Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
26.10.13
ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΥ
|
|
||||||||
| • Τι λέει σε επιστολή του στον Δ. Αβραμόπουλο για το Β' Σώμα Στρατού, και τα... κινήματα
• Ο πρώην υπουργός Άμυνας κάνει λόγο για «άσχετους», «στρατηγούς της πολυθρόνας» και συρρίκνωση του Στρατού
Ο κ. Φραγκούλης Φράγκος, πρώην υπηρεσιακός υπουργός Εθνικής Άμυνας, πήρε το όπλο του και με «non paper» που απέστειλε στον Δημήτρη Αβραμόπουλο εξαπολύει πυρά για τη δρομολογούμενη κατάργηση του Β' Σώματος Στρατού, που... εδρεύει στη Βέροια και στο οποίο υπάγεται όλη η «αφρόκρεμα» των Ειδικών Δυνάμεων, καταδρομείς, αλεξιπτωτιστές και πεζοναύτες. Ο πρώην αρχηγός του ΓΕΣ κάνει λόγο για «άσχετους» και «στρατηγούς της πολυθρόνας», ενώ βάζει στο στόχαστρο του και τη σημερινή στρατιωτική ηγεσία, «φωτογραφίζοντας» μάλιστα τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Μιχαήλ Κωσταράκο, επιλογή του Πάνου Μπεγλίτη, που αποδέχεται τώρα αδιαμαρτύρητα τη διάλυση του κρίσιμου Β' Σ.Σ., το οποίο δημιουργήθηκε επιτακτικά μετά την ταπεινωτική ήττα των Ιμίων. Τα «Π» έχουν στη διάθεση τους την επτασέλιδη επιστολή Φράγκου, που βρίσκεται στα συρτάρια του κ. Αβραμόπουλου, ο οποίος όμως δείχνει και αυτός να αποδέχεται παθητικά τις εντολές των τροϊκανών για μείωση και συρρίκνωση του ελληνικού Στράτου στο όνομα της «περικοπής δαπανών». «Το ανώτατο επίπεδο του Β΄ Σ.Σ. υποστηρίζει ο κ. Φράγκος δεν είναι απλώς ένα "γραφειοκρατικό" σκαλοπάτι στην αλυσίδα διοικήσεως, όπως το αντιλαμβάνονται οι άσχετοι... Δεν θα ασχοληθώ με γραφικές προτάσεις περί αποδόσεως της 32ης ΤΑΞΠ/Ν (Ταξιαρχία Πεζοναυτών) στο Πολεμικό Ναυτικό. Οι "προοδευτικές ιδέες" που συχνά καλλιεργούνται στο στενό περιβάλλον της πολιτικής ηγεσίας από "στρατηγούς της πολυθρόνας" είναι επικίνδυνες. Αυτό όμως δεν είναι το χειρότερο. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι όταν στρατιωτικοί επιλεγούν να συμπλεύσουν με επικίνδυνες "μόδες", με τις οποίες ερωτοτροπούν οι πολιτικές ηγεσίες. Η μη αξιοκρατική ανάδειξη ηγεσιών και η επικράτηση συντεχνιακών αντιλήψεων διαμορφώνουν επιτελική σκέψη περιορισμένων οριζόντων, οδηγώντας σε ανωμαλία και εσφαλμένες αποφάσεις στρατηγικής σημασίας. Τυχόν διάλυση του Β' Σ.Σ. θα συντελέσει σ΄ έναν αποδυναμωμένο στρατό, με διχασμένη προσωπικότητα, υστερούντα σοβαρά στην ενεργητική άμυνα». Ο κ. Φράγκος εξαπολύει μύδρους και κατά του πρώην υπουργού Άμυνας Πάνου Μπεγλίτη, ο οποίος τον Νοέμβριο του 2011 ξήλωσε όλη την ηγεσία του Στρατού Ξηράς, φοβούμενος «πραξικόπημα» από τον τότε αρχηγό του ΓΕΣ, τον οποίο και αποστράτευσε μαζί μ΄ άλλους αξιωματικούς. «Γιατί τοποθετήθηκε τότε επισημαίνει ο κ. Φράγκος αντιστράτηγος από το Όπλο των Τεθωρακισμένων (σ.σ. ο κ. Τόπης) και ο διαθέσιμος αντιστράτηγος καταδρομέας (ο σημερινός αρχηγός ΓΈΣ, κ. Τσέλιος) τοποθετήθηκε στη διοίκηση του Δ' Σώματος Στρατού; Θιασώτες της διαλύσεως του Β' Σώματος Στρατού υποστηρίζουν ότι οι δυνάμεις του, ούτως ή άλλως, δεν πρόκειται να ενεργήσουν συγκεντρωτικά ως ανεξάρτητο σώμα στρατού, αλλά θα διατεθούν σε τοπικές διοικήσεις στον Έβρο, το Αιγαίο κ.τ.λ. Ως εκ τούτου, κρίνεται ορθολογικό να τελούν από τον καιρό της ειρήνης απευθείας υπό τη διοίκηση της ΑΣΔΕΝ (Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού - Νήσων, με έδρα τον Καρέα)». ΑΠΟΔΕΚΑΤΙΣΜΟΣ. Ο πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας αποκαλύπτει στο non paper που απέστειλε στον κ. Αβραμόπουλο ότι οι Ειδικές Δυνάμεις … αποδεκατίστηκαν για πρώτη φορά το 1988, επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, υπό τον φόβο κινήματος. «Το Β' Σ.Σ. αναδιοργανώθηκε το 1998. Αν οι τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες ταξιαρχίες αποτελούν τη στρατηγική εφεδρεία για ελιγμό στον ηπειρωτικό κορμό, έλειπε η εφεδρεία που θα εξασφάλιζε Ταχεία αντίδραση και επιχειρησιακό ελιγμό όχι μόνο στον ηπειρωτικό, αλλά και στον νησιωτικό κορμό. Το αναδιοργανωμένο Σ.Σ. ήλθε να καλύψει την απαίτηση αυτή του μετασχηματισμού, που προέκυψε από τα διδάγματα της κρίσεως των Ιμίων. Την εποχή εκείνη, ο Στράτος Ξηράς ήταν προσανατολισμένος σε μια εντελώς αμυντική διάταξη. Στη Θράκη το Δ' Σ.Σ. και στο Αιγαίο η ΑΣΔΕΝ διέθεταν δυνάμεις πρώτης γραμμής για την απόκρουση εχθρικής επίθεσης. Η εξέταση των διδαγμάτων της κρίσεως, όπου αποκαλύφθηκε αδυναμία ταχείας αντίδρασης σε τοπικό επίπεδο, οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο Στρατός Ξηράς έπασχε γενικότερα ως προς την ικανότητα υλοποιήσεως επιχειρησιακών ελιγμών πέραν του ηπειρωτικού κορμού. Οι δυνάμεις εκείνες που προορίζονταν για τέτοια έργα ήταν κυρίως τα Συγκροτήματα των Ειδικών Δυνάμεων: το 1ο ΣΚΔ (Σύνταγμα Καταδρομών), το 2ο ΣΑΛ (Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών) και η 32α ΤΑΞΠ/Ν. Όμως τα συγκροτήματα αυτά ήταν σκορπισμένα και "χαμένα", δίχως να τελούν υπό μια κεντρική διοίκηση, που θα τα προετοίμαζε από τον καιρό της ειρήνης. Ουσιαστικώς ο Ελληνικός Στράτος δεν είχε συγκεντρωμένη τη στρατηγική εφεδρεία του, κατά παράβαση θεμελιώδους στρατιωτικής αρχής. Αίτια ήταν η προηγουμένη αναδιοργάνωση των Ειδικών Δυνάμεων, συντελεσθείσα το 1988, που τις είχε οδηγήσει σε διάλυση. Η αναδιοργάνωση του 1988 δεν