(ΒΙΝΤΕΟ) ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΤΗΣ "ΠΑΡΕΑΣ" ΤΩΝ ΔΟΤΩΝ ΚΡΥΦΟΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ ΕΚΑ ΠΟΥ "ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Ξεφτίλα ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΕΚΑ με 8 άτομα στην Εργατική Πρωτομαγιά 2014...
Δείτε τι είπαν στην κάμερα αυτοί που κρατούσαν το πανό ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΕΚΑ... για μια ακόμη φορά αποκάλυψαν τον ρόλο που παίζουν στο εργατικό κίνημα!!!Vasilis Nousis

ΣΥΡΙΖΑ και πρώην συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ ετοιμάζουν νέα συνδικαλιστική παράταξη ..να" αλώσουν" την ΓΣΕΕ των εργατοπατέρων

Νέα συνδικαλιστική παράταξη ετοιμάζουν οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και της διαλυμένης ως παράταξης ΠΑΣΚΕ... του ΠΑΣΟΚ, αφού  πλέον έχουν μείνει κάποιοι "σφραγιδοφύλακες" , όπως λένε συνδικαλιστές που έφυγαν από την ΠΑΣΚΕ, και έχουν προσωποποιήσει τον τίτλο της παράταξης για να κρατούν την εργατοπατερίστικη καρέκλα τους.

Μάλιστα έχει προαναγγελθεί και το ιδρυτικό συνέδριο της  νέας παράταξης μέσα στο ΜΑΡΤΗ ! Ενώ  κάποιοι λένε ακόμα και για διαρροές προς τη νεα παράταξη και από την ηγετική ομάδα της ΠΑΣΚΕ που συγκροτεί σήμερα το προεδρείο στην ΓΣΕΕ
Και ενώ η ΓΣΕΕ πλέον βυθίζεται  στην αφάνεια και στην ανυποληψία των πολιτών και των εργαζόμενων ,,. επιχειρούνται ακροβασίες και ανίερες συμμαχίες σε πολλά μέτωπα ακόμα και συνδικαλιστές η άτομα που έχει στο μηχανισμό του το ΠΑΜΕ μέσα στην ΓΣΕΕ να στηρίζουν επιλογές των εργατοπατέρων ...για να μην πέσει η ΓΣΕΕ στους ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ !
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας με το μέρος του το επιστημονικό κομμάτι τους ΙΝΕ ΓΣΕΕ προσπαθεί να κάνει παιχνίδι με τις εκθέσεις  του ΙΝΕ  ΓΣΕΕ  .
Και ενώ στην πάλαι ποτέ κυρίαρχη ΠΑΣΚΕ  δυσκολεύουν οι προοπτικές να συνεχίσει να είναι παράταξη, από το ΠΑΣΟΚ επιχειρούν να κάνουν μια ομάδα συνδικαλιστών που ελέγχει ο Δ Καρύδης  ώστε να έχουν έτοιμη και από εκεί την δημιουργία νέας συνδικαλιστικής παράταξης.
Πάντως κάποιοι άλλοι λένε οτι η σιωπή της ΓΣΕΕ "χρυσώνεται" από την συγκυβέρνηση καθώς υπάρχουν συγκοινωνούντα "δοχεία" για διευκολύνσεις σε εξουσιαστικούς θεσμούς.
Αλλά και στην ΔΑΚΕ τα πράγματα δεν πάνε καλά καθώς ...και εκεί γίνεται μάχη για τον έλεγχο της παράταξης από τους Σαμαρικούς και τους αντισαμαρικούς -"αντιμνημονιακούς".
Πάντως έκπληξη προκαλεί επίθεση της ΔΑΚΕ στην παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στον Πειραιά όπου με το ΠΑΜΕ θέλουν να αποκλείσουν από το συνέδριο του εργατικού κέντρου την ΠΝΟ .
Μάλιστα σε μια ανακοίνωσή της η ΔΑΚΕ μέμφεται τον ΓΓ του Εργατικού Κέντρου ...οτι πήγε στην ΓΣΕΕ να ζητήσει δανεικά να πληρώσει τους εργαζόμενους στο ΕΚ Πειραιά που είναι απλήρωτοι αρκετούς μήνες. Ενώ στην ΓΣΕΕ  λένε ότι έγινε μοίρασμα θέσεων εργασίας μεταξύ των συνδικαλιστικών παρατάξεων.

 papatzides team

Αλήτες, Ρουφιάνοι, Προδότες, Συνδικαλιστές

 κάθε εργάσιμη ημέρα 4.350 άνθρωποι απολύονταν!!!
ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΣ συνδικαλιστής;;;; 

Η ανεργία στην Ελλάδα αγγίζει το 27,2% - το υψηλότερο στην Ευρώπη – και 6 στους 10 άνεργους δηλώνουν ότι δεν έχουν δουλέψει για περισσότερο από ένα χρόνο. 
Εάν δεν αντιδράσουμε είμαστε χαμένοι από χέρι

 Σοκάρει ο χάρτης της ανεργίας στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία οι άνεργοι και μη οικονομικά ενεργοί πολίτες πλέον είναι περισσότεροι από τους απασχολούμενους. Συγκεκριμένα αυτοί που έχουν εργασία είναι 3.617.771, ενώ οι άνεργοι και μην οικονομικά ενεργοί 4.695.165.

Με το ποσοστό της καταγεγραμμένης ανεργίας τον Ιανουάριο να βρίσκεται στο 27,2% και τον αριθμό των ανέργων στο 1.348.742 αποδεικνύεται πως σε ένα χρόνο έχασαν τη δουλειά τους 281.048 εργαζόμενοι. Μόνο τον Ιανουάριο χάθηκαν 95.709 θέσεις εργασίας. Αυτό σημαίνει πως κάθε εργάσιμη ημέρα 4.350 άνθρωποι απολύονταν. 


Τα κομματόσκυλα, οι επαναστάτες συνδικαλιστές της αριστεράς απέδειξαν, για άλλη μία φορά, πως: ή είναι τελείως ανίκανοι και ξενο-μισθοδοτούμενοι ή υλοποιούν μεθοδικά τις πολιτικές αποφάσεις των κομμάτων με τρόπο που ξεπερνάει σε κτηνωδία και τα πλέον... μοβόρικα νεοφιλελεύθερα γεράκια.



πηγη

[VIDEO] ΤΟ 2009 ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ..!..ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ?

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ


Αυγερινός Κ.Χατζηχρυσός
Εχθές (Τετάρτη 21/2/2013) έγινε η καθιερωμένη απεργία και φυσικά ήταν καθήκον μας να είμαστε όλοι εκεί, σε κάθε απεργία σε κάθε μπλόκο, από την Κερατέα, στις Σκουρίες, τα δίκαια αιτήματα δεν αναιρούνται από τον κακό συνδικαλισμό.
Αλλά δεν είμαστε και αφελείς να πιστεύουμε ότι μια απεργία κάθε τρεις μήνες έχει κανένα όφελος πέρα από την προσωπική προβολή των βολεμένων συνδικαλιστών και την στήριξη του Καθεστώτος να κόβει μισθούς, να στέλνει κόσμο στα συσσίτια και να πουλάει την Δημόσια Περιουσία και τα παιδιά μας, για συμβολικό τίμημα στους εγχώριους Εργολάβους και στους αλλοδαπούς Γύπες.
Ο Παναγόπουλος υποκρίνεται ότι εκπροσωπεί τους Εργαζομένους, όταν (βίντεο) στην πραγματικότητα το 2009 εκπροσωπώντας το ΠΑΣΟΚ ζητούσε να απολυθούν !
follow Αυγερινός στο twitter.com/avgerinosx

ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΙΝΙΣΜΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΥΣ "ΗΓΕΤΕΣ" ΤΟΥΣ

Περίμεναν την τρόικα να έρθει στην Ελλάδα οι κοινωνικοί εταίροι για να ορίσουν την Τετάρτη την πρώτη συνάντηση προκειμένου να βρουν σημεία σύγκλισης στο μείζον θέμα του κατώτατου μισθού καθώς και του 13ου και 14ου. Η συνάντηση θα γίνει στα γραφεία της ΓΣΕΒΕ, μετά την πρωτοβουλία που πήρε ο πρόεδρος των επαγγελματοβιοτεχνών.

