ΔΝΤ: «Εντός του ευρώ δεν θα επανακάμψει η Ελλάδα»

Το έδαφος καλλιεργεί σταδιακά το ΔΝΤ για να εδραιωθεί η άποψη ότι μόνη διέξοδος για την Ελλάδα είναι η επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα.

Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι σε ανύποπτο χρόνο ο ίδιος ο Πολ Τόσμεν σε μία από τις συνεντεύξεις του είχε δηλώσει ότι “η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση εντός ευρώ είναι κάτι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο”.
Σήμερα το ΔΝΤ μέσω διαρροών από κύκλους του επανέρχεται με στέλεχός του να δηλώσει κατά την συζήτηση που είχε με ξένους δημοσιογράφους στην Ουάσινγκτον ότι “όσο περνάει ο καιρός βλέπουμε ότι η υποτίμηση εντός ευρώ είναι κάτι που δεν φαίνεται να αποδίδει αποτελέσματα. Εντός του ευρώ δεν θα επανακάμψει η Ελλάδα, αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση με τόσο βαθιά ύφεση και τόσο υψηλή ανεργία”.
Η δήλωση-σοκ προέρχεται από ανώτατο αξιωματούχο ο οποίος έχει πολύ στενή επαφή με το ελληνικό πρόγραμμα “διάσωσης”. Μπορεί το ΔΝΤ επισήμως να επιμένει ότι το Μνημόνιο θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση, ωστόσο διευρύνονται οι αμφιβολίες για το κατά πόσον η παραμονή της εντός της ζώνης του ευρώ λειτουργεί ευεργετικά για την ίδια την χώρα.
Στο σημείο αυτό οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζουν όλη την αλήθεια: όσο το Μνημόνιο και η πολιτική που εφαρμόζουν στην χώρα επιφέρει αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα, τόσο οι δανειστές μας θα πλάθουν τα δικά τους “άλλοθι”.
Μέχρι πρότινος το άλλοθι ήταν ότι ”η Ελλάδα δεν εφαρμόζει το Μνημόνιο” κια γι’ αυτό δεν πετυχαίνει. Σήμερα αρχίζει να κατασκευάζεται ένα δεύτερο πιο επικίνδυνο άλλοθι από τη μεριά του. Ότι δηλαδή “δεν φταίει το Μνημόνιο, αλλά η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ είναι αυτή που αποτελεί τροχοπέδη στην ανάκαμψη”.
Γι’ αυτό και ασχέτως τι λένε τα συστηματικά ΜΜΕ στην χώρα, η πραγματικότητα είναι αυτή που καταθέτουν ως άποψη πολλοί αναλυτές και ανεξάρτητα ινστιτούτα οικονομικής έρευνας του εξωτερικού: ότι η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ δεν είναι διασφαλισμένη όσο οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ επιμένουν να μην βλέπουν τα αδιέξοδα της πολιτικής που εφαρμόζουν στην χώρα.
Όσα τα αδιέξοδα μεγαλώνουν, τόσο θα συνεχίζουν να ρίχνουν κάπου αλλού την ευθύνη… Και η Ελλάδα είναι ένα μόνιμο θύμα.

newsbomb.gr

Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαία κι εφικτή επιλογή

Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαία κι εφικτή επιλογή 

του Λεωνίδα  Βατικιώτη

Η ανάκτηση νομισματικής κυριαρχίας αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για τον τερματισμό της λιτότητας, την χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις και την διεύρυνση των κοινωνικών παροχών

«Η υιοθέτηση από την Ελλάδα του ευρώ συνεπάγεται στο οικονομικό πεδίο συγκεκριμένα οφέλη, τα οποία θα δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα, με τις δικές της δυναμικές ανάπτυξης και ποιότητας ζωής όλων μας.

Θα αναφέρω επιγραμματικά ορισμένα: Ο χαμηλός πληθωρισμός και τα χαμηλά επιτόκια… η ενίσχυση των επενδύσεων και η συνακόλουθη ενίσχυση της απασχόλησης, η μείωση του κόστους απόκτησης κατοικίας, η μεγαλύτερη διαφάνεια προς όφελος του καταναλωτή, η διάνοιξη ευκαιριών για τους αποταμιευτές, η διευκόλυνση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η θωράκιση συνολικά της οικονομίας μας από τις απειλές των διακυμάνσεων στις διεθνείς χρηματαγορές.

Κάποιοι θεωρούν ότι όλα αυτά αφορούν αποκλειστικά τις επιχειρήσεις, τους τραπεζίτες, το χρηματιστήριο. Κάνουν λάθος ή παραπλανούν συνειδητά τον απλό κόσμο. Όλα αυτά συνθέτουν μια νέα οικονομική πραγματικότητα, τα πολλαπλασιαστικά οφέλη της οποίας θα τα καρπωθούν και οι μισθωτοί και οι καταναλωτές και όλοι όσοι έχουν πράγματι ανάγκη στήριξης… Η ΟΝΕ δεν αφορά τις οικονομικές σελίδες των εφημερίδων. Αφορά το βιοτικό επίπεδο του καθενός μας»!

Από τις παραπάνω ειδυλλιακές υποσχέσεις του Κώστα Σημίτη, που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του «Για μια Ελλάδα οικονομικά ισχυρή και κοινωνικά δίκαιη» (εκδ. Καστανιώτης, 2002) τι έχει απομείνει 15 χρόνια μετά; Η μεγαλύτερη οικονομική κρίση που γνώρισε η μεταπολεμική Ελλάδα με την ανεργία να καταγράφει κάθε μήνα ρεκόρ φτάνοντας στο πρωτοφανές ποσοστό του 28%, τα λουκέτα να έχουν πάρει μορφή χιονοστιβάδας με 574.532 μικρομεσαίες επιχειρήσεις να έχουν κλείσει μεταξύ 2008 και 2013, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, την μετανάστευση να έχει στείλει στο εξωτερικό δεκάδες χιλιάδες νέους επιστήμονες και ταυτόχρονα μισθοί και εργασιακά δικαιώματα (από ώρες εργασίας και συλλογικές συμβάσεις μέχρι αποζημιώσεις απόλυσης και το ίδιο το δικαίωμα του συνδικαλισμού) να έχουν δεχτεί ένα συντριπτικό πλήγμα, που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί το 2008. 

Για να συντελεστεί αυτή η ιστορικής σημασίας οπισθοδρόμηση το ευρώ έπαιξε ρόλο καταλύτη κατά πολλούς τρόπους: Από την μορφή και τη σφοδρότητα που προσέδωσε στην συγκεκριμένη διεθνή κρίση όταν παρέσυρε την ευρωπαϊκή περιφέρεια, το σημείο αφετηρίας της δηλαδή, μέχρι τον ακριβή προσδιορισμό των λύσεων κοινωνικής γενοκτονίας οι οποίες προκρίθηκαν με τα Μνημόνια, που συνιστά συμβατικά το σημείο τερματισμού της. Από το περίφημο «κοινό σπίτι των λαών» ξεκινούν οι 2 εκ των 3 της Τρόικας για να πραγματοποιήσουν τον τακτικό έλεγχο της ελληνικής οικονομίας που μετά από ένα σταθερά επαναλαμβανόμενο όργιο εκβιασμών και ταπεινώσεων ανοίγει τελικά το πράσινο φως για να πάρουμε την δόση μας.     

Αυστηρή προϋπόθεση για να μην ζήσουμε την υπόλοιπη ζωή μας με τον εφιάλτη του βασικού μισθού στα 480 ευρώ και να μην υλοποιηθεί το σχέδιο μείωσης των συντάξεων στα 350 ευρώ είναι η έξοδος από το ευρώ.

Η αποχώρηση από την ευρωζώνη αποτελεί μονόδρομο λόγω του ότι το ευρώ δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο νόμισμα, όπως σήμερα το δολάριο ή παλιότερα η δραχμή, καθώς έχει εξ αρχής αποκλειστεί οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση στην διαμόρφωση της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ακόμη δηλαδή κι αν άλλαζαν οι πολιτικοί συσχετισμοί και στα 17 κράτη μέλη της ευρωζώνης, οι Γερμανοί που σχεδίασαν το ευρώ κατ’ εικόνα και ομοίωση του μάρκου πρόβλεψαν ώστε καμιά πλειοψηφία πρωθυπουργών ή αρχηγών κρατών να μην έχει άποψη, ούτε συμβουλευτική, στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ. 

Αποτέλεσμα της θεσμικής θωράκισης της ΕΚΤ, υπό τον μανδύα της  ανεξαρτητοποίησης, είναι οι συγκρούσεις που συχνά ανακύπτουν μεταξύ εκλεγμένων πολιτικών ηγεσιών και διοίκησης των κεντρικών τραπεζών, όπως συνέβη τον Σεπτέμβριο στην Κύπρο, μεταξύ του δεξιού προέδρου Ν. Αναστασιάδη και του κεντρικού τραπεζίτη Πανίκου Δημητριάδη, που λειτουργεί σαν πέμπτη φάλαγγα της Γερμανίας. Η κατοχυρωμένη δυνατότητα του θεματοφύλακα του ευρώ να διεμβολίζει και να αλλάζει επί το νεοφιλελεύθερο, πάντα, τις οικονομικές πολιτικές φάνηκε κι επί προεδρίας Δημ. Χριστόφια στην Κύπρο, όταν η κατά τ’ άλλα η αριστερή κυβέρνηση έχοντας αναγάγει ως προτεραιότητα την παραμονή στο ευρώ έφτασε στο σημείο να αποδεχθεί την Τρόικα και το πρώτο Μνημόνιο. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα να επιδίδεται σε μαθήματα πολιτικής προσαρμοστικότητας επικροτώντας με αρθρογραφία στελεχών του στην Αυγή και την Εποχή το «καλό Μνημόνιο»… Κατά συνέπεια οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν αλλάζουν τον χαρακτήρα του ευρώ. 

