Η ιστορία προχωρά με κυβισθήσεις / ανακυβισθήσεις (στην ουσία ουδέν κινείται)

του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Την ίδια εποχή που στην Αθήνα ο Σόλων - Κλεισθένης δομούν μια εξελικτικότητα της βασιλείας του Κόδρου, στη Σπάρτη ο Χίλων κάνει αναπαλαίωση με τους νόμους του Λυκούργου. Στην Ινδία το ίδιο συμβαίνει με τους Βούδα / Μαχαβίρα, ο πρώτος εξελίσσει τον Ινδουισμό ο δεύτερος τον αναπαλαιώνει. Το ίδιο συμβαίνει και στην Κίνα, ο Κομφούκιος δομεί μια κοινωνική εξελικτικότητα ο δε Λάο Τσε πρεσβεύει τους νόμους της καρδιάς. Στα Ιρανικά πεδία, την εποχή που ο Κύρος γράφει τον πίνακα των ανθρώπινων δικαιωμάτων δημιουργώντας αρχές διεθνοποίησης, ο Ζωροάστρης στα βόρεια αναδομεί τον τοπολατρισμό με τους θεσμούς των προγόνων του. Θα έλεγε κανείς πως στην ουσία ουδέν κινείται, τα πάντα συνάδουν με εξελικτικότητα και αναπαλαιώσεις, από τα κτίσματα έως τους ανθρώπους. Έχουμε, δηλαδή, ψευδομεταμορφώσεις. 

Το ίδιο που συμβαίνει σήμερα, συνέβη και εχθές. Πριν από ένα αιώνα όλη η Ευρώπη θύμιζε Ελλάδα. Υπήρχε μια γλώσσα με βάση κοινή, μια θρησκεία με διαφοροποιήσεις, και τα κράτη σφαζόντουσαν μεταξύ τους περισσότερο απ’ όσο τους σφάζανε οι όποιοι «Μήδοι». Υπήρχαν ιεροί πόλεμοι τύπου Κροίσας – Κύρας με νύχτες Ιησουιτών και Αγίου Βαθολομαίου. Υπήρχε μια Σπάρτη που λεγόταν Γερμανία, και μια Αγγλία που σχετιζόταν με Αθήνα της εποχής του Περικλή. Μετά από ένα αιώνα ο παραλληλισμός αυτός επεξετάθηκε. Μετά από τις σφαγές του πρώτου παγκόσμιου πολέμου που στοίχισαν στην Ευρώπη περισσότερο από τις εισβολές των όποιων «Μήδων», οι κυβισθήσεις/ανακυβισθήσεις της ιστορίας επεκτάθηκαν σε αυτό που καλείται «κόσμος». Οι Γερμανοί και Σαμουράι ήταν οι Σπαρτιάτες και οι Αγγλο-Αμερικανοί οι Αθηναίοι. Το αποτέλεσμα του Πελ/σιακού αυτού ευρύτερου πολέμου, ήταν ξανά εξουθενωτικό. 

Το μέλλον δείχνει ότι, καθώς έχουμε φτάσει πλέον στα όρια του κόσμου, και έχουν εκτελεστεί ένας πανευρωπαϊκός και ένας παγκόσμιος πόλεμος, η ιστορία θα επανακάμψει με τους «Μήδους». Μήδοι θα είναι αυτή τη φορά η κίτρινη φυλή και Έλληνες οι Λευκή. Δισεκατομμύρια Κινέζοι και ανατολικοί, ηλικίας στρατεύσιμης 20-30 χρόνων, φορώντας ρούχα στελεχών, κουστούμι και γραβάτα, ετοιμάζονται να μπουν στον Δυτικό κόσμο - Ελλάδα για να κατακτήσουν.

Το τι θα συμβεί γράφεται στο παρελθόν.