στηρίχθηκε σε αμιγώς στρατιωτικά κριτήρια. Πρόεκυψε από αβάσιμες πολιτικές ιδεοληψίες της τότε πολιτικής ηγεσίας, την οποία διέκριναν έντονα αντιστρατιωτικά και "αντικαταδρομικά" συμπλέγματα (φόβος κινήματος). Για τον λόγο αυτό διαλύθηκε η III Μεραρχία των Ειδικών Δυνάμεων, που συγκροτήθηκε το 1978 υπό το φως των διδαγμάτων της κρίσεως του 1974». ΚΥΠΡΟΣ. Ο κ. Φραγκούλης Φράγκος, κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, αναλύει πως η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο ήταν η αφορμή για να δημιουργηθούν στη συνέχεια «αυτόνομες» Ειδικές Δυνάμεις. «Το 1974 οι προσπάθειες αποστολής ενισχύσεων στην Κύπρο εκτελέστηκαν με αυτοσχεδιασμούς και είχαν ως αποτέλεσμα χάσιμο πολύτιμου χρόνου και σοβαρές απώλειες σε έμψυχο δυναμικό. Οι δυνάμεις δεν ήταν προετοιμασμένες, δεν υπήρχαν σχέδια, δεν έγιναν ασκήσεις και αποφασίστηκε τότε η αναβάθμιση των Δυνάμεων Καταδρομών κ.τ.λ. που υπήχθησαν στην III ΜΕΔ. Με τη διάλυση της Μεραρχίας, το 1988, οι Ειδικές Δυνάμεις διασκορπίστηκαν και "χάθηκαν": Το 1ο ΣΚΔ τέθηκε διοικητικώς στο Γ΄ Σώμα Στρατού, το 2ο ΣΑΛ υπό την ΑΣΔΕΝ και η 32α ΤΑΞΠ/Ν υπό την 1η Στρατιά. Το νεοσυγκροτηθέν 13ο ΣΑΚ (Σύνταγμα Αμφίβιων Καταδρομών) υπήχθη στη Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων. Δίχως κεντρική διοίκηση, οι Ειδικές Δυνάμεις ζημιώθηκαν και τα αποτελέσματα φάνηκαν στην κρίση των Ιμίων. Στην ουσία, η ηγεσία το 1998 επανήλθε στην απόφαση του 1978 και με την αναδιοργάνωση του Β' Σώματος Στρατού καταβλήθηκε έντονη προσπάθεια "συμμαζέματος" και θεραπείας των διαλυτικών καταστάσεων» καταλήγει στην επιστολή του ο κ. Φράγκος. (ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 26/10/2013 – ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΗΤΟΣ - newspaper@parapolitika.gr) πηγη: σταρατα |
28.10.11
Απόστρατοι:Μανιφέστο για «ενιαία κοινωνική αντίσταση»

Κοινή ανακοίνωση - πολιτικό μανιφέστο εξέδωσαν η ΑΝ.Ε.Α.Ε.Δ και η ΑΚίΣ. Βάλουν κατά ριπάς κατά του «πρακμασμένου πολιτικού συστήματος» και καλούν τους πολίτες σε «ενιαία κοινωνική αντίσταση». «Είμαστε βαθιά προσηλωμένοι στο Σύνταγμα, στους Δημοκρατικούς θεσμούς και τους νόμους του κράτους, που οι κυβερνώντες καθημερινά καταπατούν και υπονομεύουν.
Θα προσπαθήσουμε μέσα από τα Συνταγματικά και Δημοκρατικά μας δικαιώματα, να υψώσουμε το ανάστημα μας και προστιθέμενο με αυτά των άλλων συμπολιτών μας να αποτρέψουμε τον θάνατο του Έλληνα πολίτη», καταλήγουν.
Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:
Εδώ και αρκετό καιρό, τόσο η ΑΝ.Ε.Α.Ε.Δ. όσο και η ΑΚίΣ, εκφραζόμενοι με αναλυτικό δημόσιο λόγο, έχουμε κάνει πολλές και σημαντικές παρεμβάσεις στα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, στους βουλευτές αλλά και στον ελληνικό Λαό, σε δύο άξονες:
Ο πρώτος άξονας, αφορά σαφώς στην κλαδική διάσταση των μέτρων και περικοπών, που άδικα και πιθανόν παράνομα και αντισυνταγματικά, εφαρμόζονται στοχευμένα στους στρατιωτικούς.
Ο δεύτερος και ίσως σημαντικότερος άξονας, έχει να κάνει με τη συνολική διάλυση του κοινωνικού ιστού που επίμονα επιχειρείται, η οποία σε συνδυασμό με την οικονομική περιδίνηση της χώρας μας και τις αυξανόμενες γεωπολιτικές εντάσεις στην περιοχή μας, θέτει μοιραία σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της Πατρίδας μας.
Προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουμε τον τρόπο με τον οποίο η σημερινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει το σύνολο των διαμαρτυριών των κοινωνικών – εργασιακών ομάδων, διαπιστώνουμε ότι η αντιμετώπιση είναι πάντα η ίδια! Δημιουργία ενοχών με δηλώσεις τύπου «μαζί τα φάγαμε», ισοπεδωτικές και διασπαστικές συγκρίσεις της μιας με την άλλη και όλων με τους άνεργους και τους συνταξιούχους των 300€, απειλές, λοιδορία, εμπαιγμός και αλαζονεία, κυρίως επί δικαίων. Γιατί οι άδικοι φαίνεται πως συνεχίζουν να είναι στο απυρόβλητο και μακριά από τα βάρη που φόρτωσαν στις πλάτες μας. Στόχος, ένας και μοναδικός! Μια διχασμένη και εξαθλιωμένη κοινωνία, χωρίς όραμα και ελπίδα, ανίκανη να αντιδράσει συλλογικά, έρμαιο στις ορέξεις των αρπακτικών της Πατρίδας μας και των εγχώριων συνενόχων τους.
Παραπλεύρως, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, παρακολουθούμε την υπόλοιπη πολιτική σκηνή να παρακολουθεί και αυτή υπνωτισμένη την καταγγελλόμενη από τους ιδίους, διάλυση του κοινωνικού ιστού, απώλεια μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας και ευθανασία του Έλληνα πολίτη και της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας. Μία πολιτική σκηνή, που:
Μέσα στις όποιες αντιπολιτευτικές της κορώνες, διακρίνει κανείς εύκολα τις διάχυτες ενοχές και την ίδια σαλαμοποιημένη και διχαστική αντιμετώπιση των κοινωνικών ομάδων.
Γεννήθηκε, γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε στην πολιτική φωλιά της πελατοκρατείας, του λαϊκισμού και των κομματικών σκοπιμοτήτων, που την καθιστά εκ προοιμίου ανίκανη να ξεφύγει από αυτές τις εξαρτήσεις και να δώσει ολοκληρωμένη κοινωνικοοικονομική πρόταση.
Ήταν παρούσα και άμεσα ή έμμεσα συμμετείχε στην ολέθρια πορεία που ακολουθούσαμε όλα αυτά τα χρόνια, ενώ σήμερα συνεχίζει μετ’ επιτάσεως να συντηρεί τους πραιτοριανούς της, που θεωρεί πως της διασφαλίζουν την κυριαρχία της.
