Βόμβες του Μιχάλη Χαραλαμπιδη κατά του Θεοδωράκη: Ο Μαστοράκης μετά την πτώση της τότε χούντας δεν έκανε κόμμα…

…Ο Θεοδωράκης κάνει.

Είναι γνωστό ότι επέμενα πολύ στην καλλιέργεια μιας παιδείας των Πολιτικών Θεσμών ώστε η μετάβαση που διανύουμε να είναι μετάβαση προς το νέο και όχι η ανακύκλωση του παλιού.
Για αυτό έγραψα τα βιβλία που αναφέρονται στους πολιτικούς θεσμούς, στον θεσμό του πολιτικού κόμματος. Δυστυχώς απουσιάζουν οι 
συνομιλητές. Είναι μεγάλη η ανάγκη μιας νέας Πολιτικής Παιδείας. Όταν αυτή απουσιάζει έχεις την συνέχεια των παθολογιών, του τέρατος, όπως γράφω.
Ο Μαστοράκης μετά την πτώση της στρατιωτικής χούντας δεν έκανε κόμμα. Έφυγε μάλιστα από την Ελλάδα. Ο Θεοδωράκης όμως μετά την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού καθεστώτος κάνει κόμμα μη κόμμα.
Ένας ρόλος του την καθεστωτική περίοδο ήταν να με πυροβολεί.

Όταν συμβαίνουν αυτά σημαίνει ότι έχουμε μια μεγάλη οπισθοδρόμηση. Αυτά κάποτε γίνονταν στις μπανανίες ή μπορεί να γίνονται σε Βαλκανικά ναρκοκρατίδια. Εδώ όμως έχουμε Ελιές όχι μπανάνες. Από την Μάνη έως την Μαρώνεια στην Θράκη. Μιλώ για τις αληθινές Ελιές που κάνουν λάδι όχι για τους «Ελαιοκτόνους» που χρησιμοποιούν τώρα το όνομα της Ιταλικής «Ελιάς» κατά ένα ανιστόρητο και ντεμοντέ τρόπο.
Όταν όμως έχει εδώ και καιρό υποβαθμισθεί, ευτελισθεί, για να είμαι ακριβής, η πολιτική ζωή τότε «απ’ όλα τα αγκάθια φυτρώνουν στον μπαξέ» όπως θα έλεγε ένα από τα ιστορικά πολιτικά πρόσωπα της μεταπολίτευσης.
Δεν νομίζω ότι οι συμπολιτεύσεις και οι αντιπολιτεύσεις ανεβάζουν τις πολιτικές σταθερές της Δημόσιας ζωής. Αντίθετα είναι και αυτές δημιουργήματα και φρουροί της υποβάθμισης της. Έχω μιλήσει, έχω γράψει για αυτά.
Όλα αυτά πρέπει να έχουν ένα τέλος. Basta. Αρκετά.
Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Ο ΕΡΝΤΟΓΚΑΝ - ΟΙ ΒΟΣΝΙΟΙ ΜΠΕΗΔΕΣ - ΤΑ ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΑ ΑΣΚΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Για τις δηλώσεις Ερντογκάν στην Κεσάνη της Ανατολικής Θράκης)

Ο ΕΡΝΤΟΓΚΑΝ - ΟΙ ΒΟΣΝΙΟΙ ΜΠΕΗΔΕΣ - ΤΑ ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΑ ΑΣΚΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Μπορεί ο Ερντογκάν να έφαγε πολύ μπακλαβά «τύπου Χαλεπίου» και να ονειρεύεται, να ενεργοποιεί Βόσνιους Μπέηδες και Αλβανικά γενοκτόνα ασκέρια αλλά η στάση, η πρόταση μιας Αληθινής Αθήνας για την Θράκη είναι αυτή που κατέθεσα δεκαετίες πριν.

Είναι στον οδικό και σιδηροδρομικό άξονα Αλεξανδρούπολη – Μπουργκάς – Δούναβης – Βουκουρέστι και τον σχεδιασμό της Νέας Πόλης. Τον ψήφισε όλο το Κοινοβούλιο εκτός από την ψευτοαριστερά*.

Τον ακύρωσε αντιδημοκρατικά ο γνωστός μικρός άνθρωπος, ένοικος του Μαξίμου.

Όποιος έχει Ελληνική και Ευρωπαϊκή Παιδεία καταλαβαίνει ότι η Ρωμανία ήταν μια πολύ ευγενής ιδέα. Δεν είχε μόνο την Πολεοδομική έκφραση της.

ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ ΛΟΙΠΟΝ. Αρκετά με τον «συνδικαλισμό» για την Θράκη.

Για να σοβαρευθούμε και να φύγουμε από το Λούμπεν του Ερντογκάν και το νεοθωμανικό, αδιαφανές, εγχώριο αριστεροδεξιό Kits.

*Ψηφίστηκε μόνο από την Νίτσα Λουλέ Βουλευτή Λαρίσης. Στο «Πόλεων και Τόπου Παιδεία».

Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: ” ΣΥΝΩΣΤΙΖΟΝΤΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ; “

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟ «ΣΥΝΩΣΤΙΖΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ»

ΟΙ ΥΠΟΛΟΓΟΙ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΩΣ ΤΗΝ ΡΕΠΟΥΣΗ
ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ Ο ΚΕΜΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Η Ελλάδα θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί Διεθνώς στα ζητήματα επιστροφής και προβολής των ανθρωπιστικών αξιών, του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής, του σεβασμού του άλλου, του διαφορετικού λαού. Δραστηριοποιούμενος στα πλαίσια μιας μεγάλου Διεθνούς Κύρους Αληθινής Μ.Κ.Ο. της «Διεθνής Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών» δημιούργησα σχολή για αυτά τα ζητήματα. Παρ’ όλο το εχθρικό, ελεγχόμενο, υποανάπτυκτο και λούμπεν εσωτερικό περιβάλλον. Μέχρι τότε ο Ανθρωπισμός και ο Διεθνισμός ήταν απαγορευμένοι για την Μικρά Ασία. Η Ιστορία ακόμη μια φορά μου έδωσε δίκαιο.
Η Ελλάδα μπορούσε να γίνει κέντρο ανθρωπιστικών σπουδών. Το 1992 μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών πρότεινα την δημιουργία Πανεπιστημιακής Σχολής στην Χίο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Γενοκτονίες. Δεν έγινε εδώ. Το έκαναν η Δανία και η Ολλανδία.
Η οπτική αυτή θα τροφοδοτούσε έναν Διεθνή πολιτικό πρωταγωνιστισμό της Ελλάδας ως Ηθική Δύναμη. Οι διώκτες και οι πολέμιοι μου την πήγαν στο Ναϊρόμπι παρ’ όλο που τους προειδοποίησα και για αυτό χρόνια πριν.
Οι υπάρχουσες σήμερα στο Κοινοβούλιο ομάδες και πρόσωπα, προϊόντα μιας μπλοκαρισμένης και ελεγχόμενης Δημοκρατίας, δεν μπορούν για πολλούς λόγους να χειρισθούν αυτά τα ζητήματα. Κυρίως γιατί είναι εκτός ιστορίας.
Οι νευρωτικές σπασμωδικές κινήσεις και προτάσεις ξύλινων νόμων είναι αγωνιώδεις απόπειρες πολιτικής και δημοκρατικής επανανομιμοποίησης τους μετά τον ιστορικό εκφυλισμό τους. Δεν κινητοποιούνται, δεν εμπνέονται από τις ανθρωπιστικές αξίες, από την αγάπη προς τον άνθρωπο αλλά από την αγωνία της πολιτικής επιβίωσης τους. Τι σχέση μπορούν να έχουν φτωχοί καριερίστες, λάτρεις του Κεμάλ και του διαδόχου του, του Χίτλερ, με τις ανθρωπιστικές αξίες;
Οι νευρωτικές κινήσεις αυτοσυντήρησης τους εμποδίζουν την νέα ανθρωπιστική δυναμική του Ελληνισμού και προκαλούν σύγχυση. Εδώ και χρόνια μετά το μεγάλο ιστορικού τύπου Ανθρωπιστικό Άλμα με την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων το Ελληνικό Κοινοβούλιο έπρεπε να κινηθεί προς την καθιέρωση της ίδιας ημέρας ως Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης όλων των θυμάτων του Κεμαλισμού.
Όπως η 27η Ιανουαρίου αποτελεί Παγκόσμια ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού. Να θεωρήσει τον Κεμαλισμό και τον Ναζισμό ιδεολογίες του θανάτου και να μεταφέρει αυτήν την απόφαση στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς.
Τόσο η 19η Μαΐου όσο και η 27η Ιανουαρίου θα έπρεπε να θεωρηθούν ως Ημέρες ανθρωπιστικής Μνήμης, ως Ημέρες Εγκώμιο στην Ζωή. Σε αυτό ήθελε να συμβάλει η Διακήρυξη του Μεσόβουνου και των Πύργων της Εορδαίας* την οποία συνέταξα και παρουσίασα την 29η Απριλίου του 2007. Πρότεινα αυτήν την οπτική στην Βιάννο της Κρήτης με αφορμή την ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος της. Οι ιδέες αυτές έχουν πολλούς συνομιλητές στην Ευρώπη και την Μικρά Ασία. Όχι στην ελεγχόμενη μη Αθήνα και τους σκοτεινούς παρακμιακούς μηχανισμούς της.
Αυτή όμως είναι μια Ελληνική και Οικουμενική, Αληθινά Ανθρωπιστική οπτική και γραμμή. Αυτήν θα ακολουθήσει μια ελεύθερη Ελληνική Κοινωνία Πολιτών. Αυτό είναι το πεδίο της αληθινής πολιτικής.
Μετά όμως ένα κύκλο συνεχών και προσχεδιασμένων επιθέσεων με τις λατρευτικές και απολογητικές προς το Κεμαλισμό ενέργειες που προσβάλουν τους νεκρούς μας και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας, προκύπτει ένα ζήτημα που το Κοινοβούλιο όφειλε και οφείλει να εξετάσει.
Αυτό αφορά την Εθνική, ηθική, πολιτική, ανθρώπινη υπόσταση μας ως άτομα και ως συλλογικότητα. Θέλει να υπερασπισθεί τις ανθρωπιστικές αξίες ως καθολικές αξίες, την ακεραιότητα τους από χειραγωγήσεις διαφόρων τύπων. Αριστεροδεξιοί Κεμαλοφασίστες και Κεμαλορατσιστές δεν μπορούν να παρουσιάζονται ως υπερασπιστές ανθρωπιστικών αξιών, χρησιμοποιώντας του Ναζιρατσιστές, την άλλη όψη του ίδιου απάνθρωπου, της ίδιας κοπής και προέλευσης νομίσματος.
Έτσι θα πρέπει να συγκροτηθεί Εξεταστική Επιτροπή του Κοινοβουλίου η οποία θα εξετάσει το πώς, το γιατί, από ποιους η Ελληνική Παιδεία και Εκπαίδευση έφθασε στο επίπεδο του απανθρωπισμού και της βαρβαρότητας προβάλλοντας στα σχολικά εγχειρίδια φασιστικές, ρατσιστικές εκφράσεις του τύπου «συνωστίζονταν στην Σμύρνη» δηλαδή «συνωστίζονταν στο Άουσβιτς» ή «στο Τσεβιζλίκ». Στρατόπεδο εξόντωσης των Ποντίων νότια της Τραπεζούντας.
Οι κατηγορούμενοι είναι πολλοί με πρώτον τον προωθητή της εισαγόμενης Κεμαλολαγνίας τον υιό, τον Γ. Παπανδρέου και τελευταία την καθηγήτρια Αγγλικής ή Γαλλικής κ. Ρεπούση, το εκτελεστικό όργανο. Κανείς σοβαρός καθηγητής ιστορίας και άνθρωπος και ειδικά γυναίκα δεν θα έγραφε «συνωστίζονταν στην Σμύρνη». Γιατί στον Πόντο, την Μικρά Ασία, την Αρμενία είχαμε γυναικοκτονίες**. Θα προσκληθούν να απολογηθούν οι Κ. Σημίτης, Κ. Καραμανλής και ο ενιαίος συνασπισμός(ΔΗΜΑΡ – ΣΥΡΙΖΑ).
Η γεωπολιτικού τύπου απόπειρα αλλοίωσης της ιστορικής μας μνήμης και της ιστορικής μας επιστήμης άρχισε στο Νταβός I. Όταν μετά την σφοδρή κριτική προς τον Ανδρέα Παπανδρέου κατά την συνεδρίαση που ακολούθησε κατέληξα «στο άλλο ο Κολοκοτρώνης Πρόεδρε και άλλο ο Δράμαλης» κατάλαβα ότι θα απεμπλακεί από αυτήν την βρώμικη και επιβαλλόμενη έξωθεν επιχείρηση Ιμπεριαλιστικού Πολιτιστικού τύπου. Επιχείρηση ρατσιστικής διάβρωσης της ιστορίας μας. Και το έκανε.
Γράφω για αυτά στο «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ ο Εκφυλισμός ενός Ιστορικού Εγχειρήματος» και στο «Ελληνική Πολιτική Παιδεία». Λόγω λοιπόν της εμπλοκής μου σε αυτό το πολυδιάστατο μεγάλο ζήτημα που αφορά το παρελθόν και το μέλλον μας η Εξεταστική Επιτροπή του Κοινοβουλίου οφείλει να με προσκαλέσει. Αυτό γίνεται στις Δημοκρατικές Πολιτείες που υπερασπίζονται τα ανθρωπιστικά ιδανικά, τον ατομικό και συλλογικό Εθνικό αυτοσεβασμό των Πολιτών τους.
Η Ελληνική Δημοκρατία οφείλει να Εξοπλίζεται Ηθικά, Διανοητικά, Θεσμικά ώστε να υπερασπίζεται την ηθική, διανοητική ακεραιότητα και τον αυτοσεβασμό της από αυτές τις γεωπολιτικές ρατσιστικές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις. Πρωτόγνωρες στην Διεθνή σκηνή. Συμβαίνουν όμως σε αυτόν τον ιερό τόπο. Ήρθε ο καιρός να τους σταματήσουμε.
*Το Μικρά Ασία Ενώνει το Τουρκία Εκβαρβαρίζει. Πόντος η Επιστροφή μιας Πανάρχαιας Ταυτότητας. Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Εκδόσεις ΣΤΡΑΒΩΝ.
**Το Ποντιακό Ζήτημα Σήμερα το Ποντιακό Ζήτημα στον Ο.Η.Ε. Εκδόσεις ΣΤΡΑΒΩΝ. 6η έκδοση (εξαντλημένο). Και στα The Pontian Question in the Unites Nations και PONTOS ANTIK BIR KIMLIGIN GERI DONUSU ΕΝΑΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΣΗΝ ΕΞΟΡΙΑΝ.
olympia.gr