Πολύ περισσότερο αδιάφορη είναι η μεταβολή των συσχετισμών σε μία μόνο χώρα της ευρωζώνης, που συχνά προβάλλεται ως ο όρος εκείνος που θα επιτρέψει την αλλαγή της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Με ποιά μέσα θα απαιτηθεί η κατάργηση της λιτότητας και της συνεχούς τάσης μείωσης των μισθών όταν η εξαγωγική πλημμυρίδα (άμεσο αποτέλεσμα της κατάργησης των νομισματικών φραγμών) ωθεί μικρούς και μεγάλους καπιταλισμούς στην αναίρεση εργατικών δικαιωμάτων;

ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

Υπ’ αυτό το πρίσμα η λιτότητα που επιβάλλεται εντός της ευρωζώνης έχει μια θεμελιώδη διαφορά με την εξ ίσου αιματηρή λιτότητα που εφαρμόζεται εκτός, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Αγγλία που ο Ντέιβιντ Κάμερον φορολογεί ακόμη και τις …κρεβατοκάμαρες. Στην Αγγλία η συνέχιση της λιτότητας επαφίεται αποκλειστικά και μόνο στην βούληση των ψηφοφόρων. 

Στην Ελλάδα και τις άλλες 16 χώρες της ευρωζώνης οι ψηφοφόροι ακόμη και να θελήσουν, εν τέλει οι κυβερνήσεις τους δεν θα μπορούν να αυξήσουν τις κοινωνικές δαπάνες και τους μισθούς στον βαθμό που επιλέγουν να λειτουργούν εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, όπως χαρακτηρίζεται η υποταγή στο δόγμα της ευρω-λιτότητας, από τη στιγμή που θα επιλέξουν να καταρτίζουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Διαφορετικά ειπωμένο, εντός της ευρωζώνης η λιτότητα έχει επαυξημένη, διπλή θωράκιση.

Η αμφισβήτησή της δε, μέσω της υιοθέτησης εθνικού νομίσματος κατά κανέναν τρόπο δεν συνιστά πλήγμα στους εργαζόμενους των άλλων κρατών της ευρωζώνης, όπως συχνά υποστηρίζεται από τους αριστερούς υπέρμαχους του ευρώ, που ξεπερνούν σε πάθος κι ευρηματικότητα ακόμη και τους νεοφιλελεύθερους όταν καλούνται να υποστηρίξουν το ευρώ. Το κοινό νόμισμα δεν το απαίτησε το εργατικό κίνημα, κανένας αγώνας δεν είχε στις σημαίες του την νομισματική ενοποίηση της Ευρώπης. Την επικρότησε μόνο η πιο εκφυλισμένη και γραφειοκρατικοποιημένη, μπουκωμένη από χρηματοδοτήσεις, συνδικαλιστική ηγεσία. 

Έμπνευση και γέννημα-θρέμμα των πιο επιθετικών κύκλων των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, των πολυεθνικών, ήταν εξ αρχής το ευρώ κι επίσης των τραπεζών. Γι’ αυτό κι η ΕΚΤ την ίδια ώρα που στεγνώνει τους κρατικούς προϋπολογισμούς επιβάλλοντας περικοπές ασκεί την πιο γενναιόδωρη πολιτική παροχών απέναντι στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες μέσω των πράξεων μακροπρόθεσμης αναχρηματοδότησης (LTRO), προσφέροντάς τους την τριετία 2011-2013 περισσότερα από 1 τρισ. ευρώ!

Η συνειδητοποίηση αυτών των σκληρών κι ανεπίδεκτων μεταρρύθμισης κανόνων λειτουργίας του ευρώ έχει δώσει ώθηση τα τελευταία χρόνια σε ένα πολύμορφο ρεύμα αμφισβήτησης του ευρώ. 

Κορυφαία στιγμή σε αυτή την (αριστερή!) αμφισβήτηση αποτέλεσε η πρόταση του ιδρυτή του αριστερού γερμανικού κόμματος Όσκαρ Λαφοντέν στις 30 Απριλίου για μια συντεταγμένη διάλυση της ευρωζώνης και επιστροφή σε ένα καθεστώς εθνικών νομισμάτων με την ισοτιμία τους να διακυμαίνεται σε ένα περιορισμένο εύρος τιμών. Ό,τι σε αδρές γραμμές ίσχυε και πριν την εισαγωγή του ευρώ, στο πλαίσιο του Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών. Από την πρόταση του πρώτου υπουργού Οικονομικών του Σρέντερ, που είχε την σπάνια εντιμότητα να παραιτηθεί όταν κλήθηκε να συνεχίσει την πολιτική του Χέλμουτ Κολ, αξίζει να κρατήσουμε την σημασία που αποδίδει στο ευρώ ως τον μηχανισμό εκείνο που ενισχύει την γερμανική ηγεμονία και υποκινεί το μισθολογικό ντάμπινγκ.

Στην Ελλάδα το πρώτο ζητούμενο της εξόδου από το ευρώ είναι η χορήγηση μισθολογικών αυξήσεων και η αφειδώλευτη χρηματοδότηση του κράτους πρόνοιας που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος. 

Η νομισματική ανεξαρτησία μπορεί να προσφέρει τα αναγκαία μέσα (το ζεστό χρήμα!) για να γίνουν αθρόες προσλήψεις στον δημόσιο τομέα, με προτεραιότητα στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση και τον πολιτισμό. Οι νεοφιλελεύθεροι ας μην το θεωρήσουν ύβρη: στην Ελλάδα, με βάση πρόσφατα στοιχεία του ΟΟΣΑ, μόνο το 7,9% του εργατικού δυναμικού απασχολείται στον δημόσιο τομέα, όταν ακόμη και στην Αγγλία απασχολούνται υπερδιπλάσιοι: το 18,3%! 

Ο στόχος αύξησης των εισοδημάτων δεν αποτελεί μόνο μέσο για την επανεκκίνηση της ζήτησης στην οικονομία, αλλά αυτοτελή στόχο για κάθε οικονομική πολιτική. Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και της ευημερίας της κοινωνικής πλειοψηφίας οφείλει να αποτελεί μέτρο αξιολόγησης κάθε οικονομικής πολιτικής, ειδικά σε μια εποχή που η τεχνολογία εκτινάσσει την παραγωγικότητα και τον πλούτο.

Στο πλαίσιο του ευρώ κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Γερμανία το είχε ξεκόψει από το 1943 ακόμη που σχεδίαζε και προπαγάνδιζε το «ράιχσμακ» ως νόμισμα όλης της κατακτημένης Ευρώπης δίνοντας έμφαση «στους περιορισμούς τους επιβληθέντες επί της καταναλώσεως εκ μέρους του αστικού πληθυσμού». (Περιλαμβάνεται στον τόμο Το Βήμα 90 χρόνια, τόμος Γ’ 1942-1951, στο άρθρο με τίτλο «Το ράιχσμαρκ και αι βάσεις μιας ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής». Συντάκτης του άρθρου ήταν ένας …«Γερμανός ειδικός οικονομικός αρθρογράφος»).

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΥ

Κίνδυνος παρενεργειών, όπως για παράδειγμα φαινόμενα υπερπληθωρισμού με ανεξέλεγκτες αυξήσεις τιμών, από την αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος δεν υφίσταται για τρεις λόγους. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση αποπληθωρισμού, κατέχοντας με βάση την Γιούροστατ το σχετικό ρεκόρ σε όλη την ΕΕ. Το Νοέμβριο όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη ο πληθωρισμός αυξανόταν με ρυθμούς 1%, στην Ελλάδα υποχωρούσε κατά 2,9%! Μείωση είχαμε και τον Οκτώβριο (-1,9%) και τον Σεπτέμβριο (-1%) και τον Αύγουστο (-1%). Ο αποπληθωρισμός επομένως δεν εμφανίστηκε συμπτωματικά, ήρθε για να μείνει. Αποτελώντας δε πολύ μεγαλύτερη απειλή από τον πληθωρισμό, μια οικονομική πολιτική που δεν θα είχε ως στόχο την εξαθλίωση του λαού όφειλε συνειδητά και σχεδιασμένα να προκαλέσει πληθωρισμό, όπως κάνει για παράδειγμα η Ιαπωνία, κι όχι να τον επικαλείται ως απειλή. 

Κατά δεύτερο, η υποαπασχόληση του παραγωγικού δυναμικού φτάνει το 33%. Για να αρχίσει η ενεργοποίηση του να προκαλεί αυξήσεις τιμών θα απαιτηθεί πολύς, μα πολύς χρόνος. Ακόμη και τότε όμως υπάρχει το εργαλείο του ελέγχου των τιμών, δηλαδή της επιβολής ανώτατων τιμών που αποδεδειγμένα τις συγκρατούν σε χαμηλά επίπεδα σε όφελος των καταναλωτών και σε βάρος των επιχειρηματικών κερδών. Αδιάψευστος μάρτυρας ό,τι συνέβαινε με τα καύσιμα πριν απελευθερώσει την τιμή τους ο Ανδριανόπουλος επί κυβέρνησης Μητσοτάκη κι ό,τι συμβαίνει ακόμη και σήμερα στο ψωμί.

Η εξάρτηση της Ελλάδας από τις πρώτες ύλες δεν πρόκειται να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά στο επίπεδο τιμών, προκαλώντας για παράδειγμα αυξήσεις στα εισαγόμενα που γρήγορα θα μεταφερθούν στην τελική τιμή. Η συναλλαγματική ισοτιμία του νέου νομίσματος θα παραμείνει μεσοπρόθεσμα σταθερή έτσι ώστε η νέα δραχμή να μην γίνει σάκος του μποξ της διεθνούς κερδοσκοπίας που θα σπεύσει, ως τιμωρός, να διασφαλίσει ότι το ελληνικό παράδειγμα δεν θα βρει συνεχιστές. 

Μια διοικητικά καθορισμένη ισοτιμία της νέας δραχμής με το ευρώ στο επίπεδο 1-1 και εκτός διεθνών ανταλλαγών μεταθέτει χρονικά τις αναγκαίες προσαρμογές στον διεθνή τομέα, ενώ στο εσωτερικό θα αυξάνεται το πραγματικό εισόδημα κι η ζήτηση. 

Έτσι, το αυξημένο βιοτικό επίπεδο θα αναλάβει το βάρος της επανεκκίνησης της οικονομίας και της επανίδρυσης ακόμη και ολόκληρων κλάδων, που σήμερα στο πλαίσιο του καταμερισμού εντός της ευρωζώνης, πνέουν τα λοίσθια, παρότι υπάρχουν ακόμη αξιοζήλευτες υποδομές και τεράστια τεχνογνωσία στο εργατικό δυναμικό. 