Ακόμη και σήμερα, βλέπει τα προβλήματα υπό το πρίσμα όλων των παθογενειών που μας έφτασαν εδώ, ή ακόμη και κομματικού μονολιθισμού που ίσως επιτάσσει τη κατεδάφιση των πάντων για να βαφτούν τα μπάζα με έντονο κομματικό χρώμα.
Εμείς, ως Απόστρατοι Στρατιωτικοί, που υπηρετήσαμε τον ελληνικό Στρατό, τον αναμφισβήτητο θεσμό και πυλώνα της εθνικής μας υπόστασης και κυριαρχίας, θεωρούμε ότι δεν μπορούμε πλέον να μείνουμε απαθείς σε όλη αυτή την κατάσταση. Δεν μπορούμε να εστιαστούμε στα δίκαια, κατά τα λοιπά, κλαδικά μας συμφέροντα και στη στενή προστασία των καταπατημένων πλέον δικαιωμάτων μας, γιατί απλά ούτε υπήρξαμε, ούτε είμαστε πραιτοριανοί του παρακμασμένου πολιτικού συστήματος. Ούτε υπήρξαμε, ούτε είμαστε προνομιούχοι, όπως προσπαθεί να μας πλασάρει το πολιτικό κατεστημένο, για να μας κρατάει μακριά από τον υπόλοιπο ελληνικό Λαό. Είμαστε σάρκα από τη αγνότερη σάρκα του ελληνικού Λαού και γνωρίζουμε καλύτερα απ’ τον καθένα, ότι καμία μάχη και κανένας πόλεμος δεν κερδίζεται χωρίς λαϊκή σύμπνοια και θυσίες. Ξέρουμε ότι, σε κάθε περίπτωση, οι μέρες και οι μήνες που έρχονται θα είναι πολύ πιο δύσκολοι από αυτούς που πέρασαν.
Είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε δίπλα σε κάθε κοινωνική ομάδα, σε κάθε Έλληνα πολίτη, σε κάθε πατριώτη και να συμβάλουμε, με τις όποιες μικρές μας δυνάμεις στον αγώνα για αποκατάσταση της Εθνικής μας αξιοπρέπειας, της Εθνικής μας ανεξαρτησίας και της διάσωσης του Έλληνα πολίτη από τον επερχόμενο βέβαιο θάνατο. Επειδή είμαστε βαθιά προσηλωμένοι στο Σύνταγμα, στους Δημοκρατικούς θεσμούς και τους νόμους του κράτους, που οι κυβερνώντες καθημερινά καταπατούν και υπονομεύουν, θα προσπαθήσουμε μέσα από τα Συνταγματικά και Δημοκρατικά μας δικαιώματα, να υψώσουμε το ανάστημα μας και προστιθέμενο με αυτά των άλλων συμπολιτών μας να αποτρέψουμε τον θάνατο του Έλληνα πολίτη. Γιατί Ελληνικό κράτος ζωντανό, με πεθαμένους Έλληνες πολίτες, μάλλον αποτελεί την καλύτερη εξέλιξη για τους γυπαετούς που υπερίπτανται το τελευταίο διάστημα άνωθεν της χώρας.
Καλούμε τον κάθε Έλληνα πολίτη να ξεφύγει από τη στείρα διακοινωνική αντιπαράθεση, που προσπαθούν να συντηρήσουν αυτοί που φοβούνται την ενιαία κοινωνική αντίσταση.
Ο πρώτος άξονας, αφορά σαφώς στην κλαδική διάσταση των μέτρων και περικοπών, που άδικα και πιθανόν παράνομα και αντισυνταγματικά, εφαρμόζονται στοχευμένα στους στρατιωτικούς.
Ο δεύτερος και ίσως σημαντικότερος άξονας, έχει να κάνει με τη συνολική διάλυση του κοινωνικού ιστού που επίμονα επιχειρείται, η οποία σε συνδυασμό με την οικονομική περιδίνηση της χώρας μας και τις αυξανόμενες γεωπολιτικές εντάσεις στην περιοχή μας, θέτει μοιραία σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της Πατρίδας μας.
Προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουμε τον τρόπο με τον οποίο η σημερινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει το σύνολο των διαμαρτυριών των κοινωνικών – εργασιακών ομάδων, διαπιστώνουμε ότι η αντιμετώπιση είναι πάντα η ίδια! Δημιουργία ενοχών με δηλώσεις τύπου «μαζί τα φάγαμε», ισοπεδωτικές και διασπαστικές συγκρίσεις της μιας με την άλλη και όλων με τους άνεργους και τους συνταξιούχους των 300€, απειλές, λοιδορία, εμπαιγμός και αλαζονεία, κυρίως επί δικαίων. Γιατί οι άδικοι φαίνεται πως συνεχίζουν να είναι στο απυρόβλητο και μακριά από τα βάρη που φόρτωσαν στις πλάτες μας. Στόχος, ένας και μοναδικός! Μια διχασμένη και εξαθλιωμένη κοινωνία, χωρίς όραμα και ελπίδα, ανίκανη να αντιδράσει συλλογικά, έρμαιο στις ορέξεις των αρπακτικών της Πατρίδας μας και των εγχώριων συνενόχων τους.
Παραπλεύρως, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, παρακολουθούμε την υπόλοιπη πολιτική σκηνή να παρακολουθεί και αυτή υπνωτισμένη την καταγγελλόμενη από τους ιδίους, διάλυση του κοινωνικού ιστού, απώλεια μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας και ευθανασία του Έλληνα πολίτη και της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας. Μία πολιτική σκηνή, που:
Μέσα στις όποιες αντιπολιτευτικές της κορώνες, διακρίνει κανείς εύκολα τις διάχυτες ενοχές και την ίδια σαλαμοποιημένη και διχαστική αντιμετώπιση των κοινωνικών ομάδων.
Γεννήθηκε, γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε στην πολιτική φωλιά της πελατοκρατείας, του λαϊκισμού και των κομματικών σκοπιμοτήτων, που την καθιστά εκ προοιμίου ανίκανη να ξεφύγει από αυτές τις εξαρτήσεις και να δώσει ολοκληρωμένη κοινωνικοοικονομική πρόταση.
Ήταν παρούσα και άμεσα ή έμμεσα συμμετείχε στην ολέθρια πορεία που ακολουθούσαμε όλα αυτά τα χρόνια, ενώ σήμερα συνεχίζει μετ’ επιτάσεως να συντηρεί τους πραιτοριανούς της, που θεωρεί πως της διασφαλίζουν την κυριαρχία της.
Ακόμη και σήμερα, βλέπει τα προβλήματα υπό το πρίσμα όλων των παθογενειών που μας έφτασαν εδώ, ή ακόμη και κομματικού μονολιθισμού που ίσως επιτάσσει τη κατεδάφιση των πάντων για να βαφτούν τα μπάζα με έντονο κομματικό χρώμα.
