθοδρόμηση της ανθρωπότητας.  

από Καφενειο

Ο Φασισμός του Νεο-αποικισμού στην Ευρώπη θέτει το πλαίσιο εξοντωτικού δανεισμού της Ελλάδας από την χρηματαγορά…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Η αγορά κάνει την δουλειά της, η γερμανική κυβέρνηση την δική της, η ελληνική κυβέρνηση τί ακριβώς δουλειά κάνει με αυτήν την αγυρτεία της δοκιμαστικής (!) εξόδου στην χρηματαγορά;

Την δουλειά που εξυπηρετεί το κυρίαρχο λόμπυ της χρηματαγοράς και την οικονομική στρατηγική ηγεμονίας του Βερολίνου. Έρχεται να δανειστεί με εγγύηση την αναθεωρημένη δανειακή σύμβαση, την μόνιμη πλέον ένταξη στον μηχανισμό των μνημονίων και την...........

διαβεβαίωση από γερμανικής πλευράς και ευρωζώνης γενικότερα πως δεν θα υπάρξει «κούρεμα» του δημόσιου χρέους - σήμερα γύρω στο 178% - και με όχι την προοπτική της υγιούς ανάπτυξης της χώρας! 

Άρα, ο φασισμός του Νεο-αποικισμού στην Ευρώπη θέτει το πλαίσιο εξοντωτικού δανεισμού της Ελλάδας από την χρηματαγορά …και η Διαπλοκή ανακουφίζεται, ενώ διάφοροι χαζοχαρούμενοι πανηγυρίζουν, όπως έκαναν κάθε φορά που η χώρα παγιδευόταν σε μια διαδικασία δομικής κατάρρευσης (depression) τα τελευταία χρόνια.

Τι σημαίνει αυτός ο δανεισμός; Πως τα μνημόνια και η πολιτική λιτότητας, δραματικής ανεργίας και αντιπληθωρισμού, που καταστρέφουν τα μεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, έρχονται να υποκαταστήσουν την βιωσιμότητα του χρέους και την ζωτικότητα της οικονομίας στην επενδυτική αφήγηση της χρηματαγοράς για την Ελλάδα. Μια και το χρέος ούτε είναι, ούτε σκοπεύουν να επιτρέψουν να γίνει βιώσιμο, μετατρέπεται σε «βιώσιμη», με χαρακτηριστικά «αειφόρου ανάπτυξης», η κατάσταση μετατροπής της Ελλάδας σε Υποτελή Πολιτεία (vassal state) στο πλαίσιο του Νεο-ηγεμονισμού στην ΕΕ, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του φασιστικού Νεο-αποικισμού.  

Και τι σημαίνει αυτό για την ελληνική οικονομία; Πως με την τυχοδιωκτική  και κυριολεκτικώς πολιτικάντικη δοκιμαστική έξοδο της Ελλάδας στην χρηματαγορά, περνάμε συμβολικά από την εποχή της Debtocracy στην εποχή της Bankruptocracy, κατά την οποία τον νεο-φασισμό στις πτωχευμένες χώρες θα θεμελιώνουν οι πτωχευμένοι τραπεζίτες και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί με τη εγγύηση της ΕΚΤ και του ΔΝΤ και την αιγίδα της γερμανικής κυβέρνησης, σε ό, τι αφορά στην Ευρώπη.

«Ωραία πράγματα», που θα έπρεπε να θεωρούνται ντροπής πράγματα για οποιαδήποτε κυβέρνηση θεωρούσε ότι στηρίζεται στην λαϊκή κυριαρχία και εκπροσωπεί το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας. Όχι μόνον δεν ικανοποιείται το κοινωνικό συμφέρον του 70% των ελλήνων, αλλά θίγεται έτσι με όλες τις γνωστές έννοιες του εθνικού συμφέροντος η ύπαρξη και λειτουργία της Ελλάδας στις διεθνείς πολιτικές, στην ΕΕ, αλλά παραδόξως και στον κόσμο της αγοράς.

Αυτό δεν μοιάζει να απασχολεί καθόλου τους κυβερνώντες και δεν υπάρχει κανείς λόγος να απασχολήσει την ηγεμονεύουσα στο εσωτερικό της χώρας Διαπλοκή! Αυτοί αυτοϊκανοποιούνται με οτιδήποτε θα μπορούσε να δημιουργήσει την πρόσκαιρη εντύπωση εικονικής βελτίωσης του οικονομικού κλίματος της χώρας. Είναι οι ίδιοι που έχουν καταντήσει την οικονομία αποκλειστικά κλάδο της πολιτικής επικοινωνίας. Δεν είναι απλώς νεοφιλελεύθεροι – ίσως να μην είναι καν νεοφιλελεύθεροι – είναι κοινοί αγύρτες που ζουν εφήμερα, πιστεύοντας πως ο σκοπός της δικής τους εφήμερης ευημερίας αγιάζει τα μέσα που μετατρέπουν τον ελληνικό λαό σε υποτελή μίας εξοντωτικής για την κοινωνία του, οικονομικής στρατηγικής.

Από την άλλη πλευρά η στρατηγική αυτή αποτελεί κυριολεκτικώς βραδυφλεγή βόμβα στην ΕΕ, στον βαθμό που θεωρήσει κανείς ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην ευρωζώνη. Με την στρατηγική αυτή αποφεύγεται για άλλη μια φορά – περισσότερο συμβολικά παρά στενά οικονομικά – να αντιμετωπιστεί η ελληνική κρίση ως ευρωπαϊκό πρόβλημα. Και όσοι έλληνες συνέδραμαν και συνδράμουν σ’ αυτή την επιχείρηση δεν είναι προδότες (η λέξη απουσιάζει από το λεξιλόγιό μου), αλλά καθάρματα ή ηλίθιοι.

καφενειο

Ο Σαμαράς καθυστέρησε τις εκλογές, τώρα κινδυνεύει να μην λάβει καν μέρος στις εκλογές…

 

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος 

Μάλλον καλά τα έλεγα: αν οι γενικές εκλογές δεν γίνουν εγκαίρως, σχεδόν ταυτόχρονα με τις γερμανικές, θα διεξαχθούν λίγο αργότερα χωρίς τον κ. Σαμαρά.