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΙΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΕΙΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Ο νέος ιστορικός κύκλος θέλει διαφανείς, καθαρές και αυθεντικές ταυτότητες. Η Ελλάδα δεν αντέχει τις χειραγωγήσεις και τις ιδεολογίες που είναι ξένες με το Ελληνικό γίγνεσθαι και την Ελληνική Ταυτότητα. Η νέα πολιτική οφείλει να καθαρίσει αυτό το γκρίζο και ανήθικο τοπίο. Τόσο ο φιλοκεμαλισμός όσο και ο φιλοναζισμός είναι ξένοι με την Ελληνικότητα.
Δεν μπορείς να είσαι Αντιρατσιστής και Φιλοκεμαλικός ή Αντικεμαλικός και Φιλοναζιστής ή ανεκτικός προς αυτές τις δύο ιδεολογίες.
Σημαίνει ότι δεν δρας σε μια σφαίρα διαφάνειας, Αγοράς, της Πόλης όπως λέω. Σημαίνει ότι σε χειραγωγούν, είσαι ενεργούμενο γκρίζων μηχανισμών εντός και εκτός Ελλάδος. Αυτές οι φυλές είναι ορατές στο δημόσιο τοπίο.
Η Χρυσή Αυγή είναι προϊόν, δημιούργημα του αποτυχημένου δεξιοαριστερού μεταπολιτευτικού, «πολιτικού» λεγόμενου κόσμου. Του βαθέως συστήματος. Δεν θα υπήρχε η Χρυσή Αυγή αν δεν υπήρχαν αυτοί. Την χρησιμοποιούν σήμερα για να νομιμοποιηθούν μετά την πλήρη ηθική, πολιτική απονομιμοποιησή τους. Θέλουν να καθορίζονται ως δημοκράτες σε σχέση με την Χρυσή Αυγή. Δεκαετίες πριν το έκαναν σε σχέση με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Εκσυγχρονιστής ο Σημίτης, Αντιεκσυγχρονιστής ο Χριστόδουλος. Είναι όμως δημοκράτες σε σχέση με την Ελληνική Δημοκρατική Διαλεκτική, την Δημοκρατία στην Ελλάδα;
Η πραγματικότητα λέει όχι. Είναι αντιρατσιστές και ανθρωπιστές σε σχέση με τον Κεμαλισμό, τα θύματα του; Όχι είναι απάνθρωποι.
Η μια πλευρά θέλει να χρησιμοποιεί την άλλη ως πλυντήριο της αντιδημοκρατικότητας της. Είναι μια μέθοδος αυτοσυντήρησης τους.

Αποσιωπούν επίσης ή μάλλον θέλουν να περάσει στην λήθη το γεγονός ότι η Κεμαλολαγνία αποτέλεσε και αποτελεί ιδεολογία του επίσημου αριστεροδεξιού αθροίσματος της πολιτικής και των θεσμών του δορυφορικού Κράτους. Μιλώ στο «Ελληνική Πολιτική Παιδεία» για αυτό. Εκπαιδευτικοί θεσμοί, θεσμοί της εξωτερικής πολιτικής, Κόμματα της Αριστεροδεξιάς αποτέλεσαν και αποτελούν γιάφκες αυτού που ονομάζω Αριστεροδεξιό Κεμαλοφασισμό. Επίσης εφημερίδες. Από τις δεξιές φιλοαντλαντικές έως τους ζηλωτές της «Αυγής». Την Κεμαλική φύση του ΚΚΚΑΣΟΡ την έκανα τίτλο βιβλίο.Επί δεκαετίες έχω μια ηθική, ανθρωπιστική και πολιτική σύγκρουση με το Κεμαλορατσιστικό φαινόμενο.Έχουν ψευδαισθήσεις όσοι πιστεύουν ότι θα αποφύγουν την Δημόσια απολογία τους, την καταδίκη τους επειδή προστατεύονται ή επειδή καταφεύγουν σε προστάτες εσωτερικούς και εξωτερικούς ή επειδή κρύβονται.Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ

Δευτέρα 27 Μαΐου 2013
Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Μιλώντας στο Μόναχο)

Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Η κρίση στην χώρα μας έχει τα ιδιαίτερα δικά της αίτια, τις δικές της διαδρομές, επώνυμους ενόχους και απαιτεί μια δική της ιδιαίτερη αντιμετώπιση, δική της λύση.

Οι έξωθεν εμπλεκόμενοι και υπεύθυνοι για αυτήν την εντάσσουν στην γενικότερη κρίση για να αποποιηθούν την ενοχή τους και τις υποχρεώσεις τους για την λύση. Το «όλοι έχουν κρίση όχι μόνον εμείς» έγινε τους τελευταίους καιρούς «σανίδα σωτηρίας» της εσωτερικής κακιστοκρατίας που μετεβλήθη σε κλεπτοκρατία. Διαχέεται ως προπαγανδιστική επιχείρηση από τις καθεστωτικές δυνάμεις. Από την κορυφή έως τους οπαδούς πελάτες τους. Θυμίζουν τους χουντικούς μετά την πτώση της χούντας.

Οι αντιπολιτεύσεις οι «αντιμνημονιακοί» κουβαλώντας τις δικές τους ενοχές και ευθύνες χωρίς ερμηνεία, επομένως χωρίς πυξίδα δεν μπορούν και δεν θέλουν να αλλάξουν την Πολιτική ατζέντα. Αυτό μπορεί να είναι έργο νέων πολιτικών δυνάμεων. Η Ελληνική περίπτωση απαιτεί τους δικούς της εσωτερικούς και εξωτερικούς Λογαριασμούς. Μιλώ στο κεφάλαιο «Ελλάδα – Ευρωπαϊκή Ένωση – Γερμανία» στο «Ελληνική Πολιτική Παιδεία - η Πολιτική ως Ανώτερη Τέχνη». Η Πολιτική είναι Ανώτερη Τέχνη ή δεν υπάρχει. Σε αυτήν την ιδιαιτερότητα της Ελληνικής περίπτωσης θα επικεντρωθεί η ομιλία μου σήμερα.

Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

Η υπόθεση της Ευρώπης πρέπει να γίνει υπόθεση της Ευρωπαϊκής Κοινωνίας Πολιτών. Η Γερμανία στην οποία ζουν Ιταλοί, Ισπανοί, Έλληνες, Πολωνοί είναι ιδανικός χώρος για την ανάδειξη αυτού του υποκειμένου. Αν η Ελληνική Διασπορά στην Ευρώπη διατηρούσε τις δυναμικές και τις ικανότητες που την χαρακτήριζαν την δεκαετία του 70’ θα πρωταγωνιστούσε στην ανάδειξη της Ευρωπαϊκής Κοινωνίας Πολιτών. Σε αυτήν την περίπτωση δεν θα είχαν περιθώρια να εμφανίζονται στον Γερμανικό τύπο κείμενα που θυμίζουν την δεκαετία του 30’.

Η Ελληνική Διασπορά όμως ευνουχίσθηκε, δολοφονήθηκε από αυτό το ιδιαίτερο φαινόμενο της κομματοκρατίας χωρίς κόμματα. Νέες δυνάμεις, οι νέες γενιές πρέπει να μπουν σήμερα στον δρόμο της Αναγέννησης της. Κάθε ιστορικός κύκλος έχει τους πρωταγωνιστές του, έχει την γενιά του. Πρόκειται για έναν νόμο της ιστορίας και της πολιτικής.

Το παλιό, ιδιαίτερα όταν δεν οδηγείται σε μια συλλογική και ατομική συγνώμη, μπορεί να ανακυκλώνει και να εμβαθύνει την κρίση. Δεν μπορεί να σε βάλει σε Αναγεννητική τροχιά. Αυτό διδάσκει η ιστορία επίσης. Αρκεί να διδάσκεσαι από τα μαθήματα της.

Τρίτη 14 Μαΐου 2013

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ Και οι μεν και οι δε αγνοούν την Τέχνη της Πολιτικής Το ξέρουν καλά οι Έξωθεν αντίπαλοι και δανειστές

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

(Μιλώντας σε Ρ/Σ)

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ

Και οι μεν και οι δε αγνοούν την Τέχνη της Πολιτικής

Το ξέρουν καλά οι Έξωθεν αντίπαλοι και δανειστές

Πρέπει να πω ότι δεν βλέπω αυτές τις τηλεοράσεις, ούτε διαβάζω αυτές τι εφημερίδες. Ως πληροφόρηση όταν χρειάζεται χρησιμοποιώ το Διαδίκτυο. Νομίζω ότι μόνο ο κόσμος που είναι περιορισμένος στο σπίτι του, οι συμπαθείς συνταξιούχοι και οι ένοχοι καθεστωτικοί της μεταπολίτευσης βλέπουν αυτές τις tv.

Παρατηρώ όμως ρίχνοντας κάποιες ματιές, ότι όλος αυτός ο μεταπολιτευτικός συνασπισμός επιδιώκει τελευταία να ρίξει τις ευθύνες, για το ότι συμβαίνει στην χώρα, στον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο. Είναι εμφανές ότι δεν κινούνται με βάση μια θεωρητική επεξεργασία, με μια πολιτική στρατηγική, ότι απουσιάζουν οι προτάσεις, τα σχέδια, η Τέχνη της Πολιτικής.

Δεν νομίζω όμως, δεν προκύπτει από μια επιστημονικού ακόμη και δημοσιογραφικού τύπου έρευνα ότι είχαν ποτέ ή έχουν Πολιτικό και Αναπτυξιακό σχέδιο ο Αντώνης Σαμαράς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο Φώτης Κουβέλης. Υποχρεώνομαι λόγω του ότι έχει επιβληθεί μια απολίτικη ατμόσφαιρα να μιλήσω με αυτόν τον τρόπο.

Στο «Ελληνική Πολιτική Παιδεία» γράφω ότι η πολιτική δεν υπήρξε ως σχέδιο, ως πρόλογος. Ούτε οι μεν ούτε οι δε είχαν μια οικειότητα με αυτά τα ζητήματα.

Αλλά το να οικοδομείς συστηματικά μια παραφιλολογία και πολιτική κατηγορία ότι για ότι συνέβη στην χώρα την ευθύνη την έχουν ο Τσίπρας και ο Καμμένος, τότε οδηγούμαστε σε άλλη σφαίρα.

Τόσο ο Γκέμπελς, όσο και ο Μπέρια ακόμη και οι προπαγανδιστές της Αμερικανοκίνητης χούντας θα απέφευγαν αυτήν την χοντρή προπαγάνδα. Όπως και το ότι δεν είμαστε μόνο εμείς στην κρίση είναι και άλλοι, άλλες χώρες.

Οι ιστορικοί πατέρες και μητέρες της ήττας είναι πολλοί, πολλές και όχι μόνο κρύβονται αλλά βάζουν μπροστά, ενοχοποιούν άλλους, προκαλούν σύγχυση. Γράφει ο Θουκυδίδης για αυτές τις ολιγαρχικές μεθόδους. Είμαστε εκτός της Πολιτικής Σφαίρας. Είναι ένα κακόγουστο, φτωχό Επαρχιώτικο θεατράκι. Το ξέρουν καλά οι Έξωθεν αντίπαλοι και δανειστές.

Πέμπτη 04 Απριλίου 2013

Polis-agora

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ...Η ΜΟΝΗ ΑΠΟΔΕΧΤΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ...!!!

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Όλη αυτήν την περίοδο η Πολιτική ευτελίσθηκε, εκφυλίσθηκε,...
καταργήθηκε γιατί περιορίσθηκε, υπήρξε μόνον ως Κρατικό γεγονός, ως Κρατική Θέση αιωνόβια μάλιστα, ως τηλεκρατικό γεγονός. Ευτελίσθηκε και εκφυλίσθηκε γιατί περιορίσθηκε στην ψήφο.


Όταν μάλιστα είχε υπονομευθεί η διαδικασία ανάδειξης των αντιπροσωπεύσεων διαμέσου της καθολικής ψηφοφορίας. Η συνειδητοποίηση αυτής της
υπονόμευσης από τους πλέον πολιτικοποιημένους πολίτες προκάλεσε, προκαλεί την αποχή, το κανένας. Κατάλαβαν ότι δεν λειτουργεί η Δημοκρατία. Ότι αποφασίζουν, ψηφίζουν οι SIEMENS και CIA όπως ομολόγησε χωρίς να κληθεί να ολοκληρώσει την απολογία του ο Τσουκάτος. Δήλωσε ότι δεν θα γίνει Ιφιγένεια. Είναι αυτό επιτρεπτό στις Δημοκρατίες;

Η πολιτική εκφυλίσθηκε γιατί η ίδια ψήφος έγινε ψήφος διαμαρτυρίας, ψήφος ΚΑΤΑ. Όχι ψήφος ΥΠΕΡ, δηλαδή ψήφος ένταξης, αποδοχής, στήριξης και συμμετοχής σε ένα σχέδιο, σε ένα πρόγραμμα, σε μεγάλες ιδέες, σε οράματα μικρά και μεγάλα, Περιφερειακά, Εθνικά, Ευρωπαϊκά.

Ακόμη και τώρα παρατηρώ αυτήν την νεύρωση της ψήφου, «τι θα ψηφίσουμε», την πρόταξη της νεύρωσης και όχι ενός βαθύτερου προβληματισμού μετά τον καταστροφικό κύκλο ο οποίος είχε σε μεγάλο βαθμό την συγκατάθεση σας. Ακολουθήσατε το ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, «του ελάτε να τα φάμε», όπως και άλλα αντιπαραδείγματα. Πόσες φορές ψηφίσατε χειραγωγούμενοι, κατευθυνόμενοι από την τηλεκρατία, την γκαλοποκρατία, τις πολιτικές φούσκες εκτός από τις οικονομικές του χρηματιστηρίου. Μετά οι φούσκες έσπαζαν, αποκαλύπτονταν η κενότητα, η απάτη και βρισκόσασταν διαψευσμένοι, προδομένοι αλλά και ένοχοι. Τώρα σας προτείνουν νέες πολιτικές φούσκες Κομμάτων μη Κομμάτων, Κομμάτων στιγμιαίων τηλεοπτικών ανακοινώσεων ή παρουσιών. Ή μη Κομμάτων ταμείων, με δανεικά λεφτά (δανεικά και αγύριστα) του Κράτους. Η μη Κομμάτων πρώην Ενόχων τα οποία δημιουργούνται εν μια νυκτί. Που με την νέα ταμπέλα θέλουν να αποβάλουν την ενοχή, να γίνουν, να παρουσιασθούν ως κριτές όταν είναι υπόλογοι. Φλυαρούν για την Ανάπτυξη όταν δεν ξέρουν τι είναι. Άλλοι αντιπολιτεύονται πληκτικά και μονότονα ως διαμαρτυρία, ως διαρκείς παρελάσεις παρά πολιτικές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας.

Αυτά όμως δεν είναι Πολιτική, αυτά δεν είναι πολιτικά κόμματα. Περιγράφω στο βιβλίο μου αυτόν τον εκφυλισμό. Αυτά είναι η συνέχεια της «πολιτικής» ως Απάτη που μας οδήγησε εδώ.

Ο δρόμος, ο δημιουργικός, σταθερός, με διάρκεια δρόμος, είναι η ανάκτηση της έννοιας, των λειτουργιών, των αυθεντικών πεδίων και χαρακτηριστικών της πολιτικής. Μετά την απωθητική εικόνα της εκφυλισμένης εκδοχής της αποδεικνύεται ότι υπάρχει δημόσια ανάγκη ενός μαθήματος του τι είναι πολιτική. Ανάγκη ανακάλυψης της πολιτικής στην χώρα που γεννήθηκε.

