ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΔΕΞΙΩΣΗ ΠΕΡΙ ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Γράφει ο κ. Μιχάλης Στυλιανού

Κύριε Πρόεδρε,
Την πρόσκλησή σας στην ετήσια δεξίωση για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας δεχόμουν με πολλήν ευχαρίστηση στις αρχές της θητείας σας.
Η προέλευσή σας από τις τάξεις του αντιχουντικού στρατοπέδου στο εξωτερικό και το γεγονός ότι περιορίσατε τον κατάλογο των προσκλήσεων στους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα και
τους αμέσους συγγενείς των θυμάτων του φαινόταν να σηματοδοτεί μια ελπιδοφόρο αναστροφή από τον εκφυλιστικό κατήφορο των θεσμών. (Ο προκάτοχός σας περιλάμβανε και χουντικούς αποστράτους στους κοσμικούς καλεσμένους της επετειακής εσπερίδας του).
Είχα και εξ αυτού του λόγου χαιρετίσει, στην τότε αρθρογραφία μου, την επιλογή σας από τον κ. Κ. Καραμανλή και έφθασα μάλιστα να την κατατάσσω στους απαράγραπτους τίτλους της πρωθυπουργίας του -πλάι στην ενθάρρυνση του κυπριακού «Όχι» στο εθνοκτόνο Σχέδιο Ανάν, στο «όχι» που ο ίδιος αντέταξε στον Αμερικανό πρόεδρο Μπους στο Βουκουρέστι κατά της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στη προσπάθεια διεύρυνσης των οριζόντων της εθνικής μας πολιτικής με το άνοιγμα προς τη Ρωσία.
Υπέρμετρη αισιοδοξία για τις προεκτάσεις της εκλογής σας με κίνησε στον ασύγγνωστο, ως αποδείχθηκε, υποβιβασμό της σημασίας του γεγονότος που σημάδεψε την έναρξη της θητείας σας: Στο λογίδριο με το οποίο σας ανήγγειλε την εκλογή σας, επισκεπτόμενη το ιδιωτικό σας γραφείο, η τότε Πρόεδρος της Βουλής κ. Ψαρούδα- Μπενάκη περιέλαβε και τη πληροφορία ότι κατά την προεδρία σας μπορεί να σημειωθεί αλλαγή των συνόρων και περιορισμός της εθνικής ανεξαρτησίας…
Το ότι εσείς δεν φρικιάσατε με αυτόν τον απαίσιο χρησμό, ότι δεν αντιδράσατε και δεν ζητήσατε δημόσιες εξηγήσεις, προτού αναλάβετε να προεδρεύσετε υπό την σκιά του, ατυχώς το παρέκαμψα, αποδίδοντας αυτή την απουσία αντίδρασής σας σε παροδική διάλειψη, υπό το κράτος ιλίγγου από την αιφνίδια εκτίναξή σας στο κορυφαίο αξίωμα.
Ο χρόνος και οι εξελίξεις δεν έπαψαν όμως να διαψεύδουν, κατά τρόπο ολοένα δριμύτερο, την αφελή εκείνη διάγνωση. Με αποκορύφωμα την δεξίωση εορτασμού της Δημοκρατίας την οποία πραγματοποιείτε και φέτος, όπως άναυδος ανακαλύπτω με την πρόσκληση που μού στείλατε.
Μα είναι δυνατόν κύριε Παπούλια να καλείτε σε εορτασμό της Δημοκρατίας, υπό τη σημερινή της κατάντια στη χώρα μας;
Η ευμενέστερη ερμηνεία που βρίσκω γι’ αυτή την απίστευτη απόφαση σας είναι ότι στο χρυσοποίκιλτο κέλυφος που σας περιβάλλει, εντός ισχυρού κλοιού σωματοφυλάκων, στη σιδηρόφρακτη Ηρώδου του Αττικού (κλειστή στη κυκλοφορία τη νύχτα και τις ημέρες διαδηλώσεων), δεν έχετε φαίνεται αντιληφθεί ότι:
Προ δεκαοκταμήνου το πολίτευμα έπεσε θύμα πολιτικής πειρατείας και υφαρπαγής δι΄εξαπατήσεως.