Μα υπάρχει ζήτημα εκλογών μετά τον νέο εξευτελισμό του Πολιτεύματος στο σύνολό του και όχι απλώς του Κοινοβουλευτισμού, με τον ίδιον τον πρωθυπουργό στο πρώτο πλάνο; Ε, όχι και στο πρώτο πλάνο! Εδώ βιώνουμε την φαιδρή επιχείρηση της Διαπλοκής να τον καλύψει, εμφανίζοντάς τον ως θύμα του παρακρατικού και πανίσχυρου με τις......

δικές του πλάτες, Γενικού Γραμματέα της κυβέρνησης, αντί για αδίστακτο κυβερνήτη που μετέρχεται παρακρατικές μεθόδους διακυβέρνησης ο ίδιος! 

Όχι, δεν υπάρχει ζήτημα εκλογών εάν ο κ. Σαμαράς παραιτηθεί, σου λένε τώρα οι «δημοκράτες» όχι μόνον της κρατικοδίαιτης και κλεπτοκρατικής ή πλουτοκρατικής κεντροδεξιάς, αλλά ασφαλώς και οι καιροσκόποι «δημοκράτες» της κεντροαριστεράς που συγκυβερνούν και συναγωνιούν με τους πρώτους! Αυτή η εξευτελισμένη και αποδιοργανωμένη Βουλή, που προέκυψε μετά από την κατάδηλη παραπλάνηση περί «πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας» και την διαβεβαίωση πως δεν θα ελαμβάνοντο επιπρόσθετα μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, θα μπορούσε να δώσει νέα κυβέρνηση με νέο πρωθυπουργό, αρκεί ο κ. Σαμαράς να κινηθεί με σωφροσύνη και ανιδιοτέλεια και μας… αδειάσει την γωνιά, λένε τώρα όσοι μέχρι χθες επένδυαν την ύπαρξή τους σε αυτόν ακριβώς! Μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε να τύχει ευρύτερης υποστήριξης, λένε όσοι θεωρούν τον ελληνικό Κοινοβουλευτισμό ένα άθλιο σύστημα συντήρησης μιας πελατειακής ηγεμονίας, που από την μια να μπορεί να πτωχεύει το κράτος και να φτωχοποιεί την κοινωνία, προσβάλλοντας  με κάθε της απόφαση τους δημοκρατικούς θεσμούς, ενώ από την άλλη να είναι η ίδια που με μοναδικότητα και αυθεντικότητα διεκδικεί το δικαίωμα να ξανακτίσει αυτό που γκρέμισε, ανασταίνοντας ταυτόχρονα αυτούς που σκότωσε!

Πρόκειται πράγματι για μοναδική παραδοξότητα στα ιστορικά χρονικά, αλλά ποιος νοιάζεται; Αφού - σου λένε - υπάρχει η ΔΗΜΑΡ και κάμποσες εφεδρείες από ανεξάρτητους βουλευτές για να συνδράμουν στην σταθερότητα του καθεστώτος, που μετατρέπεται καθημερινά σε πραξικοπηματικό και αστυνομικό για να περισωθεί. Άλλωστε, ότι θα μπορούσε να εμφανιστεί σαν νόμιμο είναι και πολιτικώς ηθικό, σου λένε οι ίδιοι σήμερα, όπως σου λέγανε και χθες! Πρόκειται για κυρίους και κυρίες που εμφανίζονται να ενδιαφέρονται για την ουσία και όχι την διαδικασία! Και η ουσία είναι μια και μοναδική: πώς με πρόστυχες και στα όρια του Συντάγματος διαδικασίες, συστέλλοντας ή διαστέλλοντας τις ίδιες ακριβώς διατάξεις του κοινού ή συντακτικού νομοθέτη, να παραμείνουμε στα πράγμα, μια και η εξουσία είναι αυτοσκοπός μας, το μοναδικό πράγμα που προσδίδει ουσία στην ύπαρξή μας.

Για κάποιους αυτό είναι ο ορισμός της ανηθικότητας και για κάποιους σαν εμένα, αυτό αποκαλείται πολιτική χυδαιότητα, αλλά δεν έχει σημασία, καθώς εμείς δεν κατανοούμε την υπέρτατη ανάγκη της πολιτικής σταθερότητας με τους όρους του ελληνικού καθεστώτος! Δεν κατανοούμε το αυτονόητο για αυτούς: πως ο σκοπός της σταθερότητας του καθεστώτος της ρεμούλας, της διαπλοκής και της ακροδεξιάς εκτροπής, αγιάζει τα κοινοβουλευτικά μέσα επίτευξής του!            

Αυτοί που σήμερα συμβουλεύουν φιλικά τον Αντώνη Σαμαρά να παραιτηθεί για να μην οδηγηθούμε σε καταστροφικές - για τους ίδιους προφανώς – βουλευτικές εκλογές, είναι οι ίδιοι που μόλις χθες αναρωτιόντουσαν: Είναι σωστό να προκηρυχτούν εθνικές εκλογές; Όχι, ασφαλώς, απαντούσαν οι ίδιοι: αφού η Μέρκελ ψηφίζει Σαμαρά, οι δανειστές μας και η Διαπλοκή επίσης, γιατί να γίνουν εκλογές τώρα που… απογειωνόμαστε εκ νέου;

Αφού ο κ. Σαμαράς χαίρει της εκτιμήσεως της τρόικας και της Διαπλοκής, η σταθερότητα της τρόικας, της Διαπλοκής και του ελληνικού καθεστώτος που πτώχευσε την χώρα και φτωχοποιεί τους έλληνες είναι διασφαλισμένη! Άρα, οι εκλογές είναι όχι μόνον περιττές αλλά και επιζήμιες, διότι θα μπορούσαν να κλονίσουν την σταθερότητα των συγκεκριμένων παραγόντων της κρίσης και να παρεμποδίσουν την απογείωση! Άλλωστε εκτός από τα κυβερνητικά κόμματα και τους περισσότερους ανεξαρτητοποιημένους βουλευτές, ούτε η Δημοκρατική Αριστερά κρίνει πως υπάρχει ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης των κυβερνητικών αποφάσεων, ούτε το ΚΚΕ. Για την πρώτη η σταθερότητα της κυβέρνησης Σαμαρά μέχρι χθες ήταν ζωτικής σημασίας - για το εθνικό συμφέρον ασφαλώς και όχι τους ίδιους προσωπικώς - ενώ για το δεύτερο αδιάφορο, αν όχι το πλέον έντιμο. Αφού αν ήταν με τις εκλογές να θιγεί ο καπιταλισμός θα τις είχαν καταργήσει! Η διαδικασία των βουλευτικών εκλογών ενισχύει τον καπιταλισμό και άρα είναι κακό πράγμα - αν και την ηγεσία του ΚΚΕ δεν την φοβίζουν οι εκλογές! Αν είναι να ‘ρθουν θε να ‘ρθουν, αλλιώς ας προσπεράσουν, δεν ωφελεί τον προλετάριο να καρτερά όρθιος στην πόρτα του καπιταλιστικού οίκου ανοχής! Άλλωστε το ΚΚΕ είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει και αυτή την καπιταλιστική απειλή των εκλογών, η οποία έχει νέο όνομα: ΣΥΡΙΖΑ!