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ που υπερασπίζεται τον κατώτατο μισθό καταθέτει νέα πρόταση για πάγωμα των αυξήσεων των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων για την επόμενη διετία 2013-2014 για την οποία όμως δεν είναι αρμόδια να απαντήσει η ΓΣΕΕ.

Πάντως το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ εκτιμά ότι η πραγματική μείωση μισθών φτάνει πλέον στο 12% κατά μέσο όρο ενώ στελέχη της κυβέρνησης υποστηρίζουν σε δηλώσεις τους ότι το θέμα της μείωσης των αμοιβών έχει ήδη αυτορυθμιστεί από την αγορά εργασίας .

Από την πλευρά του ο υπουργός εργασίας Γ. Koυτρουμάνης δηλώνει ότι για πρώτη φορά όλα τα θέματα είναι ανοιχτά στο τραπέζι του διαλόγου ( κατώτατος μισθός , 13ος ,14ος,ωριμάσεις και ευελιξία) χωρίς κόκκινες γραμμές και εμφανίζεται συγκρατημένα αισιόδοξος ότι η ΓΣΕΕ θα αποδεχθεί το πάγωμα μισθών με αντίβαρο να περιοριστεί η αυθαιρεσία στην αγορά (πχ να εφαρμοστεί αυτόφωρη διαδικασία όταν δεν καταβάλλονται δεδουλευμένα) και να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας...

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ via eλληνικο φορουμ

ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ... οι αθόρυβοι συνεργοί στο έγκλημα!

Του Δημήτρη Τσιμούρα

Το τελικό σχέδιο ήταν καλά προμελετημένο. Η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι εκμεταλλεύτηκαν τις προσδοκίες και τα όνειρα ενός λαού για καλύτερες μέρες και υφάρπαξαν την ψήφο του. Από εκεί και πέρα όλοι,  όσοι συμμετείχαν  στην εφαρμογή του σχεδίου, ήταν στις θέσεις τους. Το αποτέλεσμα αγγίζει την… «τελειότητα»! Κατάφεραν σε τόσο λίγο χρόνο να πετύχουν τόσα πολλά! Είναι βέβαιο ότι «εταίροι», «σύμμαχοι», τρόικες,  εργολάβοι, ντόπιοι και ξένοι  τραπεζίτες τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση για αυτό το αποτέλεσμα, χωρίς βέβαια να σταματούν να απαιτούν τα πάντα. Αθόρυβοι συνεργοί στο μεγάλο έγκλημα, στο ξεπούλημα ενός λαού, της ίδιας της πατρίδας, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ  και ΑΔΕΔΥ.

Και βέβαια δεν είναι συνεργοί, σε αυτό το έγκλημα, μόνο οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές, που βρίσκονται στις ηγεσίες της  ΓΣΕΕ και  ΑΔΕΔΥ  και που είναι πρώτης γραμμής   στελέχη των κυβερνητικών κομμάτων  –από αυτά εξ άλλου  προτάθηκαν  γι  αυτές τις θέσεις-  αλλά  ολόκληρη  η πυραμίδα των κυβερνητικών και εργοδοτικών συνδικαλιστών, που με σχέδιο και πρόγραμμα στήριζαν τις     επιλογές των κυβερνήσεων  της τελευταίας τουλάχιστον εικοσαετίας  με τη γνωστή τους μέχρι στιγμής κατάληξη.    Ακριβώς  το ίδιο  κάνουν και τώρα. Πέρα από τις όποιες  φραστικές τους διαφοροποιήσεις, στην  ουσία υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται   όλες τις επιλογές της προηγούμενης και της σημερινής κυβέρνησης. Η τακτική του δούρειου ίππου είναι για αυτούς καθημερινή πράξη. Ελάχιστοι βέβαια είναι αυτοί που επί της ουσίας διαφώνησαν και κατέβηκαν από το… τραίνο! Οι υπόλοιποι είναι στις… θέσεις τους, «μάχιμοι»! Όχι φυσικά γιατί πιστεύουν ότι η κυβέρνηση παίρνει τα μέτρα για το καλό της πατρίδας και των εργαζομένων, των οποίων   υποτίθεται ότι τα συμφέροντα υπερασπίζονται –δεν είναι αφελείς οι άνθρωποι- αλλά γιατί έχουν βλέψεις  σε μερίδιο αντιπαροχής, ανάλογα με τη θέση και την… προσφορά του ο καθένας σε αυτό το απάνθρωπο σύστημα!  Αντιπαροχή που τους προσφέρεται αφειδώς από τους κυβερνώντες και την εργοδοσία ή διαφορετικά τη διεκδικούν και την παίρνουν!

Έχει αποδειχθεί κατ’ επανάληψη ότι ύστερα από μία απόφασή τους  για απεργιακή κινητοποίηση,   κατόπιν της πίεσης των εργαζομένων ή και… επετειακά,    ακολουθεί και η υπονόμευσή  της  από  τους ίδιους  που την αποφάσισαν! Για να βγάλουν  στη συνέχεια το συμπέρασμα… ότι οι εργαζόμενοι δεν ακολουθούν, άρα  είναι…μη  αποτελεσματικές και… άκαιρες οι κινητοποιήσεις!  Άλλες φορές αποφάσιζαν απεργίες, έχοντας  τη βεβαιότητα για την αποτυχίας τους,  κάτι που έχουν επαναλάβει όχι λίγες φορές, προκειμένου να απογοητεύσουν τους εργαζόμενους!  Έτσι οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, με αποκορύφωμα την τελευταία, συνεπικουρούμενες  στην ουσία  από τους… «υπερασπιστές»  των εργαζομένων, τη ΓΣΕΕ  και ΑΔΕΔΥ, αλλά και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, ελεγχόμενες από τους κυβερνητικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές, κατάφεραν να πάρουν πίσω εργατικές κατακτήσεις τουλάχιστον μισού αιώνα, με όλα τα συνεπακόλουθα  που είναι γνωστά σε όλους μας!

Σήμερα, κόντρα στα στημένα γκάλοπ, που δείχνουν  ότι  είμαστε… ευχαριστημένοι και ότι… εναποθέτουμε ελπίδες  στη συγκυβέρνηση  Παπαδήμου -ενός εκ των αρχιτεκτόνων της μέχρι τώρα τραγικής για τους εργαζόμενους πορείας-  ο λαός είναι «καζάνι που βράζει». Αυτό φαίνεται καθημερινά παντού. Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα από τη 48^ωρη γενική απεργία στις 19-20  Οκτώβρη, που αποφάσισαν  θέλοντας και μη οι εν λόγω οργανώσεις. Ίσως δεν περίμεναν τόση μεγάλη συμμετοχή, δεν περίμεναν ότι θα νεκρώσει όλη η Ελλάδα και ότι εκατοντάδες χιλιάδες    εργαζομένων θα διαδήλωναν στους δρόμους όλης της χώρας. Είναι γεγονός ότι αυτή η μεγαλειώδης   απεργία,  καθώς και οι λαϊκές εκδηλώσεις αντίστασης την ημέρα της 28^ης Οκτωβρίου  θορύβησαν  κυβέρνηση και «εταίρους» και τους ανάγκασαν να χρησιμοποιήσουν σχεδόν στο σύνολό τους, άρον-άρον,  τις… «χρυσές εφεδρείες» τους!  