Σε αυτό το πεδίο κρίνεται η πορεία της χώρας, το μέλλον της, ο Νέος Ιστορικός Κύκλος. Στον προηγούμενο ιστορικό κύκλο η ιστορία, η γεωγραφία όπως έλεγα ήταν μαζί μας. Η πολιτική δεν ήταν, γιατί δεν υπήρχε. Η ιστορία είναι πάλι μαζί μας. Την πολιτική, την καλή πολιτική πρέπει να ανακαλύψουμε, να ανακτήσουμε ώστε να συγχρονισθούμε με τις δυναμικές της ιστορίας.

Αυτό είναι υπόθεση της νέας Κοινωνίας Πολιτών, που την αποτελούν όσοι έμειναν ζωντανοί, ειλικρινά μετανοιωμένοι, ενηλικιωμένοι, από τον προηγούμενο κύκλο αλλά κυρίως οι νέοι άνθρωποι όχι ως αγανακτισμένοι αλλά ως δημιουργοί και ως πολίτες.

Ο νέος Ιστορικός Κύκλος απαιτεί μια νέα κοινωνία Πολιτών και Δημιουργών.

Είναι υπόθεση ΒΗΜΑΤΩΝ ΛΟΓΟΥ όπως ο σημερινός εδώ στην Λιβαδειά. Εργαστηρίων, Αργαλειών όπως είχατε κάποτε νέας πολιτικής παιδείας που ανθίζουν σε όλη την Ελλάδα.

Επιστρέφει το Κύρος, η Ελκτικότητα, η εξυπνάδα, γιατί υπήρξε και υπάρχει πολύ βλακεία, η χαρά αλλά και η ηθική της Πολιτικής.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

 Από την ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στην Κυπαρισσία.

 

Παρελθόν και Μέλλον

Χωρίς μνήμη του πολιτικού παρελθόντος δεν μπορείς να έχεις, δεν μπορείς να οικοδομήσεις την μνήμη, την μουσική, την πολιτική μουσική του μέλλοντος, το σχέδιο.

Τα παλιά κόμματα μη – κόμματα, ουσιαστικά συρρικνωμένες γραφειοκρατίες της Αθήνας μη - Αθήνας αποφεύγουν την συζήτηση για το παρελθόν. Όπως «ο διάβολος το λιβάνι».
 
Στερούνται βεβαίως ως συνήθως ιδεών για το μέλλον. Παρ’ όλο που πληρώνονται από το Κράτος, από τους πολίτες να παράγουν ιδέες, για την λειτουργία και την πρόοδο του συστήματος – Χώρα, του συστήματος - Ελλάδα.

Οι ευθύνες για την σημερινή κατάσταση ανήκουν στα κόμματα που κατέλαβαν την κεντρική Κυβέρνηση. Στην PEPSI και την COLA όπως τους αποκαλώ. Ανήκουν όμως εξίσου και στα άλλα κόμματα. Το άλλοθι των αποκαλούμενων προοδευτικών αριστερών κ.λ.π κομμάτων ότι δεν ευθύνονται γιατί δεν κυβέρνησαν είναι μια ακόμα απόδειξη της διανοητικής και μορφωτικής στειρότητας αυτών των ομάδων αλλά και του αδιόρθωτου του χαρακτήρα τους. Αυτό το αγωνιώδες άλλοθι έχει πολλές... πλευρές. Το έχω αναλύσει παλαιόθεν. Δεν διδάσκονται και αυτοί από το παρελθόν τους.

Μια συζήτηση με όρους ορθού λόγου, όχι παραμυθίασης και φλυαρίας – καφενοκουβέντα - αποδεικνύει ότι αυτά τα κομματικά μορφώματα δεξιά και αριστερά ήταν καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση στις παθολογίες τους.

Μνημονιακοί π.χ. ήταν όλοι τους. Επί χρόνια δούλευαν για αυτό. Ο υιός έδωσε το τελικό κτύπημα όπως και ένα από τα αρχικά κτυπήματα.

Έχουμε κρίση του πολιτικού συστήματος γιατί δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα. «Δεν έχουμε κόμματα» όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Τη μεταπολιτευτική διαδρομή που οδήγησε στο τέλος των κομμάτων, τις στιγμές του θανάτου τις αναλύω στο βιβλίο «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ».

Ποιο είναι το μέλλον; ποιοι είναι οι δρόμοι, τα πεδία της Αναγέννησης της πολιτικής στην χώρα;

Το πρώτο πεδίο είναι αυτό των ιδεών, της παιδείας, των λέξεων.

Χωρίς μορφωτική και ηθική αλλαγή, επανάσταση δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική Αναγέννηση. Το παλιό πολιτικό, ξύλινο μάλιστα, λεξιλόγιο είναι κακή αρχαιολογία. Απαιτούνται νέες λέξεις, ένα νέο λεξιλόγιο που δεν το διακρίνει κανείς σήμερα σε συνθήκες διανοητικής ερήμου ή μεταβολής της πολιτικής σε λογιστική, κακά μαθηματικά.

Το αίτημα ήταν η εμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο νέων πρωταγωνιστών που θα είναι σε ένα ανταγωνισμό με τα κομματικά υπολείμματα, ερείπια της μεταπολίτευσης. Τα συντηρούμενα από την τηλεκρατία και τον δημόσιο προϋπολογισμό.

Αυτό μας εμπόδισαν, με εμπόδισαν να κάνω το 2000. Ο χώρος αυτός ήταν ο μόνος που νομιμοποιούνταν ιστορικά, πολιτικά να το κάνει. Αυτό λέει η Επιστήμη. Η χώρα πληρώνει αυτήν την αντιδημοκρατική απαγόρευση του 2000. Θύμιζε το 1961. Ορισμένοι το ομολογούν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους.

Το αίτημα όμως αυτό είναι σήμερα στην ημερήσια διάταξη. Η ιστορία και οι ανάγκες της χώρας θέτουν το ζήτημα της δημιουργίας ενός μεγάλου ιστορικού τύπου νέου Δημοκρατικού Κόμματος. Θα οικοδομείται σε νέα πεδία ιδεών, λέξεων, παιδείας, σχεδίων, υποκειμένων. Κυρίως στις νέες γενιές. Αυτές που οι παλιές τις αφήνουν αντιπαραδείγματα, αρνητικές κληρονομιές. Κυρίως τις αφήνουν πολύ ψέμα για το ποιος φταίει. Μίλησα στους Φοιτητές του Ρεθύμνου για αυτό. Ο νέος κύκλος ανήκει στους νέους ανθρώπους. Νέους στις ιδέες, στις προσδοκίες ζωής αλλά προ πάντων στο ήθος.

Τι θα κάνει οικοδομούμενο ένα νέο μεγάλο κίνημα Ελλήνων Δημοκρατών, ένα νέο Δημοκρατικό Κόμμα; Θα επικαιροποιήση χωρίς φονταμενταλισμούς ότι καλό υπάρχει στην σύγχρονη πολιτική μας παράδοση. Κυρίως όμως θα δημιουργήσει, θα παράγει μια νέα. Οι σύγχρονοι μετασχηματισμοί απαιτούν νέα διανοητική και πολιτική παραγωγή. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που κυριαρχείται από τους Φονταμενταλισμούς της δεξιάς και της αριστεράς. Που επί δεκαετίες είναι στραμμένη στο παρελθόν και όχι προς το μέλλον (Ακόμη είναι στο Γράμμο και το Βίτσι).
 Όταν μάλιστα Ελληνική σκέψη και φονταμενταλισμός είναι έννοιες ασύμβατες.

Θα επαναφέρω αυτό που πίστευα και για το οποίο αγωνίσθηκα όλες αυτές τις δεκαετίες και η ιστορία μου έδωσε δίκαιο. Δεν υπολόγισα όπως έπρεπε τους εφιάλτες που ήταν εντός. Πιστεύω ότι παρ’ όλη την σημερινή συγκυρία οι ιστορικές, γεωοικονομικές, γεωπολιτικές συνθήκες είναι τόσο ευνοϊκές για εμάς που μας επιτρέπουν στον νέο ιστορικό κύκλο όχι μόνο να φθάσουμε τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας μας αλλά και να τις υπερβούμε. Άλλοι θα σας έλεγαν είναι δύσκολο. Εγώ σας δηλώνω κατηγορηματικά ότι είναι πολύ εύκολο.

Αυτές οι συνθήκες παραμένουν και ενισχύονται όχι μόνον στις Εθνικές αλλά και τις Παγκόσμιες δυναμικές τους. Ιδιαίτερα σήμερα που οι πεφωτισμένοι άνθρωποι όχι μόνον στην Ευρώπη αλλά και σε όλον τον Πλανήτη αναζητούν στην Ελληνική κληρονομιά τα εφόδια της ύπαρξης και απελευθέρωσης των σύγχρονων ανθρώπων. Όπου ο άνθρωπος δεν θα είναι όργανο, μέσο, δούλος ούτε του κράτους, ούτε και της αγοράς. Ιδιαίτερα με την μορφή του χρηματιστικού απανθρωπισμού.

Ποτέ ως τόπος, όσο εδώ στην Ελλάδα, μη - Ελλάδα και ποτέ ως χρόνος τις τελευταίες δεκαετίες αυτή η κληρονομιά δεν συκοφαντήθηκε κατά έναν παρά φύσιν τρόπο. Αυτό ήταν έργο, αυτό το έργο ανέλαβαν, ολοκληρωτικού, φασιστικού τύπου ομάδες, «δεξιές και αριστερές». Κρατικές και παρακρατικές, εκ των έσω και έξωθεν τροφοδοτούμενες.

Ακαλλιέργητες θα έλεγε ο Ησίοδος. Έτσι εκτός των άλλων ερημοποιήθηκε η Ελληνική ύπαιθρος. Δέστε, μάλλον μελετήστε το βιβλίο μου ΑΓΡΟΦΙΛΙΑ.