Η ΔΗΜΑΡ ήταν τελικά το ΛΑΟΣ από αριστερά σε όλα του και με τα όλα του, το ΚΚΕ γιατί να είναι το χειρότερο ίσως πολιτικώς/ηθικώς ΚΚΕ της ιστορίας του, δίχως μάλιστα την δικαιολογία της δορυφοροποίησης του από την Μόσχα; Διότι το γαρ πολύ του έρωτος, με τα θρησκευτικά του λενινιστικού ολοκληρωτισμού, γεννά παραφροσύνη, ή επειδή η ηγεσία του έμαθε να μισεί τους συντρόφους της που ξεπόρτισαν, περισσότερο από τον αναφερόμενο ταξικό εχθρό; Όπως και να ‘χει, το ζήτημα πλέον ξεφεύγει μάλλον από την πολιτική κοινωνιολογία και άπτεται σχεδόν αποκλειστικά της πολιτικής ψυχολογίας. Σημασία έχει πως η ΔΗΜΑΡ θα διαλυθεί όπως το ΠΑΣΟΚ, ενώ το ΚΚΕ απορρίπτοντας την μεταρρύθμιση εν όψει της επανάστασης, οδηγεί τον εαυτό του εκτός του Κοινοβουλευτισμού, τον οποίον πλέον σνομπάρει σε βαθμό που μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει ποτέ - από τη στιγμή τουλάχιστον που εντάχτηκε οργανικά σε αυτόν. Αυτό δεν είναι λάθος τακτική, είναι μια στρατηγική «όλα ή τίποτα» που δεν σηκώνει μπλόφα. Άρα, μάλλον η ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισε να διακινδυνεύσει να βρεθεί στο «τίποτα». Και τι έγινε, έτσι λυτρώνεται ο επαναστάτης από το αμάρτημα του κοινοβουλευτισμού, και ξεκινά από την αρχή! Σύμφωνοι, είναι και αυτό μια επιλογή, αρκεί να είναι κομμουνιστική και όχι σταλινική για να εμφορείται από ηθική/αρετή: αρκεί να μην φορτώσεις στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ την δική σου επιλογή που σε περιθωριοποιεί κοινοβουλευτικά. Και όμως θα το κάνεις… επειδή για όλα φταίει ο καπιταλισμός!

Αυτός ο άτιμος ο καπιταλισμός φταίει επίσης που ο αρεοπαγίτης Φώτης Καϊμενάκης διορίστηκε νέος γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου, στη θέση του Παναγιώτη Μπαλτάκου, για να παρεμβαίνει προφανώς με κύρος στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και όχι να σχολιάζει συμπλεγματικά και ζηλόφθονα την παρέμβαση αρμοδίων υπουργών, υπό τις πιέσεις του πρωθυπουργού! Λοιπόν η κίνηση σωτηρίας του κ. Σαμαρά είναι σοφή: αφού η κυβέρνησή του πιάστηκε να κατευθύνει την δικαιοσύνη για την χειραγώγηση της ακροδεξιάς ψήφου, τώρα η διαδικασία απλοποιείται και ορθολογικοποιείται με την καθετοποίηση των αποφάσεων, δίχως τριγωνικές σχέσεις και τον κίνδυνο σκανδαλιστικών, παράνομων μαγνητοσκοπήσεων ιδιωτικών εξομολογήσεων αξιωματούχων της κυβέρνησης!!! Για πολλά φταίει ο καπιταλισμός και η δημοκρατία, αλλά στην Ελλάδα φτάσαμε δεξιοί και αριστεροί αδιακρίτως να χρησιμοποιούν τον καπιταλισμό για να δικαιολογήσουν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν ηγητόρων, των οποίων  η ολοκληρωτική, αυταρχική και αυτοκρατορική ιδιοσυγκρασία δεν αντέχει την ηθική της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Μέγα ατόπημα, αγαπητέ αναγνώστη, υπήρξε η καθυστέρηση της διεξαγωγής νέων βουλευτικών εκλογών. Αυτές και μόνον αυτές θα μπορούσαν να προσφέρουν σταθερότητα στην διευρυνόμενη για την κοινωνία κρίση, αλλά προφανώς για άλλης μορφής σταθερότητα ενδιαφέρεται το ελληνικό καθεστώς…        

καφενειο

Η τετράγωνη λογική ενός καθεστώτος-ανεμότρατα με ψάρια έλληνες πολίτες…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

«Οι δημοσιονομικοί στόχοι που επιτεύχθηκαν, κυρίως το πρωτογενές πλεόνασμα, εγκαινιάζουν μια νέα εποχή όπου η Ελλάδα δεν θα έχει πια ανάγκη να ζητεί κάθε τόσο δανεικά για να αντιμετωπίζει τις τρέχουσες ανάγκες της», ισχυρίζεται η τετράγωνη λογική του κ. Σαμαρά και της Διαπλοκής, ασφαλώς.

Τί συνέβη και «η Ελλάδα δεν θα έχει πια ανάγκη να ζητεί κάθε τόσο δανεικά για να αντιμετωπίζει τις τρέχουσες ανάγκες της»; Μήπως αναπτύχθηκε παραγωγικά ή μήπως μεγεθύνθηκε η ανταγωνιστικότητα της..