Η χώρα έχει διαπομπευθεί διεθνώς (από τον πρωθυπουργό και τους αυλικούς του) ως άσυλο φυγοπόνων και διεφθαρμένων, γεγονός που έχει αποθρασύνει τους τοκογλύφους «εταίρους και συμμάχους» της, με τους οποίους δεν υπήρξε άλλωστε ούτε απόπειρα, ούτε πρόθεση διαπραγμάτευσης από τους κυβερνώντες.
Ο λαός υπόκειται σε ανηλεή βομβαρδισμό προπαγάνδας οικονομικού τρόμου, συνεχώς αυτοδιαψευδόμενης αλλά και ανανεούμενης, με ατέρμονα εναλλαγή σαλπισμάτων Αρμαγεδώνα και επαγγελιών προσεχούς σωτηρίας, προκειμένου να επιτευχθεί παράλυση των αντιστάσεων σε μια πρωτοφανή επιχείρηση μαζικής φτωχοποίησης, εξαθλίωσης και εξάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας.
Ο Συνταγματικός Χάρτης βιάζεται βάναυσα (κατά τη μαρτυρία οικείων σας κορυφαίων συνταγματολόγων και άλλων καθηγητών του Δικαίου) μέσα σε ένα σιδηρόφρακτο Κοινοβούλιο, όπου η εθνική κυριαρχία εκχωρείται σε ξένους και οι εθνικές πηγές πλούτου και βάσεις μελλοντικής εθνικής ανόρθωσης ξεπουλιούνται κοψοχρονιάς, ενώ εμπεδώνεται ξενική κατοχή υπό καθεστώς προτεκτοράτου. Και αυτά με απλή –τσίμα-τσίμα- πλειοψηφία επαγγελματιών της πολιτικής, που, ενώπιον του φάσματος της προσωπικής ανεργίας και εξαφάνισης, ενδίδουν στους εκβιασμούς ενός κλειστού κονκλαβίου διαχειριστών της διάλυσης.
Κατά την υποτροπή αυτού του «κοινοβουλευτικού» βιασμού του πολιτεύματος, στις 15 και 29 Ιουνίου, εναντίον μεγαλειώδους ειρηνικής υπερκομματικής συγκέντρωσης διαμαρτυρίας και καταδίκης από εκατοντάδες χιλιάδες λαού εξαπολυθήκαν πρωτοφανούς αγριότητας πολεμικές επιχειρήσεις, με ενορχηστρωμένη δράση δυνάμεων κρούσεως κράτους και παρακράτους, σε ένα όργιο λυσσώδους βίας με ρόπαλα και καταπρόσωπο ρίψη τοξικών χημικών, εναντίον παιδιών και γερόντων, ανδρών και γυναικών, ακόμη και τραυματιών πεσμένων στο δάπεδο ή υπό περίθαλψη σε αυτοσχέδιους σταθμούς πρώτων βοηθειών.
Πολλές δεκάδες τραυματιών μεταφέρονταν αιμόφυρτοι στα νοσοκομεία με το μετρό, για να προστατευθούν από την λύσσα των δυνάμεων «προστασίας του πολίτη», Δημοσιογράφοι κακοποιήθηκαν άγρια και ένας εξ αυτών, που υποδείχθηκε ως στόχος χειροβομβίδας κρότου και λάμψης, διέφυγε τον θάνατο αλλά έμεινε διά βίου ανάπηρος -έχασε οριστικά την ακοή του και την επαγγελματική σταδιοδρομία του.
Το κέντρο της Αθήνας, σε περίμετρο πολλών χιλιομέτρων, εκάλυπτε επί ώρες πνιγηρό σύννεφο από τα χημικά καταστολής, στα οποία το Γενικό Χημείο του Κράτους εντόπισε και την περιβόητη ουσία C S, απαγορευμένη με διεθνείς συνθήκες και με τη Σύμβαση του Παρισιού, που είχε υπογράψει και η χώρα μας. (Η γερμανική κατοχή υπολείφτηκε σ’ αυτό της «δημοκρατίας» που προεδρεύετε.)