Ας φανταστούμε για παράδειγμα ένα μεγαλόπνοο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων με άξονα τις μεταφορές που θα δημιουργούσε απανωτές παραγγελίες στα (κρατικοποιημένα) ναυπηγεία όχι μόνο για νέα καράβια που θα λύσουν το πρόβλημα της σύνδεσης της ηπειρωτικής Ελλάδας με τα νησιά αλλά και για τρένα (στο τμήμα τροχαίου υλικού των ναυπηγείων) που θα δημιουργούσε ένα μοντέρνο δίκτυο το οποίο θα ικανοποιούσε τις ανάγκες μετακίνησης σε όλη την Ελλάδα, παρέχοντας σε όλη την κοινωνία φθηνές, γρήγορες και τακτικές μετακινήσεις. 

Ένα τέτοιο πρόγραμμα (που εκτός των άλλων αποτελεί και μονόδρομο για την μείωση τη ανεργίας) δεν μπορεί να υλοποιηθεί εντός του ευρώ όχι μόνο γιατί η ΕΚΤ δεν πρόκειται ποτέ να ανοίξει τις στρόφιγγες (που ανοίγει αφειδώς για τις τράπεζες) αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: Η Γερμανία, στο πλαίσιο του καταμερισμού που επιβάλει, κρατάει για την ίδια στρατηγικής σημασίας βιομηχανίες όπως τα ναυπηγεία ή οι μεταλλικές κατασκευές, αφήνοντας για την Ελλάδα δραστηριότητες περιβαλλοντικά καταστροφικές, έντασης εργασίας και στεγνές από τεχνολογία, όπως ο τουρισμός, οι εργασίες τελικής συναρμολόγησης και οι εφοδιαστικές αλυσίδες (logistics).

ΚΡΑΤΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ Η ΕΛΛΑΔΑ

Το κρίσιμο σε αυτή την διαδικασία είναι να πάψει η ένταξη της ελληνικής οικονομίας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, όπως συντελείται σήμερα, να χαρακτηρίζεται επίτευγμα και να θεωρείται επωφελής για τον ελληνικό λαό, παραβλέποντας όχι μόνο το καθεστώς αποικίας και κράτους περιορισμένης κυριαρχίας που έχουν επιβάλλει εσχάτως Τρόικα και Τασκ Φορς αλλά και την υποβάθμιση που έχει επέλθει στο πλαίσιο της ένταξης στην ΕΕ και το ευρώ, σε βάρος της απασχόλησης και της πάσης φύσης ασφάλειας που παρέχει η κάλυψη από το εσωτερικό των πολυποίκιλων αναγκών. 

(Όποιοι σπεύσουν να χαρακτηρίσουν ως εθνικιστική αναδίπλωση το επιχείρημα ας το ξανασκεφτούν αναλογιζόμενοι την αυστηρότητα με την οποία Γερμανία και ΗΠΑ κρατούν προστατευμένους και μακριά από την περιλάλητη απελευθέρωση κρίσιμους κλάδους της δικής τους οικονομίας: από τράπεζες και τηλεφωνία η πρώτη, μέχρι λιμάνια και γεωργία η δεύτερη). 

Εδώ μάλιστα συχνά η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει σήμερα η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν φόβητρο απέναντι στο αίτημα ρήξης αυτών των ολέθριων σχέσεων και ανάσχεσής της. Κλασσικό παράδειγμα η διατροφική επάρκεια, που υποτίθεται απειλείται αν βγούμε από το ευρώ. Κι αυτό το επιχείρημα λέγεται παρότι με βάση στοιχεία της ίδιας της ΠΑΣΕΓΕΣ (Ιανουάριος 2012), «το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών – διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το έτος 2010 ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 94% περίπου»! 

Ακόμη κι έτσι όμως μια δεύτερη ματιά στα κρίσιμα αγροτικά προϊόντα που η Ελλάδα έχει χαμηλή αυτάρκεια, όπως στο αγελαδινό γάλα (61,05%, με παραγωγή 674.000 τόνων και κατανάλωση 1.104.000) δείχνει πως η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ και την ΕΕ δεν αποτελεί την λύση, αλλά το πρόβλημα. Γιατί η Ελλάδα από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 που ο Κ. Σημίτης ήταν υπουργός Γεωργίας υποχρεώθηκε να μειώσει την παραγόμενη ποσότητα γάλακτος (πληρώνοντας πρόστιμα μάλιστα όταν την υπερέβαινε!) μόνο και μόνο για να μπορούν να εξάγουν οι βορειοευρωπαϊκές χώρες που είχαν καιρό πριν  βιομηχανοποιήσει την κτηνοτροφία τους. Η ελληνική κτηνοτροφία δηλαδή συρρικνώθηκε για να επιβιώσει και να μεγαλώσει τα μερίδια πωλήσεών της η βορειοευρωπαϊκή. Πραγματικότητα που σήμερα, όταν πια οι γεωργικές επιδοτήσεις απορροφούνται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από βιομηχανίες όπως η Νούτρια και δεν περισσεύει σχεδόν τίποτε για την μεγάλη μάζα των αγροτών, γίνεται αντιληπτή με οδυνηρό τρόπο.

Λύσεις, παρά τις δυσκολίες που θα προκύψουν, μπορούν να βρεθούν για όλα τα πραγματικά προβλήματα που θα ανακύψουν κατά την έξοδο από το ευρώ. Στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια για παράδειγμα, μετά την υποτίμηση του νέου νομίσματος, θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα και δεν θα είναι πλέον σε ευρώ. Οι καταθέσεις μπορούν να μετατραπούν στο νέο νόμισμα με διαφορετική ισοτιμία σε συνάρτηση με το ύψος τους έτσι ώστε η μετατροπή να επιφέρει αυτόματα και αναδιανομή του συσσωρευμένου πλούτου, ενώ η κάλυψη των αναγκών από το εξωτερικό μπορεί να γίνει μέσω διακρατικών συμφωνιών και στο πλαίσιο ανταλλαγών.

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι το πλαίσιο που θα γίνει η έξοδος από το ευρώ, δηλαδή τα μέτρα που θα εφαρμοστούν ταυτόχρονα ώστε η αποχώρηση από την ευρωζώνη (και την ίδια την ΕΕ μελλοντικά) να αποτελέσει την πρώτη πράξη στην μακρά διαδικασία ανατροπής των σημερινών καταθλιπτικών συσχετισμών, που φυσικά θα παρασύρει κι όσες κυβερνήσεις υπηρετούν αυτή την πολιτική. 

Έτσι, η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος ταυτόχρονα με την επιβολή φραγμών στην κίνηση των κεφαλαίων (όπως έγινε πρόσφατα στην Κύπρο, ώστε να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των αντιλαϊκών μέτρων που επιβλήθηκαν), με την εθνικοποίηση των τραπεζών (που ούτως ή άλλως έχουν χρεοκοπήσει κι επιβιώνουν χάρη σε επιδοτήσεις μέχρι να τις αγοράσει για 1 ευρώ η Ντόιτσε Μπανκ) και την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους ή και όλου του δημόσιου χρέους (που είναι παράνομο και απεχθές) αποτελούν την μοναδική εναλλακτική απέναντι στη σημερινή βαρβαρότητα, που δεν έχει κανένα, μα κανένα σημείο λήξης.

πηγή: Unfollow

Άμεση ανάγκη η αποχώρηση από την Ευρωζώνη!

Του Λεωνίδα Βατικιώτη 
 
Το γύρο της Ευρώπης έκανε το απόσπασμα από το βιβλίο του Ισπανού πρώην πρωθυπουργού Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, με τίτλο Το δίλημμα, πως «το πρόβλημα με το ευρώ είναι ότι σχεδιάστηκε για να βοηθήσει τη Γερμανία και όχι τις άλλες χώρες». Η προβολή που δόθηκε, σε συνδυασμό με αντίστοιχες επικρίσεις και προβληματισμούς που διατυπώνονται από χώρες όπως η Γαλλία, έχει ξεχωριστή σημασία για έναν και μόνο λόγο: επειδή η κριτική του Θαπατέρο διατυπώνεται σε μια συγκυρία κατά την οποία η κρίση στην Ευρωζώνη, όπως συμβατικά ξεκίνησε με το ξέσπασμα της κρίσης χρέους στην περιφέρεια, υποτίθεται ότι έχει λυθεί.

Η συζητούμενη έξοδος της Ιρλανδίας στις αγορές και το τέλος της περιόδου βαθιάς ύφεσης στην Ελλάδα επιτρέπουν να κυκλοφορούν εκ νέου αισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον της οικονομίας. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι τελείως διαφορετική. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε δεδομένο το τέλος των αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ στην Ελλάδα το 2014, χάριν της συζητήσεως, η επόμενη μέρα φαντάζει εξίσου ζοφερή με το νωπό παρελθόν των Μνημονίων στο βαθμό που το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα επιβάλλει τους δικούς του όρους για το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης. Εν ολίγοις: αποβιομηχάνιση, πρωτοφανή επίπεδα ανεργίας, υπερφορολόγηση, μισθοί εξαθλίωσης και φτώχεια στα ύψη. Μνημονιακή πολιτική χωρίς Μνημόνια υπόσχε η παραμονή στο ευρώ!

Σε αυτό το περιβάλλον η συζήτηση την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα επανέρχεται με δριμύτητα ως λύση ανάγκης. Ως η αυστηρή εκείνη προϋπόθεση που θα σώσει ό,τι ακόμα σώζεται -και δεν είναι λίγα αυτά- και αποτρέψει τα χειρότερα που είναι μπροστά μας!

Εντούτοις, τα πρακτικά προβλήματα που προκύπτουν δεν είναι καθόλου αμελητέα κι ούτε κανείς υπέρμαχος της επιστροφής στη δραχμή, ή όπως αλλιώτικα ονομαστεί το νέο νόμισμα, υποστηρίζει ότι από την επομένη κιόλας θα ξεκινήσει περίοδος παχιών αγελάδων, χωρίς έστω ένα μεταβατικό κόστος. Η διαφορά είναι ότι εκείνο το κόστος -αμελητέο σε σχέση ό,τι έχουμε ήδη καταβάλει- οδηγεί τουλάχιστον σε μια διέξοδο που δικαιολογεί τις θυσίες. Οι σημερινές θυσίες πού οδηγούν; Ποιος υπέρμαχος του ευρώ, που μας καλεί σε θυσίες, μπορεί να δεσμευτεί ότι η ανεργία και οι μισθοί θα επανέλθουν έστω στα επίπεδα του 2008 σε δύο ή τρία χρόνια;

Τρία είναι τα προβλήματα που προβάλλονται τις περισσότερες φορές υστερόβουλα -ως απειλές-, παρότι κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει την πρακτική σημασία τους ως ζητήματα που απαιτούν λύση.