  Οι αδρά αμειβόμενοι μεγαλοδημοσιογράφοι, που ανέλαβαν εργολαβικά   να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη, αυτοί, που έχουν σαν καθημερινό στόχο  το πώς θα πείσουν  το λαό να σκύψει το κεφάλι, προστατεύουν σαν κόρη οφθαλμού τις  ηγεσίες των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων, ΓΣΕΕ και  ΑΔΕΔΥ, τους… αθόρυβους  συνεργούς  στο μεγάλο έγκλημα(!), τους χρήσιμους και απαραίτητους   του συστήματος! Από την άλλη υποσκάπτουν, υπονομεύουν και συκοφαντούν με κάθε πρόσφορο μέσο τις ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις, που είναι και οι πραγματικοί αντίπαλοι των αφεντικών τους και εν γένει της άρχουσας τάξης.

 Αυτός είναι και ο λόγος που οι κάθε λογής εντεταλμένοι κονδηλοφόροι και τηλεπαρουσιαστές ασχολήθηκαν, όχι με τη μαζικότητα, την αποφασιστικότητα,  τον  παλμό,   και τα δίκαια αιτήματα  των  εκατοντάδων  χιλιάδων διαδηλωτών, αλλά με την… «κατάληψη» της πλατείας Συντάγματος από το ΠΑΜΕ, και    την περιφρούρηση του.  Και βέβαια δεν  είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι  εξίσωσαν θύτη και θύμα, επιτιθέμενο και αμυνόμενο  και φυσικά  απέφυγαν να θέσουν καίρια ερωτήματα, οι απαντήσεις των οποίων θα αποκάλυπταν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις ενοχές  της κυβέρνησης,  των συνοδοιπόρων της και των αφεντικών τους!

Φυσικά οι ηγεσίες της  ΓΣΕΕ  και ΑΔΕΔΥ, αλλά και άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού έχουν απόλυτη επίγνωση της κατάστασης, όπως και του ρόλου που οι ίδιες παίζουν. Αν όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν αποτελούν ισχυρό λόγο κήρυξης επαναλαμβανομένων γενικών απεργιών με συγκεκριμένο πρόγραμμα και στόχους, μέχρι να ανατραπεί αυτή η πορεία, τότε τι θα μπορούσε να αποτελέσει έναν τέτοιο λόγο; Και όμως οι εν λόγω συνδικαλιστικές ηγεσίες περί άλλων τυρβάζουν, γιατί ακριβώς   ξέρουν  ότι μια σειρά από τέτοιες κινητοποιήσεις, όχι μόνο θα είχαν υψηλή συμμετοχή και  επιτυχία, αλλά θα κλόνιζαν συθέμελα τις επιλογές των  κυβερνητικών εταίρων και θα τους ανέτρεπαν τα σχέδια. Όχι βέβαια λόγω των δικών τους ψευδεπίγραφων  και υποκριτικών αιτημάτων και του δικού τους «αγώνα», αλλά λόγω της μεγάλης συνεισφοράς, συνέπειας, μαζικότητας και αγωνιστικότητας    των ταξικών δυνάμεων, που συσπειρώνονται γύρω από   το ΠΑΜΕ και των καίριων αίτημά των τους,  έχοντας πάντα σαν  στόχο το ταξικό συμφέρον. Το σύνθημα  «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»  προκαλεί αλλεργία στους…  θεσμικούς «εκπροσώπους» των εργατών(!), καθώς και στην    άρχουσα τάξη  και  στα κόμματά της. Να, γιατί οι εκπρόσωποι του εργοδοτικού και  κυβερνητικού   συνδικαλισμού προσπαθούν πάση θυσία  και με κάθε κόστος να αποφύγουν την κήρυξη τέτοιων κινητοποιήσεων.

 Όλα τα παραπάνω δεν μπορούν και δεν έχουν δικαίωμα να τα αγνοούν  οι εργαζόμενοι,  που ακόμα τους ακολουθούν. Δεν μπορούν οι ίδιοι να ενισχύουν εκείνες τις δυνάμεις που λειτουργούν προδοτικά απέναντι στην τάξη, στην οποία  οι ίδιοι  ανήκουν. Δεν μπορούν οι ίδιοι να πριονίζουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται και να ψηφίζουν  τέτοιους «συνδικαλιστές» για εκπροσώπους τους! Όπως δεν μπορούν και αυτοί που διαφωνούν(;) να συμπορεύονται μαζί τους,  στο όνομα της όποιας…  ενότητας!

Το κείμενο αυτό γράφτηκε λίγο πριν οι εν λόγω ηγεσίες αποφασίσουν την 24^ωρη  απεργία της 1^ης Δεκέμβρη. Τίποτα όμως δεν αλλάζει την ουσία των όσων παραπάνω ελέχθησαν. Αν μπορούσαν να αποφύγουν μια τέτοια απεργία, θα το είχαν κάνει. Η πίεση όμως που δέχονται από τους εργαζόμενους είναι αφόρητη.   Η  24^ωρη γενική απεργία,  που από ανάγκη κήρυξαν,    δεν συνοδεύεται  από συγκεκριμένο πρόγραμμα συνέχειας,  αλλά από  ένα αόριστο… «ο αγώνας συνεχίζεται», τη στιγμή  που   βρισκόμαστε κυριολεκτικά μπροστά σε έναν    ορυμαγδό ανατροπών σε όλα τα μέτωπα Ούτε φυσικά στην ανακοίνωσή  τους δείχνουν την πραγματική αιτία  όλων αυτών, που δεν είναι άλλη από την  πολιτική  που  ασκούσανε και ασκούν  τα κόμματα, που εναλλάσσονται στην εξουσία  ή συγκυβερνούν. Πολιτική, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στηρίζουν  οι εν λόγω συνδικαλιστικές ηγεσίες.  Με  γενικόλογη αναφορά -και όχι φυσικά τυχαία-  αναγορεύουν  σαν βασική αιτία των όσων συμβαίνουν σήμερα το μνημόνιο, αποσιωπώντας έντεχνα την πατρότητά  του, όπως και τι προηγήθηκε  αυτού.  Ρίχνουν την ευθύνη στα… εργαλεία -ένα πολύ καλό εργαλείο   είναι  το μνημόνιο- και όχι στους κατασκευαστές και  χειριστές τους -τα κυβερνητικά κόμματα,  σε αγαστή συνεργασία με τους λεγόμενους… «εταίρους»-  τα  οποία, όσο μπορούν,   φροντίζουν να τα προφυλάξουν από την  οργή των εργαζομένων! Αν αυτοί οι κομματικοί μηχανισμοί της άρχουσας τάξης μείνουν ανέπαφοι, τότε τέτοιου είδους εργαλεία πολύ εύκολα μπορούν να κατασκευάζονται, άσχετα βέβαια με το τι όνομα θα δοθούν  σ’ αυτά!  

 Μεγάλη ευκαιρία, για να δοθεί ακόμη μια μεγαλειώδης απάντηση από τους εργαζόμενους σε όλους αυτούς, η  24^ωρη  απεργία της 1^ης Δεκέμβρη. Είναι επιτακτική ανάγκη  εκατοντάδες χιλιάδες εργατών και λαού να βγουν στους δρόμους, για να δημιουργήσουν αφενός σοβαρό ρήγμα στην πολιτική του μαύρου συνασπισμού των κομμάτων της άρχουσας τάξης και αφετέρου να ασκήσουν αφόρητη πίεση σε αυτές τις ηγεσίες, που προδίδουν κατ’ εξακολούθηση την εργατική τάξη,  κάνοντάς τους σαφές  ότι η μοναδική επιλογή που έχουν  είναι η συνέχιση των κινητοποιήσεων με  συγκεκριμένο  πρόγραμμα. Η πίεση που θα ασκηθεί σε όλους αυτούς θα είναι ακόμη μεγαλύτερη και τα αποτελέσματα του αγώνα πιο  ορατά, όταν οι απεργοί εργαζόμενοι πάρουν αγωνιστική θέση κάτω από τις σημαίες, τα πανό και τα  συνθήματα   των ταξικών δυνάμεων  του ΠΑΜΕ.