οικονομίας της με τεχνολογικούς και οργανωτικούς όρους στο πλαίσιο μιας εξαγωγικής βιομηχανίας υψηλής τεχνογνωσίας; Μήπως αυξήθηκε το ΑΕΠ και μειώθηκε ο δημόσιος τομέας υπέρ ενός ιδιωτικού, πλημυρισμένου από επενδύσεις βάθους, κυρίως στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα; Όχι ασφαλώς, το αντίθετο έγινε και εξελίσσεται δραματικά για την ελληνική κοινωνία!

Η Ελλάδα δεν θα έχει πια ανάγκη να ζητεί κάθε τόσο δανεικά για να αντιμετωπίζει τις τρέχουσες ανάγκες της, διότι το καθεστώς που ηγεμονεύει στην χώρα αποφάσισε πως η Ελλάδα  έπαψε να έχει τρέχουσες ανάγκες. Τις έχει καλύψει …είμαστε αυτάρκεις και τρώμε όσα παράγουμε! Σοφόν το σαφές - Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., αρχαίος τραγικός… ενώπιον της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας. Ποιοι τρώνε, τι τρώνε, γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής να τρώνε όλοι;

Οι άλλοι, αναπτυγμένοι και υπερ-αναπτυγμένοι του κόσμου αυτού που δανείζονται για καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες της ανοιχτής οικονομίας τους, τι είναι; Ηλίθιοι, πάσχοντες από έλλειψη τετράγωνης λογικής, ασφαλώς, που δεν καταλαβαίνουν πως η κοινωνική πρόοδος και η ανάπτυξη στηρίζονται στην καταβύθιση της εσωτερικής τους ζήτησης!

Όταν σας λέω πως το νεοφιλελεύθερο καθεστώς Σαμαρά-Βενιζέλου εμπνέεται από σταλινικά ιδεώδη, εσείς χαμογελάτε… Κακώς κάνετε, αφού σου λένε οι άνθρωποι πως η περικοπή κατά 50% των αναγκών μας, οδηγεί στην απελευθέρωση μας από την ανάγκη δανεισμού για τα τρέχοντα – μια και δεν τρέχει τίποτε – πράγμα που συνεπάγεται μια «Ελλάδα πολύ πιο ανεξάρτητη απ' ό, τι υπήρξε ποτέ στο παρελθόν» - όπως υπερηφάνως διατείνεται ο πρωθυπουργός της χώρας - με δημόσιο χρέος  - που εξυπηρετεί ασφαλώς κανονικώς - δραματικά υψηλότερο από το κακό της παρελθόν!

Κάτι λοιπόν δεν πάει καλά στην οικονομική λογική του κυβερνητικού ισχυρισμού που γεννά ελπίδα στην Διαπλοκή, όπως τίποτε δεν πάει καλά στην ελληνική κοινωνία, αλλά το «τετράγωνο» του πράγματος παραμένει τετράγωνο: δίχως ανάγκες, δεν έχω ανάγκες χρηματοδότησης, άρα είμαι ελεύθερος. Όπως ακριβώς ελεύθερος πέθανε ο καημένος ο γάιδαρος του Ναστραδίν Χότζα. Εκεί που έμοιαζε ο γάιδαρος-λαός να έχει συνηθίζει την περικοπή του σανού - που υποκαταστάθηκε με οργανικό κουτόχορτο – «τα τίναξε»! Και τότε ο Ναστραδίν Χότζας, με παράπονο, είπε: «Για δες ατυχία, τώρα που ο γάιδαρος έμαθε να μην τρώει, ψόφησε. Φίλοι, επίσημοι και ανεπίσημοι δανειστές, δίχως γάιδαρο να δουλεύει, η μπίζνα έλαβε τέλος και θεωρήστε τα δανεικά αγύριστα! Ο γάιδαρος ελευθερώθηκε από την ομηρία του στον μάταιο αυτό κόσμο μας - εγώ ο Ναστραδίν Χότζας τον απελευθέρωσα, κατά κάποια έννοια, για την ακρίβεια - καιρός είναι να απελευθερωθείτε και εσείς από το ελληνικό χρέος… κουρέψτε το»!

Κι έτσι, αγαπητοί φίλοι των σημειωμάτων μου, όλοι πια απελευθερωμένοι από την καταραμένη υλική ανάγκη που μας καταδυναστεύει, θα ζήσουμε στον άλλο κόσμο μια πνευματική σχέση ευρωπαϊσμού με αδελφική αγάπη, δίχως πλέον σεξ και καταναλωτικές διαστροφές. Σας είπα, πρόκειται για τετράγωνη, σύγχρονη λογική, την τελευταία μόδα της θεοσοφιστικής τελεολογίας του ευρωπαϊσμού των μεσαιωνιστών που μας κυβερνούν ακόμη και επιδιώκουν να συνεχίσουν να μας κυβερνούν, έστω με την συνδρομή του «ποταμού», που χύνεται στην θάλασσα δίχως ψάρια-πολίτες.

Μα που πήγαν τα ψάρια; Τα μάζεψε όλα η ανεμότρατα που ρήμαξε τον βυθό της ελληνικής οικονομίας την τελευταία πενταετία. Έτσι πετάχτηκε έξω από το νερό της παραγωγής το 50% των απασχολούμενων ελλήνων… και σιγοσβήνουν αυτοί καλά και ο καπετάνιος της ανεμότρατας καλύτερα! Το ωραίο είναι πως ο καπετάνιος σκαρφίστηκε την ιδέα που αντικαθιστά πρόστυχα και παραπλανητικά την αφήγηση της ανάπτυξης με εκείνη του πρωτογενούς πλεονάσματος, το οποίο δήθεν αποδεικνύει την απελευθέρωση των ψαριών από τα κλασικά δίχτυα του ψαρά, για να τοποθετηθούν αυτά από μόνα τους στην κάλπη της Διαπλοκής.