Το πού βρισκόμαστε θα γραφτεί στο μέλλον

Ο δογματισμός ενάντια στην τραγωδία (Γερμανία και Ελλάδα μέσα από τη μυθιστορία)

                                                                                     

                                                                                    του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

 

            Κάποιος είχε πει πως από τους χορούς καταλαβαίνεις ένα λαό. Τους λαούς τους καταλαβαίνεις και μέσα από τη μυθιστορία τους.  Και από την εξέταση της μυθιστορίας των γερμανοσκανδιναβικών λαών και των ελληνοπελαγίσιων, προκύπτουν:

            1.  Ο Οντίν, ο μέγιστος θεός των βόρειων λαών, όταν απέκτησε γνώση έβγαλε το ένα του μάτι και έγινε μονόφθαλμος, κύκλωπας, δογματικός. Σύμβολο πήρε το κοράκι, ένα χθόνιο μαυριδερό πουλί που τον συνοδεύει. Αντίστοιχα, ο μέγιστος Ελληνοκεντρικός θεός, ο Δίας, όταν απέκτησε γνώση έβγαλε από το κεφάλι του την Παλλάδα Αθηνά, που είχε σύμβολο ένα νυκτόβιο πουλί που κρώζει τα δεινά. Το κοινό σημείο των παραγώγων του Δία και του Οντίν, είναι η χθονιότητα, όμως, από πλευράς Γερμανών, η δογματική χθονιότητα, ενώ από πλευράς Ελλήνων, η χθόνια τραγωδία. Και επισημαίνουμε ότι χθων σημαίνει γη. Αυτή είναι η διαφορά της αντίληψης των βόριων και νότιων λαών. Ο επίγειος δογματισμός έναντι της γήινης τραγωδίας.

            2. Ο δεύτερος στην τάξη θεός των γερμανοσκανδιναβών, είναι ο Θωρ, ο γνωστός με το σφυρί ή με το τσεκούρι. Ο αντίστοιχος δεύτερος στην τάξη και σύγχρονος του Θωρ θεός των Ελλήνων, είναι ο Απόλλων, πότε παριστάμενος με το τόξο του πότε με τη λύρα. Κοινά σημεία του Θωρ και του Απόλλωνα είναι ότι σκότωσαν ένα μεγάλο φίδι, που συμβολίζει την προγενέστερη αυτών γνώση. Όμως, όταν ο Θωρ σκότωσε το φίδι αυτό πρόλαβε και τον έφτυσε, και πέθανε κι εκείνος μαζί του, ενώ ο Απόλλων, γνωστός λοξίας και στραβοσαϊτάρης, μετά από πολλά βέλη που του έστειλε το πέτυχε το ένα, και το φίδι πέθανε. Κατόπιν αυτού, ο Απόλλων πήρε τη λύρα και συναναστράφηκε με τις 9 μούσες, της επίγειας ζωής, των τεχνών, της μουσικής και των γραμμάτων, ενώ αντίθετα ο Θωρ συναναστράφηκε με τις 9 Βαλκυρίες, τις ψυχοπομπές, που τον μετέφεραν στον τόπο της ανάπαυσης των ένδοξων πολεμιστών, τη Βαλχάλα. Εδώ έχουμε από πλευράς Γερμανών το μήνυμα του ένδοξου θανάτου, ενώ από πλευράς Ελλήνων το μήνυμα της αξίας της ζωής.

