"ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973" - ΑΠΟΨΕΙΣ ....ΕΝΘΕΝ ΚΑΙ ΕΝΘΕΝ : Νο 1 - Η Μαρία ....η εκφωνήτρια και ο Άντωνις ....ο τηλε-βιβλιοπώλης.

Η Μαρία η εκφωνήτρια:   

ΤΌΤΕ  ....εδώ πολυτεχνείο ....εδώ πολυτεχνείο 

 ....και  ΤΏΡΑ   ....ο "Μπαμπούλας της δραχμής ! 

( http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63089349 -Video ).

....κάντε τις θυσίες που σας ζητάνε τώρα μακ@κες ....εμείς της γενιάς του πολυτεχνείου δεν έχουμε πρόβλημα ....έχουμε "υπερ-αποθεματοποιήσει" ....για τα παιδιά μας ρε μαλάκες ....τι κι' αν πεινάνε τα δικά σας!

   Ο ραδιοσταθμός ....του Ν. Χριστοδουλάκη ....σημερινού συμβούλου του Μ. Σάλλα !

Ο  Άντωνις για το "Πολυτεχνείο": 

"....το Πολυτεχνείο ....είναι ".... ο ιδρυτικός πολιτικός μύθος της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς στην Ελλάδα...."

 

ΑΔΩΝΙΣ:  Δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στο Πολυτεχνείο

 

Ε ! Όχι κι' έτσι κε. Μπομπούκο....

 

http://users.sch.gr/fpanos/Vid131115-01.htm - Video

 

Ακολουθεί ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.(Πολυτεχνείο '73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες ) 1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.
9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.
10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).
11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.
12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ' Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ' Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλςος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.
23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικοπόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.
24.Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.
ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΎ ΓΝΩΣΤΌΣ ....ΔΙΆΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΎΛΙΟ
[ ΒΟΥΛΗ  03_12_96 ΔΑΜΑΝΑΚΗ [ σελ. 25 & 34 στο pdf] ]

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός ):Ο κ. Καρατζαφέρης έχει το λόγο.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ:Πριν προχωρήσω στην εξέταση του άρθρου, θα ήθελα, κύριε Υπουργέ, να αρχίσω με την εξέταση του συμφώνου αυτoύ με την Κύπρο. 'Ακουσα τις διευκρινίσεις σας, οι οποίες δόθηκαν και οι οποίες βέβαια ήταν σε ευθεία αντιπαράθεση με αυτά που ακούστηκαν το πρωί στο PRESS ROOM. Καταβαλαίνω βέβαια, ότι θα περάσατε ώρες αγωνίας τηλεφωνικώς σήμερα για να μπορέσετε να εκτιμήσετε αυτό το πράγμα. 'Εχω να σας πω μόνο, ότι η επιδρομή του κ. Ροζεστάϊν Ροζάκη γίνεται καθημερινώς πιο εμφανής και θα φθάσει κάποια μέρα να σας ενοχλεί ίσως και σε θέματα του Υπουργείου σας.

ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ:Κύριε Πρόεδρε, τι πράγματα είναι αυτά που ακούγονται;

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ:'Οσον αφορά τώρα το θέμα. Εμένα μου θύμισε εκείνη τη μακάβρια ιστορία...

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παγιώτης Ν. Κρητικός): Παρακαλώ, κύριε συνάδελφε, επί του νομοσχεδίου.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: Επί του νομοσχεδίου ομιλώ, κύριε Πρόεδρε, και παρακαλώ, αν θέλετε, κρατήστε την ευθιξία σας.

..............…………………………………………………………………………………………………………
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Λουκάς Αποστολίδης): Η συνάδελφος κα Δαμανάκη έχει το λόγο.

ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ: Κύριε Πρόεδρε, θα αρχίσω με μια καθυστερημένη παρατήρηση, αν μου επιτρέπετε προς το Προεδρείο. Δεν ήσασταν εσείς στην 'Εδρα, αλλα πριν από λίγη ώρα ο κ. Καρατζαφέρης μιλώντας εδώ στη Βουλή αποκάλεσε το συνάδελφο κ. Ροζάκη "κύριο Ροζενστάιν".

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥΛΑΚΟΣ: Τι σας ενδιαφέρει;

ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ: Τι με ενδιαφέρει, κύριε συνάδελφε; Είμαι Εβραία γι' αυτό μ' ενδιαφέρει. Και όσο κάνετε προσπάθεια να επικρατήσει ρατσισμός στην Αίθουσα, εγώ είμαι Εβραία. Γι' αυτό μ' ενδιαφέρει.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΓΓΟΝΑΣ: Δεν υπάρχει ρατσισμός, κυρία Δαμανάκη, προς Θεού!

ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ: Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ότι οι συνάδελφοι έχουν ονόματα και το Προεδρείο πρέπει να είναι πιο ευαίσθητο σ' αυτές τις περιπτώσεις. Και ο κ. Καρατζαφέρης εν πάση περιπτώσει μπορεί να τα λέει αυτά από το κανάλι του, αλλά στο Κοινοβούλιο ας είμαστε πιο προσεκτικοί.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥΛΑΚΟΣ: Λογοκρισία θα κάνετε;

ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΉ ΥΠΌΚΡΟΥΣΗ:
ΕΛΛΗΝΆΚΟ ή ΈΛΛΗΝΑ ή ΕΛΛΗΝΑΡΆ -ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΣΗΜΑΣΊΑ- ....ΟΙ ΥΠΕΡ-ΑΠΟΘΕΜΑΤΟΠΟΙΗΜΈΝOI ΈΧΟΥΝ ΦΡΟΝΤΊΣΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΤΟΥΣ ....ΓΙΑ ΔΏΔΕΚΑ ΓΕΝΙΈΣ ΜΠΡΟΣΤΆ ....ΕΣΎ ΤΙ ΚΆΝΕΙΣ ΚΑΗΜΈΝΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΆ ΣΟΥ ....ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΊΝΟΥΝ  ΣΤΟ ΔΡΌΜΟ ....ΌΤΑΝ ΣΟΥ ΑΡΠΆΞΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΊΟ ΚΑΤΑΦΎΓΙΟ ....ΤΟ ΣΠΊΤΙ;
Παύλος Σιδηρόπουλος - Κάποτε θα'ρθουν,   "....Έχε το νου σου στο παιδί .....υπερασπίσου το παιδί ....γιατί αν γλυτώσει το παιδί ....υπάρχει Ελπίδα" !!!!
 

"Εδώ Πολυτεχνείο": H "εσχάτη πλάνη" της δημοκρατίας, χείρων -της πρώτης- της στρατοκρατίας, ως "απαρχής" της μεγαλύτερης ληστείας των Ελλήνων.

["Η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου .... .θα έπρεπε να καταλήγει στην Βουλή, γιατί εκεί μέσα βούλιαξαν όλα τα όνειρα, οι ιδέες και τα οράματα." του Έθνους.]

Από εδώ "ξεπήδησαν" -δεν είναι υπερβολή- εξαργυρωτές ιδεών και οραμάτων, που τσάκισαν όσους δεν "συνέπραξαν" τα επόμενα χρόνια, στις λαμογιές τους και όσους δεν δέχθηκαν να ξεπουλήσουν την συνείδηση τους όπως αυτοί, στο βωμό του χρήματος και της αρπαχτής.

Σήμερα, από σας ρε διαπιστευμένα κομματόσκυλα όλων των αποχρώσεων, κλαίω και οδύρομαι, όχι μόνον εγώ, ....γιατί έχω τον "αδερφό μου" άστεγο και άρρωστο να ψάχνει στα σκουπίδια και τα "παιδιά μου"άνεργα και πεινασμένα να φεύγουν στην ξενιτιά.

Ναι χούντα υπήρξε, βασανιστήρια έγιναν και θάνατοι συνέβησαν, αλλά αυτό που ζούμε σήμερα -3500 αυτοκτονίες μέχρι τώρα και αύξηση της θνησιμότητας του Ελληνικού λαού- εξ' αιτίας σας ή με την ανοχή και την σύμπραξή σας, είναι χειρότερα και απ'αυτά που έζησαν οι πατεράδες μας και οι μανάδες τις μέρες της Κατοχής.

Τι χούντα Παπαδόπουλου και "τρικολόρε άλογα", ας το καταλάβουμε επί τέλους, ....καμιά σχέση με το σήμερα!

"Απλώνω, εξ αιτίας σας ρε ψευδοεπαναστάτες της λαμογιάς, την πενιχρή μου σύνταξη καιπερνάω με εκατό € τον μήνα, για να μην "αξιωθώ" να δω γύρω μου, παιδιά πεσμένα από την ασιτία!

Είθε !... Να καταχωνιαστείτε από τον λαό.... εσείς τα "τρωκτικά της πανούκλας" ....στην άβυσσο των υποχθόνιων στοών που υπηρετείτε και στις ....μαύρες γωνιές της κόλασης που ανήκετε και να σβήσει δια παντός (ὄρσε Θεέ νοῦσον κακήν....) η βρώμικη φύτρα σας, αν για χάρη της κλέβετε και πεθαίνουν τα παιδιά των άλλων.