Εμείς, ως Απόστρατοι Στρατιωτικοί, που υπηρετήσαμε τον ελληνικό Στρατό, τον αναμφισβήτητο θεσμό και πυλώνα της εθνικής μας υπόστασης και κυριαρχίας, θεωρούμε ότι δεν μπορούμε πλέον να μείνουμε απαθείς σε όλη αυτή την κατάσταση. Δεν μπορούμε να εστιαστούμε στα δίκαια, κατά τα λοιπά, κλαδικά μας συμφέροντα και στη στενή προστασία των καταπατημένων πλέον δικαιωμάτων μας, γιατί απλά ούτε υπήρξαμε, ούτε είμαστε πραιτοριανοί του παρακμασμένου πολιτικού συστήματος. Ούτε υπήρξαμε, ούτε είμαστε προνομιούχοι, όπως προσπαθεί να μας πλασάρει το πολιτικό κατεστημένο, για να μας κρατάει μακριά από τον υπόλοιπο ελληνικό Λαό. Είμαστε σάρκα από τη αγνότερη σάρκα του ελληνικού Λαού και γνωρίζουμε καλύτερα απ’ τον καθένα, ότι καμία μάχη και κανένας πόλεμος δεν κερδίζεται χωρίς λαϊκή σύμπνοια και θυσίες. Ξέρουμε ότι, σε κάθε περίπτωση, οι μέρες και οι μήνες που έρχονται θα είναι πολύ πιο δύσκολοι από αυτούς που πέρασαν.
Είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε δίπλα σε κάθε κοινωνική ομάδα, σε κάθε Έλληνα πολίτη, σε κάθε πατριώτη και να συμβάλουμε, με τις όποιες μικρές μας δυνάμεις στον αγώνα για αποκατάσταση της Εθνικής μας αξιοπρέπειας, της Εθνικής μας ανεξαρτησίας και της διάσωσης του Έλληνα πολίτη από τον επερχόμενο βέβαιο θάνατο. Επειδή είμαστε βαθιά προσηλωμένοι στο Σύνταγμα, στους Δημοκρατικούς θεσμούς και τους νόμους του κράτους, που οι κυβερνώντες καθημερινά καταπατούν και υπονομεύουν, θα προσπαθήσουμε μέσα από τα Συνταγματικά και Δημοκρατικά μας δικαιώματα, να υψώσουμε το ανάστημα μας και προστιθέμενο με αυτά των άλλων συμπολιτών μας να αποτρέψουμε τον θάνατο του Έλληνα πολίτη. Γιατί Ελληνικό κράτος ζωντανό, με πεθαμένους Έλληνες πολίτες, μάλλον αποτελεί την καλύτερη εξέλιξη για τους γυπαετούς που υπερίπτανται το τελευταίο διάστημα άνωθεν της χώρας.
Καλούμε τον κάθε Έλληνα πολίτη να ξεφύγει από τη στείρα διακοινωνική αντιπαράθεση, που προσπαθούν να συντηρήσουν αυτοί που φοβούνται την ενιαία κοινωνική αντίσταση.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ
18.10.11
Κάλεσαν ανοικτά την Ελληνική κοινωνία σε εμφύλιο...!

Γράφει ο Reporto
Πρόκειται για μια απροκάλυπτη πρωτοβουλία κουκουλοφορίας και εκφασισμού. Και όμως… ΜΜΕ και πολιτικοί αναλυτές του μισθολογίου, επιχειρούν να υποβαθμίσουν αυτό το γεγονός, σε απλή ενδοπασοκική δελφινομαχία.
Τα τρία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που αποτελούν σάρκα από τη σάρκα ενός πολιτικού σχηματισμού που επί της ουσίας έχει ήδη καταλύσει το Σύνταγμα και έχει σύρει την Ελλάδα στην άβυσσο της πολιτικής εκτροπής, εκμεταλλευόμενα την ανοχή του πολιτικού συστήματος σ αυτό το επικίνδυνο ολίσθημα, τολμούν ένα ακόμη βήμα σ αυτόν τον ολέθριο κατήφορο.
Περνούν ανοικτά πλέον στην επίθεση και καλούν την Ελληνική κοινωνία, όχι μονάχα να στήσει τις χουντικής έμπνευσης ομάδες χειροκροτητών που να εξυμνούν το εθνοκτόνο και πατριδοεκφυλιστικό έργο τους, αλλά – και αυτό είναι το εφιαλτικότερο, που μόνο διεστραμμένα μυαλά...
θα το αποτολμούσαν – καλούν ανοικτά και απροκάλυπτα την Ελληνική κοινωνία, να δημιουργήσει τάγματα εφόδου στρεφόμενη ουσιαστικά απέναντι στο ίδιο της τον εαυτό, προκειμένου να επιβληθεί ντε φάκτο μια ομερτά σιωπής και κοινωνικής «συναίνεσης» στο εγκληματικό τους έργο.
Την καλούν να μην τα περιμένει όλα από την αστυνομία και τους εισαγγελείς, αλλά να αναλάβει δράση…
Την καλούν να αναπτύξει κοινωνική αυτενέργεια ικανή να υπερβεί την αυτενέργεια των αστυνομικών και των εισαγγελικών αρχών…
Την καλούν να γίνει τιμωρός κάθε εξεγερμένου, κάθε απελπισμένου, κάθε δυστυχισμένου συμπολίτη μας που αποφασίζει να εξεγερθεί πολιτικά απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που δέχεται…
Την καλούν εν πολλοίς να στηρίξει το «πατριδοσωτήριο» έργο του φονικού παρακράτους που στήνουν και βάφουν στο αίμα την καθημερινότητά μας…
Την καλούν να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό…
Την καλούν να νομιμοποιήσει τον εκφασισμό του κράτους εντάσσοντας τον εαυτό της στα φασιστικά τάγματα εφόδου του παρακράτους για να στηρίξει την αδίστακτη εξουσία τους…
Την καλούν να νομιμοποιήσει τον αυταρχισμό μετατρέποντας τον εαυτό της σε πιόνι του και σε τυφλό όργανο της πολιτικής εξουσίας.
Και για να το πούμε ακόμη πιο απλά…
Το φασιστικό λιβελογράφημα της λαομίσητης τριάδας του πολιτικού και εθνικού δοσιλογισμού, καλεί ουσιαστικά την Ελληνική κοινωνία σε εμφύλιο πόλεμο. Και αυτό είναι ότι πιο κατάπτυστο, ότι πιο αρρωστημένο, ότι πιο άθλιο θα μπορούσε να «γεννήσει» το μυαλό αδίστακτων τυράννων που έχουν δώσει όρκο μίσους απέναντι σ αυτόν το λαό.
Ιδού το σχετικό απόσπασμα από το φασιστικό κήρυγμα μίσους που ναρκοθετεί τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας:
«Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα.» …
Ρωτάμε…
-Γιατί σιωπούν τα πολιτικά κόμματα μπροστά σε μια απροκάλυπτη έκκληση για φασιστική εκτροπή???
-Γιατί τα ΜΜΕ κάνουν «γαργάρα» αυτή την επικίνδυνη φασιστική πρόκληση???
-Γιατί οι εισαγγελείς δεν παρεμβαίνουν άμεσα προκειμένου να διατάξουν την άμεση σύλληψη των τριών και την παραδειγματική τους τιμωρία???
Μπροστά σ αυτή την επικίνδυνη εξέλιξη, η σαφέστατη διαπίστωση στο ψήφισμα της Α΄Πανελλαδικής συνδιάσκεψης του «ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ» αποκτά εξαιρετικά επείγουσα σημασία:
«Το Ελληνικό Σύνταγμα έχει ήδη καταλυθεί. Κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμότητας, τόσο στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων όσο και στην εφαρμογή τους στην καθημερινότητα του πολίτη, έχει καταστρατηγηθεί. Ένα αδίστακτο καθεστώς βίας και εκφασισμού στήνεται απ άκρου σ άκρο σε όλη τη χώρα.