ΠΟΛΙΣ-ΑΓΟΡΑ

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Με αφορμή την 3^η του Σεπτέμβρη

Το ιδεατό ΠΑ.ΣΟ.Κ., η αρχική σύλληψη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όπως τουλάχιστον την συνέλαβαν ελάχιστοι δεν πήρε σάρκα και οστά. Έπαθε έκτρωση στην κυοφορία του. Συνέβη την δεκαετία του 70’. Το υπαρκτό ΠΑ.ΣΟ.Κ. διένυσε μια τροχιά σταδιακής εκφυλιστικής μετάλλαξης που έφθασε στην Τερατογονία, στο ΚΚΚΑΣΟΡ*.

Ως εξώφυλλο στο βιβλίου μου (Αύγουστος 2009) που αναφέρεται σε αυτήν την τερατογέννεση επέλεξα ένα κλασικό Αγγείο που βρίσκεται στο Μουσείο του Μονάχου και εικονίζει ένα τέρας της Ελληνικής Μυθολογίας. Τελικά η ιστορία άρχισε και τελείωσε στο Μόναχο, στην Siemens. Στο Ίμραλι πριν, στο ΔΝΤ μετά. Στο Μόναχο 23 ετών έγραψα μαζί με άλλους έξη την μυθική διακήρυξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Όσοι έχουν μνήμη αυτής της πολιτικής διαδρομής γνωρίζουν ότι έχω το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να δίνω στο μεταλλαγμένο πλέον μόρφωμα το όνομα που ανταποκρίνεται στην σημερινή τερατώδη φύση του.

Το νέο όνομα, ΚΚΚΑΣΟΡ ειδικά για τις εγχώριες συνθήκες, είναι μια έξυπνη πολιτικά και επιστημονικά απάντηση στην ολοκληρωτικού τύπου προσπάθεια ιδιοποίησης λέξεων, αξιών, ιδανικών, αρχών, αγώνων, συμβολισμών από τους βιαστές και διαφθορείς τους. Αυτών που πρωταγωνίστησαν στην αποτυχία - χρεοκοπία ενός ιστορικού εγχειρήματος. Που δολοφόνησαν τα οράματα μας.

Η επιβολή των σύγχρονων ολοκληρωτισμών γίνεται δια της καταστροφής των λέξεων, των εννοιών, των ταυτοτήτων. Όχι με τα τανκ του Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Ένα άλλο που μισούν και δολοφονούν οι ολοκληρωτικές ομάδες και τα πρόσωπα είναι η ιστορική μνήμη ενός Πολιτικού Κινήματος. Γιατί αυτή είναι πολύ αρνητική και αποκαλυπτική για αυτούς.

Τα αρχικά γράμματα του νέου ονόματος εκφράζουν, ονοματοδοτούν τις πολιτικές στιγμές της τερατογονίας, όχι πλέον ενός κόμματος αλλά μίας ολοκληρωτικού τύπου καριερίστικης κάστας. Οι άνθρωποι όλων των ταυτοτήτων, οι άνθρωποι για όλες τις πολιτικές, για όλες τις εποχές που δεν ξέρεις τι πιστεύουν γιατί απλά δεν πιστεύουν σε τίποτε. Βάλτε εσείς τις ταυτότητες και τα επίθετα. Ούτε ο χαμαιλέων έχει τόσες συνεχείς μεταμορφώσεις. Η Πολιτική ως Απάτη είναι ο σύγχρονος επιστημονικός όρος. Το τέλος δηλαδή της πολιτικής.

Η Πολιτική Επιστήμη και η Κοινωνιολογία δεν συναντούν Παγκοσμίως ένα τόσο υψηλό επίπεδο εκφυλισμού και διαφθοράς ενός πολιτικού οργανισμού. Το «εγχώριο Πανεπιστήμιο», η «Πολιτική», τα «Κινήματα» αδυνατούν να το αναλύσουν λόγω διανοητικής επιστημονικής αδυναμίας, πνευματικής οκνηρίας αλλά κυρίως λόγω διαφόρων μορφών εξαρτήσεων και ταυτίσεων. Το «καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση».

Προϊόν αυτής της αδυναμίας είναι η πολιτική καχεξία τους, το «κανένας», η απουσία κινημάτων διαρκείας – περιεχομένων και κυρίως η διάχυτη στην κοινωνία σύγχυση και αναξιοπιστία. Σ’ αυτά πρέπει να προσθέσουμε την ανύπαρκτη διαπραγματευτική ισχύ με τους ξένους κερδοσκόπους και ανταγωνιστές του υπονομευμένου στο εσωτερικό του συστήματος Ελλάδα.

Το μεταπολιτευτικό πολιτικό πρωτάθλημα, με όλες τις φανέλες του, όχι μόνον αυτές της Pepsi και της Cola, μετά το 1989 – 1995 ήταν και είναι σημαδεμένο. Είχε την παράγκα του όπως το άλλο. Έτσι η χώρα βρέθηκε και βρίσκεται χωρίς Κυβέρνηση και χωρίς αντιπολίτευση. Χωρίς Αξιόπιστη Αντιπροσώπευση.

Ιστορικό αποτέλεσμα της τερατογονίας στον πολιτικό χώρο που ανέλαβε κύρια την ευθύνη του τόπου ήταν μια από τις μεγαλύτερες ήττες που υπέστη η χώρα.

Σε μια περίοδο – το 1985, το 1989, το 2001, το 2004 - όπου η ιστορία, η γεωγραφία, η οικονομία και το Ελληνικό πνεύμα της έδιναν και της δίνουν τα εφόδια να πρωταγωνιστεί Παγκοσμίως και στην Ευρώπη.

Αντί για το ραντεβού με την ιστορία οδηγήθηκε προσχεδιασμένα, τυχοδιωκτικά, ανεύθυνα από μικρούς, ανίκανους, τουρίστες της ιστορίας, ιδιώτες παρά δημόσια πρόσωπα στον βάραθρο.

Σε μια Δημοκρατία αυτή η κάστα – τα μιζοκόμματα, τα μη κόμματα – θα βρίσκονταν εκτός νόμου και τα άδεια αραχνιασμένα εικονικά γραφεία τους, οι ποικίλες γιάφκες θα είχαν κλείσει.

Σε μια φυσιολογική χώρα ο Νομικός κόσμος θα έβαζε στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα ενός ριζοσπαστικού νομοσχεδίου αντιδιαφθοράς και το αίτημα της τιμωρίας των ενόχων.

Όχι την προδιαπραγματευμένη συγκάλυψη ούτε το πέταγμα δυο τριών κεφαλιών στην πλατεία για τον όχλο. Αυτό γίνεται στα Σουλτανικά καθεστώτα όχι στις Δημοκρατίες. Αλλά επέμβαση στις δομές, στους αντιθεσμούς, στα μιζοκόμματα δηλαδή που επιδιώκουν να συντηρηθούν παρουσιαζόμενα ως θεσμοί της Δημοκρατίας όταν βρίσκονται στον αντίποδα της. Η πηγή της διαφθοράς και της χρεοκοπίας είναι η μιζοπολιτική, το μιζοκόμμα. Για να γίνουμε περισσότερο πρακτικοί ο Τσοχατζόπουλος ή ο Τσουκάτος δεν είναι το πρώτο παλιό στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ο πρώτος διαφθορέας ήταν άλλος. Ο Τσοχατζόπουλος ήρθε μετά. Ο Τσουκάτος δεν ήταν στρατηγός. Ήταν παιδί του παιδομαζώματος όπως και άλλοι. Όπως ο Ραγκούσης και ο Πεταλωτής στον άλλο κύκλο ελέγχου της ιστορικής δυναμικής ενός χώρου.

Σε μια φυσιολογική χώρα η Κοινωνία Πολιτών, τα Κινήματα θα έπαιρναν τον χαρακτήρα κινημάτων αντιδιαφθοράς, πολιτικής και ηθικής ανόρθωσης.

Ανάδειξης της πολιτικής ως παραγωγή ιδεών, προγραμμάτων, σχεδίων, ως ανώτερη Τέχνη, ως αγάπη για την Πόλη. Περιορισμό του κόστους, εξαφάνιση της παρασιτικής γραφειοκρατικής κρατικοδίαιτης αντιπολιτικής. Της «πολιτικής» ως μέσο πλουτισμού, Τοποφαγίας και Ελλαδοφαγίας. Πρόκειται για την ύβρη προς τον Παγκόσμιο πολιτισμό.

Το ερώτημα είναι γιατί αυτά απουσιάζουν; Τι τα εμποδίζει; Τι τα παρεκτρέπει από το να διανύσουν ένα φυσιολογικό δημιουργικό κύκλο. Γιατί τα «κινήματα» είναι βίαια, στιγμιαία, καταστροφικά αντί να είναι δημιουργικά, οικοδόμησης.

Τι αντιπροσωπεύει τελικά μετά από τέσσερις περίπου δεκαετίες αυτό το συντηρούμενο, το επιβεβλημένο αντιδημοκρατικά από Εξωελλαδικούς και Εγχώριους Εξωθεσμικούς κύκλους αλλά και τον δανειοδοτούμενο δημόσιο προϋπολογισμό τέρας; Αντιπροσωπεύει το όνειδος της χώρας και των Ελλήνων. Το όνειδος αυτού που ονομάσθηκε ιστορικά Δημοκρατική Παράταξη.

Το ιστορικό, το εθνικό αίτημα είναι η τιμωρία και ο Εξοστρακισμός, του ότι χειρότερου, ένοχου, κακιστοκρατικού και ευτελούς επεβλήθη αντιδημοκρατικά. Η απελευθέρωση της Δημόσιας και Πολιτικής ζωής. Η ηθική, πολιτική και παραγωγική οργάνωση της χώρας.

Όταν η Αναξιοκρατία, η Κακιστοκρατία και η Βλακεία επιβάλλονται στην πολιτική σφαίρα, τότε ειδικά σε χώρες όπως η δική μας, δεν μπορούν να υπάρξουν υψηλές σταθερές αξίες στις άλλες σφαίρες. Στην Εκπαίδευση, στην Παραγωγή, στην πληροφόρηση ακόμη και στην Τέχνη.

Το έλλειμμα, τα δεσμά της χώρας δεν είναι οικονομικά. Ήταν και είναι πολιτικά.

Η οικονομία, η παραγωγική, η δημιουργική, η κερδοφόρα, ήταν μαζί μας. Άλλο κέρδος, άλλο εισόδημα. Η πολιτική δεν ήταν, γιατί δεν ήταν πολιτική. Οι λειτουργοί της εκτός των άλλων ήταν, έγιναν, εισοδηματίες και τιμαριούχοι.