Πρώτον, το πρόβλημα της οικονομικής απομόνωσης που μπορεί να επέλθει, με τα συναφή προβλήματα τροφοδοσίας της αγοράς και το πρόβλημα εύρεσης ρευστού για κάλυψη δανειακών αναγκών.
Δεύτερον, το πρόβλημα εξυπηρέτησης των δανείων των ελληνικών νοικοκυριών στην περίπτωση που το νέο νόμισμα υποτιμηθεί έναντι του ευρώ.
Και τρίτο πρόβλημα είναι ο κίνδυνος από μια μαζική εξαγορά ελληνικών περιουσιακών στοιχείων από κεφάλαια τα οποία θα εκμεταλλευτούν τη νέα ισοτιμία.

Αμοιβαίες σχέσεις
Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, ως αποτέλεσμα απόφασης της ίδιας της χώρας και όχι ως αποτέλεσμα πιέσεων που ήδη ασκούν υπερνεοφιλελεύθεροι Γερμανοί, όπως ο πρόεδρος του ινστιτούτου ifo, Χανς Βέρνερ Ζιν, δεν συνεπάγεται την απομόνωση της. Αντίθετα, της παρέχει μια πρώτης τάξης ευκαιρία να επανεξετάσει τους όρους ένταξης της στην παγκόσμια οικονομία, θέτοντας σε προτεραιότητα κριτήρια που σχετίζονται με τις δικές της πολυποίκιλες ανάγκες: κοινωνικές, οικονομικές, περιφερειακές, εθνικές, γεωστρατηγικές.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, η οικονομική και νομισματική ένωση με τη Γερμανία οφείλει να απορριφθεί εκ προοιμίου ως καταστροφική. Δοκιμάστηκε και απέτυχε. Στη θέση της πρέπει να προκριθούν αρχικά μορφές ενοποίησης που ενδέχεται να πάρουν και νομισματική διάσταση στη συνέχεια με χώρες που χαρακτηρίζονται από συγκρίσιμη παραγωγικότητα και εφάμιλλες οικονομικές δομές, όπως είναι πρώτ’ απ’ όλα οι άλλες τρεις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και δευτερευόντως οι χώρες της Βαλκανικής και της Βόρειας Αφρικής. Η συνεργεία με αυτές τις χώρες, με τις οποίες η Ελλάδα έχει ιστορικούς δεσμούς, μπορεί να αποδειχτεί αμοιβαία επωφελής. Η απουσία δε κοινού νομίσματος μπορεί να επιφέρει επιπλέον κόστη στις συναλλαγές, αλλά αυτά τα κόστη ξεπερνιούνται εύκολα και κατά πολύ αν εισαχθεί η μέθοδος του συμψηφισμού μέσω ανταλλαγής προϊόντων (clearing), όπως συνέβαινε στο παρελθόν, πριν επιβληθεί ο εκχρηματισμός των συναλλαγών προς όφελος των ισχυρών νομισμάτων, κρατών-εκδοτών και ενδιάμεσων διαχειριστών που εισπράττουν όλα τα οφέλη.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, που η Ελλάδα θα εξάγει εσπεριδοειδή και ενέργεια εισάγοντας προϊόντα ελαφράς βιομηχανίας από την Ιταλία (από γυαλιά ηλίου μέχρι ηλεκτρολογικό και μηχανολογικό εξοπλισμό) και χαλκό ή ξυλεία από τη Βουλγαρία, αξιοποιούνται στο έπακρο τα παραγωγικά πλεονεκτήματα κάθε χώρας.

Ταυτόχρονα κόβεται ο δρόμος στις πολυεθνικές, που με όχημα το κοινό νόμισμα σαρώνουν την εγχώρια παραγωγή, με δραματικά αποτελέσματα για την απασχόληση. Οι 7.747 βιοτεχνίες που έκλεισαν μεταξύ 2009-2012, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθήνας -και οι 2.500 που αναμένεται να κάνουν παύση εργασιών μέχρι το τέλος του 2013- δεν έβαλαν «λουκέτο» μόνο λόγω έλλειψης ζήτησης, αλλά και λόγω της σάρωσης της εγχώριας αγοράς από πολυεθνικά μεγαθήρια. Ως συνέπεια, δημιουργούνται οι όροι για στήριξη εγχώριων βιομηχανιών με κριτήρια τα υπάρχοντα συγκριτικά πλεονεκτήματα (ναυπηγεία, φάρμακο, μεταποίηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων κ.ά.) και ώθηση σε άλλους κλάδους που θα επιλεγούν με κοινωνικά κριτήρια. Στο πλαίσιο του ευρώ ο καταμερισμός που υπάρχει για την Ελλάδα προβλέπει τη μετατροπή της σε τουριστικό θέρετρο, κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και σε πλατφόρμα υποδοχής εργασιών τελικής συναρμολόγησης πολυεθνικών εταιρειών με μηδενική για τον τόπο προστιθέμενη αξία.

Τέλος στην αποεπένδυση
Aκόμη κι έτσι προβάλλεται πολλές φορές το ερώτημα για τη δυνατότητα που έχει η Ελλάδα να κόψει ακόμη και αυτούς τους επιζήμιους και ετεροβαρείς δεσμούς που τη συνδέουν με την Ευρωζώνη στο βαθμό, για παράδειγμα, που παράγει μόνο το 27% των προϊόντων που καταναλώνει. Μα εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα: η αυξανόμενη εξάρτηση της Ελλάδας οφείλεται στην ίδια την ένταξη της στην Ευρωζώνη. Αν δεν κόψει τώρα αυτούς τους δεσμούς, σε λίγα χρόνια η εξάρτηση θα είναι πολύ μεγαλύτερη και θα παράγει το 20% ή το 15% των όσων παράγει.

Κόβοντας αυτό το γόρδιο δεσμό μπορεί, για παράδειγμα, να βρει πόρους ώστε να χρηματοδοτήσει ένα γενναιόδωρο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων -δεδομένης πλέον και της αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα να καλύψει το κενό στις επενδύσεις, παρά την πτώση των μισθών-το οποίο θα προκαλέσει το αναγκαίο επενδυτικό σοκ που αποτελεί μονόδρομο για την αύξηση της απασχόλησης και για να καλυφθεί έστω ένα μέρος από την πτώση του ΑΕΠ κατά 21,5% που προκάλεσε η ύφεση. Έτσι θα μπει τέρμα στην πορεία αποεπένδυσης που διαπιστώνει η τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, όπου αναφέρεται ότι το 2012 η αποεπένδυση έφτασε το 8,5% και ότι «την τριετία 2011-2013 το απόθεμα πάγιου κεφαλαίου μειώνεται για πρώτη φορά από το τέλος του εμφύλιου πολέμου».

Αυτή η κατάσταση, συρρίκνωση των επενδύσεων – εισαγωγική εξάρτηση, μοιάζει με φαύλο κύκλο, που όσο συνεχίζεται τόσο οξύνεται, βαθαίνοντας τα αδιέξοδα! Δεν μπορεί όμως τα συμπτώματα μιας βαριάς ασθένειας να χρησιμοποιούνται ως λόγος για να αποφεύγεται η αναγκαία θεραπεία της. Αν κάτι δείχνουν τα συμπτώματα, αντίθετα, είναι το πόσο έχει αργήσει η εφαρμογή της θεραπείας. Διαφορετικά, ας χαρακτηριστούν αυτά τα συμπτώματα ως ευλογία!

Η ταχύτητα με την οποία το ευρώ δυναμιτίζει τα θεμέλια της οικονομίας και της κοινωνίας αποτυπώνεται και στο θέμα του πετρελαίου και των φαρμάκων. «Πού θα βρούμε λεφτά για να αγοράζουμε πετρέλαιο και φάρμακα;» ρωτούσαν οι υπέρμαχοι του ευρώ μέχρι και πριν από δύο χρόνια, ξεχνώντας, φυσικά, πόσο εύκολο ήταν -και είναι- για την Ελλάδα να προχωρήσει σε διακρατικές συμφωνίες με άλλες χώρες, όπως η Ρωσία για παράδειγμα, εξασφαλίζοντας τις ανάγκες της σε υγρά καύσιμα, δεδομένου ότι τα στερεά (λιγνίτης) είναι σε τέτοια αφθονία, που μπορούν να παρέχουν πάμφθηνη και άφθονη ενέργεια σε όλους τους κατοίκους και τις επιχειρήσεις.

Η μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο, συντελέστηκε επί ευρώ, με τους νεκρούς από τα μαγκάλια να αποκτούν τη δική τους θέση στα καθημερινά δελτία ειδήσεων. «Κατά 70% περίπου μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου θέρμανσης» διαπιστώνει η εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2014, η οποία, φυσικά, δεν οφείλεται στο ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έγιναν πιο… θερμοί. Όσο για τα φάρμακα, αρκεί να μεταφέρω λόγια που άκουσα πρόσφατα από μεγάλο σε ηλικία και αρκετά έμπειρο χειρουργό: «Φτάνουμε πάλι στο σημείο που ήμασταν τη δεκαετία του 70, όταν παρακαλούσαμε όσους πήγαιναν στο εξωτερικό να μας φέρουν εξελιγμένα φάρμακα, ακόμη και αντιβιώσεις»…

Αυξήσεις σε μισθούς
Η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος δεν θα επιτρέψει μόνο να ασκηθεί μια γενναία κοινωνική πολιτική με αθρόα χρηματοδότηση των δαπανών υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης. Θα επιτρέψει επίσης να δοθούν αυξήσεις στους μισθούς για να αρχίσουν να αναπληρώνονται οι απώλειες των τελευταίων χρόνων. Η βαθιά ύφεση των τελευταίων χρόνων και η εμφάνιση αποπληθωρισμού τους τελευταίους μήνες αποκλείουν κάθε κίνδυνο εμφάνισης πληθωρισμού από την υιοθέτηση μιας επεκτατικής πολιτικής που θα στηρίξει τα λαϊκά εισοδήματα.