Η χώρα διαμελίζεται, καντονοποιείται, ξεπουλιέται μαζί με το λαό της σε επενδυτικές εργολαβίες ευκαιρίας, για να στηθούν τα κολαστήρια της σύγχρονης κατοχικής Γκεστάπο σε ολόκληρη την επικράτεια…»
Και φυσικά εξ ίσου επίκαιρη και επείγουσα σημασία προσλαμβάνει και η σαφέστατη έκκληση του ψηφίσματος που ακολουθεί:
«Καλούμε… τη φυσική ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, τα τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στο Σύνταγμα και στην πατρίδα.
Τους καλούμε να αμφισβητήσουν, ωα γνήσια τέκνα αυτού του λαού, τις όποιες εντολές θανάτου που θα τους φέρουν αντιμέτωπους με τη μαχόμενη Ελληνική κοινωνία.
Τους καλούμε να συμπαραταχθούν ανοιχτά με το λαό, στον υψηλών ιδανικών αγώνα του, στον αγνό και ωραίο αγώνα για τη σωτηρία της πατρίδας, για την ανάκτηση της εθνικής μας αξιοπρέπειας, για την αποτροπή τετελεσμένων που θα οδηγήσουν τον τόπο μας στον κατακερματισμό και σε ολέθριες εθνικές περιπέτειες.
Καλούμε τέλος… Την έκπτωτη κυβέρνηση να παραιτηθεί άμεσα και να οδηγηθεί ο τόπος σε πραγματικά ελεύθερες εκλογές με το πραγματικό ερώτημα της ανάκτησης της κυριαρχίας του και της αξιοπρέπειάς του.
Την καλούμε για τελευταία φορά να παραιτηθεί και να δικαστεί για τα εγκλήματά της σε βάρος του τόπου και ταυτόχρονα την προειδοποιούμε να μην τολμήσει να χρησιμοποιήσει και πάλι δολοφονικές δυνάμεις καταστολής και αίματος σε βάρος της μαχόμενης Ελληνικής κοινωνίας.
Προειδοποιούμε αυτή την επικίνδυνη κυβέρνηση ότι οι μέρες της είναι μετρημένες. Οφείλει να το συναισθανθεί.
Τα εγκλήματά της είναι πολλά και ατιμωτικά. Όποια μέσα και αν χρησιμοποιήσει, σύντομα η κοινωνία την οποία πρόδωσε θα την καθίσει στο σκαμνί, θα την κρίνει και θα την τιμωρήσει όπως αξίζει να τιμωρείται κάθε εφιάλτης σε βάρος της ίδιας του της πατρίδας.
Αυτή την ευθύνη την καλούμε να συναισθανθεί – έστω και αυτή την ύστατη ώρα - και να παραδώσει την εξουσία άμεσα, πριν οδηγήσει τον τόπο σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες. Πριν βάψει κι άλλο τα χέρια της με το αίμα αθώων συμπολιτών μας...»
Οι εισαγγελείς λοιπόν οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους και η κοινωνία τις δικές της.
Στον εμφύλιο πόλεμο που τελικά προκαλούν με ευθύνη τους, η Ελληνική κοινωνία στο σύνολό της οφείλει να είναι και ο αδιαμφισβήτητος νικητής αλλά και ο αμείλικτος τιμωρός τους.
17.10.11
Η δελφινοτρόικα του ΠΑΣΟΚΟΜΑΤΡΙΞ...
(κλικ πάνω στην εικόνα για να δείτε ολόκληρη την αφίσα)
Δεν φτάνει που έχουμε την τοκογλυφοτρόικα πάνω από το κεφάλι μας, μας προέκυψε και η δελφινοτρόικα του ΠΑΣΟΚΟΜΑΤΡΙΞ: ο Νίο Ραγκούσης, η Τρίνιτυ Διαμαντοπούλου και ο Μορφέας Λαβέρδος, «έγραψαν» πάλι! (ή καλύτερα, μας «έγραψαν»…)
Πραγματικά, η περίπτωση αυτού του κυβερνητικού θιάσου μας έχει αφήσει άναυδους. Πλέον, στην κυριολεξία έχουμε να κάνουμε με κυβέρνηση τρείς λαλούν και δυο χορεύουν (πάντα, στους ρυθμούς της τοκογλυφοτρόικας).
Αυτό δεν ήταν επιστολή (βλ. παρακάτω), ήταν πιστόλι στον κρόταφο της κοινωνίας και των «συντρόφων» τους. «ΠΑΣΟΚ ή χάος», το δίλημμα! Κατά τα άλλα, έκθεση ιδεών: εκτός θέματος, εκτός ελληνικής πραγματικότητας, εκτός λογικότητας και κυρίως εκτός δημοκρατικότητας και εκτός αληθείας. Η άνθρωποι, απέδειξαν ότι βρίσκονται στο δικό τους κόσμο: στο ΠΑΣΟΚΟΜΑΤΡΙΞ – μια παραμορφωτική εικονική πραγματικότητα.
Στο κείμενό τους βλέπουμε ότι για άλλη μια φορά, μέσα από απειλές και φοβέρες, επιχειρείται ο διχασμός της κοινωνίας και η εκβίαση της ψήφου του πολυνομοσχεδίου – έτσι το λένε τώρα το νέο αντισυνταγματικό κουρελόχαρτο του τύραννου. Οι τρεις τους, ασκώντας «Πεφωτισμένη Δεσποτεία», υποτιμούν απροκάλυπτα την κρίση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και των πολιτών. Γράφουν λες και είναι οι μόνοι που έχουν το σπάνιο χάρισμα να αντιλαμβάνονται πλήρως την πραγματικότητα. Όμως, στο γραπτό τους φαίνεται ότι έχουν αποκοπεί πλήρως από αυτήν.
Αλλείψει πολιτικών επιχειρημάτων, όντας σε αδιέξοδο, κατέφυγαν –για πολλοστή φορά– στα ψέματα, στη δραματοποίηση, στο «διαίρει και βασίλευε» και την τρομοκράτηση: Δεν υπήρξε ούτε μία φορά, από την αρχή της «κρίσης», που να μην απειλήθηκαν οι πάντες προκειμένου να ψηφιστούν οι παράνομοι νόμοι τους.
Όμως, οι απειλές σε αυτό το κείμενο γράφτηκαν με τρεμάμενο χέρι και πρόσωπο κάθιδρο…
Πραγματικά, η περίπτωση αυτού του κυβερνητικού θιάσου μας έχει αφήσει άναυδους. Πλέον, στην κυριολεξία έχουμε να κάνουμε με κυβέρνηση τρείς λαλούν και δυο χορεύουν (πάντα, στους ρυθμούς της τοκογλυφοτρόικας).
Αυτό δεν ήταν επιστολή (βλ. παρακάτω), ήταν πιστόλι στον κρόταφο της κοινωνίας και των «συντρόφων» τους. «ΠΑΣΟΚ ή χάος», το δίλημμα! Κατά τα άλλα, έκθεση ιδεών: εκτός θέματος, εκτός ελληνικής πραγματικότητας, εκτός λογικότητας και κυρίως εκτός δημοκρατικότητας και εκτός αληθείας. Η άνθρωποι, απέδειξαν ότι βρίσκονται στο δικό τους κόσμο: στο ΠΑΣΟΚΟΜΑΤΡΙΞ – μια παραμορφωτική εικονική πραγματικότητα.
Στο κείμενό τους βλέπουμε ότι για άλλη μια φορά, μέσα από απειλές και φοβέρες, επιχειρείται ο διχασμός της κοινωνίας και η εκβίαση της ψήφου του πολυνομοσχεδίου – έτσι το λένε τώρα το νέο αντισυνταγματικό κουρελόχαρτο του τύραννου. Οι τρεις τους, ασκώντας «Πεφωτισμένη Δεσποτεία», υποτιμούν απροκάλυπτα την κρίση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και των πολιτών. Γράφουν λες και είναι οι μόνοι που έχουν το σπάνιο χάρισμα να αντιλαμβάνονται πλήρως την πραγματικότητα. Όμως, στο γραπτό τους φαίνεται ότι έχουν αποκοπεί πλήρως από αυτήν.