Μια από τις εκφράσεις του μεταπολιτευτικού τέρατος.

Εδώ ήταν πολύ in να παρκάρεις επί δεκαετίες στις Υπουργικές, Βουλευτικές καρέκλες χωρίς να Κυβερνάς. Να διαχειρίζεσαι ιδιωτικά, συντεχνιακά, οικογενειακά το δημόσιο χρήμα στα πλαίσια μίας οικονομίας εξαγωγής κεφαλαίων διαμέσου του χρέους. Να είσαι τζογαδόρος στην Σοφοκλέους. Να κάνεις το Κυβερνώ διορίζω.

Όλα αυτά οδήγησαν στην υπερχρέωση. Τι σχέση με την ανάπτυξη είχαν και έχουν αυτά τα πολιτικά υποκείμενα; Συλλαβίζουν τώρα χωρίς να την κατανοούν την λέξη ανάπτυξη.

Ο τυχοδιωκτισμός έκανε την χώρα έρμαιο των κερδοσκόπων στην τελευταία πράξη του δράματος το 2009. Θύμισε εκλογές του 1920.

Όπως οι εκλογές του 2000 έμοιαζαν με αυτές του 1961.

Αντιστάθηκα πολύ, η αλήθεια είναι πολύ μόνος, στην τερατογονία, στο τέρας σε ένα ιδιαίτερα απολίτιστο και βάρβαρο περιβάλλον. Ζώντας στην Αθήνα αλλά μη βλέποντας Αθήνα. Πόλη, Αγορά, Εκκλησία, Αισθητική, Φιλοκαλία. Δολοφόνησαν και την Αθήνα.

Η Ελλάδα πρέπει να σπάσει τα δεσμά της, να απαλλαγή σύντομα από αυτήν την πολύμορφη βαρβαρότητα και πολύμορφή ασχήμια. Από τους δημίους της. Και θα το κάνει.

*Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ ο Εκφυλισμός ενός Ιστορικού Εγχειρήματος. Εκδόσεις ΣΤΡΑΒΩΝ.

 

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥ - ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Είναι γνωστόν ότι καλούνται να πληρώσουν το χρέος κοινωνικές ομάδες οι οποίες δεν συμμετείχαν στην συσσώρευση εισοδημάτων που επέτρεπε μια οικονομία εξωτερικού δανεισμού, μια οικονομία πληρωμής χρεών και εξαγωγής κεφαλαίων δια μέσου του χρέους που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα από την δεκαετία του 80’. Τότε μίλησα για το διαρκές μαρτύριο του Σίσυφου.

Αντίθετα κατά ένα θρασύ και προκλητικό τρόπο δεν πληρώνουν οι ομάδες, οι κατηγορίες – το πλουτοκρατία είναι πολύ γενικό και αθωωτικό – που συσσώρευσαν μεγάλα εισοδήματα δια μέσου αυτού του πολιτικού – οικονομικού πρότυπου που έφθασε σε υψηλά επίπεδα λειτουργίας, ανευθυνότητας, ανομίας και ανηθικότητας... 

Όταν αναλυθούν αυτοί οι μηχανισμοί όχι με όρους και χρόνους λογιστικής έρευνας που είναι αργοί, αλλά με πολιτικούς που είναι σύντομοι και αποτελεσματικοί προκύπτουν πολλές κατηγορίες ομάδων και προσώπων που είναι υποχρεωμένες να κληθούν με το καλό να πληρώσουν. Μιλώ για τις πολλές υποδιαιρέσεις της Κάστας όπως τις αναλύω στο βιβλίο μου «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ» αλλά και στο άρθρο μου στην «Εφημερίδα Επενδυτής» Ιανουάριος 2010 με τίτλο «το Χρέος να το Πληρώσει η Κάστα».

Ας μείνουμε αρχικά σε δύο σημαντικές κατηγορίες που οφείλουν να πληρώσουν. Όχι μόνο λόγο της οικονομικής ύλης που συσσωρεύθηκε αλλά και λόγο της ηθικής σημασίας της για την διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής, οικονομικής και ηθικής συνοχής στην χώρα. Δια μέσου αυτού του δρόμου θα υπάρξει συγκέντρωση όχι μόνο οικονομικού για τα Κρατικά μας ταμεία αλλά και ηθικού κεφαλαίου για την χώρα.

Η πρώτη αφορά το Πολιτικό, Διοικητικό προσωπικό από την μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα. Επί δεκαετίες αυτή η γραφειοκρατία και ψευτοτεχνοκρατία είχε την διαχείριση της Επιχείρησης – Χώρα, της Επιχείρησης – Ελλάδα. Για την διαχείριση αυτή, ουσιαστικά το παρκάρισμα τους στις καρέκλες των θεσμών και οργανισμών, αμείφθηκαν πολύ πλούσια. Παρ’όλη την ανύπαρκτη πολιτική, σχεδιαστική, λειτουργική παραγωγικότητα τους και την καταστροφική για την χώρα διαχείριση τα εισοδήματα τους – εισοδήματα όχι μισθοί – ήταν πολύ υψηλά. Το κόστος του πολυάριθμου πολιτικού και γραφειοκρατικού προσωπικού ήταν και παραμένει υψηλό. Το κόστος της πολιτικής στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλο. Γίνεται μεγαλύτερο επειδή είναι μη παραγωγικό, καταστροφικό αλλά και γιατί το πολιτικός κατήντησε να έχει την ίδια σημασία που είχε η λέξη Πολιτικές στο Ηράκλειο (Χάνδακα) της Ενετοκρατίας. Έτσι μετά από δεκαετίες δανειοδοτούμενης Dolce Vita και κάλυψης των «Βασικών Ενστίκτων» αυτό το προσωπικό αντί να παραδώσει μια κερδοφόρα ανεπτυγμένη χώρα, μια δυναμική επιχείρηση Ελλάδα, παραδίδει μια προβληματική και χρεωμένη χώρα. Αυτή όμως η ίδια η κάστα παρ’ όλο που δεν έκανε καλά την δουλειά της αποθήκευσε και αποθηκεύει εισοδήματα. Στα ακίνητα έως τους χρηματιστηριακούς παραδείσους.

Π.χ. ποια είναι η πολιτική ή διανοητική παραγωγικότητα, οι αποδόσεις των Ευρωβουλευτών. Ορισμένοι υπερέβησαν σε θητείες την Σοβιετική και Κινέζικη νομενκλατούρα. Ποιο μεγάλο Ευρωπαϊκό ζήτημα ανέδειξαν πολύ περισσότερο ποιο Εθνικό; Ποια η παραγωγικότητα των Βουλευτών, Υπουργών, Διευθυντών Οργανισμών, ΔΕΚΟ. Κύρια όμως των πλέον μη παραγωγικών για την χώρα θεσμών των Κομμάτων.( Νομίζω ότι πρέπει να γίνει μια εκτίμηση σε Ευρω της κλοπής που υπέστη η δική μου μορφωτική, διανοητική και πολιτική παραγωγή. Ιδιαίτερα από τις νομενκλατούρες του ΚΚΚΑΣΟΡ).

Τόσο λοιπόν με όρους επιχειρηματικούς ως κακοί μάνατζερ της Επιχείρησης - Χώρα, όσο και πολιτικούς ως κακοί πολιτικοί, ως κακιστοκρατία, οφείλουν να επιστρέψουν ένα μεγάλο μέρος των εισοδημάτων που συσσώρευσαν.

Ο πρώτος φόρος για μια θετική διέξοδο από την μεταβατική περιόδο που διανύουμε είναι ένας Φόρος Επιστροφής των Εισπραχθέντων.

Αν όμως η συσσώρευση πλούτου δια μέσου αυτής της διαδικασίας της κατοχής του Κράτους γίνονταν τυπικά κατά νόμιμο τρόπο – μια πολιτική και δημόσια ηθική αντάξια του ονόματος της την θεωρεί άνομη – η κάστα είχε ταυτόχρονα συσσωρεύσεις κλεπτοκρατικού τύπου δια μέσω της μίζας. Η γενεσιουργός αιτία του Ελληνικού χρέους είναι Κλεπτοκρατική. Στο βιβλίο μου αναφέρομαι στο ζήτημα αυτό με τους όρους της μιζοπολιτικής και της μιζοοικονομίας. Η επιστροφή αυτής της οικονομικής ύλης, του πλούτου, των κεφαλαίων που συσσωρεύθυκαν δια μέσου αυτής της οδού θα πρέπει να γίνει δια της επιβολής ενός επί πλέον Πολιτικού φόρου. Αρχίζοντας από τον σημερινό και τους πρώην Πρωθυπουργούς, Υπουργούς κ.λ.π.. Ο αποκτηθείς δια της «πολιτικής» πλούτος αυτών των ομάδων και των οικογενειών δεν κρύβεται. Είναι Αφρικανικού, Τριτοκοσμικού τύπου.

Στην ιστορία πολλών χωρών όπου είχαμε καταρρεύσεις καθεστώτων που ταυτίσθηκαν με άνομους πλουτισμούς, την διαφθορά είχαμε ανάλογες ειρηνικές βελούδινες διαδικασίες. Η εγχώρια περίπτωση παρ΄όλα τα φύλλα σύκης και τις υπεκφυγές είναι αυτή της κατάρρευσης μια πολυκομματικής κάστας, ενός διακομματικού καθεστώτος. Μια θεσμική Επιτροπή με την ανάλογη σύνθεση μπορεί να χειρισθεί την επιβολή αυτού του δεύτερου Πολιτικού φόρου. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμα πρόσωπα που για πολλούς λόγους είναι αποφασισμένα να μιλήσουν. Για την δομή, τις δομές, τις λειτουργίες, της πυραμίδας της διαφθοράς. Όπως π.χ. ο Θεόδωρος Τσουκάτος, ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Τάσος Μαντέλης, οι ταμίες της Ν.Δ.. Στις Δημοκρατίες για να είναι δημοκρατίες, για να γίνουν δημοκρατίες κλείνουν, θέτουν εκτός νόμου τα μιζοκκόματα. Στην περίπτωση μας το ΚΚΚΑΣΟΡ και την Ν.Δ.. Δεν ρίχνουν στην αρένα επιλεγμένα κεφάλια για τον όχλο. Οι αρένες είναι το πεδίο αθώωσης των σημερινών ενόχων και διατήρησης των δομών της αυριανής επιστροφής τους, της επανάληψης της ανομίας. Όπως έγινε τις τελευταίες δεκαετίες. Γράφω στο βιβλίο μου για αυτά.