Βέβαια είναι σαφές ότι ο αγώνας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής, αυτής της καταστροφικής πορείας για τους εργαζόμενους και το λαό, είναι δύσκολος και θα έχει  διάρκεια. Οι  κυβερνητικοί και εργοδοτικοί συνδικαλιστές,   οι συνεργοί στο μεγάλο έγκλημα που συντελείται, προφανώς  υπονομεύουν αυτόν τον αγώνα, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους με το αζημίωτο στην άρχουσα τάξη.   Κατά συνέπεια βασική  και απαραίτητη  προϋπόθεση για την επιτυχία αυτού του αγώνα,  ενάντια σε αυτήν την πολιτική και τις βαριές   συνέπειές της,  είναι και  η αλλαγή των συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτή η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά και μόνο τους ίδιους τους  εργαζόμενους.

28/11/11

Η ΠΟΑΣΥ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ "ΠΑΙΔΙ" ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΗ ΕΙΣΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΘΑΨΙΜΟ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΑΣ !! Η ΠΟΑΣΥ ΣΥΝΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΤΟΥ benito!!!

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΑΣΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 55 ΕΤΩΝ

Αθήνα 13 Οκτωβρίου 2011

Αρ. Πρωτ.: 605/13/27α

Προς : 1) Τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστο ΠΑΠΟΥΤΣΗ

2) Τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων κ. Γεώργιο ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗ

Κοιν.: 1) Υφυπουργό Οικονομικών κ. Φίλιππο ΣΑΧΙΝΙΔΗ

2)Υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Μανώλη ΟΘΩΝΑ

3) Αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας Αντιστράτηγο κ. Ελευθέριο ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

4) Πρωτοβάθμιες Οργανώσεις

Αξιότιμοι κ.κ. Υπουργοί,

Είναι γνωστόν ότι η πρόσληψη και η εισαγωγή Αστυνομικών και Αξιωματικών στην Ελληνική Αστυνομία γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις, με κατάταξη ιδιωτών μέσω του αξιοκρατικού θεσμού των πανελλαδικών εξετάσεων και στην ηλικία των 18 ετών.

Αυτό έχει ως σημαντική συνέπεια οι περισσότεροι αστυνομικοί να συμπληρώνουν τον καταληκτικό χρόνο του εργασιακού τους βίου, δηλαδή 35 έτη Υπηρεσίας από την ημέρα κατάταξης τους στο Οργανισμό μας, στην ηλικία των 53 ετών και παρότι αν και ουσιαστικά και τυπικά έχουν πλήρη εργασιακό βίο, να μην θεωρείται αυτοδίκαιη η λύση της εργασιακής τους σχέσης . Θα πρέπει δε επιπρόσθετα να σημειώσουμε ότι στην προαναφερόμενη ηλικία των 53 ετών κατά την οποία θα συνταξιοδοτηθούν, έχουν συμπληρώσει 40 ασφαλιστικά έτη, καθώς καταβάλλουν επιπρόσθετο υποχρεωτικό ασφάλιστρο λόγω της υποχρεωτικής παροχής έκτης ημέρας εργασίας την εβδομάδα, δηλαδή ουσιαστικά θα έχουν συνεισφέρει πολλαπλά χρόνια στο ασφαλιστικό μας σύστημα.

Με τις διατάξεις της παραγράφου 10 του άρθρου 1 του σχεδίου νόμου με τον τίτλο «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο – βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012 -2015», διαπιστώθηκε ότι εμπίπτουν στην διάταξη αυτή και οι Αστυνομικοί που δεν έχουν συμπληρώσει το 55ο έτος της ηλικίας τους αναφορικά με την περικοπή της κύριας σύνταξης που λαμβάνουν σε ποσοστό 40% για το τμήμα άνω των 1000€.

Για μια ακόμα φορά δυστυχώς διαπιστώνουμε, ότι δεν λαμβάνεται υπ' όψιν η ιδιαιτερότητα της ηλικίας εισαγωγής των Αστυνομικών στην Ελληνική Αστυνομία ,ηλικία που η ίδια η Πολιτεία έχει θεσμοθετήσει και επιβάλλει, να μην αναγνωρίζεται η ολοκλήρωση του εργασιακού βίου των Αστυνομικών με την συμπλήρωση πέραν του δέοντος των ασφαλιστικών ετών, να μην λαμβάνεται υπ' όψιν η συνεισφορά των ετών στο ασφαλιστικό σύστημα αλλά συλλήβδην να περικόπτεται εκ νέου το εισόδημα των συνταξιούχων Αστυνομικών.

Η Ομοσπονδία μας δεν επιθυμεί και δεν προτείνει να υπάρχει καμία ιδιαίτερη μεταχείριση ή εξαίρεση των αστυνομικών σε σχέση με τους άλλους εργαζόμενους και συνταξιούχους στην χώρα μας. Πιστεύουμε όμως ότι μια δίκαιη Πολιτεία, έχει χρέος να επιφυλάσσει την ίδια μεταχείριση και αντιμετώπιση σε όλους τους εργαζόμενους.

Για τους λόγους αυτούς, σας προτείνουμε την ακόλουθη προσθήκη- τροποποίηση του αρθ. 1 § 10 του προαναφερόμενου Σχεδίου Νόμου:

«Οι αποστρατευθέντες από τα Σώματα Ασφαλείας, ανεξάρτητα εάν έχουν παραιτηθεί ή αποστρατευτεί με απόφαση της Υπηρεσίας τους, αλλά έχουν συμπληρώσει 35 ασφαλιστικά έτη και ανεξάρτητα εάν αυτά είναι πραγματική υπηρεσία ή εμπεριέχει και τα πέντε μάχιμα χρόνια ασφάλισή ς τους και δεν έχουν συμπληρώσει το 55ο έτος της ηλικίας τους, εντάσσονται από την 1/1/2011 στη μείωση της μηνιαίας κύριας σύνταξης σε ποσοστό 20% για το ποσό που υπερβαίνει τα 1200 €».

 

ΣΧΟΛΙΟ ΛΗΜΕΡΙ: ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ Η ΕΛΑΣ ΑΝΈΚΑΘΕΝ ΚΑΙ ΠΡΟ ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΊΗΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗ ΗΤΑΝ "ΦΤΗΝΙΑΡΙΚΗ" ΚΑΙ ΠΙΑΣΩΚΩΛΗΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΕΞΟΥΣΙΑ !! ΤΑ "ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ" ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝΥΦΑΣΜΕΝΑ ΜΕ ΤΑ ΔΗΘΕΝ " ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ" ΤΩΝ ΣΠΙΟΥΝΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΩΝ ΤΗΣ 

 

ΣΧΕΤΙΚΟ: ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ 50% ΣΤΑ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ !! ΤΩΡΑ Η ΕΛΑΣ ΑΠΟ 3.60 ΘΑ ΞΥΛΟΦΟΡΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΕ 0.60!!!! ΣΤΗΝ ΕΛΑΣ ΠΑΝΤΑ ΗΤΑΝ ΦΤΗΝΙΑΡΗΔΕΣ . ΔΕΝ ΘΑ ΞΙΝΙΣΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙ Ο benito

Έντερα μάχονται, αλλ' ού διασπώνται.

Αρχαία  Ελληνική γραμματεία

(Στα σπλάχνα ανήκουν και τα έντερα)

 

Ο συνδικαλιστής, όταν  "μαμούσε κι' έδερνε" με τους διακόπτες κι ο υπουργός, της κυβέρνησης που "τώρα μαμεί και δέρνει", τους μισθούς.

Ο ένας μας "άλλαζε τα φώτα" με τα χεράκια του κι ο άλλος μας τ' αλλάζει με τα ματ ακια του.

Έξω ρε απ' την παράγκα της ΔΕΗ και των άλλων εταιρειών του δημοσίου.  

Όλες οι συνδικάλες ποτέ δεν έπαψαν να είναι σε "εντεταλμένη υπηρεσία",  της εκάστοτε κυβέρνησης.