Αλλείψει πολιτικών επιχειρημάτων, όντας σε αδιέξοδο, κατέφυγαν –για πολλοστή φορά– στα ψέματα, στη δραματοποίηση, στο «διαίρει και βασίλευε» και την τρομοκράτηση: Δεν υπήρξε ούτε μία φορά, από την αρχή της «κρίσης», που να μην απειλήθηκαν οι πάντες προκειμένου να ψηφιστούν οι παράνομοι νόμοι τους.
Όμως, οι απειλές σε αυτό το κείμενο γράφτηκαν με τρεμάμενο χέρι και πρόσωπο κάθιδρο…
Ακολουθεί η επιστολή των τριών υπουργών: Ραγκούση, Διαμαντοπούλου και Λοβέρδου.
Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται[1] πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία[2], σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Για δεκαετίες, μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων[3] δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα, επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού[4], όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών. Ομάδες πίεσης επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία[5] παρέμενε σιωπηλή, αφού πρόσκαιρα υπήρχαν τα περιθώρια του ανεξέλεγκτου δανεισμού και το πολιτικό σύστημα έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών. Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto[6] επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής. Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix»[7] ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι![8] Ήρθε, όμως, τώρα η ώρα της πληρωμής αλόγιστων «κατακτήσεων» και αλόγιστων εκλογικών νικών, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Παρ’ όλα αυτά, οι πολιτικοσυνδικαλιστικές[9] συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του «τυφλού τσαμπουκά»[10] και της «ψευδο-αρχής» πως κερδίζει όποιος εκβιάζει πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας), εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Ακόμη δηλαδή και σήμερα, που η Ελλάδα αγωνίζεται να μην γονατίσει, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες και ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες κάποιες φορές στρέφονται ανοικτά και κατά της Δημοκρατίας. Μάλιστα, δεν παραλείφθηκε, ακόμη μία φορά, να ακουστούν έως και αιτήματα για προνομιακή-πελατειακή μονιμοποίηση συμβασιούχων, με την καθολική σχεδόν στήριξη της αντιπολίτευσης. Υπάρχει, όμως, σήμερα μια ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων ανθρώπων του πνεύματος[11], καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της[12]. Αυτές, συνεπώς, οι περιπτώσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αφύπνισης της κοινωνίας και της αλλαγής της νοοτροπίας της. Κι όσο τη θέση του «δεν βαριέσαι» παίρνει η συμμετοχή στην υπεράσπιση του δικαιώματος πχ. για μάθηση, για παροχή υπηρεσιών υγείας και προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία των ανθρώπων, τόσο οι ελπίδες θα αυξάνονται. Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους[13] από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια[14]. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους[15] θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν. Η βουβή κοινωνία[16] και οι φορείς των κρατικών λειτουργιών που έκαναν πως δεν βλέπουν, πρέπει να περάσουν οριστικά στο παρελθόν. Η απειλή της οικονομικής χρεωκοπίας ήρθε ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας των όρων πολιτικής και κοινωνικής συμβίωσης, που επιβλήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και μας έσυραν ως εδώ. Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως. Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί[17]. Αυτοί που επιδίδονται σε άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν. Πως θα χαρακτηριζόταν όποιος τη στιγμή ενός πραγματικού ναυαγίου έκανε κάτι αντίστοιχο; Η απάντηση δεν θέλει δεύτερη σκέψη. Με άλλα λόγια, ο συντεχνιασμός, η δημαγωγία, ο λαϊκισμός κάποιων ΜΜΕ, η ανομία, η κοινωνική ανευθυνότητα και το πατριωτικό έλλειμμα ορισμένων εχόντων και κατεχόντων, που σαρώνουν κάθε έννοια Δικαιοσύνης, δεν είναι απλά εκφράσεις ανευθυνότητας, αλλά προκλητική επίδειξη ανηθικότητας. Και ως πρόκληση τέτοιας μορφής αρχίζουν να αντιμετωπίζονται από μια κοινωνία των πολιτών, που ξαναβρίσκει τη φωνή της, καθώς και από μία συντεταγμένη Δημοκρατία, που ξαναβρίσκει τον αυτοσεβασμό[18] της. Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους. Οι Έλληνες πολίτες, όμως, γνωρίζουν πως τα δύο χρόνια που πέρασαν δόθηκαν με επιτυχία μάχες για σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές και για τον περιορισμό της κακοδιοίκησης και της σπατάλης. Οι φορείς των πελατειακών σχέσεων και οι εκπρόσωποι του συντεχνιασμού υποχώρησαν. Η πλειοψηφία των πολιτών στήριξε με ένταση τις αλλαγές που έγιναν και δεν παρασύρθηκε από τους δημαγωγούς. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σήμερα αποτελούν την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο πόλεμο, που σηκώνει μόνη της τα βάρη της χώρας και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Με άλλες λέξεις, οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν καταπρόσωπα[19] το χρέος και τα ελλείμματα της χώρας. Κατανοούμε απόλυτα τις τεράστιες αλλαγές στη ζωή του κάθε πολίτη και τα προβλήματα που δημιουργεί η οικονομική κρίση στα δημόσια αγαθά. Παιδεία, Υγεία, Δημόσιες Μεταφορές αποτελούν τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, τον οποίο, μέσα στις δραματικές αυτές περιστάσεις, θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δυστυχώς, όμως, για να βγούμε στο κοινωνικό ξέφωτο του μέλλοντος, πρέπει να περάσουμε τις οδύνες του παρόντος. Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο, έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία[20]. Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.[21] Η ελληνική πολιτεία, άρα τόσο το κράτος όσο και η κοινωνία, θα βρει και πάλι τον εαυτό της. Θα καταφέρει να ξαναβρεί αυτό που έχασε, δηλαδή την κλασική για τις προηγμένες χώρες δυνατότητα να συνδυάζονται αρμονικά οι κοινωνικές διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, με τη λειτουργία των κλασικών τομέων της κοινωνικής ζωής και του κράτους. Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί από όλους και με μεγαλύτερη ένταση. Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι»[22]. Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, πως η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως Δικαιοσύνη, εξορθολογισμό των δημοσιονομικών της και χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η πορεία προς αυτούς τους στόχους ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί. Τις οδύνες της, βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει. Άρα, όποιος σήμερα συνεχίζει να σπέρνει ανέμους ή να κάνει πως δεν βλέπει, αύριο θα θερίσει θύελλες και θα σαρωθεί. Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε[23]. Το Έθνος και η Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά. Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι δύσκολος, πρωτόγνωρος[24] και η διαδρομή θα γίνει σε κακοτράχαλο δρόμο. Οφείλουμε να είμαστε, όμως, όλοι αποφασισμένοι για να σπάσουμε τώρα, χωρίς καμία καθυστέρηση, όλα ή έστω τα περισσότερα μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα και, οπωσδήποτε, τις λογικές που φέρνουν την Ελληνική Δημοκρατία να φαίνεται και να είναι αδύναμη. Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε. Και σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον Πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας , στο πλαίσιο της Ε.Ε.