Αυτό το όργιο βίας καταγγέλθηκε από όλους τους δικηγορικούς συλλόγους της χώρας, ενώ η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών εκίνησε αγωγές κατά του Υπουργού «Προστασίας του Πολίτη» και των ηγετών της Αστυνομίας για «την πρωτοφανή εξευτελιστική και απάνθρωπη μεταχείριση δημοσιογράφων». Με την δημόσια έκφραση συγνώμης και την επανάληψη της λέξης ντροπή συνδικαλιστικό στέλεχος των ανδρών της Αστυνομίας υποδήλωσε την αποδοκιμασία της πλειονότητας των συναδέλφων του για την εκτροπή. Διακρινόταν άλλωστε μεταξύ των στόχων αυτής της πολεμικής επιχείρησης η δημιουργία ψυχολογικού ρήγματος μεταξύ λαού και αστυνομίας, προκειμένου να ανακοπεί και ματαιωθεί μια διαγνωσθείσα διεργασία όσμωσης, σύγκλισης και συμπαράταξης.
Τηλεοπτικά δίκτυα μετέφεραν συγκλονιστικές σκηνές αυτού του πολέμου ανά την υδρόγειο, ο Τύπος δημοσίευσε εκτενείς μαρτυρίες αυτοπτών και θυμάτων και στο διαδίκτυο παραμένουν κατατοπιστικά βίντεο για την ενημέρωσή σας.
Φοβούμαι (για λογαριασμό της άλλης πλευράς), δηλαδή διαβλέπω ότι και αυτή η χωρίς προηγούμενο από της γερμανικής κατοχής πολεμική επιχείρηση καταπτόησης και υποταγής του ελληνικού λαού στην εκχώρηση της πατρίδας του και στην υποδούλωσή του το μόνο που πέτυχε είναι να ηλεκτρίσει το πατρογονικό ένστικτο εθνικής επιβίωσης και να οξύνει την αποφασιστικότητά του για αντίσταση και ανατροπή.
Κύριε Πρόεδρε,
Περιλαμβάνομαι στη λίστα των προσκαλουμένων στη ετήσια δεξίωσή σας προφανώς για το γεγονός ότι το 1967 αρνήθηκα να συνεχίσω τη δημοσιογραφία υπό καθεστώς χούντας και ότι στη Γαλλία, όπου αναζήτησα οικογενειακώς την προβληματική πλην ελεύθερη επιβίωση, υπό τη διεύθυνσή μου η ελληνική εκπομπή της Γαλλικής Ραδιοφωνίας αναδείχθηκε σε πομπό αδέσμευτης πληροφόρησης και μηνύματος ελευθερίας σε Ελλάδα και Κύπρο.
Θα κατανοήσετε, είμαι βέβαιος, ότι αποδοχή της πρόσκλησης σας θα σήμαινε πως θα συνεόρταζα τη «Δημοκρατία μας» (!) με τον υπουργό «Προστασίας του Πολίτη», τον Πρόεδρο των παραβιάσεων του Κανονισμού της Βουλής (και της Πολεοδομίας), τους υπουργούς αρχιτέκτονες των νόμων της εθνικής απώλειας ίσως και τον πρωθυπουργό κατάλυσης του Συντάγματος με τον συνήθη αστερισμό αυλικών, μέσα σε ένα σιδηρόφρακτο προεδρικό μέγαρο, υπό την προστασία ισχυρών δυνάμεων των ΜΑΤ για την απώθηση αγανακτισμένων δημοκρατικών πολιτών και με τους επίσημους προσκεκλημένους σας να «πολιτειολογούν» για την απειλή κατά των… θεσμών που, κατ’αυτούς, αποτελούν οι εκρήξεις λαϊκής κατακραυγής τις οποίες πυροδοτούν όπου αποτολμούν να εμφανισθούν δημοσίως.
Συμμετοχή μου σ’ αυτόν τον εορτασμό μιας οικτρής παρωδίας Δημοκρατίας - από την οποία έχει αφαιρεθεί κάθε ίχνος ουσίας, και μένουν στο ετοιμόρροπο παλκοσένικο ράκη υποκριτικής, μαδημένες περούκες, διάτρητες μάσκες και οσμή χημικών - θα αποτελούσε ύβρη στη μνήμη χαμένων συντρόφων και απάρνηση των αρχών ολόκληρου βίου.
Ως εκ των άνω, μόνο λόγοι ευπρεπείας και σεβασμού στο αξίωμά σας με αποτρέπουν να επιστρέψω την πρόσκλησή σας, αλλά σας γνωστοποιώ την άρνησή μου να ανταποκριθώ.
Με τη δέουσα τιμή
http://www.elzoni.g