Ξυπνάτε εργαζόμενοι που όταν σας δίνουν μισό κιλό "σανό"  παραπάνω,  δοξάζετε-ωσαννά στους απόφοιτους της "τεμπελχανικής" σχολής  της ΓΣΕΕ.

 

Εδώ και τώρα "κάντε τους έξωση"....

 

ΓΔ

Τι κάνουν οι συνδικαλιστές; Π.χ. της ΔΕΗ;

Παρακολουθώ με περισσεία προσοχή και σιωπή διαλόγους στους χώρους και στα πλαίσια της αντίστασης.
Μια "δογματική" παρατήρηση: Δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα, χρησιμοποιώντας τον τρόπο σκέψης που το δημιούργησε. (Εinstein)
Για να το κάνω πιο συγκεκριμένο, θα προσπαθήσω να δώσω ένα "παράδειγμα":
"Κρατικοποίηση ή ιδιωτικοποίηση;" Ένα από τα πολλά ψεύτικα διλήμματα, που αναπαράγει το αριστεροδεξιό και ενιαίο καθεστωτικό σύστημα.
Αν π.χ. τα σωματεία της ΔΕΗ ξεκινούσαν διαδικασία συμβολικής και πραγματικής αυτοδιαχείρισης της ΔΕΗ, αντί να κλείνουν διακόπτες, θα έδιναν το έναυσμα για μια άλλη σκέψη και δράση. Η ουσία δεν βρίσκεται στο αποτέλεσμα, αλλά στη διάδοση ενός άλλου τρόπου διαχείρισης και στην ενεργοποίηση πολλών - πολλών πολιτών, στέλνοντας μήνυμα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Και πάει λέγοντας.
Η ουσία βρίσκεται στην ανάδειξη, προώθηση, διάδοση και τελικά τη συμμετοχή σε έναν άλλο τρόπο σκέψης και δράσης.
Στη δημοκρατία, δεν υπάρχει η έννοια του "κράτους" ή της "αγοράς", σαν ξεχωριστές οντότητες. Δεν υπάρχει ούτε κράτος ούτε αγορά.  Υπάρχει δημοκρατία. Κι αυτή δεν είναι ο σκοπός. Είναι το μέσο. Σκοπός είναι η ελευθερία και η ευτυχία. Ατομική και συλλογική, αδιαίρετες, ξεχωρισμένες και συνυφασμένες. Είναι όλα μέρος μιας απελευθερωτικής για τον άνθρωπο διαδικασίας.
Η ουτοπία είναι ρεαλισμός.
Στην ουτοπία πρέπει να δίνουμε τόπο. Στη δημοκρατία πρέπει να δίνουμε , σιγά - σιγά, σχήμα, μορφή και πρόσωπο. Σε κάθε έκφραση της ζωής μας.
Μήπως, τελικά, ο συνδικαλισμός είναι μέρος του προβλήματος, όπως και τα κόμματα;
Μήπως το πρόβλημα είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε;

YΓ.
Τα ίδια ισχύουν για τις απειλούμενες ΔΕΚΟ, τράπεζες, νερό, δήμους κλπ.  Κάλεσμα για Αυτοδιοίκηση , Αυτοδιαχείριση. Κάλεσμα για υπεράσπιση, ενίσχυση και δημιουργία ενός πραγματικά δημόσιου χαρακτήρα των βασικών κοινωνικών λειτουργιών. Είμαστε πολλοί. Είμαστε παντού.  Θέλουμε; Θέλουν;
Από τις πλατείες στις τράπεζες και στα δημόσια αγαθά.  Διαλέγουμε ποια κλείνουμε και ποια κρατάμε για δικά μας. Υπάρχει άλλη πρόταση; Να τη συζητήσουμε. Όλα ανοιχτά. Όλα παίζουν. Κι εμείς μαζί. Τα δικά μας παιχνίδια.
ithacanet.

ΠΡΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΔΕΚΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ: " ΜΕ 75000 ΑΠΟΛΥΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΙΣ ΗΔΗ ΚΑΡΤΑΤΙΜΕΝΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ..ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ...ΑΛΗΤΑΡΑΔΕΣ"

ΣΧΕΤΙΚΟ: ΕΝΑ "ΠΟΥΛΑΚΙ" ΜΑΣ ΕΙΠΕ:"...... ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΛΙΣΤΕΣ ΜΕ 75000 ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΕΚΟ..."... ??????

Ελλάδα: Συνδικαλισμός «Σοβιετικού» Τύπου;

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

(Για το μέγεθος του κειμένου ζητώ την κατανόησή σας…)

Οι σκέψεις που παραθέτω γεννήθηκαν και ενισχύθηκαν εδώ και αρκετά χρόνια ως προβληματισμός από τα δρώμενα των ηγετών του ελληνικού Συνδικαλισμού αλλά τις καταθέτω σήμερα με αφορμή 2 μεγάλης σημασίας πρόσφατων γεγονότων:

Πρώτον, της συμπεριφοράς και των ανακοινώσεων του Προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ κ Φωτόπουλου στο θέμα της «πώλησης μέρους της ΔΕΗ» και,

Δεύτερον με την απίστευτα ισχνή, χωρίς παλμό και δυναμισμό παρουσία της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και των Προέδρων τους στον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 2011, που συνέπεσε με την ΠΡΩΤΗ επέτειο της παρουσίας της Τρόικα στην Πατρίδα μας…

Για τον οποιονδήποτε σοβαρό μελετητή της εξελικτικής πορείας του Παγκόσμιου Συνδικαλιστικού Κινήματος θα αποτελούσε ένδειξη αφελούς ανωριμότητας, εάν όχι και απόδειξη ύποπτης μυωπικής θεώρησης, η παραγνώριση των αγώνων και των θυσιών μυριάδων ανώνυμων και επώνυμων συνδικαλιστών για τη γενική βελτίωση των συνθηκών εργασίας και απασχόλησης, αύξηση των μισθών και αποδοχών καθώς και θεσμικών απολαβών των εργαζομένων σε όλες τις χώρες του πλανήτη μας και ιδιαίτερα χωρών της Ευρώπης και της Β. Αμερικής.

Το καπιταλιστικό σύστημα περιέχει στην δομολειτουργική του οντότητα εσωτερικές αντιφάσεις οι οποίες, εσφαλμένα είχε υποθέσει ο Κ. Μαρξ, οδηγούν στον αφανισμό του. Τελικά, όμως, οι πραγματικότητες του τέλους του 20^ου και της αρχής του 21ου αιώνα οδηγούν στην μεταλλαγή του σε νέο-καπιταλιστικό, νεοφιλελεύθερο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα που το χαρακτηρίζει ο Κρατικός παρεμβατισμός που λειτουργεί σε παράλληλη πορεία με τον ισχυρό Συνδικαλισμό.

Σε Δυτική Ευρώπη, Βόρια Αμερικής, Ιαπωνία, Αυστραλία και αλλού οι κατακτήσεις των εργαζομένων έφτασαν να ξεπερνούν σημαντικά τα "οράματα" και των πλέον ουτοπιστικών απο κοινωνικούς ρεφορμιστές, φιλοσόφους, κοινωνιολόγους και οικονομολόγους του 18ου, 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Σε αντίθεση με τις ΠΕΝΙΧΡΕΣ κατακτήσεις των εργαζομένων σε χώρες όπου το ισχύον κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικό καθέστώς ήταν μέχρι και την κατάρευσή του Τείχους το 1989 Κομμουνιστικό ή, σε διπλωματική γλώσσα Μαρξιστικό- Σοσιαλιστικό.

Η Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία επέβαλε την άποψη ότι τα εργατικά Συνδικάτα, και γενικότερα ο Συνδικαλισμός δεν είναι σε θέση να επιλύσει τα προβλήματα των εργαζομένων εφόσον υπάρχει και λειτουργεί ως μία διάσταση του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος. Ενόσω τα μέσα παραγωγής, και κατά συνέπεια οι Δομές ενός κοινωνικού συστήματος ελέγχονται από την "καπιταλιστική ολιγαρχία" τα Συνδικάτα είναι υποχρεωμένα να περιορίζουν τις δραστηριότητές τους σε μιά σειρά "αμυντικών"ενεργειών που στοχεύουν στην άμβλυνση της καταπίεσης και της κατάχρησης των εργαζομένων από το κεφάλαιο.