Παρακάτω: Διορθώσεις, παρατηρήσεις, αποκωδικοποίηση εννοιών της φοβερής επιστολής της σάρας, της μάρας και του κακού συναπαντήματος:
1) Η λέξη: «συναθροίζομαι» ήταν πρόταση μιας φίλης της Άννας, γιατί θυμίζει τη λέξη «συνωστίζομαι»…
2) Με τη φράση: «ιδιότυπη ανομία», ήθελαν να πουν: «ιδιώνυμη ανομία», όπου κάθε πράξη εναντίωσης στο καθεστώς χαρακτηρίζεται ως «ιδιώνυμο έγκλημα»
3) Από εδώ έχουν αφαιρεθεί κατά λάθος επιπλέον λέξεις του κ. Βανιζέλου. Τις παραθέτω για να συμπληρωθεί ο λογοτεχνικός υπερ-πλεονασμός (αλλιώς «ποιητική αηδία»): «προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων» και αξιολογήσεων και διακρίσεων και κατηγοριοποιήσεων: Έτσι εμπλουτίζεις ένα κείμενο…
4) Η λέξη: «κορπορατισμού» είναι αναγραμματισμός της λέξης: «κοπρορατσισμού» = ρατσιστική θεωρία που αναγνωρίζει τους κομματικούς κοπρίτες (αφισοκολλητές, χειροκροτητές, σχολιαστές σε blogs και ΜΜΕ κ.τ.ό.) ως ανώτερα όντα, άξια για μια θέση στο δημόσιο με παχυλό μισθό και μπόνους.
5) Η φράση: «μεγάλη πλειοψηφία» είναι απλώς μια μ@λ@κί@, καθώς ως γνωστόν δεν υπάρχουν μικρές πλειοψηφίες. Οι πλειοψηφίες, όταν δεν είναι πλειοψηφίες, είναι μειοψηφίες ή ισοψηφίες (έτσι δεν είναι κ. Μπαμπινιώτη;).
6) Το «de facto», χρησιμοποιείται εδώ με μία δόση παραπόνου. Σε μια «de facto» Τυρανία, με «de facto» πρωθυπουργό, και «de facto» κυβέρνηση, που «de facto» επιβάλει νόμους αντισυνταγματικούς, δεν θέλουν οι άλλοι «de facto» να αντιδρούν. Ακόμα κι αν αυτό τους το αναγνωρίζει το Σύνταγμα.
7) Η λέξη: «matrix», έχει ένα κρυφό υπονοούμενο, παραπέμπει στον «λυτρωτή» Νίο (κλικ εδώ, για να τον καμαρώσετε. Ίσως να συμβάλαμε κι εμείς άθελά μας) και κατ’ επέκταση στη λυτρωτική «τριάδα» της ομώνυμης ταινίας (σημ.: ιδέα για γραφιστική δημιουργία).
8) Η πρόταση: «Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!», είναι ευκολονόητη, ο Πάγκαλος τώρα δικαιώνεται: «Όλοι μαζί τα φάγαμε»…
9) Όπου «Πολιτικοσυνδικαλιστικές», ήθελαν να γράψουν «κομματικοσυνδικαληστρικές». Υπονοώντας προφανώς τον ΠΑΣΟΚονεοδημοκρατικό «συνδικαλισμό» που κατέστρεψε την λογικότητα των αργαζομένων του δημοσίου με τις ευλογίες των κομμάτων εξουσίας.
10) «Τυφλός τσαμπουκάς» = ο τσαμπουκάς των δικό μας συνδικαλιστών, εναντίον μας, λες και δεν μας βλέπουν. Θέλουν να πουν, «μεταξύ κατεργαρέων, ειλικρίνεια»…
11) Όπου γράφουν: «ανθρώπων του πνεύματος», εννοούν: «ανθρώπων του οινοπνεύματος»
12) Αυτό τα τμήμα είναι φανερό ότι έχει γραφτεί από ανθρώπους που παρακολουθούν την επικαιρότητα μόνο από το δελτίο του MEGA.
13) Οι «δημιουργικές διέξοδοι», είναι τα στενά δρομάκια διαφυγής στους δρόμους γύρο από την πλατεία Συντάγματος, όταν σε κυνηγάνε οι ΜΑΤατζήδες τους.
14) «Κοινωνική αυτενέργεια» είναι χρήση ντέξιον από ομάδες κουκουλοφόρων που ανιδιοτελώς δρουν υπέρ του κράτους και του παρακράτους. Αυτούς μνημονεύουν και επιβραβεύουν και ενθαρρύνουν να δράσουν ξανά…
(Κλικ για Επιστροφή)
(Κλικ για Επιστροφή)
15) Εδώ η λέξη «κράτος» για κάποιον παράδοξο λόγο ταυτίζεται, με τρόπο απόλυτο, με αυτή την κυβερνητική κλίκα. Δηλ. οι αυτοί ή το χάος… Καλά πλάκα με κάνεις ρε «καρντάση»;
16) Η φράση: «Η βουβή κοινωνία», αποδεικνύει ότι όχι μόνο παρακολουθούν MEGA, αλλά το παρακολουθούν και με κλειστή τη φωνή. Το σύνθημα: «Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από εδώ, ουστ!», ούτε που το έχουν ακούσει.
17) «…ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί»: Χίλια χρόνια μπροστά ο Χάρρυ Κλυνν, προέβλεψε αυτή την πρόταση σε σατιρικό κείμενό όπου έγραφε για τον «Πράσινο Τιτανικό». Το δίλημμα χωρίς δραματοποίηση είναι: «ή θα βουλιάξουμε ή θα βυθιστούμε όλοι μαζί»…
18) Για τη λέξη: «αυτοσεβασμός», εξακριβωμένες πληροφορίες λένε ότι έγιναν τουλάχιστον δύο τηλεφωνήματα: ένα στον κ. Μπαμπινιώτη και ένα στον κ. Ουμπέρτο Έκο, για να σιγουρευτούν για την έννοιά της, καθώς τους ήταν παντελώς άγνωστη λέξη.
19) Όπου «καταπρόσωπα», εννοούν «κατακούτελα»
20) Συμπυκνωμένο το νόημα του τμήματος: Η ευημερία είναι ο τοίχος στον οποίο θα καρφωθούμε, βγαίνοντας μέσα από ένα σκοτεινό τούνελ, με τέρμα τα γκάζια και χωρίς να έχουμε ανάψει τα φώτα πορείας… (Τι παραπάνω έχει να μας πει ο Ιαβέρης, για την ασφαλή οδήγηση.)
21) Σε αυτή την πρόταση δομούν το πορτρέτο της κυβέρνησης. Θα μπορούσαμε να της δώσουμε το τίτλο: «Στα όρια της αυτογνωσίας». Γνωρίζουν αρκετά για τον εαυτό τους.
22) Αυτή η πρόταση είναι καδρόνι στο κεφάλι της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος που, ό,τι κάνει, το κάνει για το «θεαθήναι». Λέτε να τους διαψεύσουν; (Μπα, από κοτούλες δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι τέτοιο…)
23) Η πρόταση αυτή δίνει την «ιδεολογική» κάλυψη στις «ένδοξες» ομάδες καταστολής για να επιτελέσουν, χωρίς τύψεις, τα ανοσιουργήματά τους, κατά των πολιτών. Που θα διαδηλώνουν μέχρι να αποκατασταθεί η Δημοκρατία και να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι της προδοσίας της χώρας.