Εκεί είναι η θέση τους για να αποφύγουν το τηγάνι, δηλαδή την λογική που σε αντίθεση με την τετράγωνη του ελληνικού καθεστώτος, λέει πως μειώνοντας την καταναλωτική ζήτηση, δεν μειώνεις τις ανάγκες, αλλά ερεθίζεις την ζήτηση με πελατειακούς, αντί καταναλωτικούς όρους αυτή τη φορά! Έτσι, αυτόν που διώχνεις από την αγορά εργασίας, αυτόν που βγάζεις έξω από το θαλασσινό νερό, τον καθιστάς τον καλύτερο εν δυνάμει κομματικό σου πελάτη. Είσαι εσύ τώρα - που όπως θα ισχυριστείς - θα ικανοποιήσεις τις ζωτικές του ανάγκες μέσα στην απελπισία της στέρησής του και όχι η αγορά! Και έτσι ο φαύλος κύκλος της πατρωνίας και διαφθοράς που οδήγησε στην πτώχευση, ανανεώνεται με τετράγωνη λογική, που τελικά κυκλώνει ασφυκτικά και πνίγει το τετράγωνο της οικονομικής ανάπτυξης για την δημοκρατία και την ευημερία.

Αλλά ακόμη κι αν δεν πιάσει αυτό το κόλπο, έχεις έτοιμο το σχέδιο Β: στέλνεις τα ψάρια-πολίτες από την θάλασσα στο ποτάμι, εμβολιάζοντας την τετράγωνη λογική της καταστροφής που διακονείς με ολίγον παραφρασμένο Καζαντζάκη… «Δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λέφτερος, αν και φοβάμαι πια τα πάντα». Πρόκειται όχι ακριβώς για την απελευθέρωση από τον φόβο, αλλά για την πιο ισχυρή υποδούλωση σε αυτόν με την μορφή της απελευθέρωσης από την πολιτική λογική που τον καταπολεμά με οικονομικά μέσα και φιλελεύθερα σοσιαλιστική λογική.

καφενειο

Η οικονομία κτίζεται με έννοιες και όχι αριθμούς…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Η οικονομία είναι «ψυχολογία», σου λένε στην αγορά και στα τηλεοπτικά κανάλια! Η οικονομία είναι «κλίμα» και «mood», πιστεύει και έτσι προπαγανδίζει, πάντα υπεραισιόδοξα, ο άνθρωπος, ο θεσμός και τα ΜΜΕ που κερδίζουν αποκλειστικά από τον «αέρα» της οικονομικής ανάπτυξης. Από την διαμεσολάβηση μεταξύ ζήτησης και προσφοράς και την χειραγώγηση του μηχανισμού εκτίμησης της αξίας.

Όλοι αυτοί φλυαρούν με λέξεις που χαρακτηρίζονται από απόλυτη αυθαιρεσία, την οποία συγκαλύπτουν με αριθμούς. Δίνουν, δηλαδή, στις λέξεις ένα αυθαίρετο αριθμητικό περιεχόμενο κάνοντας από εκεί και έπειτα – στις πιο έντιμες επιστημολογικά περιπτώσεις – σωστές αριθμητικές πράξεις. Αφού τα μαθηματικά είναι σωστά, σωστές ακούγονται και οι λέξεις, σε όσους δεν καταλαβαίνουν τις οικονομικές έννοιες που δομούνται από αυτές τις λέξεις.

Όσοι καταλαβαίνουν την απάτη, προφανώς έχουν καλή επαφή με την οικονομική θεωρία, την κριτική προς αυτήν και τους θεσμούς, όπως και την ιστορία των θεσμών της πολιτικής οικονομίας. Πόσοι, ωστόσο, έχουν αυτήν τη γνώση; Όσο περνούν τα χρόνια και όσο βυθιζόμαστε στον νεοφιλελευθερισμό ολοένα και λιγότεροι. Έχουμε φτάσει τα μισά παιδιά που έχουν ακαδημαϊκό πτυχίο να έχουν πάρει μαθήματα οικονομικών και περισσότερα από τα μισά να έχουν σίγουρα γνώσεις λογιστικής και στατιστικής, ασχέτως του πεδίου επιστημονικής εφαρμογής, το οποίο μάλλον δεν έχει καμία σημασία στο ζήτημα. Αλλά…

Εγώ, για παράδειγμα, έμαθα να αναλύω με ποσοτικές και ποιοτικές μεθόδους  κοινωνικά στοιχεία κάθε μορφής (κάνοντας ακόμη εκτιμήσεις εκλογικής συμπεριφοράς), λύνοντας ασκήσεις και προβλήματα από το επιστημονικό πεδίο της βιολογίας και της γενετικής. Έτσι με βόλευε να καταλάβω καλύτερα τους μεθοδολογικούς μηχανισμούς. Και το κόλπο δούλεψε! Μόνον που δεν είχα καταλάβει ο ίδιος γιατί ακριβώς «δούλεψε». Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να περάσω από την εφαρμοσμένη στατιστική της πολιτικής επιστήμης σε σύνθετα προβλήματα της προχωρημένης στατιστικής θεωρίας για ανάλυση κοινωνικοοικονομικών στοιχειών, έτσι ώστε να δομηθούν ή αναλυθούν γενικά μοντέλα δράσης (π.χ. Σχέδια Δράσης Νέων Κοινωνικών Μοντέλων ή ακόμη Σχέδια Δράσης για Ανάπτυξη στο πλαίσιο των Διεθνών σχέσεων). Ήταν τότε που κατάλαβα το μυστικό (μου): Έβλεπα την στατιστική με τα ματιά μάλλον της βιολογίας και γεωγραφίας, που ποτέ δεν διδάχθηκα συστηματικά, παρά μέσω της οπτικής των κλασικών οικονομικών που είχα διδαχτεί και μάλιστα σε διαφορετικά στάδια της πανεπιστημιακής μου εκπαίδευσης. Γιατί; Διότι επιχειρούσα υποσυνείδητα στην αρχή να απαλλαγώ από την αυθαιρεσία της μηχανικής των τιμών, που καταλήγουν να λαμβάνουν την μορφή των αυτοεπιβεβαιούμενων προφητειών.