Συχνά προβάλλεται ως απειλή ο αποκλεισμός από τις αγορές κεφαλαίων, αν η έξοδος από το ευρώ συνδυαστεί και με μονομερή παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους. Εδώ σκοπίμως παραβλέπεται ότι η τρέχουσα δημοσιονομική κρίση σε όλη την περιφέρεια της Ευρωζώνης ουδέποτε θα είχε λάβει αυτή τη μορφή αν χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία δεν είχαν εναποθέσει την κάλυψη των ελλειμμάτων τους στις διεθνείς αγορές και δεν ήταν έρμαια, για παράδειγμα, των παντελώς αναξιόπιστων οίκων αξιολόγησης, που την κρίσιμη στιγμή έριξαν τις χώρες στα βράχια, ανακοινώνοντας την υποβάθμιση τους και οδηγώντας έτσι το κόστος δανεισμού τους στα ουράνια.

Αν, αντίθετα, το υπουργείο Οικονομικών δανειζόταν από την εγχώρια αγορά με τη μορφή ομολόγων, δεν θα είχε καμιά εξάρτηση από τις σκοπιμότητες των διεθνών αγορών. Για να μην φανεί δε πως πρόκειται για κάποια… εξωτική πρόταση, να αναφέρουμε ότι ο εσωτερικός δανεισμός χρησιμοποιούνταν ακόμη και τη δεκαετία του ’90 στην Ελλάδα και αυτόν κατά βάση χρησιμοποιεί ακόμη και σήμερα η Ιαπωνία που ανήκει στο κλαμπ των οκτώ ισχυρότερων χωρών του κόσμου (08), καταφέρνοντας να έχει ένα από τα υψηλότερα δημόσια χρέη, μεγαλύτερο από 200% του ΑΕΠ της. Το γεγονός, μάλιστα, πως δεν είναι έρμαιο των οίκων αξιολόγησης και των εμπόρων χρήματος της επέτρεψε να εξαγγείλει φέτος ένα δημοσιονομικό έλλειμμα τάξης του 10% ως μέσο για την υπέρβαση της χρόνιας κρίσης. Στην Ελλάδα, λόγω των μέτρων σιδερένιας δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλει η Γερμανία, κάτι τέτοιο απαγορεύεται ακόμη και με την απειλή προστίμων!

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι μετά τις ζημιές που επωμίστηκαν οι ομολογιούχοι από το PSI -σκόπιμη επιλογή, κατά τι γνώμη μας, από τους αρχιτέκτονες του προγράμματος ανταλλαγής ώστε να κλείσει οριστικά αυτή η πόρτα για το ελληνικό κράτος- η απορρόφηση νέων ομολόγων φαντάζει εξαιρετικά επικίνδυνη επιλογή. Για το λόγο αυτό το ελληνικό κράτος οφείλει να αποζημιώσει αμέσως και στο ακέραιο φυσικά και νομικά πρόσωπα (νοσοκομεία κ.ά.) που έχασαν τα λεφτά τους το Μάρτιο του 2012 για να σωθούν οι μεγάλοι και ξένοι πιστωτές.

Επιπλέον, ο αποκλεισμός από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές, που εμφανίζεται ως θανάσιμος κίνδυνος στην Ελλάδα, σε πολλές χώρες που πέρασαν από τη χημειοθεραπεία των προγραμμάτων προσαρμογής του ΔΝΤ (Ισημερινός, Βολιβία) αποτελεί συνταγματική δέσμευση!
Υπάρχει άρθρο στο Σύνταγμα τους που τον απαγορεύει για να μην ξανακυλήσουν στην κρίση χρέους! Στην Ευρώπη, αντίθετα, η πρόσβαση στις αγορές εξακολουθεί να εμφανίζεται ως στόχος και επιβράβευση, σαν ο βιασμένος να ξαναπηγαίνει στο βιαστή για να δείξει πόσο πειθήνιος είναι…

Διμερής δανεισμός
Tαυτόχρονα, η δυνατότητα διμερούς δανεισμού υπό μορφή διακρατικών δανείων (όπως αυτό που σύναψε η Κύπρος με τη Ρωσία το 2012) αποσιωπάται συστηματικά! Ο λόγος είναι ότι ο διμερής δανεισμός μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη διμερών σχέσεων, διευκολύνοντας, για παράδειγμα, το ανταλλακτικό εμπόριο. Αυτή όμως η στρατηγική, των διμερών σχέσεων, ισοδυναμεί με αιτία πολέμου για το φιλελευθερισμό, που προκρίνει τις πολυμερείς σχέσεις στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης με τα γνωστά αποτελέσματα: κέρδη για τις ηγεμονικές οικονομίες (Η ΠΑ, Γερμανία) με ισχυροποίηση της θέσης τους και, από την άλλη, καταποντισμός για τις αδύναμες ή ακόμη κι αυτές που βρίσκονταν στο μέσο της κατάταξης πριν από την κρίση, όπως η Ελλάδα.

Η εισαγωγή νέου εθνικού νομίσματος εμφανίζεται συχνά ως κίνδυνος και για τους δανειολήπτες. Συχνά, μάλιστα, από τους ίδιους που υποστηρίζουν την κατάργηση του ευεργετικού νόμου Κατσέλη και υπεραμύνονται των πλειστηριασμών ακόμη και της πρώτης κατοικίας. Η πραγματικότητα είναι πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους δανειολήπτες εντοπίζεται στη συνεχιζόμενη λιτότητα που επιβάλλουν τα Μνημόνια και το ευρώ. Η μείωση των μισθών και ο καταποντισμός της ζήτησης είναι που οδήγησαν το 80% των δανείων που μπαίνουν σε ρύθμιση να μην μπορούν και πάλι να εξυπηρετηθούν, το 23% των στεγαστικών δανείων να είναι σε καθυστέρηση και 180.000 ακίνητα να κινδυνεύουν να βγουν στο σφυρί με την άρση της προστασίας.

Ακόμη όμως κι αν βγει η Ελλάδα από το ευρώ και υιοθετήσει δικό της νόμισμα, δεν είναι ανάγκη να υποτιμηθεί τουλάχιστον για έξι μήνες ή ένα έτος, μέχρι, δηλαδή, να απορροφηθούν όλα τα σοκ από τη μετάβαση στο νέο καθεστώς. Ο διοικητικός καθορισμός της συναλλαγματικής ισοτιμίας δημιουργεί ένα τείχος άμυνας απέναντι σε κερδοσκοπικές επιθέσεις τιμωρητικού χαρακτήρα.

Ακόμη όμως κι αν υποτιμηθεί το νέο εθνικό νόμισμα, τα παλιά δάνεια δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αποπληρωθούν σε ευρώ και στην ισοτιμία της αγοράς, που θα αυξήσει τη σχετική αξία των δόσεων προσθέτοντας νέα βάρη στο λαό. Η Ελληνική Βουλή μπορεί κάλλιστα να ψηφίσει νόμο που θα αλλάζει το νόμισμα αποπληρωμής ή θα κατοχυρώνει μια ευνοϊκή για τους δανειολήπτες ισοτιμία. Το έκανε πολύ πρόσφατα η κυβέρνηση της Ουγγαρίας, θέλοντας να προστατεύσει τους πολίτες της που είχαν πάρει δάνεια με ρήτρα ξένου νομίσματος.

Έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων
Περιοριστικά μέτρα για την είσοδο των κεφαλαίων μπορούν να αποτρέψουν και μαζική εξαγορά ελληνικών περιουσιακών στοιχείων σε περίπτωση υποτίμησης του νέου εθνικού νομίσματος. Αυτή είναι η κατηγορία που κρύβεται πίσω τη φημολογία για «λόμπι της δραχμής», η οποία, μάλιστα, διατυπώνεται από πολιτικούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεπουλήσουν δημόσια περιουσία σε εξευτελιστικές τιμές. Το πρόβλημα τους εντοπίζεται στο νόμισμα που θα γίνει το ξεπούλημα, όχι στο ίδιο το ξεπούλημα. Έτσι, όταν η λεηλασία γίνεται με ευρώ, αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης των αγορών και μήνυμα ανάπτυξης.

Ακόμη και τότε όμως η Τράπεζα της Ελλάδος, υπό τον όρο ότι δεν θα αποτελεί υποκατάστημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μπορεί να επιβάλει ελέγχους στην εισροή κεφαλαίων, ακόμη και εμπόδια, αν στόχο τους έχουν την εξαγορά επιχειρήσεων και αξιών που μια κυβέρνηση κρίνει εθνικής σημασίας.

Ανάλογους «έξυπνους» ελέγχους επέβαλαν Βραζιλία και Αργεντινή, οι οποίοι, μάλιστα, αποδείχτηκαν εξόχως αποτελεσματικοί όταν έπρεπε να περιορίσουν την πλημμυρίδα ρευστού που απελευθέρωνε η αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα στο πλαίσιο των μέτρων νομισματικής χαλάρωσης.

Εν κατακλείδι, όλα τα παραπάνω υπογραμμίζουν όχι μόνο την αναγκαιότητα, αλλά και τη δυνατότητα εξόδου από το ευρώ και υιοθέτησης εθνικού νομίσματος, παρότι κανείς δεν υποτιμά τα προβλήματα που θα προκύψουν τον πρώτο καιρό. Ας κρατήσουμε όμως ότι καμία χώρα που έσπασε τα διεθνή της δεσμά δεν το μετάνιωσε, από την Αργεντινή μέχρι και την Ισλανδία, που την απόφαση παύσης πληρωμών ακολούθησε και η διακοπή των διαπραγματεύσεων ένταξης στο ευρώ. Γιατί να μετανιώσουμε εμείς αν πούμε το δικό μας «όχι» στην ευρωκατοχή; 

Πηγή Επίκαιρα μέσω kostasxan

Πρόταση-σοκ για κούρεμα χρέους μαζί με «Grexit»

Παρά τα «μπράβο» και τα «φιλικά χτυπήματα στην πλάτη» που δέχεται το τελευταίο διάστημα η χώρα μας «για τις προσπάθειες που έχει καταβάλει μέχρι τώρα», προκειμένου να βγει από την κρίση, στη Γερμανία δεν έχουν εκλείψει οι φωνές που αιτούνται την αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη. «Αναπόφευκτη» χαρακτήριζε μια νέα ελάφρυνση του ελληνικού χρέους ο εκπρόσωπος του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» Μπερντ Λούκε. 