24) Οι λέξεις: «δύσκολος» και «πρωτόγνωρος» δείχνουν ότι δεν έχουν ιδέα τι πρέπει να κάνουν, ούτε πού τελικά θα μας οδηγήσουν οι «πολιτικές» τους: Δηλ. εξασκούν πολιτική: «Βλέποντας και κάνοντας, ή κάνοντας και βλέποντας», δηλ. πολιτικός κομπογιαννιτισμός με πειραματησμούς στου Κασίδη το κεφάλι – στο κεφάλι μας…
16.10.11
Η μάχη των επιγόνων στο ΠΑΣΟΚ άρχισε! Το μανιφέστο των "3" προεδρικών.
Η μάχη των επιγόνων ξεκίνησε στο ΠΑΣΟΚ, ενόψει των βέβαιων επερχόμενων εξελίξεων, δηλαδή: εκλογών, συντριπτικής ήττας ΠΑΣΟΚ, ανάδειξης νέας ηγεσίας.
Με κοινό άρθρο-μανιφέστο οι Ανδρέας Λοβέρδος, Άννα Διαμαντοπούλου και Γιάννης Ραγκούσης, εμφανίζονται με κοινό μέτωπο και σίγουρα θα αποτελέσουν τον ένα πόλο απέναντι στους "βενιζελικούς", διεκδικώντας το προεδρικό "χρίσμα". Δεδομένη πρέπει να θεωρείται η "προεδρική" υποστήριξη, λόγω της παρουσίας Ραγκούση στην ομάδα.
Τρίτος πόλος, μέχρι στιγμής ανεξάρτητος, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ο οποίος εμφανίζεται να έχει τη στήριξη του αμερικανικού παράγοντα.
Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία, σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Για δεκαετίες, μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος.
Αντίθετα, επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού, όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών. Ομάδες πίεσης επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή, αφού πρόσκαιρα υπήρχαν τα περιθώρια του ανεξέλεγκτου δανεισμού και το πολιτικό σύστημα έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών.
Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικό-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής.
Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!
Ήρθε, όμως, τώρα η ώρα της πληρωμής αλόγιστων «κατακτήσεων» και αλόγιστων εκλογικών νικών, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Παρ’ όλα αυτά, οι πολιτικοσυνδικαλιστικές συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του «τυφλού τσαμπουκά» και της «ψευδο-αρχής» πως κερδίζει όποιος εκβιάζει πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας), εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Ακόμη δηλαδή και σήμερα, που η Ελλάδα αγωνίζεται να μην γονατίσει, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες και ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες κάποιες φορές στρέφονται ανοικτά και κατά της Δημοκρατίας.
Μάλιστα, δεν παραλείφθηκε, ακόμη μία φορά, να ακουστούν έως και αιτήματα για προνομιακή-πελατειακή μονιμοποίηση συμβασιούχων, με την καθολική σχεδόν στήριξη της αντιπολίτευσης. Υπάρχει, όμως, σήμερα μια ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια.
Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της. Αυτές, συνεπώς, οι περιπτώσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αφύπνισης της κοινωνίας και της αλλαγής της νοοτροπίας της. Κι όσο τη θέση του «δεν βαριέσαι» παίρνει η συμμετοχή στην υπεράσπιση του δικαιώματος πχ. για μάθηση, για παροχή υπηρεσιών υγείας και προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία των ανθρώπων, τόσο οι ελπίδες θα αυξάνονται.
Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.
Η βουβή κοινωνία και οι φορείς των κρατικών λειτουργιών που έκαναν πως δεν βλέπουν, πρέπει να περάσουν οριστικά στο παρελθόν. Η απειλή της οικονομικής χρεωκοπίας ήρθε ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας των όρων πολιτικής και κοινωνικής συμβίωσης, που επιβλήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και μας έσυραν ως εδώ. Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.
Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν. Πως θα χαρακτηριζόταν όποιος τη στιγμή ενός πραγματικού ναυαγίου έκανε κάτι αντίστοιχο; Η απάντηση δεν θέλει δεύτερη σκέψη. Με άλλα λόγια, ο συντεχνιασμός, η δημαγωγία, ο λαϊκισμός κάποιων ΜΜΕ, η ανομία, η κοινωνική ανευθυνότητα και το πατριωτικό έλλειμμα ορισμένων εχόντων και κατεχόντων, που σαρώνουν κάθε έννοια Δικαιοσύνης, δεν είναι απλά εκφράσεις ανευθυνότητας, αλλά προκλητική επίδειξη ανηθικότητας. Και ως πρόκληση τέτοιας μορφής αρχίζουν να αντιμετωπίζονται από μια κοινωνία των πολιτών, που ξαναβρίσκει τη φωνή της, καθώς και από μία συντεταγμένη Δημοκρατία, που ξαναβρίσκει τον αυτοσεβασμό της.
Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους. Οι Έλληνες πολίτες, όμως, γνωρίζουν πως τα δύο χρόνια που πέρασαν δόθηκαν με επιτυχία μάχες για σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές και για τον περιορισμό της κακοδιοίκησης και της σπατάλης.
Οι φορείς των πελατειακών σχέσεων και οι εκπρόσωποι του συντεχνιασμού υποχώρησαν. Η πλειοψηφία των πολιτών στήριξε με ένταση τις αλλαγές που έγιναν και δεν παρασύρθηκε από τους δημαγωγούς. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σήμερα αποτελούν την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο πόλεμο, που σηκώνει μόνη της τα βάρη της χώρας και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Με άλλες λέξεις, οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν καταπρόσωπα το χρέος και τα ελλείμματα της χώρας.
Κατανοούμε απόλυτα τις τεράστιες αλλαγές στη ζωή του κάθε πολίτη και τα προβλήματα που δημιουργεί η οικονομική κρίση στα δημόσια αγαθά. Παιδεία, Υγεία, Δημόσιες Μεταφορές αποτελούν τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, τον οποίο, μέσα στις δραματικές αυτές περιστάσεις, θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δυστυχώς, όμως, για να βγούμε στο κοινωνικό ξέφωτο του μέλλοντος, πρέπει να περάσουμε τις οδύνες του παρόντος. Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο, έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία.
Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.
Η ελληνική πολιτεία, άρα τόσο το κράτος όσο και η κοινωνία, θα βρει και πάλι τον εαυτό της. Θα καταφέρει να ξαναβρεί αυτό που έχασε, δηλαδή την κλασική για τις προηγμένες χώρες δυνατότητα να συνδυάζονται αρμονικά οι κοινωνικές διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, με τη λειτουργία των κλασικών τομέων της κοινωνικής ζωής και του κράτους.
Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί από όλους και με μεγαλύτερη ένταση. Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».
Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, πως η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως Δικαιοσύνη, εξορθολογισμό των δημοσιονομικών της και χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η πορεία προς αυτούς τους στόχους ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί. Τις οδύνες της, βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει. Άρα, όποιος σήμερα συνεχίζει να σπέρνει ανέμους ή να κάνει πως δεν βλέπει, αύριο θα θερίσει θύελλες και θα σαρωθεί.
Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε. Το Έθνος και η Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά.
Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι δύσκολος, πρωτόγνωρος και η διαδρομή θα γίνει σε κακοτράχαλο δρόμο. Οφείλουμε να είμαστε, όμως, όλοι αποφασισμένοι για να σπάσουμε τώρα, χωρίς καμία καθυστέρηση, όλα ή έστω τα περισσότερα μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα και, οπωσδήποτε, τις λογικές που φέρνουν την Ελληνική Δημοκρατία να φαίνεται και να είναι αδύναμη.
Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε. Και σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας στο πλαίσιο της Ε.Ε.
ΠΗΓΗ
22.6.11
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


