Θυμάστε όταν ξεκίνησε το ξεφούσκωμα της διεθνούς οικονομίας, εκεί στο 2007 – αποτέλεσμα του οποίου υπήρξε και η ελληνική κρίση – την εκτίμηση έγκυρων χρηματιστηριακών αναλυτών για διόρθωση των αγορών κατά 10%;  Θυμίζω πως μόνον μεταξύ 27 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου 2007 ο παγκόσμιος χρηματιστηριακός δείκτης MSCI World έχασε 6,5% αλλά στη συνέχεια κινήθηκε ανοδικά για πέντε συνεχόμενες συνεδριάσεις, δημιουργώντας φρέσκες ελπίδες για ανάκαμψη. Ήταν τότε που ο αναλυτής στρατηγικής της Dresdner Kleiwort Φίλιπ Ισεργουντ είχε πει χαρακτηριστικά το περίφημο: «Οι αγορές βιάστηκαν να αποφασίσουν, εντάξει, το ξεπεράσαμε, ας αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε όπως πριν». Αλλά αμέσως μετά είπε αυτό που τα λέει όλα: «Έχει γίνει τόση συζήτηση για τη διόρθωση κατά 10% που πλέον αποτελεί στόχο και θα γίνει πραγματικότητα». Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και η διαδικασία της ελληνικής πτώχευσης, με ασφαλώς όχι απλώς πολύ χειρότερη «διόρθωση», αλλά μάλλον πρωτοφανή σε περιόδους ειρήνης και τραγική για τον ελληνικό λαό.

Καταλάβατε την παραμορφωτική, πολιτικά διαστροφική αντίληψη που δομεί κοινωνικοοικονομικές έννοιες, όπως η ανάπτυξη, στη βάση μιας αυτοεπιβεβαιούμενης αριθμητικής, που επιχειρεί να λάβει τα ψυχολογιστικά χαρακτηριστικά μιας αυτοεπιβεβαιούμενης προφητείας, μέσω κάποιας ερμηνευτικής βίας που εκφράζεται με μαθηματική αφήγηση; Αυτό με ενοχλούσε και με οδηγούσε να αποστρέφομαι την αλήθεια των αριθμών και να αναζητώ μέσω της ποσοτικής και ποιοτικής ανάλυσης την συγκυριακή αλήθεια των εννοιών.

Κάπως έτσι, ωστόσο, η οικονομία έπαυε να αποτελεί μια επιστήμη κοντινή στη μηχανική και γινόταν μια επιστημονική προσέγγιση πολύ-κοντινή στην βιολογία. Ξαφνικά από επιστήμη των αριθμών,η οικονομία μεταβλήθηκε, μέσω της εξάσκησης μου στην στατιστική, σε επιστήμη της ζωής. Ξαφνικά τα νεκρά πράγματα έγιναν ξανά οικονομικό μέσο και όχι αυτοσκοπός και ξανάγινε σκοπός η ανάπτυξη του μηχανισμού που αναπαράγει το ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον.

Έτσι η οικονομία ήρθε και βρήκε την θέση της στη συνείδησή μου, συμβιβασμένη πλέον με τους νόμους της ζωής. Με το κέρδος με την βιολογική του έννοια και όχι με το κέρδος με την αγοραία, χυδαία του έννοια. Αυτό αντιστρατεύεται την αγορά; Όχι! Απλώς της προσδίδει μια εντελώς διαφορετική έννοια και λειτουργία. Την δομεί σαν σχέσεις που αποτελούν κοινωνικοοικονομικό συμβιβασμό με τους νόμους της ζωής και όχι με τους νόμους που βασίζονται στην λογική της τεχνητής έλλειψης καταναλωτικών αγαθών και υπηρεσιών και περίσσειας ανθρώπων και φυσικών πόρων.

Η οικονομία της αγοράς, λοιπόν, και η εθνική οικονομία ασφαλώς, κτίζονται με έννοιες και όχι με αριθμούς, φίλε μου, όπως ακριβώς είναι κτισμένες όλες μα όλες οι επιμέρους οικονομικές θεωρίες. Η κοινωνική μάχη στην σημερινή πτωχευμένη Ελλάδα και φτωχοποιούμενη ελληνική κοινωνία, θα έπρεπε να δίνεται στο πεδίο των εννοιών και όχι των κούφιων αριθμών. Από τις έννοιες ορίζονται οι αριθμητικές πράξεις και όχι το αντίστροφο. Και οι έννοιες είναι πολιτικά/συναισθηματικά φορτισμένες, δεν είναι ουδέτερες λεξούλες. Είναι σύμπαντα αντίληψης της πραγματικότητας και του εαυτού μας. Και είναι κρίμα που η αριστερά, ενώ μοιάζει να νοιώθει αυτό το πράγμα, να είναι ανίκανη να το εκφράσει με μεθοδικότητα, άρα και πειστικότητα, αρνούμενη απλώς τις κακές καπιταλιστικές λέξεις, αντί να τους προσδίδει θετικά σημαινόμενα στη βάση της βιο-οικονομικής και σοσιαλιστικής αντίληψης!

Δεν φταίει η λέξη «ανάπτυξη», ούτε η λέξη «απόδοση», «αποτελεσματικότητα», κλπ. Δεν φταίει η επιστημολογία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, αν θέλετε, αλλά η οντολογία που υπηρετείται μέσω της αφήγησης των ολοκληρωμένων αγορών. Ευθύνεται και η (αριστερή)διανόηση στον βαθμό που έπαψε να δίνει την μάχη των εννοιών και αρκείται στην διάψευση των αριθμών ή – στην καλύτερη περίπτωση – στην κοινωνική κριτική των αποτελεσμάτων τους.  Είναι τραγικό, αυτό δεν είναι σύγχρονη αριστερά, είναι η αριστερά του παρελθόντος που δίνει μάχη οπισθοφυλακής με τα απομεινάρια ενός φιλελεύθερου οικονομισμού, που πλέον έχει μετεξελιχθεί στην «μοναδική αλήθεια» του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Η σημερινή αριστερά πρέπει να φύγει μπροστά, παλεύοντας με τον πλέον αυταρχικό οικονομικό ηγεμονισμό που έχει βιώσει η ανθρωπότητα. Και θα φύγει μπροστά, όχι απλώς καταδεικνύοντας το απατηλό πνεύμα των αριθμών, κυβερνήσεων και καθεστώτων σαν το ελληνικό, αλλά προσδίδοντας μια διαφορετική (θετική) σημασία στις έννοιες που ορίζουν τις κοινωνικοοικονομικές σχέσεις. Δεν χρειαζόμαστε νέα αριθμητική, αλλά νέες έννοιες στις αριθμοποιημένες λέξεις, που μέσω της ερμηνευτικής βίας διασκεδάζουν την πλέον αυταρχική βία εναντίον της κοινωνίας. Χρειαζόμαστε ουσιαστικά νέους θεσμούς – οι έννοιες, για να είναι πραγματικά έννοιες και όχι λεξούλες της προπαγάνδας, που αποσκοπεί αποκλειστικά στην εντύπωση  πρέπει να ορίζονται ως θεσμοί – αριστερούς θεσμούς για τους λογαριασμούς στην εθνική μας οικονομία.

 filologos10

Το επιδόματα εκλογικής αναθέρμανσης και το θαύμα της Κανά…

 Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Ήταν επόμενο, μετά την στατιστική να υποστεί τις συνέπειες της ελληνικής κυβερνητικής διαστροφής η απλή αριθμητική. Διαβάζω για την διανομή του αντικοινωνικού μερίσματος, ενός λογιστικού και σε κάθε περίπτωση αντιπαραγωγικού «πλεονάσματος» και αναρωτιέμαι μήπως πράγματι αδικούμε την κυβέρνηση! Μήπως κακώς την εγκαλούμε για έλλειψη πολιτικής εφευρετικότητας!