Ελάφρυνση η οποία περνά όμως υποχρεωτικά, όπως είπε ο ίδιος, από τον δρόμο της εξόδου της χώρας μας από το κοινό νόμισμα. Το ανθελληνικό παραλήρημα του Λούκε, μάλιστα, επεκτάθηκε και στην εκτίμηση ότι το πρωτογενές πλεόνασμα το οποίο ισχυρίζεται ότι πέτυχε η Αθήνα «είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτο και αποτελεί προϊόν της ήδη διάσημης ελληνικής πρακτικής δημιουργικής λογιστικής».
 

Από την πλευρά του, πάντως, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μιλώντας σε ακροατήριο στο οποίο βρισκόταν και ο Ελληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, εξέφρασε τον σεβασμό του για τα προβλήματα που χρειάστηκε να ξεπεράσει η χώρα μας στη διαδικασία των μεταρρυθμίσεων. Επανέλαβε μάλιστα ότι παραμένει αισιόδοξος για την προοπτική του ευρώ, ενώ τόνισε ότι η Γερμανία θα συνεχίσει να είναι ένας αξιόπιστος εταίροςστους κόλπους της Ε.Ε.
 

Την ανάγκη, πάντως, να ολοκληρωθεί το ταχύτερο δυνατό η αξιολόγηση της τρόικας υπογράμμιζε την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, λίγο μετά τη λήξη του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης. «Το Eurogroup υπογράμμισε και πάλι την ανάγκη οι ελληνικές Αρχές να συνεργαστούν, προκειμένου να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση της τρόικας το συντομότερο δυνατό» δήλωσε ο Ντάισελμπλουμ, προσθέτοντας ότι είναι σημαντικό η ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει τις δεσμεύσεις τις οποίες υπέγραψε στο τρέχον πρόγραμμα.

Δημοκρατία

Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΞΑΝΤΛΕΙΤΑΙ - ΤΟ GREXIT ΘΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ

  Όταν ένας στους τέσσερις Eλληνες δυσκολεύεται να αγοράσει το φαγητό του, όταν η ανεργία στην Ισπανία είναι στο 27% και οι νέοι εγκαταλείπουν την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, τότε η στιγμή που οι Ευρωπαίοι θα φωνάξουν «φτάνει» δεν είναι μακρυά...

H Wall Street Journal σε σημερινό της άρθρο με τίτλο «Μπροστά στο αδιανόητο» δίνει τον τόνο της «νοτιοευρωπαϊκής κατάθλιψης», όπως λέει, αναλύοντας ότι η διαδικασία απεγκλωβισμού από τον «στραγγαλισμό» της Γερμανίας ενδέχεται να διαρκέσει περισσότερο από μια δεκαετία.

Grexit από τον ελληνικό λαό

«Η υποστήριξη για την παραμονή στο κοινό νόμισμα παραμένει σε υψηλά επίπεδα, αν και υπάρχει ευρεία απογοήτευση» τονίζεται στο δημοσίευμα, με την επισήμανση ότι... 

Η υπομονή των Ευρωπαίων είναι βαθιά, αλλά πεπερασμένη. «Αυτή τη φορά η έξοδος από το ευρώ δεν θα επιβληθεί από τους εταίρους, αλλά από επιλογή του ελληνικού λαού» τονίζεται στο εν λόγω δημοσίευμα.

Βλέπει άνοδο του ευρωσκεπτικισμού σε Νότια Ευρώπη και Ελλάδα

Οταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, θα αρχίσουν να βλέπουν με πιο καθαρό μυαλό το κόστος και τα οφέλη της παραμονής στο ενιαίο νόμισμα, λέει ο Simon Tilford, επικεφαλής οικονομολόγος του Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση και συνεχίζει:

«Και τη στιγμή που θα γίνει αυτή η συζήτηση, οι αλλαγές θα μπορούν να συντελεστούν εξαιρετικά γρήγορα».

Σε ό,τι αφορά τη σύγκριση με την Αργεντινή, η εφημερίδα τονίζει ότι δεν είναι μοντέλο για την Ευρώπη. «Μάλλον είναι μια προειδοποιητική ιστορία», αναφέρει το άρθρο.

H σύγκριση της Ελλάδας με την Αργεντινή

Tεχνικά, η Αργεντινή είχε το δικό της νόμισμα για να επιστρέψει και μετά από τρία χρόνια ύφεσης, ο λαός φαίνεται πως αποφάσισε μαζικά ότι τίποτα χειρότερο δεν μπορεί να έλθει δίπλα στην «ατελείωτη κατάθλιψη του να κρατηθεί το πέσος στη σύγκριση με το δολάριο».

Και συνεχίζει το άρθρο: «Σε μια γαλήνια νύχτα τον Δεκέμβριο του 2001, η μεσαία τάξη εξερράγη στους δρόμους του Μπουένος Αϊρες. Πόσο παρόμοια είναι η κατάσταση στη νότια Ευρώπη σήμερα; Η οικονομία της Αργεντινής συρρικνώθηκε κατά περίπου 8% κατά τα τρία έτη πριν από την εξέγερση. Μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, η οικονομία της Ιταλίας και των οικονομιών της Πορτογαλίας θα έχει συρρικνωθεί κατά περίπου 8% από το υψηλότερο επίπεδό τους, η Ισπανία είναι κατά περίπου 6% και στην Ελλάδα κατά περισσότερο από 23%».

Ο αρθρογράφος δε, προειδοποιεί: «Οι πολιτικοί της ΕΕ που απολαμβάνουν την προφανή δημοτικότητα του ευρώ θα πρέπει να θεωρούν ότι οι Αργεντινοί υποστήριξαν επίσης ευρέως το δολάριο, μέχρι τη στιγμή της έκρηξης. Σε μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2001, τον ίδιο μήνα δηλαδή που οι Αργεντινοί στασίασαν, μόλις το 14% είπε ότι το νομισματικό καθεστώς θα πρέπει να διαλυθεί, ενώ το 62% είπε ότι ήθελε να διατηρηθεί. Αυτό είναι σχεδόν το ίδιο ποσοστό των Ισπανών και των Ελλήνων που λένε ότι θέλουν να μείνουν στο ευρώ σήμερα».

Στα τέλη του 2001, άλλωστε, όπως θυμίζει η Wall Street Journal, ο υπουργός Οικονομίας της Αργεντινής που χαρακτήριζε την πρόσδεση της χώρας στο δολάριο ως «ένα μόνιμο θεσμό» και υποστήριζε ότι η κατάρρευσή του θα μπορούσε να προκαλέσει «τη διάλυση των βασικών θεσμών της οικονομίας και της κοινωνίας», έφυγε από την εξουσία ένα μήνα μετά.