            3. Πάμε τώρα στο τρίτο στοιχείο και το πιο σημαντικό για την εκτίμηση ενός λαού. Είναι τα ταφικά του έθιμα και η έννοια του θανάτου. Οι γερμανικοί λαοί, ζώντας πάνω από την παγωμένη θάλασσα, στην αρχαία Θούλη την επονομαζόμενη περιοχή αυτή από τους Έλληνες, όταν πέθαινε κάποιος βασιλιάς τους, τον έβαζαν σε μια βάρκα και τον έκαιγαν καθώς αυτή ανοιγόταν προς το πέλαγος, τα παράλια της βόρειας Ευρώπης. Οι Γερμανικοί λαοί πίστευαν πως οι πρώτοι άνθρωποι προήλθαν απο ξύλα, και δη μελίας και φτελιάς που τα είχε ξεβράσει η θάλασσα στον τόπο τους, ενώ οι Έλληνες θεωρούντο αυτόχθονες, από την πέτρα (βλ. Πύρα και Δευκαλίων). Έτσι, λοιπόν, οι αρχηγοί , εστέλνοντο καιόμενοι προς τα εκεί από όπου είχαν έλθει. Και καιόμενοι λαοί, εκείνη την εποχή, ήσαν οι Έλληνες (και ίσως οι Ινδοί της προ-βεδικής εποχής, των πόλεων Μοχέντζο Ντάρο και Χαράπα, που παρουσίαζαν στην τέχνη τους Αιγαιοπελαγίτικη τεχνοτροπία). Πέραν αυτού του εθίμου της επιστροφής στις κοιτίδες τους των γερμανοσκανδιναβικών λαών μετα θάνατο των βασιλιάδων τους και του εθίμου της καύσης των νεκρών, κοινό στην Ελλάδα, υπάρχουν διαφορές. Ο μεν ένδοξος πολεμιστής καταλήγει στους γερμανοσκανδιναβικούς λαούς στην Βαλχάλα, ο δε επίγειος ήρωας των ελληνομεσογειακών λαών καταλήγει στο δισυπόστατο Άδη, που χωρίζεται σε κόσμο των Σκιών και σε Ιλίσια πεδία.  Στο μονοδιάστατο, δηλαδή, θάνατο των Γερμανών πολεμιστών αντιπαρατίθεται ο δυιστικός των ανθρώπινων Ελλήνων, ο Τάρταρος και τα Ιλίσια πεδία, όπου και τους δυο τόπους θανάτους αντιπροσωπεύει ένας μέγιστος και πρώτιστος ανίκητος θεός που καλείται Έρωτας. Στην τιμή για το θάνατο των δογματικών Γερμανών αντιπαρατίθεται ο επίγειος έρωτας της ζήσης των Ελλήνων.

            Εν κατακλείδι, το κοράκι και η κουκουβάγια, στο αυτό κλαρί, μιλάει το κοράκι με τη δογματική σοφία στην κουκουβάγια για το πώς της αρμόζει για να ζήσει. Καημένο κοράκι, δύστυχε Οντίν…

Κυβερνηση Μουσακα

Μεταξύ Φιλέ μινιόν και Μελιτζάνας

          (η πολιτική του Μουσακά)

           

                                                                       του Σωτήρη Γλυκοφρύδη 

           

            Αν κάτι ενώνει τους λαούς της Μεσόγειου είναι η μελιτζάνα. Αν κάτι ενώνει τους λαούς της Δύσης είναι το φιλέτο μινιόν. Ο Έλληνας πάντα έμεινε στάσιμος μεταξύ Ανατολής και Δύσης, κάνοντας το μοσχάρι κιμά, ενώνοντάς το με τη μελιτζάνα, και βάζοντας το ορφικό αυγό ως μπεσαμέλ, έφτιαξε το μουσακά. Ζήτω ο μουσακάς, λοιπόν, μαζί με τη θρησκεία, αυτή είναι η πολιτική μας.

            Το κυριότερο προσόν σ’ έναν άνθρωπο είναι η επιθυμία. Το σημαντικότερο φιλοσοφικό επίτευγμα εδώ, ήταν η έννοια του κινούντος ακινήτου. Το τεμπελχανείο της Ελλάδος έθρεψε τη φιλοσοφία, και το συμπόσιο δημιούργησε το μουσακά. Απλά πράγματα, λιτά, από το λαό φτιαγμένα. Και έτσι θα παραμείνει μέχρι τέλους.

            Χαιρετίζουμε λοιπόν την «Εθνική Ελλάδος», βγαλμένη από την πολιτική του μουσακά, προσανατολισμένη σε ένα κινούν ακίνητο, σε ένα σύμβολο που έγινε με δυο κεφάλια, τον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου. Ένα σύμβολο που ποτέ δεν πέταξε, διότι με το ένα κεφάλι να κοιτάζει προς το φιλέ μινιόν και το άλλο προς τη μελιτζάνα, προς τα πού να πάει; Κάλλιο ειδέναι στην πόλη σαρίκιον Τουρκικό παρά τιάρα παπική, βροντοφώναζε ο Νοταράς, όταν ο Παλαιολόγος μα τον Τζιουστινιάνη ανέβαιναν τα τείχη. Οι σταυροφορίες είχαν κάνει το θαύμα τους, έστρεψαν τον πληθυσμό στον Τούρκο, σαν τα τουρκικά σίριαλ που εισβάλλανε στη Χαξλεϊκή μας πολιτεία, όπου στην άλλη πλευρά στέκεται ο Όργουελ, με το μεγάλο αδελφό. Θεέ και κύριε, βρισκόμαστε στο μέσον εμείς, ακίνητοι, φτιάξτε ένα μουσακά να φάω.             Γενικώς η πολιτική του μουσακά, παρότι χάνει από το Αμερικάνικο χάμπουργκερ, είναι ακόμη ισχυρή. Θα δημιουργηθεί μια κυβέρνηση, θαρρώ του μουσακά, μη γνωρίζοντας κατά πού θα πάει. Την κυβέρνηση αυτή τη λέμε ισχυρή «Εθνική Ελλάδος», μη έχοντας ξεκαθαρίσει ακόμη, διαιτολογικά στο πού ανήκει. Η ιδεολογία κρίνεται και από το φαΐ. Ρωτήστε τους νέους υπουργούς τι αρέσκονται να τρώνε. Αν σας πούνε «μουσακά», ε, οι άνθρωποι αυτοί μας κάνουν. 