Τί λέτε αγαπητοί μου, εδώ πρόκειται για το νέο Θαύμα της Κανά! Οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος ευλογούν το νερό και......

αυτό μετατρέπεται σε οίνο, για να μεθύσουν οι έλληνες πολίτες και να ξεχάσουν τον εφιάλτη της αντικοινωνικής και αντιπαραγωγικής παραγωγής (φάμπρικας) πλεονάσματος! Ένα μικρό μέρος εκ του απροσδιόριστου ακόμη πρωτογενούς πλεονάσματος, θα διανεμηθεί, λέει, σε ένστολους και πτωχούς άστολους με ένα θαυματουργό τρόπο, έτσι ώστε το 17% του (χ) να μετατραπεί σε τουλάχιστον 150% του (χ)!!! Αυτό προκύπτει αν οι διαδώσεις της κυβέρνησης και η σχετική, έγκυρη ασφαλώς, φημολογία από την προπαγάνδα της Διαπλοκής, μετατραπούν σε αριθμούς. Εδώ, στο κόλπο δεν είναι απλώς ο σερβιτόρος, αλλά και… η αριθμητική! 

Διαμαρτύρομαι και ζητώ την προστασία της αριθμητικής, μια και για τους έλληνες πολίτες δεν θα τολμούσα ποτέ να ζητήσω σεβασμό και προστασία. Είπαμε, σταμάτησα να γράφω αναλυτικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα μετατραπώ σε σαχλό λαϊκιστή! Ο λαός δεν χρειάζεται συνηγόρους, από πολιτική και κοινωνική συνείδηση έχει ανάγκη, από επιθυμία απόκτησης συστηματοποιημένης γνώσης και εργασίας, καθώς και από απαίτηση λίγα δράμια αξιοπρέπειας… Από ένα κίνημα με βαθιά πολιτικότητα, που θα δομεί όλα αυτά, καθώς ελλείψει αυτού, όλα ετούτα είναι λέξεις δίχως εννοιολογικό περιεχόμενο!

Ελλείψει κινήματος ας αρκεστούμε στα επιδόματα εκλογικής αναθέρμανσης στο πλαίσιο του σύγχρονου Θαύματος της Κανά, που πραγματοποιείται στην πλέον θεοκρατικά συγκροτημένη οικονομία της Ευρώπης. Στην χώρα των σύγχρονων οικονομικών θαυμάτων, που σκορπίζουν σοκ και δέος στο φιλοθεάμον κοινό των ελλήνων. Ουάου, με την διανομή μερίσματος εκ του πρωτογενούς πλεονάσματος μπαίνουν οι βάσεις της ανάπτυξης στην επιχείρηση-Ελλάς! Λάθος, να το ξαναπάρω από την αρχή: Ουάου, η διανομή μερίσματος εκ του πρωτογενούς πλεονάσματος, αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη πως εισήλθαμε στην φάση της ανάπτυξης! Μην ακούτε αυτά που λέω, πως όλα ετούτα τροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο της κρίσης, μεγεθύνοντας την παθογένεια του κοινωνικοοικονομικού μοντέλου της Ελλάδας, σε σημείο πλήρους κατάρρευσης κράτους και αγοράς, με τους ανέργους πλέον να «τρελαίνονται»! Προφανώς, δεν γνωρίζω την επιστήμη της εθνικής οικονομίας τόσο καλά όσο εκείνοι που ποτέ δεν θέλησαν ή δεν έτυχε να εμβαθύνουν σε αυτήν, καθώς αν το έπρατταν θα έπρεπε να ξεχάσουν τα δόγματα και τα τσιτάτα της νεοφιλελεύθερης αγοράς, με την έννοια του θριάμβου της Αποκάλυψης του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού!   

Δεν είμαστε καλά, γίνεται πιστός δίχως δόγμα; Γίνεται αναρχοκαπιταλιστής δίχως εξευτελισμό της πολιτικής θεωρίας, παράλληλα με τον εξευτελισμό της εργασίας και του Κράτους Ευημερίας και Δικαίου; Δεν γίνεται! Όπως ακριβώς δεν γίνεται το Θαύμα της Κανά, δίχως την θαυματουργική αριθμητική του σερβιτόρου μιας «ανάκαμψης» που αντιμετωπίζει το λεγόμενο, περιπαικτικά, «κοινωνικό επίδομα» σαν το «επίδομα θέρμανσης», έτσι ώστε να αναθερμανθούν οι εκλογικές σχέσεις των πολιτικάντηδων με τον πιστό σε αυτούς λαό τους.

Από το «όλα είναι οικονομία» των σύγχρονων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, περνάμε στο «όλα είναι ζήτημα πίστης και ελπίδας», που οδηγεί στον εξοβελισμό των απίστων και στην χειραγώγηση των πιστών, ασφαλώς, μέχρι την κάλπη. Μετά αρχίζει φυσιολογικά το λεγόμενο «ξενέρωμα» των πιστών… αλλά μέχρι τότε το Θαύμα των Θαυμάτων θα έχει επιτευχθεί: οι πελάτες-εκλογείς θα οδηγηθούν στην κάλπη μεθυσμένοι με νερό και με το σύνθημα αλληλεγγύης των οπαδών ενός ηττώμενου καθεστώτος ηγεμονίας – «το αίμα νερό δεν γίνεται»… Ούτε το νερό, κρασί, ωστόσο, φίλε μου, αν έχω καταλάβει καλά όσα έζησα και μελέτησα μέχρι σήμερα!