IEFIMERIDA

ΕΥΡΩ ‘Η ΔΡΑΧΜΗ: ΜΙΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Δύο βασικές τάσεις αναπτύχθηκαν στη διάρκεια της κρίσης απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ (με διάφορες επί μέρους παραλλαγές):
- κάνουμε ότι μας λένε, για να μείνουμε στο ευρώ
- φεύγουμε από το ευρώ, για να μην κάνουμε ότι μας λένε
Αμφότερες αντανακλούν την προσπάθεια των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων να αποφύγουν, όχι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της χώρας. Αμφότερες παραπλανούν ως προς την ουσία του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε. Εκφράζουν βαθειά ηττοπάθεια, υποβόσκοντα ρεύματα εθνικής μειονεξίας, επαρχιωτισμού και ραγιαδισμού ακόμα, που διατρέχουν κοινωνικό σώμα, πολιτική τάξη και «διανοούμενους», από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Βαθειά έλλειψη εκτίμησης στις δυνατότητες του ελληνικού και όλων των ευρωπαϊκών λαών να αντισταθούν στον επελαύνοντα «χρηματοπιστωτικό ολοκληρωτισμό». Στη συζήτηση αντανακλάται επίσης η εξαιρετικά επικίνδυνη έλλειψη οποιασδήποτε σοβαρότητας που χαρακτηρίζει τη δημόσια ζωή της Ελλάδας.
Περί σοβαρότητος
Το τελευταίο διάστημα απευθύνθηκα σε αρκετούς οικονομολόγους σε Ελλάδα και Κύπρο για να πληροφορηθώ διάφορες λεπτομέρειες κρίσιμης σημασίας για τη λειτουργία της ΕΚΤ και της ΕΕ, τις δικές τους δυνατότητες και τις δικές μας σε περίπτωση «μπρα-ντε-φερ». Διαπίστωσα έντρομος αυτό που είχα διαπιστώσει επανειλημμένα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής με τον οποίο ασχολήθηκα επαγγελματικά πολλά χρόνια. Είτε πρόκειται για το ευρώ, είτε για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, ο καθένας στην Ελλάδα λέει κυριολεκτικά ότι του κατεβαίνει στο κεφάλι, συνήθως ότι φαίνεται χρήσιμο να πει, ιδίως οι πολιτικοί. Το ελληνικό κράτος, σε επίπεδο Πρωθυπουργού, βασικών Υπουργών, των υπηρεσιών ασφαλείας κλπ, όπως και οι κομματικές ηγεσίες, λειτουργούν πολύ χειρότερα από το ΙΚΑ. Κι αν από σύμπτωση, υπάρχει κάποιος που επιμένει στη σοβαρότητα και επιστημονική γνώση, το «σύστημα» γενικευμένης αναξιοκρατίας και «κολλητών» τον θεωρεί επικίνδυνο και τον απομονώνει. Προσωπικά, απορώ πως υπάρχει ακόμα ελληνικό κράτος, έστω και υπό την παρούσα, ημιθανή κατάσταση.
Γι’ αυτό είναι κρίσιμης, εθνικής σημασίας, θα κρίνει ενδεχομένως την ίδια τους την επιβίωση, τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ, ή ομάδες ανεξάρτητων διανοουμένων-επιστημόνων, να καταρτίσουν επειγόντως σοβαρές μελέτες για το θέμα της ΕΚΤ, της ρευστότητας κλπ., διάφορα σενάρια, γιατί πολύ συζητάμε εν Ελλάδι περί σχεδίων Α’ και Β’, φοβούμαι όμως ότι οι μόνοι που έχουν πραγματικά σχέδια και Α’ και Β’ και πολλά περισσότερα είναι η Μέρκελ, το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η ΕΚΤ, η Goldman Sachs κλπ.
Ας χρησιμεύσει σε κάτι η πρόσφατη κυπριακή τραγωδία, όταν όλο το πολιτικό-τεχνοκρατικό προσωπικό (πλην των συνεργασθέντων στο έγκλημα) πιάστηκε σε βαθύτατο ύπνο και επιχειρεί τώρα, ως ζαλισμένο κοτόπουλο, να αντισταθεί, χωρίς να το πολυκαταφέρνει, στην ισχυρότερη επίθεση που δέχεται το κυπριακό κράτος και οι Ελληνοκύπριοι στην ιστορία τους, χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Η Κύπρος απέδειξε επίσης ότι ήταν αφελείς οι εκτιμήσεις όσων στελεχών στην Ελλάδα εκτιμούσαν ότι πάει, τελείωσε, με το πρώτο θα υποχωρήσει η Μέρκελ, χρειαζόμαστε μόνο σχέδιο Α. Στον πιθανώς περιορισμένο πλέον χρόνο που απομένει έως μια πιθανή σύγκρουση Ελλάδας και πιστωτών, οφείλει να γίνει τεράστια προσπάθεια σε τεχνοκρατικό, εσωτερικό και διεθνές πολιτικό επίπεδο για να μη διαλυθεί η χώρα πηγαίνοντας στην αναπόφευκτη σύγκρουση. Το παρόν επίπεδο ετοιμασίας πόρρω απέχει από το ελάχιστο αναγκαίο για τέτοια σύγκρουση. Σε τέτοιο ζήτημα δεν επιτρέπονται εξωραϊσμοί και σαχλαμαροειδείς δικαιολογίες. Η σύγκρουση πρέπει να γίνει, γιατί αλλοιώς θα πεθάνουμε ως λαός, αλλά με την καλύτερη δυνατή προετοιμασία.
Προϋποθέσεις «σχεδίου Α»
α) ύπαρξη σχεδίου Β και αποφασιστικότητας να εφαρμοσθεί αν δεν πετύχει το Α
β) αποφασισμένη ηγεσία και αποφασισμένος λαός, με ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους, για να φτάσουν, αν χρειαστεί, ακόμα και σε εισαγωγή διοικητικής οικονομίας έκτακτης ανάγκης πολεμικής περιόδου, αυτής δηλαδή που θα εφήρμοζε η χώρα σε περίπτωση μαζικής στρατιωτικής εισβολής
γ) ανάπτυξη από τώρα οικονομικών μορφών αλληλέγγυας-συνεταιριστικής οικονομίας και δικτύων επιβίωσης του πληθυσμού
δ) τεράστια πανευρωπαϊκή πολιτική καμπάνια, εξάντληση κάθε δυνατότητας οικοδόμησης διεθνών συμμαχιών
Τρία (σωστά αλλά παραπλανητικά!) επιχειρήματα κατά του ευρώ
Η συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ, η απαγόρευση υποτίμησης και η όλη οικονομική δομή του Μάαστριχτ πλήττουν την ελληνική οικονομία
Απολύτως ορθό ως μακροχρόνια τάση. Αν μπορούσαμε να πάμε σε κατάσταση «κανονικού» έθνους-κράτους με δυνατότητα υποτίμησης, αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην οικονομική ανόρθωση.
Δυστυχώς όμως, δεν είναι αυτό το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε πλέον. Η επίθεση κατά της ελληνικής οικονομίας, και ευρύτερα, του πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας, δεν χρησιμοποιεί τη συναλλαγματική ισοτιμία, ούτε κάποιους κανόνες του Μάαστριχτ. Χρησιμοποιεί το μη βιώσιμο χρέος, που θα γίνει πολλαπλασίως μη βιώσιμο σε συνθήκες εθνικού νομίσματος, τις αποικιοκρατικού χαρακτήρα δεσμεύσεις των Δανειακών Συμβάσεων που υπογράψαμε και την άρνηση χρηματοδότησης από τις «αγορές». Κανένα από αυτά δεν θα λύσει η έξοδος από το ευρώ, ιδίως σε συνθήκες μείζονος εσωτερικής και διεθνούς σύγκρουσης που θα προσθέσει ασφαλώς καθεαυτή μεγάλο οικονομικό κόστος. Υπάρχουν επίσης περίπλοκα νομικά-πολιτικά προβλήματα γύρω από τη συμμετοχή στην ίδια την ΕΕ σε μια τέτοια περίπτωση. Ενώ δικαιολογείται η πιο μεγάλη επιφύλαξη για τις ικανότητες ενός κράτους που δεν μπορεί να τρυπήσει μια λακκούβα σε ένα δρόμο να εισάγει ταχέως και συγκρουσιακά εθνικό νόμισμα. (Αφήνουμε εδώ σημαντικές γεωπολιτικές διαστάσεις)
Προφανώς το ευρώ είναι κακό νόμισμα. Δεν συζητάμε όμως να μπούμε, αλλά πώς να βγούμε. Ευκολότατο να μη βγάλεις την οδοντόκρεμα από το σωληνάριο, άντε όμως να τη ξαναβάλεις μέσα. Το 1999 είχαμε διάφορες επιλογές. Δεν έχουμε τις ίδιες το 2013.
Eurogroup/ΕΕ μας καταστρέφουν
Απολύτως ορθό. Μόνο που οι αποφάσεις τους είναι ομόφωνες και φέρουν, φαρδιές-πλατιές, τις υπογραφές των ελληνικών κυβερνήσεων! ‘Ελληνες Πρωθυπουργοί και Υπουργοί ανέλαβαν για λογαριασμό της χώρας την πλήρη ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρέθηκε το 2009-10 με τεράστιες οικονομικές, πολιτικές και νομικές συνέπειες (και οι δηλώσεις αυτές θα εμφανισθούν ασφαλώς σε οποιαδήποτε διεθνή δικαστική διαμάχη αύριο με τους πιστωτές).
Καλό είναι να κατηγορούμε τη Μέρκελ, αλλά είναι κυρίως δουλειά των ελληνικών κυβερνήσεων να υπερασπίζονται τον ελληνικό λαό. ‘Όχι μόνο δεν το έπραξαν, αλλά ανέλαβαν την ευθύνη, την «ιδιοκτησία» των (Οργουελικής εμπνεύσεως) «προγραμμάτων σωτηρίας». Στο κάτω-κάτω της γραφής, θα μπορούσαν να πουν «δεν συμφωνούμε, είμαστε μικρή χώρα, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλοιώς, θα εφαρμόσουμε όσα λέτε, αλλά έχετε την ευθύνη για ότι συμβεί».
Αν πούμε όχι, θα μας κόψουν τη χρηματοδότηση και θα μας πετάξουν έξω
Αυτό είναι το επιχείρημα που αποκαλύπτει καλύτερα το βάθος της ηττοπάθειας και έλλειψης εθνικής αυτοεκτίμησης. Το αν μπορούν να το κάνουν δεν έχει να κάνει μόνο με το καταστατικό της ΕΚΤ, αλλά και με την πολιτική ατμόσφαιρα στην Ευρώπη. Σε μια χώρα που έχει ασμένως αποδεχθεί τον ρόλο διεφθαρμένου, τεμπέλη μπαταχτζή (ή του κακόφημου πλυντήριου μαφιόζων για την Κύπρο), ασφαλώς μπορούν να το κάνουν. Γι’ αυτό συνιστά «έγκλημα» ότι και οι πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται στο Μνημόνιο κάνουν πολιτική κυρίως εντός και όχι εκτός της χώρας κι όταν πάνε εκτός δεν την κάνουνε καλά.
Ας υποθέσουμε όμως ότι το επιχείρημα είναι σωστό. Γιατί δεν είναι προτιμότερο να αναλάβουν αυτοί την πρωτοβουλία και ευθύνη διάλυσης της ευρωζώνης; Γιατί πρέπει να φύγουμε εμείς, με τη σημαία της δραχμής; Φεύγοντας από το ευρώ ή/και την ΕΕ δεν θα παύσουμε να αντιμετωπίζουμε τη συνασπισμένη δύναμη των «αγορών» και των γεωπολιτικών δυνάμεων πίσω τους. Ο τρόπος που θέτουμε το ζήτημά έχει μεγάλη σημασία για τη δυνατότητα συμμαχίας των ευρωπαϊκών λαών. Η δική μας δουλειά είναι να δώσουμε τον αγώνα εν ονόματι της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και κατά του «τραπεζικού ολοκληρωτισμού», όχι εν ονόματι μιας σχεδόν ανέφικτης «εθνικής αυτάρκειας», που θα την επιλέγαμε μόνο ως λύση ύστατης ανάγκης επιβίωσης. Γιατί, προτού φύγουμε, δεν χρησιμοποιούμε το σύνολο των σπουδαίων πολιτικών και θεσμικών εργαλείων που παρέχει η συμμετοχή στην ΕΕ, γιατί δεν αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας ως ισότιμο μέλος και όχι ως κουτσαβάκη που τούκαναν τιμή να τον δεχτούνε «στα σαλόνια τους» οι Ευρωπαίοι;
Δυστυχώς, αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε όπως πορευόμαστε, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, και θα φύγουμε και θα το κάνουμε με τους χειρότερους δυνατούς όρους. Ο χρόνος τελειώνει.
konstantakopoulos.blogspot.com
Επίκαιρα, 7.4.2013

Εναλλακτική έξοδος από το ευρώ.

Aν τοποθετήσεις το νόμισμα αυτό στο κέντρο του ευρωπαϊκού χάρτη θα δεις την Ευρώπη να επιστρέφει στην Κρήτη

Το θέμα της δραχμής αποτελεί μια ακόμη σκοτεινή πτυχή της προπαγάνδας που μας οδήγησε στην καταστροφή.   Καθώς ανέβαινε η κοινωνική ένταση τέθηκε από τις ελιτ της τραπεζοκρατίας  και των υπάλληλων τους στην πολιτική το δίλημμα ευρώ η επιστροφή δραχμή  με στόχο τρομάξει τον κόσμο ειδικότερα μια κάποια ηλικίας. Όσοι μιλούσαν κατά του ευρώ έγιναν  τότε συμμορίτες της δραχμής.