Στο Weltanschauung, στην κοσμοθεωρία δηλαδή του Λένιν το προβάδισμα του αγώνα για την ΑΛΛΑΓΗ ανήκει,λογικά, στο Συνδικαλιστικό Κίνημα και ο ηγετικός του ρόλος αποτελεί το πλαίσιο αναφοράς των ηγετικών στελεχών του Συνδικαλισμού. Το Κομουνιστικό Κόμμα, το οποίο για τον Λένιν αποτελούσε την "ψυχή, την κινητήρια δύναμη της αλλαγής" με την κατάλληλη ευκαιρία θα χρησιμοποιούσε το Συνδικαλιστικό Κίνημα για την " ανατροπή και εξολόθρευση " του καπιταλιστικού κοινωνικο-οικονομικού συστήματος και μαζί του κατεστημένου που το ελέγχει.

Ο Συνδικαλισμός δεν αποτελούσε για τον Λένιν, και άλλους Μαρξιστές, απλά και μόνο "θεμιτό" αλλά "αναγκαίο μέσο" εφόσον η κοινωνικο-οικονομική Δομή ενός κοινωνικού συτσήματος είναι καπιταλιστική. Επιπρόσθετα για τον Λένιν

"...Τα Συνδικάτα δεν αρμόζει να ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με τον μετωπικό αγώνα ενάντια στο Κεφάλαιο αδιαφορώντας για ότι αφορά το πολιτικο-μορφωτικό κίνημα των εργαζομένων τάξεων. Δεν φτάνει να επιδιώκουν περιορισμένους στόχους αλλά πρέπει να αγωνίζονται και για την καθολική απελευθέρωση των καταπιεζόμενων εργαζομένων.Εφόσον ο οικονομικός αγώνας τους θεωρείται ανεπαρκής, τότε απογυμνώνεται από κάθε σοσιαλιστική έννοια..."

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα στην Μαρξιστική θεωρία αποτελεί ένα πολύ αποτελεσματικό όπλο στη διαδικασία διάβρωσης και ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος. Φυσικά κάτω από το πρίσμα αυτής της θεώρησης είναι από τη μιά λογικό να υποθέσει κανείς ότι το Κ.Κ. κάθε χώρας επιθυμεί την άλωση του οικείου Συνδικαλιστικού Κινήματος, και από την άλλη "παράλογο" να αντιπαρατίθεται κανείς στις κάθε είδους συνδικαλιστικές δραστηριότητες με «αντικομμουνιστικό μένος...»

Ο Συνδικαλισμός, ξέχωρα από τις χώρες στις οποίες μέχρι και την ημέρα της κατάρρευσης της Κεντρικής εξουσίας ταυτιζόταν με το Κομμουνιστικό Κόμμα απετέλεσε μιά υγιά παρέμβαση στις ποικίλλες και συχνά ασύδοτες προσπάθειες ατόμων και ομάδων για μεγιστοποίηση των κερδών τους " σε βάρος των εργαζομένων..."

Τα πλέον φανερά δείγματα υγιούς Συνδικαλισμού τα έχουμε στις χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

Αντιθέτως τα πλέον τρανταχτά δείγματα αποποίησης και κατάχρησης του Συνδικαλιστικού Κινήματος είχαμε στις χώρες όπου η Κομμουνιστική επανάσταση έφερε στην εξουσία τον κυρίαρχο λαό, κατά την Μαρξιστική ορολογία, «το προλεταριάτο...»

Τρότσκυ και Λένιν πίστευαν ότι «…κάθε δουλειά αποτελεί κοινωνικά καταναγκαστικό έργο. Ο άνθρωπος πρέπει να εργάζεται για να μην πεθάνει. Βασικά δεν θέλει να εργάζεται. Αλλά η οργάνωση της κοινωνίας τον πειθαναγκάζει, τον ωθεί μαστιγώνοντάς τον προς αυτήν την κατεύθυνση. Η νέα, σοσιαλιστική κοινωνία διαφέρει από την κλασσική καπιταλιστική κοινωνία ακριβώς επειδή στο δικό μας σύστημα η εργασία γίνεται για τη βελτίωση του κοινωνικού συνόλου και συνεπώς εμείς δεν χρειαζόμαστε παπαδίστικες ή θρησκευτικές, φιλελεύθερες ή Μενσεβικικές συνταγές για την αύξηση της παραγωγικής δραστηριότητας (της παραγωγικότητας) του προλεταριάτου..."

Μετά την επικράτηση της επανάστασης τα Συνδικάτα θα έπρεπε να δηλώσουν υποταγή στο Κόμμα και να το βοηθήσουν στην ολοκλήρωση του έργου καθώς το Κόμμα θα άλλαζε τους στόχους του ριζικά μεταβάλλοντάς τους από την "υπονόμευση" και την "αντιστράτευση" του απάνθρωπου-καταχρηστικού Καπιταλιστικού Συστήματος στη θεμελίωση, στην Δόμηση του ωραίου «ουτοπιστικού» Σοσιαλιστικού συστήματος.

Αλήθεια τί πιό όμορφο θα μπορούσε να ζητήσει ο κάθε εργαζόμενος στις αρχές του 20ου αιώνα ή ακόμη και σήμερα;

Ο Λένιν είχε υποστηρίξει ότι ακόμα και μετά την πλήρη επικράτηση της κομμουνιστικής επανάστασης τα Συνδικάτα θα έπρεπε να συνεχίσουν τον διπλό αγώνα τους και συγκεκριμένα να προφυλάξουν τα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων και να προωθήσουν τα συλλογικά συμφέροντά τους πολεμώντας ενάντια στο «Γραφειοκρατικό Κατεστημένο» και τις υπερβολικές απαιτήσεις του.. Φυσικά κάποια δεδομένη στιγμή τα Συνδικάτα θα συγχωνευθούν στον Κρατικό μηχανισμό του Κόμματος καθιστάμενα ένα από τα κύρια όργανα δράσης του, αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη για το τεράστιο έργο της θεμελίωσης των νέων δομών της Οικονομίας...

" Στη σοσιαλιστική μας κοινωνία τα Συνδικάτα έχουν χάσει την ταυτότητά τους με βάση τον ταξικό οικονομικό αγώνα αλλά με κανένα τρόπο δεν έχασαν και δεν θα χάσουν για πολλά χρόνια τη βάση τους ως όργανα ενός αταξικού, αλλά οπωσδήποτε οικονομικού αγώνα στις διαστρεβλωτικές τάσεις του ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ των Σοβιέτ, για την προστασία των υλικών και πνευματικών δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού χρησιμοποιόντας μέσα και μεθόδους που βρίσκονται εκτός του ρεπερτορίου και των μηχανισμών και διαδικασιών του Γραφειοκρατικού κατεστημένου..."

Αντίθετα με τις απόψεις Λένιν και Τρότσκυ ο Στάλιν και η ομάδα του (αφού «χάθηκαν» οι άλλοι δύο τηε ΤΡΙΑΔΑΣ που έκανε τυην Επανάσταση)

Προχώρησαν στην πλήρη και απρόσωπη καθυπόταξη των ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ στον κομματικό μηχανισμό του ΚΚ της ΕΣΣΔ.