Ποτέ στην ιστορία μια συμπαγής με υψηλό επίπεδο συνοχής ένοχη κλεπτοκρατική νομενκλατούρα δεν αυτοκαταδικάσθηκε. Οι νομενκλατούρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού αποδείχθηκαν περισσότερο εύθραυστες από τις νομενκλατούρες της υπαρκτής μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας. Το επίπεδο της συνοχής και της αλληλεγγύης τους, της αλληλοκάλυψης τους είναι πολύ υψηλό. Μέχρι σήμερα δεν υπήρξαν ρωγμές. Ούτε αυτοκτόνησε κανείς. Τα θράσος τους είναι πρωτόγνωρο Παγκοσμίως. Εκτός αυτού δεν είχαμε έναν Di Pietro ή έναν Δελαπόρτα και Σαρτζετάκη.

Τα κόμματα μη κόμματα δεν διαθέτουν μηχανισμούς και εσωτερικές δυνάμεις ελέγχου και αυτοκάθαρσης. Αντίθετα δρουν ως μηχανισμοί όχι μόνο πρόκλησης αλλά και αθώωσης της διαφθοράς.

Στις συνθήκες αυτές μια νέα κοινωνία Πολιτών, των πολλών Αγορών και Εκκλησιών του Δήμου, στις Πλατείες, στο Διαδίκτυο πρέπει να θέσει στην δημόσια πολιτική και ηθική ημερήσια διάταξη το ζήτημα της διαφθοράς. Να μετεξελιχθεί σε ένα κίνημα Αντιδιαφθοράς. Όχι με όρους βίας, όρους εκτόνωσης, μούντζες, συνθήματα κλέφτες – κλέφτες, ούτε σωτηριολογικούς και μεταφυσικούς Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και Άμεσης Δημοκρατίας. Αλλά με όρους Λόγου, Παιδείας, Πολιτικής Πρότασης και Άμεσης Πολιτικής Διεκδίκησης. Καθιέρωσης δηλαδή τώρα όχι για τους μελλοντικούς ενόχους ενός πολιτικού φόρου στις δύο κατευθύνσεις που ανέφερα.

Η διαφθορά έχει μια Κεντρικότητα, προτεραιότητα στην ανάλυση, την ερμηνεία, την αντιμετώπιση της κρίσης και την οικοδόμηση ενός νέου υγιούς Συστήματος Ελλάδα. Είναι η διαφθορά που παρέλυσε την Διοίκηση, μπλόκαρε την Οικονομία, κατήργησε την Δημοκρατία και χρέωσε την Χώρα.

Παρ’ όλα αυτά τόσο στις Πλατείες , τα Πανεπιστήμια, τις σχολές Νομικών Επιστημών, στις Αντιπολιτεύσεις, στα «νέα» Κινήματα απουσιάζει η ανάλυση, η συζήτηση, τα πολιτικά μέτωπα για την γενεσιουργό αιτία της χολέρας που κτύπησε την χώρα. Ορισμένοι ανατρέχουν στον Ιμπεριαλισμό, στους ξένους κλπ. Αυτό επιτρέπει στους διεφθαρμένους του παρόντος να παραμένουν ατιμώρητοι και να παρουσιάζονται ως τιμωροί των διεφθαρμένων του μέλλοντος.

Η εικόνα αρχίζει να παραπέμπει στην ανάθεση της διαχείρισης της μεταπολεμικής μετάβασης στους Μαυραγορίτες της Κατοχής.

Ένα ώριμο κίνημα Αντιδιαφθοράς, ηθικοποίησης της Πολιτικής και Δημόσιας ζωής στο Εσωτερικό της Χώρας θα είναι νομιμοποιημένο και ηγεμονικό να κάνει τους λογαριασμούς του με την Εξωτερική διάσταση της κλεπτοκρατίας και τα χρηματιστικά δεσμά της χώρας. Ούτε οι Οθωμανοί ζητούσαν τόσο χαράτσι. Ένα κίνημα Αντιδιαφθοράς μπορεί να υπερασπίσει την αξιοπρέπεια και το όνομα της Ελλάδας. Η Ένοχη Εσωτερική κακιστοκρατία δεν μπορεί λόγω της ενοχής και της ψυχικής, διανοητικής και ηθικής ανεπάρκεια της να το κάνει. Αντίθετα για να καλύψει την ενοχή της αντιδρά όπως όλοι οι ένοχοι και εγκληματίες δείχνοντας άλλους ενόχους. Δυσφημίζοντας την χώρα και τον λαό της. Ακόμη και το κομμάτι εκείνο που οι ίδιοι αντιεκπαίδευσαν, του έδωσαν το αντιπαράδειγμα.

Το κρίσιμο μέγεθος για την χώρα δεν είναι το χρέος. Είναι το ΚΑΝΕΝΑΣ.

Τι θα γίνουν τα κεφάλαια που θα συγκεντρωθούν από αυτού του τύπου τους φόρους; Από αυτού του τύπου τις απαλλοτριώσεις. Θα κατατεθούν σε ένα Ταμείο Ανάπτυξης της Δημιουργικότητας και Επιχειρηματικότητας των νέων γενεών, των νέων ανθρώπων, των νέων μαστόρων όπως τους αποκαλώ, που έχουμε ανάγκη στην νέα δημιουργική Εθνική διαδρομή μας. Στον νέο αιώνα. Που ευτυχώς είναι πολύ φιλικός με εμάς.

*Το δεύτερο απόσπασμα από ην ομιλία μου στον Άλιμο που οργανώθηκε από το Κίνημα «Σιωπηλή Πλειοψηφία» Ελλήνων Πολιτών. 

Polis-agora

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΜΙΖΟΚΟΜΜΑΤΑ Η PEPSI ΚΑΙ Η COLAΤΟ Ο ΤΣΟΥΚΑΤΟΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΤΟ ΜΗ ΚΟΜΜΑ ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΜΙΖΟΚΟΜΜΑΤΑ Η PEPSI ΚΑΙ Η COLA
ΤΟ Ο ΤΣΟΥΚΑΤΟΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ
ΤΟ ΜΗ ΚΟΜΜΑ ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ


Ένοχες ομάδες – τρόπος του λέγειν πολιτικές – μπορούν να παράγουν μόνον ένοχα και ανήθικα πορίσματα.
Είναι η συνέχεια της απόπειρας των αποτυχημένων και διεφθαρμένων θεσμών και προσώπων να επιτύχουν την επανανομιμοποίηση τους δια μέσου μιας θυσιαστικής τελετουργίας. Θυσιάζουμε ορισμένους από την ομάδα για να συντηρηθεί η ιεραρχία.
Οι θυσιαστικές τελετουργίες χαρακτηρίζουν τις αρχαϊκές και μεσαιωνικές κοινωνίες. Όχι τις Δημοκρατίες. Όπως επίσης οι «προσυμφωνημένοι σκοτωμοί» πέντε δικοί μου - έξι δικοί σου χαρακτηρίζουν εγκληματικές ομάδες, μαφίες και όχι την πολιτική σφαίρα.
Όταν προβάλεις το «ο Τσουκάτος κλέφτης» επιδιώκεις την δική σου αθώωση και την συνέχιση των διεφθαρμένων δομών και θεσμών. Η χώρα, οι πολίτες θα κατακτήσουν μια δημόσια παιδεία και ηθική όταν προβληθεί η δομική αιτία της διαφθοράς, της ακυβερνησίας, της υπερχρέωσης, της Εθνικής μειοδοσίας και αναξιοπρέπειας που είναι το κόμμα κλέφτης. Για να το προσδιορίσουμε επιστημονικά το μη κόμμα - κλέφτης, το μιζοκόμμα όπως γράφω στο βιβλίο μου*. Το έγραψα με στόχο την καταστροφή αυτών των αποκρουστικών και παρακμιακών φαινομένων, δυστυχώς και τηλεοπτικών εικόνων. Ένα κουκλοθέατρο μαριονέτων ψευδόμενων, ενόχων, συλλαβιζόντων ή φλυαρούντων ψευτοηγεσιών.
Το έγραψα με στόχο την καλλιέργεια μίας σύγχρονης Δημοκρατικής Πολιτικής παιδείας, που θα προστατεύει τους θεσμούς, το κύρος και την ανεξαρτησία της χώρας. Η κυριαρχία της χώρας, η Εθνική κυριαρχία καταργήθηκε όχι με την υπερχρέωση. Αυτή ήταν το επακόλουθο του πολιτικού ελέγχου της χώρας, των πολιτικών θεσμών, των πολιτικών κομμάτων από τις πολυεθνικές, τις Siemens, από τους Εξωελλαδικούς παράγοντες. Όπως είπα και άλλη φορά, οι δικοί μου αντίπαλοι δεν ήταν ο Σημίτης, οι άλλοι, ο υιός Παπανδρέου που επανήλθε μετά το 1989. Αυτοί δεν είχαν ιδιαίτερο βάρος.
Αντίπαλοι μου ήταν η Siemens, οι εξωπολιτικοί, οι εξωθεσμικοί παράγοντες.
Η Πολιτική, η Δικαιοσύνη, οι Νόμοι, η Δημοκρατική Διαλεκτική, η Ιστορία απαιτούν το κλείσιμο των μιζοκομμάτων του ΚΚΚΑΣΟΡ και της Ν.Δ., της Pepsi και της Cola.
Αυτών των αποκρουστικών δομών και ομάδων που προσέβαλαν όσο ποτέ άλλοτε την χώρα.
Αυτό είναι έργο μιας νέας κοινωνίας πολιτών, μιας νέας υπό κυοφορία πολιτικής κοινωνίας και όχι ενός όχλου, των πελατών και μελών ομάδων που δεν έχουν να κάνουν με την πολιτική σφαίρα αλλά ανήκουν σε άλλες εξωπολιτικές και αντιδημοκρατικές κατηγορίες.
Ενώ έχουμε ανάγκη την απελευθερωτική δύναμη της αλήθειας αυτοί προτείνουν το σκότος και τον εξανδραποδισμό. Την σωτηρία του τέρατος.