 

Φ

Ἡ κρίση τῆς δημοκρατίας

Toυ π. Θωμά Α. Βαμβίνη

Τό πολίτευμα τῆς δημοκρατίας, στίς δυτικές κοινωνίες, περνᾶ κρίση. Ὅλοι αἰσθάνονται τήν κρίση. Ὅλοι αἰσθάνονται ὅτι κάτι δέν πάει καλά στόν ἐλευθερο δυτικό κόσμο μας, ὅμως αὐτό τό κάτι –ἡ βαθύτερη αἰτία τῆς κρίσης– εἶναι δύσκολο νά ἀνιχνευτῆ. Ἴσως γιατί δέν εἶναι μόνο μιά ἡ αἰτία ἤ ἴσως γιατί εἴμαστε ἀπρόθυμοι νά ἀποδεχθοῦμε τόν προσδιορισμό της.
Μέσα στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως, ἔχουμε τήν δυνατότητα νά βλέπουμε τά πράγματα μέ ἁπλότητα καί εἰλικρίνεια. Ἔχουμε τήν φρόνιμη «νεανική» τόλμη νά βλέπουμε τόν πυρήνα τοῦ οἰκονομικοῦ, κοινωνικοῦ καί πολιτικοῦ κακοῦ στά πάθη τῆς φιληδονίας, τῆς φιλαργυρίας καί τῆς κενοδοξίας, ὅπως μέ ποιμαντική εὐθύνη καί νηφαλιότητα τά ἐντόπισε ἡ Ἱερά Σύνοδο στήν ἐγκύκλιό της γιά τά θεολογικά αἴτια τῆς οἰκονομικῆς κρίσης.
Κάποιοι δυσανασχέτησαν. Αὐτό εἶναι φυσικό. Διότι εἶναι πιό ἀνώδυνο νά ἀσχολούμαστε μέ τήν βελτίωση τῶν κοινωνικῶν καί πολιτικῶν πραγμάτων, παρά μέ τήν διόρθωση τοῦ ἑαυτοῦ μας.
Πάντως, ὁ ἀτομισμός, μέ τήν νομική κάλυψη τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, κατατρώει τήν δημοκρατία. Παύουμε σταδιακά νά λειτουργοῦμε ὡς «δῆμος», μέ συνεκτικούς δεσμούς πού ἔρχονται ἀπό τήν ἱστορία, τήν παράδοση, τήν θεολογία. Ἀρχίζουμε σιγά–σιγά νά λειτουργοῦμε ὡς ἕνα ἑτερογενές ἄθροισμα ἰδιόρρυθμων ἀτόμων, δηλαδή ὡς μιά διαλυμένη κοινωνία, μέ μόνη «συνεκτική» δύναμη τήν φανατική προσκόλληση σέ ὅ,τι τονώνει τήν διαλυτική ἰδιορρυθμία μας.
Ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννης ἔλεγε, ὅτι ἡ δημοκρατία πού ἔβλεπε στήν ἐλεύθερη Ἑλλάδα –δημοκρατία δυτικοῦ τύπου– δέν εἶναι τῶν τίμιων ἀνθρώπων. Ἔβλεπε ἀπό τότε –αὐτός ὁ παραδοσιακά ἀσκητικός Χριστιανός– ὅτι ἡ δημοκρατία αὐτή ἄφηνε περιθώρια στήν διαφθορά. Διότι εἶναι γεγονός ὅτι ἡ δημοκρατία –τό ὁμολογουμένως καλύτερο, «ἀνθρωπινότερο», πολίτευμα μέσα στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους– ὅταν ἀποδεσμεύεται ἀπό τήν θεολογική προοπτική τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἀσκητική τοῦ προσώπου, ὁδηγεῖται νομοτελειακά στήν αὐτοκαταστροφή της.
Ἡ δημοκρατία χρειάζεται ἀσκητική. Ἄν πρέπη νά ἐπιβιώση, ὀφείλει νά ἐμφυσήση στούς πολίτες της πνεῦμα ὑπέρβασης, σέ κάποιο μέτρο, τοῦ «ἰδίου θελήματος». Αὐτό ὅμως δέν μπορεῖ νά τό κάνη ἄν δέν ἔχη τήν ἀναφορά της ἔξω ἀπό τά ἐνδοκοσμικά πλαίσια τοῦ συστήματός της.