          

Ο απατεώνας (η διαστροφή του λόγου)

                                                                              του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

                                    Στην ανθρωπότητα δεν θα επέλθει αίσιον

                                    αν δεν επαναπροσδιορίσει τη λεκτική σημειολογία της

                                   

                                                            Επιμέρους σύνοψη από το

                                                            «Περί Φύσεως» του Παρμενίδη

            Έχετε σκεφτεί ότι είμαστε συνειδητά ή ασυνείδητα απατεώνες, διαστρέφοντας την πραγματικότητα και τη λεκτική σημειολογία κατά όπως μας συμφέρει; Μερικά παραδείγματα διαστροφής του λόγου, εξωραΐζοντας ή δαιμονοποιώντας την πραγματικότητα, είναι τα παρακάτω:

           

            Μονομερής διαγραφή χρεών, της άρσης του μνημονίου, της ανακήρυξης της ΑΟΖ, κ.λπ. Ας ξεκινήσουμε από τη μονομέρεια. Η λέξη «μονομέρεια» σημαίνει «μόνο από τη μια πλευρά» και μπορεί να εκληφθεί ως το εγωκεντρικό σκαρίφημα της μεροληψίας του δογματικού ανθρώπου η οποία εκδηλώνεται από το μονοδιάστατο «εγώ» του. Κατά τον τρόπο αυτό, οι  βαθύτερες έννοιες χάνονται μέσα στο ε(γω)-θελω-τυφλικό αυτό-προσδιορισμό του. Για παράδειγμα, «μονομερής διαγραφή χρεών» σημαίνει απλά «δεν πληρώνω δεν πληρώνω» καθόσον αυτοδιέγραψα το χρέος μου, το οποίο όμως δεν το έχει διαγράψει ο δανειστής μου, κοινώς, τον γράφω στα απίδια μου. Το χρέος όμως παραμένει, δεν σβήνει από τη μονομερή διαγραφή.  

            Κοντά στη «μονομερή διαγραφή των χρεών» κολλάει και η «μονομερής άρση του μνημονίου». «Μνημόνιο» σημαίνει την υποχρέωση που έχει μοναδικά κάποιος στη μνήμη του ή σε χαρτί καθώς «ξεχνάει». «Άρση», όμως, σημαίνει «σήκωμα» και «μονομερής άρση του μνημονίου» σημαίνει ότι «εγώ μόνο σηκώνω το βάρος του χρέους μου», ως «αχθοφόρος» της τιμής, της υποχρέωσης, με πρακτική που θυμίζει το «μάνα κουράγιο» του Μπρεχτ. Της μάνας που κουβαλάει στην πλάτη της το αδύναμο παιδί της. Στην περίπτωσή μας, όμως, εννοούμε ότι  της η μάνα πετάει, απορρίπτει το παιδί της, την υποχρέωση, το χρέος με την ουσία της βαθειάς καταβολής, το καθήκον. Για ποια λοιπόν άρση του μνημονίου μιλάμε αφού το απορρίπτουμε ή στην καλύτερη περίπτωση το αποθέτουμε σε κάποια γωνιά ή στα σκουπίδια; Η μόνη δικαιολογία είναι ότι το παιδί αυτό ή το μνημόνιο δεν θα έπρεπε να έχει αποκτηθεί. 

            Πάμε τώρα στη «μονομερή ανακήρυξη της ΑΟΖ», η οποία οδηγεί στην επέκταση του ζωτικού χώρου, με βάση μια σύμβαση που έχει υπογραφεί από τους πιο πολλούς για τις ανοικτές – ωκεάνιες θάλασσες, την οποία εφαρμόζουμε επειδή μας βολεύει από τη μοναδική πλευρά μας στο ημίκλειστο Αιγαίο. Η μονομερής όμως αυτή ενέργεια της επέκτασης, στη θάλασσα ή στην ξηρά, δικαίως ή αδίκως, εκλαμβάνεται από πολλούς ως «τσαμπουκαλίδικη» ή και φασιστική νοοτροπία. Τη στιγμή που ουδείς από τους γείτονές μας την αποδέχεται και την ανακηρύττω μονομερώς, γράφοντας στα παλιά μου υποδήματα το τι πρεσβεύουν οι άλλοι, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου για αυτό που θα επακολουθήσει. Το επιζητάμε;

            Ως επιστέγασμα της άθλιας μονομέρειας που ευθύνεται για πολλά λάθη της ζωής μας, ας θέσουμε ως ακραίο παράδειγμα την μονομέρεια στο φαγητό και στον τρόπο του Έρωτα. Τρώω μονομερώς σημαίνει πως μασάω μόνο από μια πλευρά και δεν νοιάζομαι για τα υπόλοιπα, αφού η τροφή μου πάει στο στομάχι. Κάνω μονομερώς σεξ σημαίνει ότι την καταβρίσκω μόνος μου ή σε άλλη περίπτωση δεν με ενδιαφέρει να ικανοποιηθεί ο άλλος. Επομένως, όταν αναφερόμαστε στη μονομέρεια, πρέπει να είναι παράδειγμα αποφυγής του έμφρονα  ανθρώπου, αν είναι έμφρων και σκεπτόμενος. Άρα, αντί να την επικαλούμαστε μήπως οφείλουμε να της δώσουμε ένα τέλος, γιατί υπήρξε το σφάλμα της φυλής μας που δεν προάγει τη συλλογικότητα; Έλληνας δεν πρέπει να θεωρείται ο ντόπιος άνθρωπος αλλά ο διεθνής, ο παγκόσμιος εθνικός άνθρωπος. 

            Εκ τούτων, πρέπει να αποβάλλουμε τον μονομερή εαυτό μας, αλλά και μέσα σε αυτά που πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε εξέχουσα θέση έχει η λέξη «φιλότιμο». Επαιρόμαστε να λέμε πως «έχουμε φιλότιμο». Τι πάει να πει όμως αυτή η λέξη;  Προσδιορίζει πως είμαι «φίλος στην τιμή», που σημαίνει πως δεν την έχω, αλλά την προσδοκώ, την ψάχνω.  Η φιλοτιμία είναι ένα μοναδικά Ελληνικό λεκτικό σκαρίφημα, που δεν υπάρχει σε άλλες γλώσσες, και πρέπει να ιδωθεί ως η αναζήτηση μιας χαμένης πεμπτουσίας, όπως η φιλοσοφία είναι η αναζήτηση μιας χαμένης πρακτικής σοφίας.  Άλλη προσβλητική στο βάθος λέξη, είναι η «φιλανθρωπία». Τι σημαίνει «είμαι φιλάνθρωπος»; Προσδιορίζει κατά βάση της ιδεολογίας μας ένα ανώτερο ον που θεωρεί φίλο του τον άνθρωπο, όπως ο άνθρωπος με τη σειρά του θεωρεί καλύτερο φίλο του το σκύλο. Με τον φιλανθρωπισμό ο άνθρωπος θεωρεί αυτόν που ευεργετεί, «σκύλο». Επομένως, οι λέξεις «φιλότιμος», «φιλάνθρωπος», όπως και «φιλόσοφος»  πρέπει να δείχνουν και τις αδυναμίες μας.

            Άλλη λέξη «βολευτικά εξωραϊστική», είναι η «ύφεση» που χρησιμοποιούμε κατά κόρον τον τελευταίο καιρό για να περιγράψουμε τα χάλια μας στη οικονομία. Ύφεση όμως σημαίνει αναστολή της εξέλιξης, τροχοπέδηση, αναχαίτιση. Ας πούμε όταν το 5%» του ΑΕΠ πέφτει στο 4%., στο 3%, κ.λπ., μέχρι να φτάσει τη στασιμότητα, το αντι-αυξητικό μηδέν (0).  Εδώ όμως το ΑΕΠ είναι κάτω από το – 5%, που σημαίνει βύθιση, στροφές αντίθετες, ανάποδες,, οπισθοδρόμηση, σε σημείο που δεν συνδέετε η ύφεση με την ανάπτυξη. Επομένως, για ποια «ύφεση» της ανάπτυξης, μιλάμε, εξωραΐζοντας το πραγματικό με την παρανοημένη γλώσσα στα νοήματά της; Αντικαταστήστε λοιπόν, τώρα, την «ύφεση» με την «οπισθοδρόμηση», κύριοι της πολιτικής, δάσκαλοι και δημοσιογράφοι, που υποτίθεται πως γνωρίζετε τι είναι αυτό που λέτε.

            Πάμε τώρα σε μιαν άλλη λέξη και έννοια, που δεν εξωραΐζει αλλά δαιμονοποιεί. Αυτή είναι «ο καπιταλισμός». «Καπιταλιστής» σημαίνει «κεφαλαιοκράτης», από το capital - κεφάλαιο. Όποιος έχει ένα κεφάλαιο στην τράπεζα ή στο σπίτι του σε χρήμα ή σε αγαθά, είναι «κεφαλαιοκράτης». Έτσι δεν είναι; Κεφάλαιο, επίσης, την παλαιά εποχή ήταν και τα παιδιά. Κεφάλαιο, ακόμα, είναι η σκέψη και η γνώση. Η δαιμονοποίηση αυτής της λέξης που προέρχεται από το «άχθος του θανάτου», έγινε διότι τονώθηκε - εξωραΐστηκε μια άλλη λέξη, αντίθετη αυτής, που λέγεται ισότητα – δημοκρατία, επειδή με τη σειρά της δαιμονοποιήθηκε μια άλλη που λέγεται αριστοκρατία – ολιγαρχία. Τα παραπάνω σημαίνουν ότι το σύστημα που είναι ένας φαύλος κύκλος, παραπέμπει σε μια αρρωστημένη, παθολογική ψευδεπίγραφη νοητική κατάσταση.

            Γιατί τα γράφω αυτά;  Διότι ο άνθρωπος, και ειδικά ο Έλληνας, μη μπορώντας να αντέξει την αλήθεια συμπεριφέρεται άλογα, εγωκεντρικά, σαν ανώριμο παιδί 3000 ετών, όπως σωστά είπε πρόσφατα ο Ράμφος. Θα πρόσθετα ότι συμπεριφέρεται και ως 3000 ετών εγωιστής απατεώνας. Και μη μου πείτε πως δεν είναι έτσι. Ως τελευταίο παράδειγμα παραθέτω τη φράση, «ο Θεός είναι άπειρος» Η λέξη άπειρος σημαίνει απροσδιόριστος και όχι απεριόριστος όπως συχνά αποκαλείται, διότι προέρχεται από το στερητικό α + πείρα = ο μη έχων υποστεί την πείρα εκ της εμπειρίας του πυρός. Σε αυτή την απειρία συνδέεται και το ότι  έφτιαξε τον κόσμο για πρώτη φορά καθώς αυτοθαυμάζεται στο τέλος της ημέρας της κάθε δημιουργίας, λέγοντας ότι έπραξε καλώς και κατευχαριστήθη. Έτσι δεν λένε οι γραφές;  Επομένως, και ασχέτως τούτου, δεν μπορούμε να λέμε από τη μια ότι ο Μανώλης είναι άπειρος και από την άλλη και ότι ο Θεός είναι άπειρος και να εννοούμε άλλο για τον Μανώλη και άλλο για τον δημιουργό του, που προσδιορίζονται με την ίδια λέξη: άπειρος.  

           

            Αυτά, προς περισυλλογή, για το τι λέμε, τι φοβόμαστε και τι εννοούμε, αλλά και για να γνωρίσουμε καλύτερα το νήπιο, τον άνοο απατεώνα, που διαστρέφει την πραγματικότητα, μιλώντας και γράφοντάς την αλήθεια με τα ψεύδη.  

            Στις εκλογές, δε, εδώ φαίνεται ο απατεώνας.