*Μιχάλης Χαραλαμπίδης. ΑΠΟ ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΣΤΟ ΚΚΚΑΣΟΡ - Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΡΑΒΩΝ.
Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη polis-agora.blogspot.com

Μ.ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ:ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ- ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΩΝ

Η συμμετοχική και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ανάγκη τους συμμετέχοντες, τους αντιπροσωπευόμενους και τους αντιπροσώπους τους. Τους πολίτες, τους ενεργούς πολίτες, όχι τους κρατίτες, τους πελάτες. Τα πολιτικά κόμματα όχι τα μη κόμματα, τις παρέες, τα προσωπικά – οικογενειακά λόμπι, τις κάστες.
Έχει ανάγκη την μεγάλη πλειοψηφία των ελεύθερων εκλογέων πολιτών και όχι τις διαπλεκόμενες μειοψηφίες. Τους κυβερνώντες αλλά και αυτούς που θέλουν να κυβερνηθούν από αυτούς. Ούτε κεντρική ούτε τοπική αυτοδιοίκηση μπορούν να υπάρξουν χωρίς τους πολίτες, τους εκλογείς. Όταν αυτά απουσιάζουν επιβάλλεται η μειοψηφική κακιστοκρατία. Η κακιστοκρατία δεν είναι λειτουργική της Δημοκρατίας. Η τελευταία είναι συνώνυμη της αξιοκρατίας.

Ποτέ άλλοτε ένας λαός, οι αληθινοί πολίτες δεν έδειξαν την περιφρόνηση, την απαξίωσή τους προς τους ενόχους και ανίκανους αντιπροσώπους τους μέχρι προχθές με έναν τόσο βελούδινο και ειρωνικό τρόπο.

Ο υιός Παπανδρέου οφείλει να παραιτηθεί, να σταματήσει να διαχέει το ψέμα και να αποσυρθεί. Πολύ κακό έκανε στην χώρα και την Δημοκρατική παράταξη από την δεκαετία του ΄80. Η ιστορία τον καταγράφει στους ιδιώτες και όχι στους δημόσιους άνδρες. Σ’ αυτούς δηλαδή που με μεγάλο κυνισμό και θράσος είπαν πρώτα ο εαυτός μας. Όχι πρώτα η χώρα, Country First. Στους μεγάλους πρωταγωνιστές, στο τιμόνι των χρόνιων πολιτικών πράξεων και συμπεριφορών που οδήγησαν στην χρεοκοπία της χώρας. Πουθενά δεν προκύπτει εδώ και δεκαετίες μία διαφωνία του. Το αντίθετο.

Στις μεταβατικές περιόδους όταν η Δημοκρατία είναι μπλοκαρισμένη τότε η ιστορία και η ηθική αναθέτουν καθήκοντα και ρόλους στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Κάρολος Παπούλιας οφείλει να ανοίξει τις διαδικασίες σχηματισμού κυβέρνησης τεχνοκρατών. Μια υπεύθυνη, ώριμη και φυσιολογική δημοκρατία θα ακολουθούσε αυτόν τον δρόμο πριν κάψουν την Ολυμπία και την Αθήνα.
Αυτή η μεταβατική κυβέρνηση θα δημιουργήσει στο εσωτερικό της χώρας το αίσθημα του δικαίου και της ισότητας, καθώς και ατμόσφαιρα εθνικής και κοινωνικής αλληλεγγύης. Θα διαμορφώσει σχέσεις αξιοπρέπειας, κύρους, ισοτιμίας και αποφασιστικότητας στις εξωτερικές σχέσεις.
Η κρίση είναι κύρια πολιτική.
Η χώρα έχει ανάγκη την ανάκτηση της σχέσης με την σοβαρότητα, την ευθύνη, την Δημοκρατία, την πολιτική, την Αλήθεια. Με αυτά τα υπεύθυνα βήματα ειλικρίνειας και αλήθειας θα επιστρέψουν οι πολίτες να κάνουν χρήση της μεγάλης κατάκτησης των λαών, της καθολικής ψηφοφορίας. Θα ανασυγκροτηθεί η Δημόσια Σφαίρα η οποία σήμερα διασύρετε.
Αρκετά με τα αδιαφανή, εξωθεσμικά και εξωελλαδικά παιχνίδια και τους τυχοδιωκτισμούς εις βάρος της Ελλάδας και της ιστορικής δυναμικής της σήμερα.

Γλυφάδα 15/11/2010
Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΗΒΑΣ

"...βιβλία και όχι μόνο διαδίκτυο, γνώση και όχι πληροφόρηση..." , "...αυτή η πολιτική τάξη, το μόνο καλό που μπορεί να κάνει σε αυτή τη χώρα, είναι, να πάει  σπίτι της..."

http://aliartos-city.blogspot.com

ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ Ο Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΕΡΕΙΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΩΝ

(κατά την ομιλία του στην Ξάνθη και με αφορμή την επίσκεψη Ερντογκάν)
Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη


Είναι γνωστό ότι ο Γ. Α. Παπανδρέου δεν έχει καλές σχέσεις με την έννοια του Κρατικού και Εθνικού πρωτοκόλλου. Αυτά που διαθέτουν όλα τα κράτη ώστε να καθορίζουν τις εξωτερικές τους σχέσεις.

Είναι επίσης γνωστό ότι στερείται ανθρωπιστικών ευαισθησιών, ανθρωπιστικής ευγένειας. Δεν μπορείς τόσο στο επίπεδο της ιδιωτικής αλλά και της δημόσιας ζωής την ημέρα του θανάτου των δικών σου ανθρώπων βρεφών, γυναικών, γερόντων, την ημέρα του μνημόσυνου τους να δεξιώνεσαι τον υπεύθυνο για τα εγκλήματα. Ή λίγες ημέρες πριν την ημέρα του μνημόσυνου τους. Προσβάλεις την ανθρώπινη, την Εθνική αξιοπρέπεια, το κύρος της χώρας και τους νεκρούς.

Στο πρόσφατο παρελθόν έφερναν στις 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων τα Κεμαλικά ΕΣ –ΕΣ στην Κυπαρισσία, τα Τουρκικά F-16 στην Αγχίαλο και ταυτόχρονα έβαζαν Πόντιους παρακρατικούς να τους καλύψουν. Παρακράτος δεν είχαμε μόνο το 50’, 60’, αλλά και το 90’ και το 2000. Ήθελαν και θέλουν να καταργήσουν την 19η Μαΐου. Η ιστορία όμως τους γελοιοποίησε.

Επιμένουν στον Οθωμανικό δρόμο, το Οθωμανικό μοντέλο αντί το Σουηδικό. Αναφέρομαι σε μια μεγάλη στιγμή της Πολιτικής Ευρώπης ειδικά της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Την Αναγνώριση από το Σουηδικό Κοινοβούλιο της γενοκτονίας των Ποντίων. Το 2006 πηγαίνοντας στην Στοκχόλμη πήγα στον τάφο ενός μεγάλου υπερασπιστή των Λαών του Ούλοφ Πάλμε. Ήμουν σίγουρος ότι το πνεύμα του Πάλμε θα οδηγούσε στην νίκη μας, στην αναγνώριση.

Είναι γνωστό ορατό πλέον ότι ο Γ.Α. Παπανδρέου διαμορφώνει τις σχέσεις μας με την Άγκυρα στα πλαίσια της Αμερικανικής Πολιτικής. Αυτό που ονόμασα «νεοεθνικοφροσύνη», Αμερικανοσύνη δηλαδή. Πρόκειται για την συνέχεια της «εθνικοφροσύνης» των δεκαετιών του 50’, 60’, 70’ του Ε. Αβέρωφ, του Γ. Παπαδόπουλου. Μιλώντας όχι μόνο Πολιτικά αλλά και ακαδημαϊκά πρέπει να πω ότι δεν πρόκειται για το Ελληνικό δόγμα Εθνικής Ασφάλειας. Έχω γράψει, έχω μιλήσει για αυτά χρόνια πριν.

Έτσι ο Γ. Α. Παπανδρέου στην προηγούμενη κρατική του υπηρεσία στα πλαίσια αυτής της πολιτικής συνομιλούσε με τους Κεμαλικούς, την Εργκνεκόν δηλαδή. Την Σκύλα σύμφωνα με την μυθολογία μας. Τώρα συνομιλεί με το Τουρκικό Ισλάμ του Ερντογκάν. Την Χάρυβδη.

Η Μικρά Ασία πρέπει να φύγει από αυτή την αυτοκαταστροφική ανακύκλωση.

Άλλο όμως συνομιλώ με την Άγκυρα και άλλο είμαι πρωτοπαλίκαρο του σχεδίου Ανάν, χορεύω επάνω στα κόκαλα των νεκρών της Σμύρνης και δεξιώνομαι τους υπεύθυνους εγκλημάτων την ημέρα του μνημόσυνου των νεκρών μου.

Είναι απάνθρωπο, βάρβαρο, αποκρουστικό καθώς και πρόπολιτικο-προϊστορικό. Οποιαδήποτε αντίδραση των Ποντίων και ειδικά των νέων γενεών είναι νομιμοποιημένη. Καμία πολιτική ηγεσία στον Κόσμο δεν θα το έκανε. Εμείς όμως είμαστε λάτρεις μιας μεγάλης αξίας. Της αξίας της ανθρώπινης ζωής.

Επίσης άλλο Διεθνείς σχέσεις, Εθνική Στρατηγική και άλλο αδιάκοπος φλύαρος νευρωτικός τουρισμός και προσβολή της αξιοπρέπειας μας ως ανθρώπων και ως Ελλήνων.

Πρόκειται για μια από τις εκφράσεις της παρακμής των αποτυχημένων υπολειμμάτων του πολιτικού προσωπικού της μεταπολίτευσης, που εξωθεσμικοί και εξωελλαδικοί κύκλοι επιμένουν να συντηρούν. Έφθασαν όμως στο τέλος τους προκαλώντας μεγάλη καταστροφή.

Γλυφάδα Πέμπτη 6 Μαΐου 2010


Polis-agora Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη