Δεύτερη γενοκτονία: Προ μιας τεράστιας ιστορικής και στρατηγικής σημασίας ήττας ο Ελληνισμός

Του Σάββα Καλεντερίδη
Τα απομεινάρια του Ελληνισμού της Ανατολής στην Ελλάδα, το 1924. Τώρα, με αφορμή το αντιρατσιστικό, επιχειρείται μια δεύτερη γενοκτονία, με εξ ίσου τραγικές συνέπειες για τον Ελληνισμό!
Στο άρθρο μας της Παρασκευής, αναφερθήκαμε στο ιστορικό και θεωρητικό υπόβαθρο του ναζισμού και του κεμαλισμού, δυο εννοιών που αν και έχουν τεράστιες ομοιότητες, έτυχαν και, δυστυχώς, τυγχάνουν διαφορετικής αντιμετώπισης από τη διεθνή κοινότητα και δυστυχώς από τη χώρα μας.
Αυτή η διάκριση, είχε ως αποτέλεσμα από τη μια πλευρά ο ναζισμός να έχει εξοβελιστεί και να διώκεται παντού και πανταχόθεν, ενώ ο κεμαλισμός, ως αποτέλεσμα εργωδών και λυσσαλέων προσπαθειών της Τουρκίας και άλλων παραγόντων, τείνει να αγιοποιηθεί. Μια επίπεδη και ίσως ισοπεδωτική προσέγγιση μας επιτρέπει να πούμε ότι εάν ανάμεσα στους γενοκτονημένους λαούς της Μικράς Ασίας ήταν και οι Εβραίοι, σήμερα ο κεμαλισμός θα είχε ακριβώς την ίδια τύχη με τον ναζισμό.
Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στη γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, ήτοι των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Παρ’ ότι όλοι θύματα της ίδιας πολιτικής, η περίπτωση των Αρμενίων και εν μέρει των Ασσυρίων είναι διαφορετική. Οι περιουσίες τους «δημεύτηκαν» από το τουρκικό κράτος, το οποίο, σε περίπτωση αποδοχής του εγκλήματος, είναι υποχρεωμένο να τις αποδώσει στους δικαιούχους απογόνους και στην αρμενική εκκλησία. Και μιλάμε για περιουσίες, η αξία των οποίων είναι ανυπολόγιστη και ανέρχεται σε πολλά τρισεκατομμύρια δολάρια, ενώ εξυπακούεται ότι υπάρχουν και άλλα σοβαρά ζητήματα, πολιτικής και γεωπολιτικής υφής.
Για τους Έλληνες δεν ισχύει το ίδιο, γιατί η Ανταλλαγή των Πληθυσμών, που αποφασίστηκε στα πλαίσια της Συνθήκης της Λοζάνης, λειτούργησε περίπου ως πλυντήριο στα εγκλήματα των Τούρκων, αφού συμπεριελάμβανε και ανταλλαγή περιουσιών. Μια πονεμένη ιστορία, που έκλεισε με εγκληματικό τρόπο εις βάρος της Ελλάδος και των δικαιούχων προσφύγων, με την επαίσχυντη Συμφωνία της Άγκυρας, του 1930.
Με άλλα λόγια, όσον αφορά το υλικό μέρος, η ελληνική πλευρά δύσκολα θα μπορέσει να απαιτήσει αποζημιώσεις, με εξαίρεση του Έλληνες του Πόντου αλλά και της λοιπής Μικράς Ασίας, που είχαν καταφύγει στη Ρωσία και σε άλλες χώρες, και κατείχαν ρωσικά ή ξένα διαβατήρια, όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λοζάνης. Για τις περιουσίες των ανθρώπων αυτών, δεν είχαν δικαίωμα να αποφασίσουν η Ελλάδα και η Τουρκία, και οι απόγονοί τους δικαιούνται λογικά να απαιτήσουν αποζημιώσεις.
Έχουμε εξηγήσει τους λόγους που ο κεμαλισμός δεν εξοβελίστηκε διεθνώς. Ένας από αυτούς είναι το γεγονός ότι Αρμένιοι, Ασσύριοι και Έλληνες, είμαστε αριθμητικά μικρά έθνη, χωρίς σοβαρή επιρροή στο διεθνές σύστημα.
Πάντως, παρ’ ότι μικρό έθνος και χωρίς δικό τους κράτος, οι Αρμένιοι, με σκληρούς αγώνες κατάφεραν σταδιακά να πείσουν τη διεθνή κοινότητα, με αποτέλεσμα να αναγνωριστεί η γενοκτονία των Αρμενίων από  είκοσι τρεις χώρες μέχρι σήμερα, ενώ επίκειται αναγνώριση και από μια σειρά από άλλες, το 1915, που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την τέλεση της πρώτης γενοκτονίας του 20ού αιώνα.
Το δρόμο που άνοιξαν με πολύ κόπο και θυσίες οι Αρμένιοι, τον ακολούθησαν και οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ευαισθητοποιώντας την ελληνική κοινή γνώμη και τον πολιτικό κόσμο, ο οποίος, ξεπλένοντας μια εθνική ντροπή δεκαετιών, αναγνώρισε τις Γενοκτονίες Αρμενίων και Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ψηφίζοντας ανάλογους νόμους του 1996, 1994 και 1998.
Πέρα από τις αναγνωρίσεις, όμως, δεν φαίνεται να υπήρχε μια στρατηγική του Ελληνισμού, για την διεθνοποίηση της γενοκτονίας και μέσα από τη συνεργασία με Αρμενίους-Ασσυρίους τη δημιουργία ενός κλοιού, που θα έσφιγγε σταδιακά γύρω από την Τουρκία και θα υποχρέωνε τη διεθνή κοινότητα να ασκήσει ασφυκτική πίεση στην Άγκυρα, για να αναγνωρίσει τα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας.
Σημειωτέον, αν είχε επιτευχθεί αυτό, θα είχε εξαλειφθεί εντελώς κάθε απειλή εξ Ανατολών για τη χώρα μας και θα άνοιγε ο δρόμος για πλήρη εξομάλυνση των Ε-Τ σχέσεων, αφού μια Τουρκία που θα αναγνώριζε τις γενοκτονίες και θα αποκήρυσσε τον κεμαλισμό, θα ήταν πλέον ένας φυσιολογικός γείτονας χωρίς διεκδικήσεις!
Με άλλα λόγια, το ζήτημα της Γενοκτονίας, είναι και ένα σοβαρότατο ζήτημα εθνικής άμυνας και προάσπισης της ειρήνης και μάλιστα χωρίς εξοπλιστικά και τις γνωστές …μίζες, που έχουν διαφθείρει το πολιτικό μας σύστημα.
Τις επόμενες ημέρες θα συζητηθεί κατ’ άρθρο το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, για το οποίο ο κ. Αθανασίου, στις 6-6-2013, έλεγε: «…Δεν περνάει από τη Βουλή το “αντιρατσιστικό” αν δεν μπει με σαφήνεια όρος συμπερίληψης στα εγκλήματα πολέμου τα οποία θα κολάζονται ποινικά, σε περίπτωση άρνησης και των “γενοκτονιών αναγνωρισμένων από την ελληνική Βουλή”, δηλαδή της Γενοκτονίας των Ποντίων, των Ελλήνων της Μ. Ασίας και του εν γένει ελληνισμού της καθ΄ ημάς Ανατολής».
Τώρα πληροφορούμεθα ότι κατόπιν πιέσεων του Ερντογάν και του Νταβούτογλου, η δέσμευση αυτή πάει περίπατο, μαζί με την ειρήνη και τα μείζονος σημασίας εθνικά και γεωπολιτικά μας συμφέροντα.
Η κυβέρνηση, μαζί με την ένοχη στήριξη της αντιπολίτευσης, οδηγούν την πατρίδα μας σε μια ταπεινωτική ήττα, που μετατρέπει την Ελλάδα σε φινλανδοποιημένη χώρα, ενώ θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη στην περιοχή, αφού δημιουργεί συνθήκες για συνέχιση και αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας.
Ας ελπίσουμε ότι έστω και την τελευταία στιγμή θα επικρατήσει η σωφροσύνη και όχι ο κεμαλισμός, για να μην διαπραχθεί για δεύτερη φορά η γενοκτονία, με τα δικά μας χέρια αυτή τη φορά!
Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»
infognomonpolitics

Δεν είναι ηλίθιοι, προδότες είναι...

Η συμφωνία για ελληνική αποχώρηση από την ΑΟΖ έχει προηγηθεί και οι περιφερόμενοι πανικόβλητοι καραγκιόζηδες σαν τον Μπέη Βενιζέλο χρειάζονται προκειμένου να αρχίσει επισήμως και η προετοιμασία των πολιτών. Τα οικόπεδα νότια του Καστελόριζου μας τελείωσαν (εξάλλου υπήρξε και η σχετική αμερικανική "παρότρυνση" και "συμβουλή" πως δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το θέμα και πως πρέπει να συμφωνήσουμε με την Τουρκία (για να μην ξεχνάμε τις εντολές που δόθηκαν ΚΑΙ επισήμως)...
Ο Μπέης Βενιζέλος, είναι ο πρώτος που πρόθυμα έτρεξε να ικανοποιήσει την διαταγή "βγάλτε το θέμα με το μοίρασμα της ενέργειας με την Τουρκία".
Ο Μπέης Βενιζέλος ξέρει τώρα που αν αλλάξουν τα πράγματα στην Ελλάδα, θα καθίσει στο σκαμνί με κατηγορία για εσχάτη προδοσία. Το ίδιο και ο συνεργάτης του Σαμαράς... Αυτή η γνώση της τιμωρίας αν φύγουν από την εξουσία θα τους κάνει πιό σκληρούς (εκτός αν έρθει κάποιος που προωθηθεί από το μεγάλο αφεντικό και τους αφήσει ατιμώρητους, όπως έγινε με τον ΓΑΠ).
Οι καταστάσεις πλέον τρέχουν. Τα αφεντικά βιάζονται, γιατί ο χρόνος τους πιέζει. Και είναι εκείνος ο χρόνος που κάνει τον Έλληνα να συνειδητοποιεί τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Κι επειδή συμβαίνει μία τεράστιου μεγέθους κλοπή, οι κλέφτες φοβούνται μήπως πιαστούν στα πράσα.
Βιάζονται, λοιπόν, να κλείσουν τις κατάλληλες συμφωνίες προκειμένου να δημιουργήσουν σειρά τεράστιων προβλημάτων για τη στιγμή που την Ελλάδα θα την κυβερνούν Έλληνες.
Και τότε, αυτά τα προβλήματα θα μπορούν να λυθούν με δύο τρόπους:
- ή στα διεθνή δικαστήρια και θα χρειαστούν πάρα πολλά χρόνια για την επίλυσή τους (ταυτόχρονα θα παγώσει κάθε θέμα εκμετάλλευσης του ελληνικού ορυκτού ενεργειακού πλούτου)
- ή θα προχωρήσει η Ελλάδα σε πόλεμο απέναντι σε όποιον έχει παραβιάσει την εθνική της κυριαρχία (και εάν είναι η Τουρκία ένας από αυτούς που παραβίασαν την ελληνική εθνική κυριαρχία, τότε ένας πόλεμος κατά των Τούρκων θα σημαίνει πόλεμος κατά του ΝΑΤΟ... -με βάση το καταστατικό λειτουργίας του ΝΑΤΟ- το οποίο αποκτά και καταστατικά πλέον, οικονομικό χαρακτήρα!)
Εδώ, λοιπόν. βρίσκονται τα τεράστια αδιέξοδα που χτίζουν οι συμφωνίες των ολετήρων που υποτίθεται πως μας διασώζουν. Για την ακρίβεια, το μόνο που κάνουν είναι να κλείνουν κάθε διέξοδο, να γιγαντώνουν τα υφιστάμενα προβλήματα και να τοποθετούν την Ελλάδα οριστικά και αμετάκλητα σε έναν μονόδρομο απαξίωσης, σε έναν δρόμο ντροπής και εθνικής ταπείνωσης.
Και οι μαριονέτες αυτές, με χαρά κάνουν αυτό το "έργο", επειδή εκβιάζονται, επειδή είναι απάτριδες, επειδή είναι ελληνόφωνοι, επειδή ξέρουν πως αν χάσουν την εξουσία δεν θα αργήσει η στιγμή που θα χάσουν πολλά περισσότερα από την προσωπική τους ελευθερία...
Το μεγάλο θέμα που ΚΑΝΕΙΣ δεν τολμά να αγγίξει είναι το τι γίνεται στο Αιγαίο... ή για την ακρίβεια, πως έχει σχεδιαστεί να "λειτουργήσει" το Αιγαίο και στο ότι έχουν συμφωνήσει για μισό - μισό (win-win που είπε και ο Ταγίπ) στις συναντήσεις των επιτροπών σοφών των δύο χωρών...
Εκεί είναι "το ζουμί" και στις επιπλέον γκρίζες περιοχές που αυτή τη στιγμή υπάρχουν στο Αιγαίο και όχι μόνο...
Η χώρα αλλάζει. Όλοι οι "υπεύθυνοι" μας λένε πως δεν θα είναι ποτέ πια ίδια με αυτή που γνωρίζαμε. Ίσως ήρθε η στιγμή που κι εμείς πρέπει να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε και το τι ακριβώς εννοούν... Και το μόνο βέβαιο είναι πως δεν αναφέρονται στην οικονομία...
Γεωργίου Μιχαήλ
Πηγή

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ !!! Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΗ

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΔΑΦΙΚΗ ΜΑΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ

ΝΕΑ ΠΑΓΙΔΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΜΕ ΤΗ ΣΤΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ή ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΛΗΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΑΠ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΕΠΙΖΗΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ???

Τουρκικό παραμύθι-παγίδα αποτελεί η πρόθεση της κυβέρνησης Ερντογάν να ανακοινώσει την κατάργηση της Στρατιάς του Αιγαίου. Μεθοδευμένα η πληροφορία διερρευσε στα τουρκικά ΜΜΕ και παρουσιάζεται φυσικά ως ένδειξη καλής θελήσεως του Ερντογάν.Χρειάζεται ιδιαίτερα μεγάλη προσοχή από την Αθήνα,γιατί δεν πρόκειται παρά για μία καλοστημένη τουρκική παγίδα.

Η Στρατιά του Αιγαίου,αυτή τη στιγμή δεν είναι παρά ένα επιχειρησιακό στρατηγείο, οι δυνάμεις του οποίου είναι διάσπαρτες στην Τουρκία. Σε περίπτωση ενεργοποίησης αυτού του στρατηγείου,οι δυνάμεις συγκεντρώνονται γρήγορα γαι να εκτελέσουν την επιθετική τους ενέργεια. Ποια θα είναι λοιπόν η κατάργηση της Στρατιάς του Αιγαίου; Το κλείσιμο ενός στρατηγείου και μόνο; Θα απομακρυνθούν από τα παράλια δυνάμεις ή όχι;

Αλλά ακόμη κι αν αυτό γίνει θα πρόκειται για θανάσιμο λάθος της Ελλάδας ,να δεχτεί ως αμοιβαία κίνηση καλής θέλησης της απομάκρυνση δυναμεών της από νησιά του Αιγαίου.Δυνάμεις που αν φύγουν πάρα πολύ δύσκολα επιστρέφουν ειδικά σε κατάσταση κρίσης.

Επαναλαμβάνουμε ότι χρειάζεται πάρα πολύ μεγάλη προσοχή στο παιχνίδι που παίζει ο Ερντογάν...

ΤΙ ΔΗΛΩΣΕ ΣΤΗ RADIKAL Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

«Η Στρατιά του Αιγαίου, το Δ’ Σώμα Στρατού των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, δημιουργήθηκε το 1975 σε μία περίοδο τεταμένων σχέσεων με την Ελλάδα για το Αιγαίο και δε χρειάζεται πλέον η ύπαρξή του».

Αυτό δήλωσε ο αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ στην Τουρκία Χουσεΐν Τσελίκ σε συνέντευξη του στη Radikal.

«Πρέπει να προχωρήσουμε σε ριζικές μεταρρυθμίσεις προκειμένου να πάψει η Τουρκία να χαρακτηρίζεται από διεθνείς εκθέσεις ως “χώρα μερικών ελευθεριών”» σημείωσε στη συνέχεια ο αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, ο οποίος πρόσθεσε ότι υπό κατάργηση είναι και το Α’ Σώμα Στρατού στην Κωνσταντινούπολη.

«Υποσχεθήκαμε αληθινή δημοκρατία και αποστρατιωτικοποίηση της πολιτικής. Πρέπει να γίνουν» τόνισε στη συνέχεια ο Χουσεΐν Τσελίκ ο οποίος προανήγγειλε αλλαγές στον τρόπο εκπαίδευσης στις τουρκικές στρατιωτικές σχολές καθώς δεν ανταποκρίνεται πλέον στις παγκόσμιες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί.

Η αλήθεια που δεν λέει ο κ.Τσελίκ είναι ότι στη Στρατιά του Αιγαίου υπήρχαν "σκληροπυρηνικοί" στρατιωτικοί εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν,πολλοί από τους οποίους έχουν ήδη συλληφθεί κατηγορούενοι για το σχέδιο "Κλωβός".

ON ALERT

Θέτουν de facto σε κίνδυνο τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο

Η διπλή αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, που εκδηλώθηκε με αφορμή την περίπτωση του ερευνητικού σκάφους «Explora», αναδεικνύει, αναμφίβολα, την ανεπάρκεια και την αστοχία χειρισμών της κυβέρνησης στην υπεράσπιση του κυριαρχικού μας δικαιώματος.

Αποκαλύπτει, όμως, παράλληλα, τη μυστική διπλωματία του υπουργού Εξωτερικών Δ. Δρούτσα, την οποία ξεσκέπασε χθες στη Βουλή ο υπουργός Αμυνας Ε. Βενιζέλος, με τη γνωστοποίηση ότι η ιταλική πλευρά απευθύνθηκε και στην Αγκυρα προκειμένου να πάρει άδεια για έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Είναι σαφές ότι το θέμα που ανέκυψε έχει δύο πτυχές. Η πρώτη είναι σημαντική και αφορά τις ενδοκυβερνητικές τριβές, που σχετίζονται, κυρίως, με τη λειτουργία της κυβέρνησης και το παρατηρούμενο αλαλούμ σε όλους τους τομείς.

Η δεύτερη, όμως, η πιο σοβαρή, αφορά τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός Εξωτερικών χειρίζονται ευαίσθητα ζητήματα που άπτονται των εθνικών μας θεμάτων.

Και αν στα ζητήματα αυτά δεν χωρούν λάθη, πολύ περισσότερο δεν είναι επιτρεπτά προσωπικά ή άλλα παιχνίδια επιπέδου μυστικής διπλωματίας.

Η ελληνική κυβέρνηση υπέστη μία διπλωματική ήττα, αφού, από το πουθενά, μια τρίτη χώρα εμφανίζεται να υιοθετεί τις τουρκικές θέσεις.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου όχι μόνο έχει εκχωρήσει, ουσιαστικά, μέρος της εθνικής κυριαρχίας στην Τρόικα με την πολιτική του Μνημονίου, αλλά θέτει de facto σε κίνδυνο και την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας στο Αιγαίο, με τη μυστική διπλωματία που ακολουθεί μέσω του υπουργείου Εξωτερικών.

ΕΤ

Αυτό είναι το άτυπο διευθυντήριο που συγκροτεί την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας - Μυστική διπλωματία, πρόσωπα και συμφέροντα

Του Δημήτρη Μπεκιάρη


Το site μας έχει αναδείξει εδώ και πολύ καιρό το θέμα της άσκηση μυστικής διπλωματίας από την ελληνική κυβέρνηση. Εκτός αυτού, τα διπλωματικά έγγραφα, τα οποία διαρρέουν μέσω του γνωστού ιστότοπου Wikileaks και δημοσιεύει η εφημερίδα «η Καθημερινή», εμπεριέχουν εξαιρετικά σημαντικές πληροφορίες για τα πρόσωπα, τα οποία επηρέαζαν ή επηρεάζουν τον Γιώργο Παπανδρέου στο πεδίο άσκηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Οι αποκαλύψεις, για την πλήρη αναφορά που έδωσε η άτυπη σύμβουλος του κ. Παπανδρέου και υπεύθυνη του τομέα Διεθνών Σχέσεων του ΠΑΣΟΚ Πωλίνα Λάμψα σε δύο πολιτικούς υπαλλήλους της Αμερικανικής Πρεσβείας στις 3 Δεκεμβρίου 2009 δεν αποτελεί είδηση, υπό την έννοια ότι είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες ποιος είναι ο βαθμός της ανεξάρτητης χάραξης και άσκησης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.



Η κ. Λάμψα επιβεβαιώνει τον κανόνα των προθύμων, οι οποίοι σπεύδουν να ενημερώσουν τους Αμερικανούς (και όχι μόνο) για τις κινήσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτή η διαδικασία είθισται και είναι γνωστή. Το ερώτημα είναι αν οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών γνώριζαν αυτές τις κινήσεις και η απάντηση είναι «δεν τις γνώριζαν». Όμως αυτές τις κινήσεις τις γνώριζαν κάποιοι άλλοι και πολύ καλά μάλιστα.
Μυστική διπλωματία
Η κα Λάμψα αναφέρει το παράδειγμα του Άλεξ Ρόντου ότι δηλαδή «λειτουργεί σαν άτυπος σύμβουλος του πρωθυπουργού μακριά από το προσκήνιο και πως έχει αναλάβει ειδικούς ρόλους και αποστολές για λογαριασμό του κ. Παπανδρέου» και ταυτόχρονα η ίδια αποδεχόμενη τον ρόλο της άτυπης συμβούλου ασκεί μυστική διπλωματία λίγο μετά την έναρξη της θητείας της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου τον Δεκέμβριο του 2009, μεταφέροντας πληροφορίες στους Αμερικανούς.
Τότε η κα Λάμψα συναντήθηκε με τους πολιτικούς συμβούλους της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα. Τα έγγραφα, το περιεχόμενο των οποίων έχει έρθει στο φως της δημοσιότητας φέρουν ημερομηνία 20 Δεκεμβρίου 2009 και την υπογραφή του πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ. Στο έγγραφο το οποίο διέρρευσε μέσω του ιστότοπου Wikileaks αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι «Αν και άτυπη σύμβουλος η ίδια, παραδέχθηκε ότι υπάρχουν περιθώρια για σύγχυση και αλληλοεπικάλυψη στις επικοινωνίες, εκφράζοντας ανησυχία για το γεγονός ότι υπάρχει πάρα πολλή μυστική διπλωματία σε εξέλιξη μέσα στην κυβέρνηση και πως πολλοί άνθρωποι σε υπηρεσιακό επίπεδο στο υπουργείο Εξωτερικών δεν λαμβάνουν πληροφορίες για ευαίσθητα θέματα. Σύμφωνα με τα λόγια της, υπάρχει ένα ρίσκο όταν δεν γνωρίζει η κυβέρνηση από πού παίρνει πληροφορίες».

Το συμπέρασμα στο οποίο μπορεί – για άλλη μια φορά – να καταλήξει κανείς είναι ότι παράλληλα με την άσκηση της ελληνικής διπλωματίας από το αρμόδιο υπουργείο Εξωτερικών ασκείται μυστική διπλωματία, από ένα παράλληλο και άτυπο διευθυντήριο του οποίου η αντίληψη δεν περιορίζεται στην πολιτική πλατφόρμα που εκφράζει η σημερινή κυβέρνηση, αλλά έχει ήδη προσλάβει διαχρονικό χαρακτήρα και επηρεάζει όλες τις κυβερνήσεις. Οι άτυποι σύμβουλοι των κυβερνήσεων, εκτός από συν -διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής είναι και οι αχθοφόροι των κακών ή των καλών ειδήσεων από την μία πλευρά του ποταμού στην άλλη.
Οι ρόλοι
Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα σημεία του αμερικανικού τηλεγραφήματος, το οποίο περιέχει τις αναφορές και τις εκτιμήσεις της κας Λάμψα (άραγε και του ίδιου του πρωθυπουργού;) είναι ο διαχωρισμός των ΜΜΕ σε εκείνα τα οποία «επιθυμούν» και σε εκείνα τα οποία «δεν επιθυμούν» την επίλυση του Κυπριακού! Η αναφορά αυτή προκαλεί εύλογα ερωτήματα, αφού ο πραγματικός διαχωρισμός αφορά στους όρους της επίλυσης (υπέρ των εθνικών συμφερόντων ή όχι;). Προφανώς όλα τα ΜΜΕ ενδιαφέρονται για την επίλυση του Κυπριακού, αλλά οι διαφοροποιήσεις στις γραμμές τους εντοπίζονται στις προϋποθέσεις της διαδικασίας επίλυσης και στα χαρακτηριστικά του αποτελέσματός της. Σε κάθε περίπτωση η κα Λάμψα (για λογαριασμό του πρωθυπουργού;) δείχνει την προτίμησή της.
Όπως αναφέρει το συγκεκριμένο τηλεγράφημα «κατά την Λάμψα χρειάζεται μια επικοινωνιακή στρατηγική από την πλευρά της κυβέρνησης, γιατί ορισμένα πρόσωπα στα ΜΜΕ και στον επιχειρηματικό κόσμο είναι εναντίον της λύσης (του Κυπριακού). Ειδικότερα η Λάμψα ανέφερε τον όμιλο Μπόμπολα (που συμπεριλαμβάνει το “Εθνος”, το “Πρώτο Θέμα”, τη “Μακεδονία” και τον τηλεοπτικό σταθμό ΜΕGA. Στην άλλη πλευρά, η Λάμψα ανέφερε ότι ο όμιλος Λαμπράκη και ορισμένα στοιχεία που συνεργάζονται με την “Καθημερινή” είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν την επίλυση της κυπριακής υπόθεσης». Τη «γραμμή» των εφημερίδων του ΔΟΛ ή της εφημερίδας «Η Καθημερινή», μπορεί να την διαπιστώσει κανείς εύκολα διαβάζοντας τα ρεπορτάζ και τις αναλύσεις τους, οι οποίες άπτονται της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Τι εννοούσε η κα Λάμψα, όμως, αναφερόμενη σε «στοιχεία τα οποία συνεργάζονται με την «Καθημερινή» και ποια είναι η σχέση της με αυτά τα «στοιχεία».
Οι «φάκελοι» της εξωτερικής πολιτικής
Η κα Λάμψα χαίρει μεγάλης εκτίμησης στους κύκλους των «στοιχείων», «τα οποία συνεργάζονται με την Καθημερινή» και είναι πρόθυμα «να υποστηρίξουν την επίλυση της κυπριακής υπόθεσης». Αυτά τα «στοιχεία» εντάσσονται στον πυρήνα και στο περιφερειακό σύστημα του ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής) και κομβικό ρόλο σε αυτή τη διασύνδεση έχει διαδραματίσει, όπως είναι φυσικό, ο διευθυντής της εφημερίδα «η Καθημερινή» Αλέξης Παπαχελάς, ο οποίος τυγχάνει να είναι και ο Γενικός Γραμματέας του εν λόγω think tank. Όπως αναφέρουν απόλυτα αξιόπιστες και διασταυρωμένες πληροφορίες του newscode.gr το ΕΛΙΑΜΕΠ διαχειρίζεται, ως άτυπο διευθυντήριο συγκρότησης της εξωτερικής πολιτικής, όλους τους φακέλους της ελληνικής διπλωματίας, εν γνώσει του ίδιου του πρωθυπουργού. Η επιρροή που ασκεί στη χάραξη της στρατηγικής από το υπουργείο Εξωτερικών είναι διαχρονική. Εξάλλου είναι ηλίου φαεινότερο το γεγονός ότι σε γενικές γραμμές η κεντρική αντίληψη και η βασική στρατηγική κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας ελάχιστα τροποποιείται σήμερα σε σχέση με την περίοδο που υπουργός Εξωτερικών ήταν η νυν πρόεδρος της «Δημοκρατικής Συμμαχίας» κα Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία διατηρούσε ιδιαίτερα καλές σχέσεις με το ΕΛΙΑΜΕΠ, σε όλα τα επίπεδα και ευθυγραμμιζόταν με αυτό.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό για τη διαχρονικότητα της επιρροής που ασκεί στην άσκηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής το ΕΛΙΑΜΕΠ, υπήρξε ένα παλαιότερο περιστατικό λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2007, το οποίο είχε λάβει χώρα στο debate ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς. Ένας από τους δημοσιογράφους, οι οποίοι υπέβαλαν ερωτήσεις στους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων ήταν και ο Αλέξης Παπαχελάς. Όταν ο κ. Παπαχελάς πίεσε με κάποια ερώτησή του για τα ελληνοτουρκικά τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σημερινό πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου, εκείνος τον «άδειασε» πλήρως υπενθυμίζοντας την πολύ καλή συνεργασία που είχαν οι δυο τους στο νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας, την περίοδο που ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν υπουργός Εξωτερικών. Αν γενικότερα, κανείς, παρατηρήσει την εναλλαγή των πολιτικών ηγεσιών στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών τα τελευταία χρόνια, θα διαπιστώσει το σύμπλεγμα των σχέσεων με το ΕΛΙΑΜΕΠ. Το σύμπλεγμα των σχέσεων διαπιστώνεται ακόμη και σε μία μερίδα των διπλωματών, αλλά και των συμβούλων, οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στις κυβερνήσεις. Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι το ΕΛΙΑΜΕΠ, το ίδρυσε ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Καραμανλή κ. Γιάννης Βαληνάκης το 1988.
Ο ρόλος της Λάμψα
Ο Ντάνιελ Σπέκχαρντ στο διπλωματικό έγγραφο, το οποίο υπογράφει είναι ξεκάθαρος για τον ενισχυμένο ρόλο της κας Λάμψα: «Είναι επικεφαλής ενός μικρού ανεξάρτητου γραφείου, το οποίο μεγαλώνει και το οποίο είναι ξεχωριστό από το ΠΑΣΟΚ και το υπουργείο Εξωτερικών».
Η κα Λάμψα, η οποία ενημέρωνε αναλυτικά το 2009 τους Αμερικανούς δεν θα μπορούσε να εξαιρείται από το σύμπλεγμα των σχέσεων το οποίο έχει συγκροτηθεί με επίκεντρο το ΕΛΙΑΜΕΠ. Εξάλλου η ίδια υπήρξε προσκεκλημένη του εν λόγω ελληνικού think tank, το οποίο είναι ιδιαίτερα … ευαίσθητο σε θέματα, τα οποία αφορούν στην Τουρκία (Βλέπε: Όταν o Economist, η «Καθημερινή» και το ΕΛΙΑΜΕΠ ανακάλυψαν την Τουρκία), ως ομιλήτρια για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, πολύ πρόσφατα, δηλαδή μόλις τον περασμένο Οκτώβριο, σε ημερίδα που διοργάνωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ με θέμα «Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Σημερινή κατάσταση, μελλοντικές προοπτικές», στην οποία επίσης μίλησαν ο σύμβουλος του Τούρκου πρωθυπουργού κ. Ταγίπ Ερντογάν Ιμπραϊμ Καλίν και ο αντιπρόεδρος του AKP και επικεφαλής του Τομέα των Διεθνών Σχέσεων του κυβερνητικού τουρκικού κόμματος Ομέρ Τσελίκ. Για την ιστορία να σημειωθεί ότι η κα Λάμψα συμμετείχε στην έκδοση με τίτλο το «Κόστος της μη Ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση», της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Ανοιχτή Κοινωνία», η οποία χρηματοδοτείται από τον Τζορτζ Σόρος. Επίσης η Πωλίνα Λάμψα ήταν εκ των 270 πανεπιστημιακών, πολιτικών, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών που είχαν υπογράψει υπέρ του σχεδίου Ανάν και αυτό αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο, δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος των εκμυστηρεύσεων της προς τους Αμερικανούς, τον Δεκέμβριο του 2009, αφορούσε στο Κυπριακό.

Στις κλειστές συναντήσεις, τις οποίες διοργανώνει το ΕΛΙΑΜΕΠ, όπως για παράδειγμα η πολύ πρόσφατη στην Αθήνα, στην οποία συμμετείχε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και εκφραστής του νέο – οθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου, συζητιούνται θέματα που αφορούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Νέα Οικονομία, στο σύμπλεγμα των σχέσεων των ΗΠΑ με την Ευρώπη, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στο Κυπριακό, στις βαλκανικές υποθέσεις, στον τομέα της Ασφάλειας και στο μεταναστευτικό. Στις εκδηλώσεις, τις οποίες διοργανώνει από κοινού με τη Βρετανική Πρεσβεία στην Ύδρα, το ΕΛΙΑΜΕΠ και σε άλλες, συμμετείχε συχνά ο Λόρφος Χάνευ, ο συντάκτης του Σχεδίου Ανάν. Σε κάθε περίπτωση το ΕΛΙΑΜΕΠ, αποτελεί ένα ίδρυμα το οποίο διασυνδέεται με αμερικανικά και βρετανικά συστήματα πολιτικής και οικονομικής σκέψης και πρόσωπα που συνιστούν εκφραστές του Ευρω - ατλαντισμού.
Οι μυστικοσύμβουλοι
Τα αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα, στα οποία καταγράφονται οι εκμυστηρεύσεις της κας Λάμψα αποκαλύπτουν τους δύο βασικούς ασκούντες την μυστική διπλωματία: Την ίδια και τον Άλεξ Ρόντο. Στις 19 Οκτωβρίου του 2010 το newscode.gr αποκάλυπτε τον ρόλο ενός ακόμη προσώπου του οποίο διαδραματίζει ρόλο – κλειδί σε ότι έχει να κάνει με τις εξωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας, τον Gregory Maniati, ο οποίος υπήρξε σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου, όταν ο τελευταίος ήταν υπουργός Εξωτερικών (Βλέπε: Gregory Maniatis : Ο (άγνωστος) μυστικοσύμβουλος του πρωθυπουργού). Ο Gregory Maniatis είναι ένα πρόσωπο το οποίο στο μέλλον αναμένεται να διαδραματίσει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο, ως «χρυσή εφεδρεία» μόλις ο Άλεξ Ρόντος ολοκληρώσει την αποστολή του ή «καεί». Και στην περίπτωση του Μανιάτη κομβικός είναι ο ρόλος του ΕΛΙΑΜΕΠ, αφού το 2005 συμμετείχε σε συνέδριο το οποίο διοργάνωσε στην Ύδρα το εν λόγω think tank από κοινού με τη Βρετανική Πρεσβεία, με το Βρετανικό Συμβούλιο και με την πολύτιμη οικονομική συνδρομή της Εθνικής Τράπεζας. Τίποτα από όλα αυτά δεν προκαλεί εντύπωση, ούτε η διασύνδεση το Μανιάτη με το ΕΛΙΑΜΕΠ, η οποία χρονολογείται από την περίοδο της θητείας του Γιώργου Παπανδρέου, ως υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, ούτε η διασύνδεση του ΕΛΙΑΜΕΠ με την Βρετανία (εξ ού και η πλήρης ευθυγράμμισή και η υποστήριξή τους στους ισλαμιστές στην Τουρκία και στα συμφέροντα της Τουρκία), ούτε βέβαια ότι … το ίδιο έτος, δηλαδή το 2005, ο Γιώργος Παπανδρέου στο συνέδριο της Σύμης, είχε ευχαριστήσει για τη διοργάνωση όλους τους «ανθρώπους του», τον Γρηγόρη Μανιάτη, τον Δημήτρη Δρούτσα, τον Άλεξ Ρόντο, τον Χάουαρντ Ρέιτσελ και βέβαια την Πωλίνα Λάμψα.
Τι συνδέει όλα αυτά τα πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Γιώργου Παπανδρέου, τα οποία συμμετέχουν στην άσκηση της ελληνικής διπλωματίας, είτε θεσμικά, είτε «μυστικά» και εν αγνοία των αρμόδιων υπηρεσιών του υπουργείου Εξωτερικών: Η στενή σχέση με το ΕΛΙΑΜΕΠ, οι ιδιαίτεροι δεσμοί με συγκεκριμένα κέντρα του εξωτερικού και η συναντίληψη για το Κυπριακό (εξάλλου όλοι υπήρξαν υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν). Για την ιστορία να σημειωθεί ότι το ΕΛΙΑΜΕΠ σε παλαιότερο έντυπο το οποίο μοίραζε σε κάποιο συνέδριο το οποίο είχε διοργανώσει στη Θεσσαλονίκη χαρακτήριζε τον Άλεξ Ρόντο ως «ακτιβιστή του ανθρωπισμού».
«Διευθυντής εθιμοτυπίας»
Το ερώτημα, το οποίο εύλογα προκύπτει είναι «ποιος είναι ο ρόλος του υπουργού Εξωτερικών κου Δημήτρη Δρούτσα, όταν ο πρωθυπουργός πλαισιώνεται από τόσους άτυπους συμβούλους, οι οποίοι σε συνεργασία με υπερατλαντικά και όχι μόνο κέντρα πολιτικής και οικονομικής σκέψης και εξουσίας συγκροτούν την εξωτερική πολιτικής της χώρας;».

Ο κ. υπουργός των Εξωτερικών υποθέσεων της Ελλάδας κ. Δημήτρης Δρούτσας, όταν αρχικά, μετά δηλαδή από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009, είχε αναλάβει χρέη αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, ανέμενε ότι ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος είχε αναλάβει ταυτόχρονα και το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εξωτερικών, περίμενες με υπομονή την υπουργοποίησή του. Μετά από τις πρώτες 100 ημέρες διακυβέρνησης της χώρας, και ενώ δεν είχε υπουργοποιηθεί, όπως αρχικά λεγόταν, ο κ. Δρούτσας ξεκίνησε τις διαρροές σε ΜΜΕ ότι οι Αμερικανοί δυσανασχετούσαν, διότι επί της ουσίας το υπουργείο Εξωτερικών δεν είχε πολιτικό προϊστάμενο, δεδομένου ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αφοσιωθεί στο μέτωπο της οικονομίας. Στις 3/2/2010 η Εφημερίδα Ελευθεροτυπία σημείωνε μεταξύ άλλων σε σχετικό ρεπορτάζ: «…έτερος Αμερικανός παράγων δηκτικά σημείωνε πως ο Έλληνας πρωθυπουργός Γ. Α. Παπανδρέου δεν έχει ακόμη ορίσει υπουργό Εξωτερικών, γεγονός που “δεν βοηθά στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας”, γιατί ο κ. Δρούτσας ζει με το συνεχή φόβο «μήπως υπονομευθεί από εσωτερικούς του αντιπάλους». Φυσικά τίποτα τέτοιο δεν συνέβαινε. Στη συνέχεια ο κ. Δρούτσας υπουργοποιήθηκε και όπως ισχυρίζονται πολλοί εντός και εκτός κυβέρνησης «εκτελεί χρέη διευθυντή εθιμοτυπίας του πρωθυπουργού».


http://www.newscode.gr

ΤΡΟΧΙΟΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΛΥΣΗ ΠΑΚΕΤΟ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Ερωτηματικά προκαλούν οι δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Επικρατείας για το περιεχόμενο του διμερούς διαλόγου. 

Τεράστια ερωτήματα, για τα παζάρια και τις διευθετήσεις που μεθοδεύονται στο Αιγαίο από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας, εγείρει η δήλωση του Τούρκου υπουργού Επικρατείας ότι στις διερευνητικές επαφές συζητούνται τα πάντα και μάλιστα έχουν προχωρήσει αρκετά. Ο Μπουλέντ Αρίντς, σε δηλώσεις του ανέφερε ότι η Τουρκία διαπραγματεύεται με την Ελλάδα το θέμα του FIR, των χωρικών υδάτων και των νησιών του Αιγαίου.Συγκεκριμένα, κλείνοντας τη διεθνή διάσκεψη «Ηγέτες για την Αλλαγή», που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, τόνισε μεταξύ άλλων: «Οι καλές σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα βαίνουν προς την επίλυση όλων των μεταξύ τους προβλημάτων (...) Με την Ελλάδα έχουμε πολλά προβλήματα, λόγω των νησιών του Αιγαίου, έχουμε το θέμα των χωρικών υδάτων, του FIR και άλλα. Σήμερα όμως αυτά τα θέματα τα συζητούμε, τα διαπραγματευόμαστε στο πλαίσιο της γειτονίας και της φιλίας και δηλώνω εδώ ότι έχουμε διανύσει μεγάλη απόσταση».


Στη διεθνή διάσκεψη συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο πρώην αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αλ Γκορ, ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιουλ, ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, ο πρώην ΓΓ του ΟΗΕ Κόφι Ανάν και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Αξιοσημείωτη είναι η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να διασκεδάσει τις εντυπώσεις μιας ακόμα διαρροής για το περιεχόμενο των συνομιλιών με την Τουρκία. Απαντώντας στα όσα είπε ο Αρίντς, ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ Γρ. Δελαβέκουρας διέψευσε τον Τούρκο υπουργό, υπογράμμισε το «νομικό χαρακτήρα» της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα και είπε με νόημα ότι «αναμένουμε ταχύτερη πρόοδο στη συνέχεια».

Επεισόδιο νότια της Καρπάθου

Στο μεταξύ, ως ιδιαίτερα σοβαρό αξιολογείται το συμβάν μεταξύ ιταλικού εμπορικού πλοίου και τουρκικής πολεμικής κοβέρτας, εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ, νότια της Καρπάθου, καθώς επανέρχονται στο προσκήνιο οι κίνδυνοι που εγκυμονεί για το λαό η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης στις σχέσεις της με την Τουρκία και το Ισραήλ.

Το ιταλικό πλοίο «Explora» έπλεε στο Αιγαίο με κατεύθυνση την Κύπρο και τελικό σταθμό το Ισραήλ. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, μελετούσε τη διαδρομή στην οποία θα ποντιστεί οπτική ίνα, που θα συνδέει την Ιταλία με το Ισραήλ. Σύμφωνα με άλλη, «ανεπίσημη» εκδοχή, η έρευνα αφορά την οριοθέτηση της διαδρομής την οποία ενδέχεται να ακολουθήσει ο αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου από το ισραηλινό κοίτασμα Λεβιάθαν προς την Ιταλία.
Σε κάθε περίπτωση, η πλοιοκτήτρια ιταλική εταιρεία είχε ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση τις σχετικές άδειες, δεδομένου ότι οι εργασίες θα γίνουν σε ελληνική υφαλοκρηπίδα. Με τον τρόπο αυτό, η ιταλική πλευρά αναγνώρισε ότι στην περιοχή νοτιοανατολικά της Ρόδου και της Καρπάθου και νοτιοδυτικά του Καστελόριζου η υφαλοκρηπίδα ανήκει στην Ελλάδα. Η Αθήνα εξέδωσε μάλιστα και σχετική navtex, με την οποία δινόταν η απαραίτητη άδεια.
Η τουρκική κορβέτα «Μπαντίρμα» προσέγγισε το ιταλικό «Explora» και με την απειλή χρήσης βίας κάλεσε το πλήρωμα του ιταλικού πλοίου να απομακρυνθεί από την περιοχή, επειδή δήθεν έπλεε πάνω από τουρκική υφαλοκρηπίδα. Για τη διαμόρφωση της ελληνικής στάσης απέναντι σε τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις, στις οποίες μπλέκεται τόσο η Τουρκία, όσο και το Ισραήλ, πραγματοποιείται σήμερα σύσκεψη μεταξύ παραγόντων του υπουργείου Εξωτερικών και Αμυνας.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η αποκάλυψη της μυστικής διπλωματίας

Αυτό που διαδραματίζεται στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής , ξεπερνά  πλέον και αυτό τον ορισμό της μυστικής διπλωματίας.

Νέα ερωτηματικά για το περιεχόμενο των ελληνοτουρκικών επαφών και το πραγματικό αντικείμενο των διερευνητικών επαφών προκαλούν νέες δηλώσεις, αυτή τη φορά απόΜπουλέντ Αρίντς, που έκανε λόγο για διαπραγμάτευση ακόμη και «νησιών του Αιγαίου». τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης, υπουργό επικρατείας

Συγκεκριμένα ο κ.Αρίντς μιλώντας  στην Σύνοδο «Ηγετών της Αλλαγής» που διοργανώνεται σε συνεργασία με το Πανεπιστημίου İstanbul και το Τουρκικό Ίδρυμα Ερευνών για το Μέλλον, είπε ότι «Οι καλές σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα βαίνουν προς την επίλυση όλων των μεταξύ τους προβλημάτων» . Όπως τόνισε  είναι σε θέση να γνωρίζει την πρόοδο που έχει σημειωθεί, διαβάζει τις σχετικές εκθέσεις, παρά το ότι ο ίδιος δεν συμμετέχει στις εργασίες.

«Διαπραγματευόμαστε νησιά του Αιγαίου, χωρικά ύδατα, τη ζώνη FIR, σε πνεύμα γειτονικό και φιλικό» δήλωσε ο κ. Αρίντς, σύμφωνα με το επίσημο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Αμέσως δημιουργήθηκε μείζον πολιτικό ζήτημα στη  χώρα μας , στο οποίο τόσο ο Υπουργός Εξωτερικών , όσο και ο ίδιος ο πρωθυπουργός «κρύφτηκαν» πίσω από τον εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος όμως δεν είχε τι να απαντήσει……

Έτσι στην σχετική ερώτηση που του έγινε από τους δημοσιογράφους απάντησε ότι ….  «Η δήλωση αυτή αποτυπώνεται με διαφορετικό τρόπο στην τουρκική και στην αγγλική εκδοχή του Πρακτορείου Anadolu» .

Μα το τηλεγράφημα του πρακτορείου ήταν ξεκάθαρο:»ISTANBUL- Arinc said Turkey and Greece were at the brink of a war in the past, and they still had many problems today. ‘We are negotiating Aegean islands, territorial waters, FIR zone in neighborhood and friendship’ ,Arinc said during ‘Leaders of Change Summit’ in Istanbul» .

Στην εύλογη ερώτηση των δημοσιογράφων : «Μπορείτε να μας πείτε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην τουρκική και την αγγλική εκδοχή της δήλωσης;«,  η απάντηση του εκπροσώπου του υπουργείου εξωτερικών ήταν στεγνή: «Όχι, δε θα το κάνω»…….(!)

Τα τηλέφωνα άναψαν μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας και λίγες ώρες αργότερα το πρακτορείο Anadolu το ….διόρθωσε σε:  «Turkey and Greece were negotiating in neighborly and friendly atmosphere the issues related to Aegean, Arinc said during Leaders of Change Summit in Istanbul».

Όμως αυτό δεν ήταν το μοναδικό σημείο που σηματοδοτούσε την «μυστική διπλωματία» που εφαρμόζει η κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου , αφού προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποκρύψει ( και τα πάντα πρόθυμα ΜΜΕ την …διευκόλυναν) το επεισόδιο που έλαβε χώρα νοτίως του Καστελόριζου το βράδυ του περασμένου Σαββάτου 12 Μαρτίου, με την εκδίωξη ιταλικού ερευνητικού σκάφους από την ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Τα γεγονότα διαδραματίστηκαν ως εξής: Το ιταλικό ερευνητικό σκάφος πραγματοποιούσε, για λογαριασμό του Ισραήλ και με ελληνική άδεια, έρευνες νοτίως του Καστελόριζου και εντός των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας με στόχο την πόντιση καλωδίου οπτικών ινών σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του υπουργείου Εξωτερικών. Άλλες , όμως, πηγές αναφέρουν ότι η έρευνα αποσκοπούσε στην εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων σχετικά με τη μορφολογική σύσταση του βυθού και εντάσσονταν στο πλαίσιο των μελετών για την πιθανή οδό διέλευσης αγωγού που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από το Ισραήλ στην Κύπρο και από την Κύπρο στην Ευρώπη.

Στις 19.50 το βράδυ του Σαββάτου, τουρκική φρεγάτα, αφού πρώτα παρενόχλησε το ιταλικό σκάφος , απαίτησε, στη συνέχεια, την απομάκρυνσή του γιατί βρισκόταν …. «εντός της τουρκικής ΑΟΖ» (!)

Τότε από το ιταλικό ερευνητικό σκάφος ζητήθηκαν τα όρια της (τουρκικής) ΑΟΖ και η τουρκική φρεγάτα έδωσε στους Ιταλούς τις συντεταγμένες, που συμπεριελάμβαναν και το σημείο που βρισκόταν το σκάφος, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο νέα δεδομένα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Αμέσως μετά η τουρκική φρεγάτα ανάγκασε το ιταλικό σκάφος να απομακρυνθεί και όταν αυτό έφθασε εντός της Κυπριακής ΑΟΖ απομακρύνθηκε.

Στην πράξη, η Ελλάδα αδυνατεί (;)  να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η κυβέρνηση, αντί να διεθνοποιήσει την τουρκική απειλή, επιμένει στη μυστική διπλωματία και αποκρύπτει σημαντικά επεισόδια όπως αυτό που συνέβη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.

Ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός των Εξωτερικών, θα πρέπει να απαντήσουν, για να μάθει επιτέλους η Ελληνική κοινή γνώμη τι ακριβώς έχει ειπωθεί και τι έχει συμφωνηθεί κατά τη συνάντηση Παπανδρέου – Ερντογάν στο Ερζερούμ για το Αιγαίο (όπως επανειλημμένως έχει ρωτήσει, δημοσίως, η Ν.Δ.),   γιατί  η ελληνική κυβέρνηση δεν υπερασπίζεται την πάγια ελληνική θέση ότι το Καστελόριζο διαθέτει δική του υφαλοκρηπίδα και γιατί η Ελλάδα δεν ορίζει την δική της ΑΟΖ όπως έχει κάθε δικαίωμα από το Διεθνές Δίκαιο και τους κανονισμούς της θάλασσας..

Bookmark It

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ «ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» !! Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΓΑΠ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΠΟΥΛΗΣΕΙ…. ΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ!!!

Νταβούτογλου: "Η Τουρκία θα ενσωματώσει γειτονικές περιοχές"

Του Κώστα Πικραμένου*

Ο Τούρκος ΥπΕξ βρίσκεται στην Ελλάδα προκειμένου να προετοίμασει το Β’ Συμβούλιο Στρατηγικής Συνεργασίας που θα λάβει χώρα τους προσεχείς μήνες στη γείτονα Τουρκία. Μέχρι τότε βέβαια δεν θα γνωρίζουμε την Υπουργική σύνθεση της Ελληνικής αντιπροσωπείας καθώς σύννεφα εκλογών καλύπτουν την πολιτική σκηνή της πατρίδος μας. Η αντιπολίτευση δεν έχει δηλώσει ευθαρσώς αν θα καταγγείλει το ΣΣΣ σε περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές. Καλό θα ήταν να είχε ξεκάθαρη θέση επ’αυτού...
Το θράσος του Αχμέτ Νταβούτογλου είναι μεγάλο και θα συγκεκριμενοποιείται όσο συνειδητοποιεί ότι η Ελλάς (του ΔΝΤ και των νεοραγιάδων) δεν έχει ούτε την βούληση ούτε τα μέσα (υλικά και ανθρώπινα) να προασπίσει τα εθνικά της συμφέροντα. Η συνέντευξη που παραχώρησε στον Αλέξη Παπαχελά (του ΕΛΙΑΜΕΠ βεβαίως βεβαίως) είναι άκρως ενδεικτική της θεώρησης των Τούρκων για την Ελληνική στρατηγική. Ποια στρατηγική; Αυτή που ΘΑ διαμορφώσουμε ΜΕΤΑ την ανοικτή διαβούλευση για το Δόγμα Εξωτερικής Πολιτικής του κ. Δρούτσα. Δηλαδή συμμετέχουμε σε Συμβούλιο Στρατηγικής Συνεργασίας προτού διαμορφώσουμε Δόγμα Εξωτερικής Πολιτικής.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου λίγο πριν την νεο-οθωμανική βόλτα του (yürüyüş) στη δική του Δυτική Θράκη δηλώνει σε συνέντευξη του στην Καθημερινή της Κυριακής ότι «μια διευθέτηση θα είναι λειτουργική μόνο αν είναι αμοιβαία αποδεκτή και έχει ως βάση έναν κοινό παρονομαστή, δηλαδή τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και νόμιμων συμφερόντων των δύο κρατών». Δηλαδή ο κοινός παρονομαστής δεν είναι το Διεθνές Δίκαιο για την Θάλασσα (1982) ΑΛΛΑ τα νόμιμα συμφέροντα και θεμελιώδη δικαιώματα όπως αυτά αναγνωρίστηκαν στη ...Μαδρίτη (1997) από τον Έλληνα Πρωθυπουργό (του Τσουκάτου και του Μαντέλη).
Σε ερώτηση για το «Στρατηγικό Βάθος» ο Αχμέτ Νταβούτογλου είναι περισσότερο απο σαφής και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνιών: «Πρόκειται για μια προσπάθεια να παρουσιαστεί το στρατηγικό όραμα και ο ρόλος που πρέπει να επιδιώξει η Τουρκία, κηρύσσοντας μια νέα προσέγγιση που ονομάζεται «στρατηγικό βάθος», με γνώμονα την ενσωμάτωση περιοχών γειτονικών με την Τουρκία, εφόσον όλοι οι λαοί που ζουν στην ευρεία αυτή περιοχή έχουν κοινά πεπρωμένα, βασισμένα στη μακρά κοινή τους ιστορία.» Εν ολίγοις ο Αχμέτ Νταβούτογλου μας λέει ότι η μεγάλη του χώρα πρόκειται να ενσωματώσει τις γειτονικές χώρες της Τουρκίας καθώς έχουμε κοινά οθωμανικά πεπρωμένα βάσει της μακράς κοινής ιστορίας δηλαδή των 5 αιώνων Τουρκοκρατίας. Απορώ πως ο κ. Παπαχελάς συνέχισε την συνέντευξη και δεν σηκώθηκε να φύγει έξαλλος. Εκτός αν οι ερωτήσεις εστάλησαν με ΦΑΞ... (Σχόλιο  "Κλασσικοπερίπτωσης": Και εμείς απορούμε  πως  ο Ελληνικός λαός  κάθεται και  ανέχεται  τους Παπαχελάδες τους Τατσόπουλους , τους Βέρέμηδες   και κάθε άλλο πεμπτοφαλαγγίτη  του Soros και του CDRSEE.Η απορία σας θα λυθεί αν  σκεφτείτε  την σχέση "εργασίας" του Παπαχελά  με τον τηλεοπτικό  σταθμό ΣΚΑΪ που  έχει γίνει το προπύργιο   της νεο- οθωμανικής προπαγάνδας)
Σε ερώτηση για την ΑΟΖ και το Καστελλόριζο ο Τούρκος ΥπΕξ έγραψε πραγματικά ιστορία καθώς υποστήριξε ότι «οι διερευνητικές επαφές έχουν ρητό στόχο να εξετάσουν όλα τα θέματα που αφορούν τις διαφωνίες μας στο Αιγαίο. Επομένως, είμαστε επικεντρωμένοι κατά προτεραιότητα στο θέμα του Αιγαίου. Ωστόσο, το Καστελόριζο βρίσκεται στη Μεσόγειο».Δηλαδή για το κ. Νταβούτογλου το οικόπεδο Ελλάδα φτάνει μέχρι τη Ρόδο. Από εκεί και πέρα δεν τίθεται θέμα Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων καθώς μόνο το Αιγαίο συζητάει η Τουρκία. Με άλλα λόγια «αδειάζει» την κυβέρνηση Παπανδρέου που υποστηρίζει ότι οι διερευνητικές επαφές αφορούν τη γραμμή Έβρος – Μεγίστη. Οι συγκεκριμένες δηλώσεις έγιναν λίγο πριν τη συνάντηση με τους κκ Παπανδρέου – Δρούτσα. Θα περίμενε κανείς λόγω των θρασύτατων αυτών θέσεων να είχε ακυρωθεί η συνάντηση και να είχε κληθεί ο Τούρκος Πρέσβης στην Αθήνα (στο ΥπΕξ) για εξηγήσεις. Αλλά βέβαια στη Ελλάδα του νεοραγιά δε ζει ο Γέρος του Μοριά..
Το θράσος Νταβούτογλου ολοκληρώνεται με την πρόσκληση Ελληνικού πολεμικού πλοίου για Τούρκικο καφέ στη Σμύρνη.Συγκεκριμένα δηλώνει: «Πρέπει επίσης να προσθέσω ότι αυτές οι διελεύσεις δεν συνιστούν απειλή για την Ελλάδα ή για οποιαδήποτε άλλη χώρα. Κατ’ αναλογία, αν ένα ελληνικό πολεμικό πλοίο πραγματοποιήσει αβλαβή διέλευση από τα τουρκικά χωρικά ύδατα, ακόμη και αν περάσει πολύ κοντά από την τουρκική ενδοχώρα, δεν θα αντιδράσουμε καθόλου. Τουναντίον, θα το καλωσορίσουμε σε κάποιο από τα λιμάνια μας και θα προσφέρουμε και μία κούπα καφέ στο πλήρωμά του.» Άρα εμείς είμαστε αγενείς και άξεστοι που δεν καλούμε τα Μεμέτια για καφέ στο Pasaliman κάθε φορά που έρχονται για εκδρομή στο Σούνιο και τη Ραφήνα.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει και οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες. Το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να αντιληφθεί και να διαχειριστεί την καταιγίδα που έρχεται. Οι στρατιωτικοί παρακολουθούν τις εξελίξεις αμήχανοι και η κοινή γνώμη βυθίζεται στην ανεργία, την ύφεση και την ανασφάλεια. Ακούει κανείς;

*Ο Κώστας Πικραμένος είναι συγγραφέας του ηλεκτρονικού βιβλίου “Wikileaks – Τα διπλωματικά έγγραφα για την Τουρκία» (ekdotika.blogspot.com)

http://infognomonpolitics.blogspot.com/

http://e-parembasis.blogspot.com

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΝΑ ΓΑΠ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΑΙΓΑΙΟ ΧΩΡΙΣ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Α. Νταβούτογλου επιβεβαίωσε επισήμως, σε συνέντευξή του πριν από τη σημερινή έλευσή του στην Αθήνα, τα θέματα συζήτησης στις διερευνητικές επαφές, τα οποία όμως η ελληνική κυβέρνηση έχει αρνηθεί πεισματικά να επιβεβαιώσει όλο το προηγούμενο διάστημα: 

της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

* εξαίρεση του Καστελόριζου από τις συνομιλίες για την υφαλοκρηπίδα,
* διαφοροποίηση των ορίων σε τμήματα του εθνικού εναέριου χώρου,
* τρόποι στρατιωτικών δραστηριοτήτων στο Αιγαίο και ασφάλειας πτήσεων, καθώς επίσης και συζητήσεις για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με πολιτική συμφωνία για τους νομικούς όρους που θα τη διέπουν.

Ο κ. Νταβούτογλου σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» ανέφερε μεταξύ άλλων: «...Οι διερευνητικές επαφές έχουν ρητό στόχο να εξετάσουν όλα τα θέματα που αφορούν τις διαφωνίες μας στο Αιγαίο. Επομένως είμαστε επικεντρωμένοι στο θέμα του Αιγαίου. Ωστόσο το Καστελόριζο βρίσκεται στη Μεσόγειο. Σε ό,τι αφορά το νησί του Καστελόριζου η Τουρκία έχει βάσιμες νομικές και πολιτικές θέσεις σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο και τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένης και της Χάγης...». Δι' αυτού του τρόπου επιβεβαιώνεται πληθώρα δημοσιευμάτων που επιμένουν ότι η Αθήνα και η Αγκυρα, με επιμονή της τελευταίας, συζητούν στο θέμα της υφαλοκρηπίδας Ελλάδας-Τουρκίας μόνον το Αιγαίο, χωρίς το Καστελόριζο, αφήνοντας «για αργότερα» τη συζήτηση για το ζωτικό θέμα της υφαλοκρηπίδας στη Μεσόγειο.


Εξυπακούεται ακόμα ότι οι δυο χώρες δεν έχουν αγγίξει καν το θέμα των ορίων των ΑΟΖ Ελλάδας-Τουρκίας. Το υπουργείο Εξωτερικών αναγκάστηκε χθες να αντιδράσει _ κίνηση που δεν συνηθίζεται τις παραμονές επίσκεψης υπουργού, όταν μάλιστα γίνεται προσπάθεια να υπερτονιστεί «το καλό πνεύμα συνεργασίας» ανάμεσα στις δύο πλευρές. Στην ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει ότι «για την Ελλάδα στόχος των διερευνητικών επαφών είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σε όλο το εύρος της, από τη Θράκη μέχρι το Καστελόριζο». Σημειώνεται ότι η «βιαστική» ελληνική ανακοίνωση δεν αναφέρει λέξη για την ΑΟΖ, ενώ αποφεύγει να τοποθετηθεί και στις επόμενες θέσεις του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας:  

Υπερπτήσεις
Ο κ. Νταβούτογλου υποστήριξε «την ελευθερία των πτήσεων» στο Αιγαίο και προκαλώντας ανοιχτά τους Ελληνες πολίτες απέδωσε «σε εσφαλμένη αντίληψη της ελληνικής κοινής γνώμης (!) την "αντίληψη"» ότι «αν ο διεθνής εναέριος χώρος στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο και αλλού αντιμετωπίζεται ως εθνικός εναέριος χώρος ή εδαφική κυριαρχία αυτό είναι εσφαλμένο από κάθε έννοια και θα δημιουργήσει προβλήματα...». Διά του τρόπου αυτού ο κ. Νταβούτογλου όχι μόνον απορρίπτει τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο των 10 ν.μ., αλλά αμφισβητεί απροκάλυπτα την κυριαρχία της Ελλάδας σε πλήθος νήσων του Αιγαίου. Εχει όμως και τη λύση έτοιμη: (η απάντηση) είναι «η πρακτική της διαφοροποίησης των ορίων των εθνικών εναέριων χώρων, η αντίληψη περί της ευθύνης επίβλεψης του FIR και ώς έναν βαθμό ο καθορισμός των θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο...». Είναι άγνωστο μέχρι στιγμής γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν απάντησε και σ' αυτό το σημείο στον κ. Νταβούτογλου, αφού δεν νοείται... σαλαμοποίηση της ελληνικής κυριαρχίας, που είναι ενιαία σε ολόκληρο τον χερσαίο και νησιωτικό χώρο, ενώ παράλληλα ο ICAO έχει από το 1950 αναθέσει στην Ελλάδα τον έλεγχο του εναέριου χώρου στο FIR Αθηνών για σκοπούς έρευνας και διάσωσης και ασφάλειας πτήσεων.

Σε ό,τι αφορά το θέμα συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων στο Αιγαίο, ο κ. Νταβούτογλου ανάβει το πράσινο φως «με την προϋπόθεση» ότι οι δύο χώρες θα έρθουν σε πολιτική συμφωνία για το νομικό πλαίσιο της συνεκμετάλλευσης. Την ίδια «πολιτική συμφωνία» για τον καθορισμό του νομικού πλαισίου απαιτεί ο κ. Νταβούτογλου και για «την πραγματοποίηση στρατιωτικών δραστηριοτήτων και ασφάλειας πτήσεων στο Αιγαίο».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΕΡΝΤΟΓΑΝ:"Δεν μπορώ να ελέγξω τον Στρατό να μην επιτεθεί στην Ελλάδα" !..και ο ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΓΑΠ μπορεί να συζητά και "κλεισμένων των θυρών" επί δίωρου! με τον ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Η υψηλή πιθανότητα τουρκικής εισβολής έρχεται και πάλι στην επιφάνεια από ένα τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Άγκυρα στις 2 Δεκεμβρίου 2005, το οποίο έφερε στην δημοσιότητα το WikiLeaks στο οποίο ο Ρ.Τ.Ερντογάν ομολογεί στον υπουργό Εξωτερικών της Ολλανδίας, Μπέρναρντ Μποτ, ότι «αδυνατεί να ελέγξει τους Τούρκους στρατηγούς αν κινηθούν εναντίον της Ελλάδα. Δεν μπορώ να σταματήσω ούτε τις επιχειρήσεις τους στο Αιγαίο, ούτε οποιαδήποτε δραστηριότητά τους».

Η συνάντηση και η συζήτηση του Μποτ με τον Ερντογάν είχε πραγματοποιηθεί λίγες μόλις ημέρες πριν τη διεξαγωγή κρίσιμης Συνόδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου τα κράτη-μέλη θα συζητούσαν το αν θα έδιναν το «πράσινο φως» στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ένωση.

Ο Ολλανδός υπουργός είχε μάλιστα ζητήσει τη βοήθεια των Αμερικανών ώστε να ανασταλεί η δραστηριότητα της τουρκικής Αεροπορίας (ΤΗΚ) μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου, ώστε να μη δοθεί η αφορμή στην Ελλάδα να μπλοκάρει τη διαδικασία! Ζητώντας από τον Ρ.Τ.Ερντογάν να σταματήσει τις παραβιάσεις στο Αιγαίο η τουρκική Αεροπορία, «εισέπραξε» την απάντηση ότι «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ούτε μπορώ να ελέγξω την επιχειρησιακή δραστηριότητα τους».

Το θέμα έρχεται λίγα 24ωρα μετά την αποκάλυψη του σχεδίου SUGA, του ναυτικού σκέλους της «Βαριοπούλας», σύμφωνα με το οποίο οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα εισέβαλαν στην Λέρο, στις Οινούσσες και τους Φούρνους….

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Τηλεφωνικό τελεσίγραφο Ερντογάν σε Παπανδρέου- Όλα όσα κρύβει η κυβέρνηση

Η τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου και ο Τούρκος ομόλογός του Ταγίπ Ερντογάν, στις 13 Ιανουαρίου, φαίνεται πως δεν ήταν τόσο… αθώα, όπως τουλάχιστον το Μέγαρο Μαξίμου ήθελε να την παρουσιάσει, όπως και το ποιος επικοινώνησε πρώτος με ποιόν…



Πολύ καλά πληροφορημένες κυβερνητικές πηγές επί του θέματος, διέρρευσαν πως ο τούρκος Πρωθυπουργός στην τηλεφωνική επικοινωνία του εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για δύο επισκέψεις που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή σε πλήρη εξέλιξη σε Ελλάδα και Κύπρο.

Αυτά αφορούν την επίσκεψη του ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών Αβιγκόρ Λίμπερμαν στην Αθήνα και την προωθούμενη ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και Ισραήλ και από την άλλη τις δηλώσεις και γενικότερα το όλο κλίμα που διαμορφώθηκε από την επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Αγκελα Μέρκελ στην Κύπρο.

Στην ίδια τηλεφωνική επικοινωνία, εκφράστηκε εκ μέρους του Ταγίπ Ερντογάν ο προβληματισμός του αναφορικά με το Ισραήλ το οποίο χαρακτήρισε ως: «αναξιόπιστο και επικίνδυνο συνέταιρο», ενώ ζήτησε από τον Γιώργο Παπανδρέου να επικοινωνήσει με τον «πρόεδρο της ελληνοκυπριακής κοινότητας» της Κύπρου-τον νόμιμο δηλαδή πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια- και να του ζητηθεί να αποφεύγει δηλώσεις που κατηγορούν την Τουρκία για κωλυσιεργία στις διαπραγματεύσεις για λύση του Κυπριακού.

Στην ίδια επίσης τηλεφωνική επικοινωνία συμφωνήθηκε να υπάρξει σύντομα συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, Δημήτρη Δρούτσα και Αχμετ Νταβούντογλου, ώστε να προετοιμαστεί η ατζέντα της διακρατικής υπουργικής επιτροπής Ελλάδας και Τουρκίας που θα συγκληθεί το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Όμως αυτή η τηλεφωνική επικοινωνία δείχνει ξεκάθαρα πως η Τουρκία δείχνει να ενοχλείται αφόρητα από το ενδεχόμενο να υπάρξει «στρατηγικός στραγγαλισμός» στο νότο της, κυρίως από ένα έθνος το οποίο αποτελεί ιστορικό αντίπαλο για αυτήν, όπως το Ελληνικό. Και φυσικά μέσα από αυτές τις εξελίξεις το σχέδιο για «δορυφοροποίηση» της Ελλάδας-και κατά συνέπεια και της Κύπρου-στην τουρκική σφαίρα επιρροής αρχίζει να χάνει τη δυναμική του, το οποίο αυτόματα σημαίνει πως μειώνονται οι πιθανότητες εμπλοκής της Αγκυρας στο «μεγάλο παιχνίδι» των φυσικών πόρων στη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Επίσης αποδεικνύεται πως στην πρόσφατη συνάντηση Ερντογάν-Παπανδρέου στο Ερζερούμ συζητήθηκαν θέματα «υψηλής στρατηγικής» ανάμεσα στους δύο ηγέτες και ότι οι περίφημες δημόσιες φιλοφρονήσεις του Ταγίπ Ερντογάν δεν ήταν παρά: «η σκιά από το φτερά ενός γερακιού».

Φυσικά αυτός ο προκλητικός παρεμβατισμός της Τουρκίας στην Ελλάδα και οι «νουθεσίες» να μην υπάρξει οποιαδήποτε ενέργεια η οποία θα μπορούσε-κατά την Αγκυρα-να δημιουργήσει πρόβλημα στις σχέσεις των δύο χωρών, μπορεί να εκτιμηθεί και ως ένα μήνυμα-προειδοποίηση πως οι εξελίξεις το επόμενο χρονικό διάστημα μπορεί να είναι «ανεξέλεγκτες» αν η Αθήνα δεν είναι «προσεκτική».

Ας ευχηθούμε πως έχουν «γνώση οι φύλακες» για τις τουρκικές προθέσεις…
newscode
πηγη

Έγγραφο – βόμβα για Σημίτη και Πάγκαλο

Το newsbomb.gr παρουσιάζει ένα συγκλονιστικό σε σημασία αυστηρά απόρρητο μήνυμα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ προς την αμερικανική πρεσβεία των Αθηνών, που αποκαλύπτει τη μυστική διπλωματία της κυβέρνησης Σημίτη για την εξυπηρέτηση στόχων της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η πλήρης μετάφραση του απόρρητου αυτού εγγράφου έχει ως εξής:


«ΕΓΓΡΑΦΟ Ε14
26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1996 ΩΡΑ 02:29
ΑΠΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΑΘΗΝΑΣ
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:
ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΑΓΚΥΡΑΣ
ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
ΘΕΜΑ: Οι συναντήσεις του υπουργού στις 10/4 με τον  Έλληνα πρωθυπουργό Κ.Σημίτη
Στις 10 Απριλίου ο υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Σημίτη για να επανεξετάσουν ένα μεγάλο αριθμό ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής.
Επικεντρώθηκαν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα Βαλκάνια και την Κύπρο.
Ο Σημίτης προήγαγε μια προσέγγιση βήμα προς βήμα, ώστε να καταρριφθεί το ελληνοτουρκικό αδιέξοδο.
Την αντιπροσωπεία του Σημίτη αποτελούσαν ο υπουργός Εξωτερικών Θ.Πάγκαλος και ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γ.Παπαντωνίου. Ο υπουργός των ΗΠΑ συνοδευόταν από το σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Λέικ, τον υπηρεσιακό Γενικό Γραμματέα της Ευρώπης Κορνμπλουμ, τον ειδικό απεσταλμένο για την Κύπρο Μπιτλ και άλλους.
Ελληνοτουρκικές σχέσεις
Ο πρωθυπουργός Σημίτης τόνισε πως η Ελλάδα υποστήριξε την τελωνειακή σύνδεση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση συμπεριλαμβανομένου του οικονομικού πακέτου για τους Τούρκους.
Ο Λέικ ρώτησε αν οι Έλληνες μπορούσαν να προσφέρουν κάτι ώστε να το μεταφέρουμε στην τουρκική κυβέρνηση για να βοηθήσει στην τακτική προσέγγιση βήμα – προς βήμα. Αν για παράδειγμα υπήρχε πρόοδος σε μια δήλωση τότε οι υπουργοί Εξωτερικών θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν ως βάση για να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο. Ο Λέικ ρώτησε επιπλέον αν θα ήταν δυνατόν να γίνει κάποια δήλωση η οποία κατά βάση στο μέλλον θα μπορούσε να ορίσει όλα τα ζητήματα.
Ο υπουργός σημείωσε ότι υπήρχε και ζήτημα ισορροπίας. Απαιτούνταν αρκετά ζητήματα τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν αντικείμενα συναλλαγής.

ΕΛΚΕΔΑ: Χάνεται το Αιγαίο άνευ μάχης...

Το νομοσχέδιο που ανακοίνωσε στις 21 Δεκεμβρίου 2010 η ελληνική κυβέρνηση, για την ίδρυση φορέα έρευνας υδρογονανθράκων, αναμένεται να ψηφιστεί στη Βουλή εντός του Ιανουαρίου 2011. Το νομοσχέδιο, με το οποίο ιδρύεται η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ - ΕΔΕΥ ΑΕ», κάνει λόγο για πιθανολογούμενα κοιτάσματα που «θα μπορούσαν να καλύπτουν το 1/3 των ενεργειακών αναγκών της χώρας τα επόμενα 30 χρόνια». Με δεδομένη ετήσια κατανάλωση 120 εκατομμύρια βαρέλια, η απόδοση υπολογίζεται στα 40 εκατομμύρια βαρέλια ετησίως και η συνολική παραγωγή για την 30ετία στα 1,2 δισ. βαρέλια.

Στο νομοσχέδιο δεν υπάρχει τίποτα συγκεκριμένο που να αφορά σε συγκεκριμένες περιοχές ερευνών ή σε περιοχές παραχωρήσεων προς εκμετάλλευση. Να διευκρινιστεί  το γεγονός ότι ο υπό ίδρυση φορέας δεν θα κάνει δικές του έρευνες, αλλά θα παραχωρεί δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης σε κοινοπραξίες επιχειρήσεων. Όλα φωτογραφίζουν επικείμενη ελληνοτουρκική συνεννόηση στο Αιγαίο, στη βάση των αξιώσεων των Τούρκων. Το πλαίσιο της διευθέτησης, το έχει ήδη περιγράψει ο Τούρκος υπουργός Επικρατείας Ε. Μπαγίς, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι οι δύο χώρες είναι πολύ κοντά σε συμφωνία συνεκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου του Αιγαίου, με ποσοστά 50-50. Μάλιστα, έχει προτείνει στις «διαφιλονικούμενες» περιοχές «να φτιάξουμε πλατφόρμες πετρελαίου και αυτές να γίνουν πλατφόρμες επίλυσης των διαφορών», ανοίγοντας έτσι το δρόμο για ανάλογες διευθετήσεις συνολικής συνδιαχείρισης του Αιγαίου και σε στρατιωτικό επίπεδο.

Πρέπει να γίνει σαφές και στον τελευταίο Έλληνα, πως, όταν γίνεται λόγος για συνεκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) του Αιγαίου και της Ανατ. Μεσογείου, αυτό δεν αφορά κάποιες θαλάσσιες περιοχές οι οποίες ανήκουν στις δύο χώρες ή έστω τελούν υπό καθεστώς αμφισβήτησης. Πρόκειται για περιοχές που ανήκουν ξεκάθαρα στην Ελλάδα, με βάση τους ισχύοντες κανόνες του Διεθνούς Δικαίου (Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982). Από αυτήν τη σκοπιά, η όποια σχετική συζήτηση έχει σαν προαπαιτούμενο από την πλευρά της Ελλάδας την απεμπόληση των κυριαρχικών δικαιωμάτων.


Υπάρχουν  ενδείξεις ότι η ίδρυση του εν λόγω ελληνικού φορέα διαχείρισης υδρογονανθράκων συνδέεται με όσα έχουν δρομολογηθεί περί ελληνοτουρκικής συνδιαχείρισης στο Αιγαίο. Η ίδρυση του φορέα έρχεται να πατήσει πάνω στα απαράδεκτα (για να μην πούμε εγκληματικά) κενά της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς δεν έχει κηρυχθεί ελληνική ΑΟΖ. Με δεδομένο ότι τα πιθανολογούμενα προς εκμετάλλευση κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου βρίσκονται στην υφαλοκρηπίδα έξω από τα εθνικά χωρικά ύδατα, εάν δεν προηγηθεί ο ορισμός της ελληνικής ΑΟΖ, τότε ο υπό ίδρυση φορέας δεν θα έχει άλλο πεδίο δράσης πέρα από το Ιόνιο.

Έχει επικαθήσει, σε Μαξίμου και ΥΠΕΞ, στρατηγική απαξίωσης και εγκατάλειψης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε ελληνικούς θαλάσσιους χώρους. Η απαξίωση αυτή, που με συνέπεια υπηρέτησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ από το 1974 και μετά, περιλαμβάνει τη μη ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ, τη μη επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτ. μίλια, τη μη κατοχύρωση της αρμοδιότητας έρευνας και διάσωσης, την άνευ όρων εκχώρηση στο ΝΑΤΟ της ευθύνης για τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου.

Ειδικά για την ΑΟΖ, όλα αυτά τα χρόνια, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν προβεί σε καμία ενέργεια ορισμού και ανακήρυξης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας - Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Η Ελλάδα μόνο με την Ιταλία έχει υπογράψει σχετική συμφωνία, το 1970, για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας (δεν υπήρχε τότε η έννοια της ΑΟΖ) του Ιονίου και της προέκτασής της προς νότο στην ανοιχτή Μεσόγειο. Ανάλογη συμφωνία έχει μονογραφεί με την Αλβανία, αλλά η αλβανική πλευρά την ανακάλεσε - με υπόγεια παρέμβαση και της Τουρκίας - καθώς γινόταν εφαρμογή των όσων προβλέπει η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας που αναγνωρίζει ίσα δικαιώματα στην ΑΟΖ και των νησιών.

Εντύπωση προκαλεί, επίσης, το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει υπογράψει τέτοια συμφωνία με την Κύπρο, παρόλο που η δεύτερη έχει υπογράψει με άλλες χώρες. Βέβαια πρόκειται για πρόβλημα της Ελλάδας και όχι της Κύπρου, αφού το όλο ζήτημα σχετίζεται με το θέμα της ΑΟΖ του Καστελόριζου. Η εκκρεμότητα αυτή έρχεται να ενισχύσει τις τουρκικές θέσεις σύμφωνα με τις οποίες το Καστελόριζο δεν έχει δικαίωμα στην ΑΟΖ.

Η Τουρκία αμφισβητεί συνολικά την ελληνική ΑΟΖ ανατολικά της γραμμής Ρόδος, Κάρπαθος, Κρήτη και διεκδικεί έτσι στο σύνολό της την ΑΟΖ της Ανατ. Μεσογείου βόρεια της ΑΟΖ της Αιγύπτου. Το Καστελόριζο είναι το πρόσχημα, καθώς αυτό που λέγεται περί εξαίρεσής του από τις ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις και τις διευθετήσεις που έχουν δρομολογηθεί για τα ζητήματα του θαλάσσιου χώρου, δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο ελληνικό νησί, αλλά όλο το θαλάσσιο χώρο ανατολικά της προαναφερθείσας γραμμής Ρόδου, Καρπάθου, Κρήτης. Φυσική συνέπεια αυτών των επιλογών είναι να μην υπάρχει αντικείμενο συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

Τελικά αυτό που προωθείται μήπως είναι η επαναχάραξη συνόρων και η συρρίκνωση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε βυθό, θάλασσα και αέρα; Εξευμενισμός του ''θηρίου'' είναι η τακτική της Αθήνας, μόνο που ο τουρκικός αναθεωρητισμός είναι ακόρεστος. Το ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. παραπέμπει, για πολλοστή φορά, στον πάντα διαχρονικό Θουκυδίδη...

www.elkeda.gr
(Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Αναλύσεων)
 

Μυστική διπλωματία και φανερά λάθη

Αρθρο Του ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ ακαδημαϊκού

Στο φύλλο της 1ης Ιανουαρίου 2011 η «Καθημερινή» δημοσίευσε άρθρο του πρέσβη ε.τ. κ. Σαββαΐδη, το οποίο, εκ πρώτης όψεως, περιγράφει για χάρη του γενικού αναγνωστικού κοινού τα δυσχερή προβλήματα οριοθετήσεως των θαλασσίων μας ζωνών.

Από τους δύο χάρτες γίνεται φανερή η σημασία του Καστελόριζου. Αν υπολογιστεί στην ΑΟΖ, όπως ορίζουν οι διεθνείς συνθήκες, η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο. Αν δεν υπολογιστεί, όπως θέλει η Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρος περιορίζονται και η Τουρκία αποκτά θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο Κατ' ουσίαν, όμως, έπειτα από ένα μάθημα πολιτικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας, το κείμενο καταδικάζει πρόσφατη ανοικτή επιστολή του Καθηγητή κ. Καρυώτη και εμού, αναφερόμενο σε «ακαδημαϊκούς» που «παρεμβαίνουν» με «συνωμοσιολογικές» θεωρίες για να αποκαλύψουν «δήθεν αναληφθείσες δεσμεύσεις προς γείτονες (βλ. Τούρκους) και τρίτους (βλ. Αμερικανούς)» και να απαγγείλουν δημόσια την κατηγορία ότι «η χώρα στερείται πολιτικής και διπλωματικής σοβαρότητος στην αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών».

Η θέση αυτή απαιτεί τρία σχόλια.

Πρώτον, όλοι οι πολίτες μιας δημοκρατίας έχουν αναφαίρετο δικαίωμα να συμμετέχουν στα κοινά και να εκφράζουν τις γνώμες και τις ανησυχίες τους. Το να τους λες, κατ' ουσίαν, ότι «δεν ξέρουν τι λένε» αποτελεί δείγμα της υπεροψίας, την οποία επιδεικνύει το υπουργείο Εξωτερικών κάθε φορά που περιέρχεται σε δυσχερή θέση από διαρροές ή φήμες που είναι απότοκοι των ζοφερών εποχών που διανύει η χώρα.

Δεύτερον, το δικαίωμα γνώμης μεταβάλλεται σε υποχρέωση όταν μιλούν νομικοί που τυχαίνει να έχουν αναμειχθεί στη διάπλαση του Δίκαιου της Θαλάσσης και έχουν ηλικία και γνώσεις τουλάχιστον αντίστοιχες με τους συνεχώς μετακινούμενους από θέση σε θέση πρέσβεις, οι οποίοι, στην πράξη, τελικά υποχρεώνονται να κάνουν μόνον ό,τι τους επιβάλλουν οι πολιτικά προϊστάμενοι, εάν επιθυμούν να επιβιώσουν στην υπηρεσία. Ας κρίνουν, λοιπόν, οι αναγνώστες ποιοι είναι πιο αδέσμευτεοι και αξιόπιστοι ως σχολιαστές: οι διπλωμάτες ή η διανοούμενοι;

Τρίτον, πώς είναι δυνατόν να μη δημιουργούνται εύλογες υπόνοιες: (α) όταν οι Τούρκοι μάς λένε ότι κάνουν «μπίζνες» με την κυβέρνηση, ενώ η ίδια επιμένει να το αρνείται· (β) όταν διαρρέονται κείμενα του υπουργείου που φανερώνουν διχογνωμίες ή τουλάχιστον προειδοποιήσεις εναντίον των κινήσεων που μελετά το τρίο των διαπραγματευτών μας (στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνεται ο κ. Σαββαΐδης)· και (γ) όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός μας δίνει ασαφείς απαντήσεις στη Βουλή για το θέμα της συνεκμετάλλευσης;

Η τελευταία παρατήρηση, δηλαδή η πρωθυπουργική τακτική των αορίστων απαντήσεων, δεν έχει σχολιασθεί επαρκώς, αν και βοηθούντων μερικών κειμένων στα ΜΜΕ οδηγεί, αθέλητα ενδεχομένως, σε επιζήμια λανθασμένες πληροφορίες.

Ετσι, όπως μας υπενθύμισε πρόσφατα ο κ. Καρυώτης, όταν ο πρωθυπουργός στις 10 Μαρτίου 2010, ενημερώνοντας τους Ελληνες δημοσιογράφους στην πρεσβεία της Ουάσιγκτον, ρωτήθηκε από τον Μιχάλη Ιγνατίου γιατί συνεχώς μιλά για το θέμα της υφαλοκρηπίδας και δεν το συνδέει με το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, απάντησε ως εξής: «Το θέμα μάς έχει απασχολήσει και θα το φέρω (ξανά) προς συζήτηση με τον Ερντογάν στην επόμενη επίσκεψή του στην Αθήνα».

Εκτοτε οι δύο πρωθυπουργοί έχουν μιλήσει τέσσερις φορές. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία δημόσια ένδειξη για το αν και σε τι βάθος συζητήθηκε το θέμα της ΑΟΖ ή -πράγμα ακόμη πιο σημαντικό- για το τι ακριβώς συμφωνήθηκε. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, γιατί να μη γίνει πιστευτή η τουρκική εκδοχή, ότι δηλ. τα προβλήματα του Αιγαίου θα διαχωριστούν από αυτά του Καστελόριζου και ότι το καθεστώς των βραχονησίδων θα παραμείνει, υπό τις καλύτερες των συνθηκών, απροσδιόριστο;

Δυστυχώς, λοιπόν, οι φήμες για αντεθνικές συνθηκολογήσεις, μέχρι να διαψευστούν επισήμως, παραμένουν αληθοφανείς, έστω και αν όλοι μας ελπίζουμε να είναι λανθασμένες.

Είναι το υπουργείο Εξωτερικών υπεράνω δημόσιας κριτικής;

Το γενικότερο αυτό ερώτημα αναδύεται από το άρθρο στην «Καθημερινή». Δικαιολογείται όμως και από την οξύτατη αντίδραση του υπουργείου προς το άρθρο των κ.κ. Λυγερού και Κωνσταντακόπουλου σχετικά με το διαρρεύσαν σημείωμα της Δ1 Διευθύνσεως του υπουργείου Εξωτερικών (το πώς συνετάγη το εν λόγω υπόμνημα και το πώς αντέδρασαν οι ένδον αποτελούν ζητήματα τα οποία κανείς, ακόμη, δεν έχει συζητήσει).

Η απάντηση στο ερώτημα του υπέρτιτλου της παρούσης ενότητας πρέπει να είναι κατηγορηματικώς αρνητική. Για δύο λόγους:

Ο πρώτος απαιτεί μια διευκρίνιση. Η διπλωματία δεν λειτουργεί σε όλες τις περιπτώσεις αποτελεσματικά εάν δεν είναι μυστική. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου, επειδή θίγεται καίρια το εθνικό συμφέρον, ούτε καν διαπραγματεύσεις δεν πρέπει να αρχίζουν χωρίς την κατ' αρχήν άδεια της Βουλής ή τουλάχιστον με τη συμφωνία των αρχηγών των περισσότερων κομμάτων.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι μυστικά διαπραγματευόμενοι Ελληνες πολιτικοί και διπλωμάτες χειρίζονται δύο ειδών προβλήματα.

Στο Αιγαίο διακυβεύεται κυρίως η χερσαία ακεραιότητα της πατρίδας μας, εάν οι Τούρκοι καταφέρουν να κρατήσουν ανοιχτό το θέμα των βραχονησίδων και των συνδεόμενων δικαιωμάτων, αλλά και, ενδεχομένως, τα δικαιώματά μας που θα χαθούν εάν οι ποικίλες αρμοδιότητες στο Αιγαίο χωριστούν μεταξύ των δύο κρατών με βάση τον 25ο Μεσημβρινό.

Στην Ανατολική Μεσόγειο, αντιθέτως, κυρίως δε στο σύμπλεγμα των νήσων του Καστελόριζου και στην ΑΟΖ τους, ο υποθαλάσσιος πλούτος αποτελεί το διακυβευόμενο συμφέρον μας. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι ο δικός μας πλούτος θα μοιραστεί γιατί όλοι (ή μερικοί;) φοβούνται να πουν «όχι» στον ένοπλο γείτονα και ταραξία.

Ο εκβιασμός μπορεί να τρομάζει, ο κίνδυνος μπορεί να είναι μεγαλύτερος, αλλά η ιδέα και μόνη ότι ενδέχεται να υποχωρήσουμε αμαχητί (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δεν είναι καθόλου ελληνική! Και τούτο, διότι κυριαρχικά δικαιώματα δεν εκχωρούνται παρά μόνον ύστερα από έναν χαμένο επιθετικό πόλεμο.

Υπάρχει, όμως, και ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο η κριτική του τρόπου διακυβέρνησης συνάδει απόλυτα με τη λαϊκή περί δικαίου αντίληψη της εποχής μας. Αν και εξαιρέσεις βεβαίως υπάρχουν, ευρέως διαδεδομένη, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, είναι η εντύπωση ότι η πολιτική ηγεσία (πρώην και νυν) φέρει μεγάλο μέρος της ευθύνης για την οικονομική εξαθλίωση της χώρας.

Η δημοσιοϋπαλληλία κατηγορείται και αυτή καθημερινώς ότι ολιγωρεί ή και ότι χρηματίζεται. Ιερές Μονές έχουν αποτελέσει αντικείμενο «περίεργων», αν όχι και φθοροποιών, κουτσομπολιών που πλήττουν σύνολη την Εκκλησία. Η Στατιστική Υπηρεσία έχει κατ' επανάληψη κατηγορηθεί για λανθασμένα ή σκοπίμως παραποιημένα στοιχεία. Και αυτή ακόμη η Δικαιοσύνη -κατ' εμέ, η ιερότερη των τριών εξουσιών- έχει βρεθεί στο επίκεντρο αρνητικών σχολίων. Δεδομένων των ανωτέρω, ειλικρινά πιστεύει ο αρθρογράφος της «Καθημερινής» ότι η διπλωματική υπηρεσία είναι υπεράνω, de facto και de jure, πάσης κριτικής;

Κατά την άποψή μου, καίτοι περιλαμβάνει στους κόλπους του πολλούς ικανούς και τίμιους ανθρώπους, το υπουργείο Εξωτερικών, εν μέρει λόγω της αφόρητης κομματικοποίησής του από σειρά υπουργών, δεν έχει ενδεχομένως σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Νομίζω, μάλιστα, ότι αυτό είναι κάτι που θα βοηθούσε την κοινή προσπάθεια εάν μερικοί υψηλόβαθμοι διπλωμάτες αναγνώριζαν στην ειδική τους «διάλεκτο» ότι όλα δεν βαίνουν άριστα στο πεδίο της ελληνικής διπλωματίας στην ευρύτερη περιοχή μας.

Εάν λοιπόν ο πρωθυπουργός έχει δίκιο -και, δυστυχώς, έχει- να παραπονείται ότι η χώρα μας έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα στην εικόνα της στο εξωτερικό, οι εντός της Ελλάδος ασχολούμενοι με τα εξωτερικά θέματα, μαζί με τα ακαδημαϊκά και επιδοτούμενα εξαπτέρυγά τους, δεν είναι νοητό να μη συμμερίζονται την ευθύνη. Ο χρόνος θα δείξει τελικά εάν ορθώς προβλέπω ότι η ημέρα της Τελικής Κρίσεως -από την Πολιτεία, και όχι μόνον από τον Θεό- για πολλούς από αυτούς τους άκρως «συναινετικούς» πλησιάζει!

Απλουστεύσεις, παραλείψεις

Ιδού, λόγω ελλείψεως χώρου, μια μικρή λίστα (με πλάγια στοιχεία, οι γνώμες του κ. Σαββαΐδη):

1 «Η Ελλάς έχει θέσει κατά τα τελευταία χρόνια ως βασικό στρατηγικό στόχο την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της ... με βάση ... το ισχύον Δίκαιο της Θαλάσσης».

Ανήκω σε αυτούς που έχουν μείνει με την εντύπωση ότι στην πράξη η ελληνική στάση δεν συμπίπτει με το τι κατά καιρούς διακηρύσσεται ως πρόθεση.

2 «Το ισχύον Δίκαιο καθορίζει για κάθε μία από τις (θαλάσσιες) ζώνες (δηλ. χωρικά ύδατα, ΑΟΖ κ.λπ.) διαφορετικά μέγιστα όρια. Τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να ορίσουν το maximum του προβλεπόμενου ορίου ή και ολιγότερο». Πάνω από 130 κράτη έχουν ορίσει το maximum στις θαλάσσιες ζώνες τους. Η διατύπωση του πρέσβη, τυπικά ορθή, επί της ουσίας άθελα παραπλανά.

3 «Η παραπομπή σε διεθνή δικαστική επίλυση, πέραν των αβεβαιοτήτων εκβάσεως που παρουσιάζει, απαιτεί και σύνταξη συνυποσχετικού (που αποτελεί ειδική διεθνή συμφωνία και ...κύρωση από τα κοινοβούλια των ενδιαφερομένων)».

Η παράγραφος, πιθανώς λόγω υπερβολικής σύντμησης, δίνει ελλιπή και ως εκ τούτου μη ακριβή εικόνα του θέματος -της ΑΟΖ- που μας απασχολεί εν προκειμένω. Ετσι, δεν διευκρινίζει το δικαίωμα της χώρας μας να ορίσει μονομερώς τη δική της ΑΟΖ, ενημερώνοντας ακολούθως τον ΟΗΕ. Από εκεί και πέρα η Τουρκία θα μπορούσε να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο για τις λεπτομέρειες της οριοθετήσεως, αλλά και τούτο μόνο με την αποδοχή της ελληνικής πλευράς. Διαφορετικά, η διαμαρτυρία της θα παραμείνει άνευ περιεχομένου, όπως συνέβη πρόσφατα με την περίπτωση Κύπρου - Ισραήλ.

4 Σε άλλο σημείο του κειμένου του, ο κ. πρέσβης επισημαίνει, ορθώς, ότι οι διεθνείς συμφωνίες συνδέονται μεταξύ των κατά περίπλοκο τρόπο, τον οποίο οι μη ειδικοί ενδέχεται να μην κατανοούν. Ας διευκρινίσουμε μια τέτοια περίπτωση, ώστε οι συμπατριώτες μας να αντιληφθούν τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζουν οι Ελληνες διπλωματικοί σύμβουλοι, αλλά και για να γίνει σαφές ότι με πολιτικό θάρρος και λίγη φαντασία οι περισσότερες μπορούν να ξεπεραστούν.

Μια πιθανή αντίρρηση προς τη μονομερή διακήρυξη της ΑΟΖ μας θα μπορούσε να προέλθει από την επίκληση της (απαράδεκτης) Συμφωνίας της Μαδρίτης του 1997, η οποία ορίζει ότι η Ελλάδα και η Τουρκία «θα αναλάβουν προσπάθεια να προωθήσουν διμερείς σχέσεις» που θα βασίζονται στον «σεβασμό στα νόμιμα (όρος που περιλαμβάνει το Δίκαιο της Θαλάσσης), ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο» (§ 4) και, επίσης, ότι δεσμεύονται να αποφύγουν «μονογενείς ενέργειες... ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση (§ 5).

Τον Ιούνιο του 2007 ο Τούρκος πρόεδρος κ. Γκιουλ ανεφέρθη σ' αυτές τις παραγράφους όταν δήλωσε στην εφημερίδα «Καθημερινή» ότι «η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν νομικά και ζωτικά συμφέροντα και ανησυχίες στο Αιγαίο, με μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους. Εχουν δεσμευθεί με τη Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 να σέβονται τις αρχές αυτές και να διευθετούν τις μεταξύ τους διενέξεις με ειρηνικά μέσα και με αμοιβαία συναίνεση».

Ακόμη όμως και αυτό το επιχείρημα της Αγκυρας δεν αρκεί για να «γκριζάρει» το Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο, μια και, για να μη μακρηγορούμε, η Τουρκία δεν έχει πάψει να παραβιάζει το γράμμα και το πνεύμα της συμφωνίας και έχουν εκλείψει πλέον οι τότε ισχύουσες πολιτικές προϋποθέσεις.

5 Το πρόσφατο άρθρο στην «Καθημερινή» αγνοεί, τέλος, την παρατήρηση ότι τέτοιες γειτονικές διαφορές ουδαμού του κόσμου έχουν οδηγήσει στην (αμερικανικής προελεύσεως) ιδέα της συνεκμετάλλευσης, η οποία, όπως πρόσφατα εξηγήσαμε ο κ. Καρυώτης και εγώ, όχι μόνο δημιουργεί μελλοντικές διαφορές, αλλά ουσιαστικά επιτυγχάνει την ιδέα της «ειρηνικής επιλύσεως» περίπλοκων διαφορών με την παραδοχή ότι οι Τούρκοι μπορούν να καρπώνονται τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που βρίσκονται στον... ελληνικό υποθαλάσσιο χώρο!

Κλείνω με τη σκέψη ότι το «υπαινικτικά» γραμμένο «διπλωματικό» άρθρο, κατά τρόπον υπόρρητο πλην όμως επικίνδυνο, αφήνει να εννοηθεί ότι το Δίκαιο υποκύπτει πάντα στην Πολιτική.

Ο ρόλος όμως του υπουργείου Εξωτερικών δεν είναι να σκύβει το κεφάλι επικαλούμενο «δημιουργικές ασάφειες» διεθνών συνθηκών, αλλά να μάχεται με εφευρετικότητα για τα δίκαιά μας. Διπλωμάτες σαν τον Δούντα ή τον Στοφορόπουλο έδειξαν τέτοια ευαισθησία. Τέτοιους ανθρώπους αναζητούμε και σήμερα.

Επιπλέον, οι διπλωμάτες μας θα έπρεπε να απαιτούν, έστω και διακριτικά, από όλες τις κυβερνήσεις να διατηρούν τη χώρα στρατιωτικά ισχυρή, για να μη βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιωθεί εις βάρος μας η ρήση του Θουκυδίδη, ότι στις διεθνείς σχέσεις «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει, ο ισχυρός επιβάλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται».

Για να εκφράσω την ίδια ιδέα λαογραφικά, εάν, στη θεωρία του περί «μηδενικών προβλημάτων», ο κ. Νταβούτογλου βλέπει τον εαυτό του στο ρόλο του Καραγκιόζη, τότε, προσωπικά, αρνούμαι διαρρήδην να δω τον Ελληνα στο ρόλο του Χατζηαβάτη...*