Δημοκρατική πύρρειος νίκη

Γιά τήν αὐτοκαταστροφή τῆς δημοκρατίας ἀπό τόν ἀτομισμό δέν μιλοῦμε μόνον ὅσοι σκεπτόμαστε τά πράγματα μέσα στό πνεῦμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί θεολογίας. Παρόμοια ἰσχυρίζονται καί ἄλλοι.
Ὁ Γάλλος φιλόσοφος Μαρσέλ Γκοσέ στό βιβλίο του μέ τίτλο: «Ἡ ἄνοδος τῆς δημοκρατίας», λέει: «Ἡ νίκη τῆς δημοκρατίας εἶναι μιά πύρρειος νίκη, ἐπειδή παίρνει τή μορφή ἑνός ριζικοῦ ἀτομισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐμποδίζει τόν συλλογικό ἔλεγχο τῆς μοίρας μας». (Ἐλευθεροτυπία, 13.2.2010). Σύμφωνα μέ τήν ἐφημερίδα Le Monde γιά τόν Γκοσέ «τά ἀνθρώπινα δικαιώματα δέν εἶναι πολιτική». Ἡ «λατρεία τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων», μάλιστα, δείχνει κατά τήν γνώμη του «μιάν ἀνησυχητική κρίση τῆς πολιτικῆς». Ἡ ἐφημερίδα Liberation παρουσιάζοντας τό βιβλίο τοῦ Γκοσέ, καί ἀναφερόμενη στήν τύφλωση ἐκείνων πού θεωροῦν ὅτι «τό ἄτομο ἐπιβεβαιώνεται ἐνάντια στήν συλλογικότητα», ἐπισημαίνει: «Ἐκεῖ ὅμως πού ἡ ἐξουσία τοῦ νόμου καί τῆς πολιτικῆς δημοκρατίας σβήνουν, οἱ λύκοι καταβροχθίζουν τά πρόβατα».
Στήν Ἐκκλησία ξέρουμε ὅτι δέν χρειαζόμαστε νόμους καί ἐξουσίες ὅταν ὁ πυρήνας τῆς φιλαυτίας, γίνη ἐν Χάριτι πυρηνικός ἀντιδραστήρας φιλοθεΐας καί φιλανθρωπίας, μέ τόν ἐν Χριστῷ θάνατο τοῦ ἀτομισμοῦ.