Την ίδια εποχή που στις χώρες της Δύσης το Συνδικαλιστικό Κίνημα πραγματοποιούσε δραματικές και κοσμοϊστορικές κατακτήσεις " εν ονόματι των εργαζομένων " καθοδηγούμενο κατά κύριο λόγο αλλά όχι αποκλειστικά από σοσιαλιστικά στελέχη [ όπως τους Sidney και Beatrice Webb στην Αγγλία, και άλλους Φαμπιανούς σοσιαλιστές στη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, τη Σκανδιναβική χερσόνησο, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά ] στη Μητρόπολη του Μαρξιστικού " οράματος " στην Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών το Συνδικαλιστικό Κίνημα μετουσιωνόταν σε μιά ακόμη αυστηρά ελεγχόμενη και προσκετικά προγραμματιζόμενη δραστηριότητα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ των Σοβιέτ.

Σε τελική ανάλυση τα Συνδικάτα, όπως και κάθε άλλη κοινωνική ή πολιτιστική οργάνωση στην ΕΣΣΔ ελέγχονταν από το Κόμμα και κατά συνέπεια ήταν «ελεύθερα να δραστηριοποιηθούν» μόνο στο μέτρο που το Κόμμα το επέτρεπε….

Στην περίπτωση των Προέδρων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ είναι, νομίζω εκτός εάν κάνω λάθος, εμφανής, εάν όχι η ΥΠΟΤΑΓΗ τουλάχιστον η «συμπόρευση», με τις επιθυμίες της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στα σπλάχνα του οποίου ανήκουν…Στην περίπτωση του προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ τα πράγματα αλλάζουν!

Με άλλα λόγια εύκολα διαπιστώνει κανείς από τις πράξεις και τις…απουσίες των Συνδικαλιστικών οργανώσεων ότι το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε να εδραιώσει στην Ελλάδα Συνδικαλισμό «Σταλινικού τύπου» όπου το Κόμμα ελέγχει πλήρως τα Προεδρεία ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ/ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ…

Ο Πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ κ Φωτόπουλος ξαφνιάζει με την ΑΝΥΠΟΤΑΞΙΑ του διαφοροποιούμενος από τους κκ Παπασπύρο, Πολυζωγόπουλο, εκτός εάν συμβαίνει «κάτι άλλο» που τώρα ΔΕΝ είναι κατανοητό;

Είναι πιθανό κάποιοι να με εγκαλέσουν και να ερωτήσουν «γιατί χώνω τη μύτη μου στα ελληνικά Συνδικαλιστικά θέματα;»

Θα δώσω απάντηση σε μια τέτοια πιθανή ερώτηση παραθέτοντας ένα μικρό μέρος μιάς έντονα "διαφωτιστικής" συζήτησης ανάμεσα στον Νικήτα Κρούστσεφ και τον Γουώλτερ Ρώυτερ που έγινε κατά τη διάρκεια δεξίωσης που έδωσαν Αμερικανοί Συνδικαλιστές πριν 50 χρόνια προς τιμή του τότε Αρχηγού της ΕΣΣΔ που επισκεπτόταν τις ΗΠΑ:

Ρώυτερ: Πώς μπορεί ο Σοβιετικός εργαζόμενος να βρεί το δίκαιό του όταν αδυνατεί να απεργήσει ή και να διαμαρτυρηθεί δημόσια;

Κρούστσεφ: Μέσα από το Συνδικάτο του.

Ρώυτερ: Μα το Συνδικάτο σας είναι μιά προέκταση της Κυβέρνησης των Σοβιέτ...Διαφωνεί ποτέ το Συνδικάτο με την Κυβέρνηση; Μπορείτε να μας αναφέρετε ΕΝΑ ΜΟΝΟ παράδειγμα όπου κάποιο από τα Συνδικάτα σας διεφώνησε με την Κυβερνητική σας πολιτική;

Κρούστσεφ: Γιατί χώνετε τη μύτη σας στις υποθέσεις μας;

Δώρα 22 εκ. ευρώ της Αννας Νταλάρα στους συνδικαλιστές! Ετσι εξηγείται γιατί μουγκάθηκαν

Η αρμόδια για την εργασία ……

υφυπουργός στην εποχή του ΔΝΤ υπέγραψε υπερωρίες έως και 40 ωρών ανά μήνα που θα κοστίσουν 2,7 εκατ. ευρώ μέσα στο 2011 αλλά κι επιχορηγήσεις 19,2 εκατ. ευρώ στα Σωματεία των εργαζόμενων.

Την στιγμή που το σύνολο του ελληνικού λαού καλείται σε αιματηρές θυσίες, άθικτα παραμένουν τα οικονομικά προνόμια που απολαμβάνουν από τον κρατικό προϋπολογισμό οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Κι αυτό μάλιστα δια χειρός της αρμόδιας υφυπουργού Εργασίας κας. Άννας Νταλάρα. Όπως σήμερα παρουσιάζουμε ούτε λίγο, ούτε πολύ 19,2 εκατ. ευρώ θα δαπανηθούν συνολικά σε επιχορηγήσεις προς τις εργατοϋπαλληλικές οργανώσεις μέσα στο 2011 από το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Προστασίας με υπογραφή της κυρίας υφυπουργού. Πρόκειται για χρήματα που θα διανεμηθούν στις διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις όπως είναι για παράδειγμα ο Σύλλογος Υπαλλήλων υπουργείου Εργασίας ή ο Πανελλήνιος Σύλλογος προσωπικού εργατικής Εστίας. Κοινώς η κυβέρνηση δια χειρός της υφυπουργού κας Άννας Νταλάρα για να διατηρεί κοινωνικές ισορροπίες και να μην δει τη συμμετοχή κι άλλων συνδικάτων στις κινητοποιήσεις και τις ογκούμενες πορείες διαμαρτυρίας για το Μνημόνιο, από την πίσω πόρτα δεν φείδεται να δώσει πολύ χρήμα κι ας ζητά κατόπιν θυσίες από τον υπόλοιπο λαό για «συμμάζεμα του Κράτους». Θα πρέπει να τονίσουμε πως οι πόροι αυτοί διαχειρίζονται από συγκεκριμένα πρόσωπα όπως ο γνωστός για τις σχέσεις του με το κυβερνών κόμμα πρόεδρος των εργαζόμενων στο υπουργείο Εργασίας κ. Ηλίας Κιούλος. O Γορτύνιος συνδικαλιστής μάλιστα συμμετέχει ενεργά σε πολιτικές εκδηλώσεις υποψηφίων βουλευτών της ιδιαίτερης πατρίδας του ενώ αποτελεί σύμφωνα με πηγές τον «κυματοθραύστη» της κάθε πολιτικής ηγεσίας στον τομέα ευθύνης του.
iefimerida.gr

Είναι δυνατόν αυτή η είδηση να αληθεύει;Από τη μία ξεζουμίζουν τους Ελληνες εργαζόμενους και συνταξιούχους,ακούμε για νέα μέτρα και φορολογίες κι από την άλλη δίνουν αφειδώς χρήματα δια της πλαγίας οδού στους συνδικαλιστές ώστε να κρατάνε το στόμα τους κλειστό;
Ακόμα και το πενιχρό επίδομα του ΟΑΕΔ σκέφτονται να περικόψουν,τα φαρμακεία και οι προμηθευτές των νοσοκομείων είναι απλήρωτοι με αποτέλεσμα την απίστευτη ταλαιπωρία ασφαλισμένων και αρρώστων κι αυτοί βουλώνουν στόματα από το παράθυρο;Σήμερα κιόλας να διευκρινιστεί τι είδους παροχές είναι αυτές προς τις συνδικαλιστικές οργανώσεις κι αν υπάρχει έστω και δόση αλήθειας στο δημοσίευμα να ξεκουμπιστούν όλοι τους!

zeidoron.

Ψάχνουν κορόιδα και πρέπει να πάρουν «πληρωμένη» απάντηση

«Προσπεράστε τις συμβιβασμένες κομματικές συνδικαλιστικές ηγεσίες»Στέλνουν στην ανεργία 
τους εργαζόμενους του κλάδου.

Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα που αποδεικνύουν πως οι κομματική συνδικαλιστές της τυπογραφίας, υπήρξαν οι σκαπανείς του κομματικού συστήματος για την διάλυση των τυπογραφείων και οι εγγυητές της αποτελεσματικής σχέσης του οπορτουνισμού με τους εργαζόμενους. Υπήρξαν και πολλά άλλα. Φορείς του κομματικού νεοπλουτισμού. Υποκριτές, που έβλεπαν τους αγώνες ως τραμπολίνο που τους πέταγε ψηλά στην κομματική ιεραρχία.

Και βέβαια ψεύτες, εκμεταλλευτές της αγωνίας και μάστορες της κρυφής συνδιαλλαγής. Για την συμπεριφορά των σημερινών κομματικών συνδικαλιστών του κλάδου απέναντι στους εργαζόμενους δεν χρειάζεται να γράψει κανείς πολλά κλικ εδώ και κλικ εδώ. Είναι πλέον τεκμηριωμένο και γνωστό ότι κύριοι υπεύθυνοι για την άθλια κατάσταση, οικονομική και άλλη, που επικρατεί στη χώρα είναι οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές.
Τι κάνουν, λοιπόν, οι συνδικαλιστές;

Σύμφωνα με τη θεωρία η δουλειά των συνδικαλιστών είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και η προστασία τους από τις αυθαιρεσίες του εργοδότη. Σύμφωνα, όμως, με την εμπειρία η δουλειά των συνδικαλιστών είναι η προστασία των συντεχνιακών κομματικών συμφερόντων και η προώθηση των δικών τους προσωπικών φιλοδοξιών. Ενας θέλει να διατηρήσει την εξουσία που έχει και να ανέλθει συνδικαλιστικά. Αλλος θέλει να γίνει βουλευτής(ο γνωστός ΒΟΥΛΕΥΤΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΉΣ).  Αλλος θέλει να ανέβει στην κομματική ιεραρχία. Αυτές είναι θεμιτές φιλοδοξίες, όχι όμως όταν επιδιώκονται εις βάρος των εργαζομένων, όπως συμβαίνει στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες.

Σε πολλές περιπτώσεις η απερισκεψία και η σκόπιμη κακή πολιτική των συνδικαλιστών έχουν αποτελέσματα που θίγουν άμεσα τα συμφέροντα των εργαζομένων τα οποία υποτίθεται ότι προωθούν και τους οδηγούν στην απόλυση και την ανεργία.. 
Δυστυχώς οι εργαζόμενοι σήμερα όσο ποτέ έχουν τεράστιες προκλήσεις να αντιμετωπίσουν και οι κομματική συνδικαλιστές είναι αμήχανοι μπροστά στη διαμορφωθείσα κατάσταση. Ίσως είναι η ώρα να ξαναδούν τι ζητάνε, να ανανεωθούν τα πρόσωπα και να εκφράσουν έναν σύγχρονο λόγο Θα το τολμήσουν;
Κίνημα Τυπογράφων

Δύναμη αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης

www.typografeio.blogspot.com
--  

Προδοτική τακτική φθοράς απ’ τους συστεμικούς συνδικαλιστές.

Ο Κλεισθένης γράφει.

Το σύστημα εξουσίας χρησιμοποιεί κατά κόρον τον κοινωνικό αυτοματισμό για να αμυνθεί και να μειώσει την αποτελεσματικότητα των λαϊκών αντιδράσεων στην λαίλαπα των αντιλαϊκών μέτρων που επιβάλει η υπερκυβέρνηση της τρόικα μέσω της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και των εξαπτερυγών της.

Σ’ αυτή την τακτική προσανατολίζεται και η προδοτική συνδικαλιστική ηγεσία.

Όταν απεργεί ή διαδηλώνει μία κοινωνική ομάδα οι ψευτοσυνδικαλιστές φροντίζουν να είναι μόνη της αποφεύγοντας να προγραμματίσουν παράλληλες κινητοποιήσεις άλλων κοινωνικών ομάδων έτσι ώστε τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ να παρουσιάζουν τους δήθεν δυσαρεστημένους και ταλαιπωρούμενους πολίτες από τις απεργίες.

Η επίθεση κατά της Ελληνικής κοινωνίας είναι πολύπλευρη αφορά όλους τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους.

Η απάντηση σε μια τέτοια επίθεση θα έπρεπε να είναι μια γενική απεργία όλων. Κάτι τέτοιο φυσικά θα ήταν εφικτό μόνο αν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είχαν την θέληση να συντονιστούν με σκοπό την μαζικοποίηση των αντιδράσεων.

Η υπό την τρόικα κυβέρνηση εντέχνως στοχοποιεί μία-μία τις κοινωνικές ομάδες φέρνοντας τα νομοσχέδια που τις αφορούν ένα-ένα.

Όταν για παράδειγμα έφερε το νομοσχέδιο για τους φορτηγατζήδες οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες αν και ήξεραν ότι σε λίγο θα ερχόταν νομοσχέδιο και γι’ αυτές δεν αντέδρασαν, υποστηρίζοντας σθεναρά τον απεργιακό αγώνα των φορτηγατζήδων, μιας και οι συνδικαλιστές δεν πρότειναν κάτι τέτοιο.

Στο επόμενο νομοσχέδιο που αφορούσε άλλη κοινωνική ομάδα οι συνδικαλιστές των φορτηγατζήδων έβαλαν την ουρά στα σκέλια και φυσικά ούτε σκέψη για κινητοποιήσεις και συμπαράσταση στην πληττόμενη ομάδα.

Η λογική των ψευτοσυνδικαλιστών που δυστυχώς γίνεται και αποδεκτή απ’ τα μέλη των οργανώσεων είναι «τι μας νοιάζει τι θα γίνει με τους άλλους, εμείς παλεύουμε για τα δικά μας δικαιώματα».

Οι μαγαζάτορες και οι εμπορικοί σύλλογοι όχι μόνο δεν συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις αφού και οι ίδιοι πλήττονται απ’ τα σκληρά οικονομικά μέτρα αλλά οι εκπρόσωποί τους διαμαρτύρονται στα κανάλια για δήθεν ζημιές που παθαίνουν εξ αιτίας των κινητοποιήσεων.

Με πολυδιασπασμένη την κοινωνία, αλληλοκατηγορούμενη,  οι πολιτικές της τρόικα και των εκτελεστικών της οργάνων εφαρμόζονται και η κατάσταση οδεύει απ’ το κακό στο χειρότερο.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους εργοδότες αλλά οι μικρομεσαίοι εργοδότες σήμερα είναι στο μάτι του κυκλώνα και πλήττονται τόσο ώστε σε λίγο δεν θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Σοφότερο θα ήταν αντί να διαμαρτύρονται για τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων να συμπαραταχθούν με αυτούς σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης της επερχόμενης καταστροφικής καταιγίδας. Όταν καίγεται ένα σπίτι είτε είσαι στο σαλόνι είτε στον διάδρομο προσπαθείς να σβήσεις τη φωτιά για τι αλλιώς θα καείς και εσύ. Όταν ο εχθρός είναι κοινός (τρόικα) δεν αδιαφορείς για την καταστροφή του άλλου κλάδου της οικονομίας αφού σε λίγο θα ’ρθει και η δική σου σειρά.

Ποια είναι για παράδειγμα η θέση των συνδικαλιστικών ηγεσιών για την αστυνομική κατοχή και αυθαιρεσία στην Κερατέα και ποιες οι πράξεις συμπαράστασης στους δοκιμαζόμενους κατοίκους;

Άντε το πολύ καμία ανακοίνωση με ευχολόγια.

Η σημερινή κατάσταση απαιτεί συσστράτευση όλων των κοινωνικών ομάδων και όχι κινητοποιήσεις μόνο όταν θίγονται τα δικαιώματα της ομάδας που ανήκουμε. Οι ηγεσίες των οργανώσεων είναι έκθετες και υπόλογες για την επερχόμενη καταστροφή και την διάλυση του κοινωνικού ιστού. Όσο οι ηγεσίες είναι κομματικά εναγκαλισμένες προκοπή δεν θα δούμε.
πηγη