Με την χρήση  όμως του όρου “επιστροφή στην δραχμή” η σωτήρια έξοδος από τους μηχανισμούς μια σκληρής και αντιπαραγωγικής ισοτιμίας που υπηρετεί μόνο τα γερμανικά συμφέροντα,  ταυτίστηκε με την επιστροφή στο παρελθόν και μάλιστα σε ένα αμαρτωλό παρελθόν, πληθωρισμού, αυξημένων επιτοκίων, ελλειμμάτων αλλά και το πρόσφατο παρελθόν  του κομματικού έλεγχου επί των τραπεζών και  των δανειοδοτήσεων των επιχειρήσεων.

Είναι γεγονός ότι πολλοί ευρωσκεπτικιστες και κόμματα  άρχισαν να υποστηρίζουν την δραχμή  βυθιζόμενοι σε μια μάταιη προσπάθεια. Κίνητρο για αυτό  ήταν η  προσπάθεια τους  να κονταροχτυπηθούν με το παλιό και να αναιρέσουν το φόβο που αυτή προκαλούσε στον λαό μας. Όμως το αδιέξοδο είναι ορατό σήμερα  και ο διάλογος αυτός συντελείται σε όλα τα ΜΜΕ φτιάχνοντας κλίμα εξόδου.

Εδώ δεν μιλήσαμε ποτέ για επιστροφή στην δραχμή αλλά για “έξοδο από το ευρώ”!  Το κάναμε αναδεικνύοντας μάλιστα και το πρόβλημα που βρίσκεται στην πολύ σκληρή ισοτιμία που καταστρέφει την παραγωγική βάση όλων των χωρών της περιφέρειας.

Το ευρώ είναι το ακριβότερο νόμισμα στο κόσμο,  το οποίο στην μεθόριο της ευρωζωνης συνορεύει με φθηνότερα και πιο ευέλικτα νομίσματα. Αυτό προκαλεί μετανάστευση  επιχειρήσεων και  τεράστια αύξηση των εισαγωγών. Στο τέλος λειτουργεί καταστρέφοντας την και οδηγώντας της στην παραγωγική ερήμωση.

Μιλήσαμε  ακόμη για την μακροχρόνια διάφορα επιτοκίων δανεισμού των χωρών (spread). Διαφορά η οποία φτάνει στον καταναλωτή -και σε όλη την Εθνική οικονομία- ως αυξημένο επιτόκιο δανεισμού. Διαφορά η οποία αθροιζόμενη χρόνο με τον χρόνο καθιστά το δανειζόμενο χώρα επιχείρηση ή  νοικοκυριό  μη ανταγωνιστική σε σχέση με τον ανταγωνιστή της στην υπόλοιπη ευρώπη και τελικά δυνητικά χρεοκοπημένη.

Η κρίση στην Κύπρο βοηθά να γίνει αντιληπτή μια εναλλακτική έξοδος η οποία περιλαμβάνει την έξοδο από τον μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών και  επιτρέπει την χρήση του ευρώ στο εσωτερικό.

Είναι τεχνικά εύκολο-σε περίπτωση εξόδου η ακόμη και  διάλυσης της €Ζ  -να συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ευρώ η χώρα (που είναι φετίχ για πολύ κόσμο) χωρίς την ΕΚΤ.

Να το κάνει υπό τον έλεγχο της ΤτΕ  σε μια κλειστή αρχικά οικονομία και σύντομα  σε ελεύθερη ισοτιμία. Αυτό θα επιστρέψει να  μην υπάρχει κενό στην κυκλοφορία νομισμάτων  δεδομένο που θα προκαλούσε σοκ.  Θα επιστρέψει να  μην αλλάξουν οι καταθέσεις σε ευρω. Θα επιτρέψει  να γίνει ομαλή διολίσθηση του νομίσματος σε ανταγωνιστικά επίπεδα από όπου θα μπορούσε να προκύψει  οικονομικό  μπουμ και μάλιστα πολύ σύντομα.

Όλα αυτά βεβαίως για ένα διάστημα μέχρι να γίνει έκδοση νέου νομίσματος (πιθανόν το ελληνικό ευρώ) το οποίο θα αντικαταστήσει το  κοινό ευρώ στο εσωτερικό.  Ο έλεγχος  στην κίνηση κεφαλαίων θα παρείχε άμεσα το αναγκαίο συνάλλαγμα  για να βρεθούν οι “πόροι”  ώστε να κοπεί νέο νόμισμά που θα  έχει αντίκρυσμα και να μην είναι αέρας κοπανιστός .

Ουσιαστικά θα συνεχίσει να κόβεται ελληνικό ευρώ σε διολίσθηση, μέχρι να φτάσει σε ελαφρώς χαμηλότερη ισοτιμία  από την τρέχουσα.  Έχει υπολογιστεί ότι  μια  ισοτιμία περίπου  στο 1 ελληνικό ευρώ έως 1.10 προς 1 δολάριο θα πυροδοτούσε εντυπωσιακές εξελίξεις στην οικονομία μας τόσο στις εξαγωγές όσο και στις  εισαγωγές. Για την ακρίβεια σήμερα αν το ευρώ βρίσκονταν στο 1.15/ 1$   θα λειτουργούσε υπέρ της Ελλάδος στις εξαγωγές, στον τουρισμό, στις εισαγωγές.

Θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο ότι δεν  μιλάμε για διαδρομή προς τον παράδεισο. Δεν μπορεί να ανοίξει  κουβεντα για αυξήσεις και παροχολογία για  αρκετό χρονικό διάστημα.  Μιλάμε για διαχείριση μιας καταστροφής και ενός αδιέξοδου στο  οποίο μας έφεραν οι μνημονιακοί. Η εναλλακτική έξοδος το μόνο που θα κάνει τεχνικά  είναι να σταματήσει τον κατήφορο και την αποδόμηση της χώρας επιτρέποντας να  ανακτήσει όλα τα  οικονομικά εργαλεία που σήμερα η χρεοκοπημένης τραπεζοκρατίας του ευρώ δεν επιτρέπει.

Είναι βέβαιο ότι με τους μισθούς  και το εργασιακό ασφαλιστικό καθεστώς που υπάρχει  σήμερα και με  την άμεση ένεση ανταγωνιστικότητας που θα προκύψει από την εναλλακτική ελεγχόμενη έξοδο, καθώς και το συνάλλαγμα που θα βρεθεί στην χώρα  η οικονομία μας θα μπει σε αναπτυξιακό πυρετό πολύ σύντομα.

Η εναλλακτική έξοδος ενέχει όλα τα πλεονεκτήματα της εξόδου και όλα μειώνει την τραχύτητα σε όλα τα  προβληματικά της σημεία Επιπλέον δεν χάνεται η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας ούτε ο δυτικός προσανατολισμός ενώ στο μέλλον μπορεί να ξανακλειδώσουν οι ισοτιμίες σε κάτι νέο.

Βασικά θα έπρεπε να είναι ήδη εθνικό σχέδιο για την περίπτωση της διάλυσης.

papaioannou

Goldman Sachs: «Ξεχάστε την Κύπρο. Το δράμα για την ευρωζώνη θα παιχτεί στην Ιταλία»

Την εστίαση της προσοχής στην Ιταλία και τις δραματικές πολιτικές της εξελίξεις συνιστά η Goldman Sachs μέσω δηλώσεων του υψηλόβαθμου στελέχους της Jim O’Neill στο δίκτυο Bloomberg. Ο O’Neill είπε τα εξής πολύ ενδιαφέροντα:
«Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι η οποιαδήποτε χώρα θα φύγει από την ευρωζώνη, ακόμα και η μικρή Κύπρος. Πώς τότε θα πιστέψει ο οποιοσδήποτε επενδυτής ότι οι υπόλοιποι θα μείνουν σίγουρα;
Πιστεύω ότι, παρά το κόστος, η Κύπρος θα παραμείνει, αν και βλέπω τους λόγους, για τους οποίους θα επιθυμούσε να εξέλθει. Αλλά αν έφευγε, πώς ο κόσμος θα πίστευε ότι η Ελλάδα ή ακόμα πιο σημαντικά η Ιταλία θα παρέμεναν;
Η πιο ενδιαφέρουσα ιστορία που εκτυλίσσεται είναι ο παράγοντας Grillo στην Ιταλία. Δεν καταλαβαίνω πώς κάποιοι από αυτούς τους σκληρούς άντρες στον Βορρά δεν σκέφτονται αυτό το ζήτημα.
Η Ιταλία είναι η τρίτη μεγαλύτερη χώρα στην ευρωζώνη και, αν σύντομα δεν αρχίσουν να έχουν κάποια ανάπτυξη, αυτοί οι άνθρωποι θα αρχίσουν να εγείρουν ορισμένα ερωτήματα με πιο σοβαρό τρόπο γύρω από τα οφέλη παραμονής στο ευρώ …
Τι κάνει η ΕΕ για να το αντιμετωπίσει αυτό; Οι αποφάσεις της ΕΕ φαίνονται να κατασκευάζονται από ισχυρές φωνές σε ορισμένες χώρες, ιδίως στη Γερμανία».


πηγη

Οι κύπριοι εξέτασαν το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ

Έλλειψη αλληλεγγύης καταλογίζει ανοικτά στην Ευρωζώνη ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Γιάννης Κασουλίδης σε συνέντευξή του στη γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung που δημοσιεύεται την Πέμπτη. H Λευκωσία μάλιστα έφτασε στο σημείο «να ζυγίσει σοβαρά την έξοδο από το κοινό νόμισμα» λέει ο υπουργός, όπως μεταδίδει το sigmalive.

Η έξοδος, είπε ο Κύπριος υπουργός, «ήταν ένα ενδεχόμενο που χρειάστηκε για λίγο να εξεταστεί σοβαρά την περασμένη εβδομάδα».

Αναφερόμενος στην στάση του Eurogroup, o υπουργός είπε: «Για να το πω ανοικτά, δεν αντιληφθήκαμε ως ευρωπαϊκή αλληλεγγύη την στάση του».

Όσον αφορά την στροφή στη Ρωσία, ο κ. Κασουλίδης υποστήριξε το ταξίδι του Κύπριου υπουργού Οικονομικών Μιχάλη Σαρρή στη Μόσχα. «Η Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα η Γερμανία ήθελαν τη συμμετοχή της Ρωσίας στο πακέτο» λέει.

Αναφορικά με τη μείωση του επιτοκίου του ρωσικού δανείου, ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών ανέφερε ότι η Μόσχα προτίθεται να ρίξει το επιτόκιο στο 2,5% από το αρχικό 4,5%.

dailynews24