(Σχόλιο στην εφημ. της Ι.Μ. Ναυπάκτου: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση"-τεύχος 164)

Η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ " ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΕΙΡΗΝΙΚΑ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝΤΕΣ....

Λάβαμε μήνυμα αναγνώστη για ένα περιστατικό χτες στη Σύρο στη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης.
Φοιτητές ήθελαν να σηκώσουν πανό για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους για την παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στην παρέλαση, αλλά αμέσως επενέβησαν αστυνομικοί, προσπαθώντας να τραβήξουν το πανό, μη "προσβάλουν" τον υπουργό.
(Η φωτογραφία δε σχετίζεται με το περιστατικό)

Διαβάστε μήνυμα όπως το λάβαμε:

"Στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην πλατεία Μιαούλη της Ερμούπολης παρεβρέθηκε ο Υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Λίγα λεπτά πριν από την έναρξη της παρέλασης ομάδα φοιτητών επιχείρησ να υψώσει πανό διαμαρτυρίας κατά της παρουσίας του Υποργού, σε θέση πίσω από τους "θεατές" και ακριβώς απέναντι από την εξέδρα των επισήμων. Στη στιγμή άνδρες του τοπικού αστυνομικού τμήματος ανέλαβαν να πείσουν τους φοιτητές να κατεβάσουν το πανό. Με τη "βοήθεια" αστυνομικών με πολτικά, το πανό κατέβηκε. Λίγη ώρα όμως αργότερα οι φοιτητές ύψωσαν πάλι το πανό, δίχως "παρατράγουδα" αυτή τη φορά.
Δεν έγινε γνωστό, αν ασκήθηκε δίωξη, πάντως το γεγονός έκανε εντύπωση στο πλήθως του κόσμου που συγκεντρώθηκε στην πλατεία για να καμαρώσει τα παιδιά να παρελαύνουν."

Βρήκαμε και αυτό στο συριανό blog Ανθρωποθυρίδα:

φασιστική συμπεριφορά της αστυνομίας Σύρου

σήμερα 25/3 ο φοιτητικός σύλλογος του Πανεπιστημίου Αιγαίου είχε προγραμματίσει παράσταση διαμαρτυρίας στην Ερμούπολη μιας και παρευρέθηκε, στην μαθητική παρέλαση, ο υπουργός εσωτερικών κος Π. Παυλόπουλος..
Οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο άγαλμα της εθνικής αντίστασης 100μ περίπου μακρία από το χώρο παρελάσεως.
Η αστυνομία της σύρου προσπάθησε να αποτρέψει την ανάρτηση ενός πανό απο τους φοιτητές σκίζοντας το.
Στην συνέχεια αν και οι φοιτητές δεν εμπόδιζαν την κυκλοφορία πεζών και οχημάτων η αστυνομία προπυλάκισε τους φοιτητές οι οποίοι προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν πορεία έως τα γραφεία της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου όπου θα μετέβαινε ο υπουργός .
Η αστυνομία ξανά προσπάθησε με την βία να σταματήσει τους φοιτητές χωρίς αποτέλεσμα.
Τέλος η πορέια κατέληξε στην περιφέρεια.
Οι φοιτητές κατάφεραν να πραγματοποιήσουν μια ειρηνική διμαρτυρία έναντι στην υπέρμετρη και αυθαίρετη βία.
Ποιος έδωσε εντολή να σκίσουν το πανο των φοιτητών???
Ποιος έδωσε εντολή να προπυλακίσουν τους φοιτητές???
Από πότε απαγορεύονται οι ειρηνκές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας??
Γιατί τα αστυνομικά όργανα, παρανόμως, δεν έφεραν τα διακριτικά τους (ΑΜ)??

Τελικά με ή χωρίς κουκούλα δημοκρατία δεν υπάρχει......

Έρχονται κι άλλα....

ourgreektv