Θα μου πεις ίσως, αυτό είναι το πρόβλημά σου; Όχι, δεν είναι αυτό! Αυτό, ίσως, να είναι το δικό σου και το δικό μας! Το δικό μου, προσωπικά, είναι άλλο: εμένα με ταράζει η έννοια του «κοινωνικού μερίσματος»! Από αυτήν αρχίζει η πολιτική διαστροφή, η προστυχιά και το έγκλημα των νεοφιλελευθέρων, που κυβερνούν με κεντροδεξιά και κεντροαριστερή μάσκα.  Σύμφωνα με αυτήν ο πολίτης από φορέας δικαιωμάτων, ανθρώπινου και κοινωνικού χαρακτήρα, μετατρέπεται σε μερισματούχο μιας πτωχευμένης  επιχείρησης με την μορφή του ελληνικού κράτους, ο οποίος οφείλει να κατανοήσει πως ευλόγως θα υποστεί τις ζημίες από το «ατύχημα» της πτώχευσης, μια και «όλοι μαζί τα φάγαμε». Ένα μικρό μέρος εκ των μερισματούχων θα λάβει μια μικρή ενίσχυση, ως ελάχιστη «αποζημίωση» των απωλειών που υπέστη και ως έμμεση αναγνώριση πως αυτοί ακριβώς δεν συμμετείχαν στο μεγάλο φαγοπότι (γάμος) της προηγούμενης ευημερίας, κατά το οποίο υπήρξε υπερκατανάλωση οίνου από τους υπόλοιπους, ενώ αυτοί οι ένστολοι και πτωχοί άστολοι κατανάλωναν αποκλειστικά νερό της βρύσης!

Έ, σε αυτούς προσφέρεται τώρα το ευλογημένο νερό, που μετατράπηκε λογιστικώς στον πιο εύγευστο οίνο! Είναι στους ίδιους, που οι ίδιοι, πρόσφεραν κάποτε το «νερό του Καματερού»! «Μπαμπά, τί κάνουν όλοι αυτοί με τα μπιτόνια στην Πλατεία», ρώταγε ο νέος τον πατέρα του, τότε. «Περιμένουν να καταναλώσουν ένα ακόμη θαύμα» παιδί μου. «Πάμε σπίτι να πιούμε και εμείς λίγο θαύμα από την βρύση μας και αν νοιώσεις συμπτώματα μέθης, να ξέρεις πως θα φταίει η υπερχλωρίωση και όχι ο Θεός»! Ο πατέρας μου δεν θεωρούσε ποτέ ένοχο τον Θεό, όπως δεν θεωρούσε ένοχο τον λαό. Αυτά τα δύο είχε πάψει να τα ανακατεύει στις υποθέσεις των μετόχων! Και ξέρεις γιατί - όπως υποθέτω σήμερα μετά από πολλά χρόνια; Επειδή μάλλον αντιλαμβανόταν τη διαφορά του δικαιώματος του πολίτη από το δικαίωμα του μετόχου.

Σήμερα, στην τρισχαριτωμένη χώρα μας, ένα ολόκληρο καθεστώς ηγεμονίας μετουσιώνει θαυματουργικά (δηλαδή, πολιτικώς ταχυδακτυλουργικά) το δικαίωμα του πολίτη, σε δικαίωμα μικρομετόχου μια κάποιας πτωχευμένης επιχείρησης. Με αυτή την έννοια οι ένστολοι και άστολοι μέτοχοι που θα λάβουν το «φιλοδώρημα» θα πρέπει να αισθανθούν κάποιου είδους ικανοποίηση. Κι εγώ όταν κάποτε δούλευα ως σερβιτόρος ένοιωθα ικανοποίηση από το πουρμπουάρ! Μόνον που αυτοί δεν είναι καν βοηθοί σερβιτόρου, αλλά μάλλον ο δίσκος του σερβιτόρου, στον οποίο ο ίδιος ρίχνει λίγα ψιλά για να νοιώσουν τον αέρα της ανάπτυξης όλοι οι μέτοχοι της επιχείρησης-φρενοκομείο!

Πολύ φτηνά ξεπουλάς τα δικαιώματα για τα οποία πολλοί άλλοι έχυσαν το αίμα τους, μέτοχε! Και αυτό είναι μια αμαρτία ιστορικού μεγέθους. Θα σε γυρίσει στην χειρότερη μορφή της κατάρρευσης του ’30! Θα μου πεις, εμείς τώρα θα εξαγοράσουμε και την ιστορία με το πλεόνασμά μας, τον παρά μας! Έτσι θα ανεβάσουμε και την αξία των μετοχών του ελληνικού κράτους, κατασκευάζοντας μια νέα φούσκα!

Εδώ πράγματι με «γονάτισες», αποδεικνύοντας πόσο αδύνατος είμαι στην αντίληψη περί χρηματιστηριακής παραγωγής υπεραξίας! Έχω μείνει πίσω, συνδέοντας τα δικαιώματα με την δημοκρατία και την ευημερία, στη βάση της παραγωγικής ανάπτυξης. Είμαι οπισθοδρομικός, καθώς από τα κλασικά οικονομικά της πολιτικής οικονομίας και την μαρξιστική κριτική, πέρασα στην βιο-οικονομία, αντί να ενταχθώ στην χρηματιστηριακή αφήγηση του νεοφιλελευθερισμού που από κοινωνικό υποκείμενο σε μετατρέπει σε φαντασιακό μερισματούχο μιας μπίζνας που την αποκαλούν ελληνικό-κράτος!

Μα, για κάποιους το ελληνικό κράτος δεν ήταν ανέκαθεν μια μπίζνα; Ασφαλώς και ήταν, μόνον που σήμερα φτάσαμε οι κοινωνικές σχέσεις να ορίζονται ως επιχειρηματικές σχέσεις φαλιρισμένων εργαζομένων και εργοδοτών - και μάλιστα ισοδυνάμως!. Ο «γάμος της Κανά» στο σημερινό ελληνικό πλαίσιο, αφορά σε ένα ανίκανο για παραγωγή και αναπαραγωγή ζευγάρι. Άρα, και το «θαύμα της Κανά» δεν έχει σημασία, πέραν της προεκλογικής σκοπιμότητας.    


καφενειο