"Μπουμπούκια" ένα κι' ένα και υποκριτές, ΠΟΥ στις πορείες των αμέσως επόμενων ετών κρατάγατε την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου ΚΑΙ σήμερα κρατάτε τιμόνια από "θηριώδη"ΤΖΙΠ MERCEDES ή BMW -με φαρδιά δερμάτινα καθίσματα ρε χοντροκώλια- "παραγωγής" της κας Μέρκελ, που -δήθεν- την βρίζετε (σκασίλα μου), πετώντας-τεχνηέντως- την μπάλα στην εξέδρα, δηλαδή στους ξένους -θυμήσου "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο"- ως μόνους και μόνιμους υπεύθυνους των μεγάλων συμφορών μας, παραπλανώντας έτσι την κοινωνία και κυρίως τους νέους ανθρώπους που δεν ΓΝΩΡΊΖΟΥΝ την ΚΆΛΠΙΚΗ ιστορία σας!...

Δυστυχώς για τον Ελληνικό λαό, έχετε ακόμα, πολλούς αφελείς και "κοπίδεμους" που σας ακολουθούν και σας πιστεύουν....ΝΑΙ ακόμα και ΤΩΡΑ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΆ!...

ΣΥΝΗΜΜΈΝΑ ΔΥΟ ΦΩΤΟ. ["Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ" ΝΟΈΜΒΡΙΟΣ 1997]

H πορεία της «πορείας του Πολυτεχνείου»

Αποκλειστικές φωτογραφίες από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

ΔΙΕΥΚΡΊΝΗΣΗ.

ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΉΝ ΠΑΡΕΞΗΓΉΣΕΩΝ, ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΟΥ -ΟΠΩΣ ΕΔΩ ΚΑΤΑΤΊΘΕΝΤΑΙ-ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΎΝ ΓΕΝΊΚΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ή ΜΗ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΑΛΛΆ ΕΜΠΕΙΡΊΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΚΡΑΤΆΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

 

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Σε πλήρη εφαρμογή μπαίνει από σήμερα το σχέδιο της Αστυνομίας για την 38η επέτειο του Πολυτεχνείου...

Σε πλήρη εφαρμογή μπαίνει από σήμερα το σχέδιο της Αστυνομίας για την 38η επέτειο του Πολυτεχνείου με αυξημένη αστυνόμευση, περιπολίες, αλλά και προληπτικούς ελέγχους… Η νέα κυβέρνηση φοβάται «θερμή υποδοχή» από τους κουκουλοφόρους και γι’ αυτό όλες οι υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ. βρίσκονται σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού.

Στη σύσκεψη κορυφής που πραγματοποιήθηκε στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αποφασίστηκε να αναπτυχθεί μεγάλος αριθμός αστυνομικών δυνάμεων που ξεπερνά τις 7.000, να περιοριστεί όσο περισσότερο γίνεται σε περίπτωση έκτροπων η χρήση δακρυγόνων και χημικών και να εφαρμοστεί το δόγμα της ανοχής και της ψυχραιμίας.

Δηλαδή, να μην υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις από τους αστυνομικούς όσο κι αν προκληθούν, ενώ έλαβαν ρητή εντολή να ριχτούν στη μάχη μόνο στην περίπτωση που η κατάσταση τείνει να γίνει επικίνδυνη.

 

pontikopagida

Η δαρβίνειος επιλογή της ιστορίας

«Πρέπει να επέμβει ο στρατός με όλα αυτά που γίνονται» η μελετημένη και φιλοσοφημένη ιδέα του ενός. 

«Να βγει ο κόσμος στους δρόμους και να κάψει τα πάντα» άλλη μια ενδιαφέρουσα πρόταση σε διάφορες εκπομπές ερτζιανών μεσοβδόμαδα, με τους ακροατές να συνδέουν τη 37η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου με την Ελλάδα εν έτει 2010.

Αραγε πόσοι από αυτούς, τουλάχιστον, είδαν χθες τη «Μηχανή του Χρόνου» στη ΝΕΤ; Μια από τις τελευταίες άξιες εκπομπές στη βρωμοτηλεόραση των συμφερόντων. Παύλος Κλαυδιανός, Χρήστος Ρεκλείτης, Γιώργος Βοϊκλής, Μπάμπης Γεωργούλας και Περικλής Κοροβέσης περιέγραψαν τα βασανιστήρια που δέχθηκαν από την ασφάλεια επί Χούντας.

Φάλαγγες, χτυπήματα στα πέλματα, ηλεκτροσόκ, βασανισμός γεννητικών και άλλων οργάνων, κάψιμο τσιγάρων στο σώμα, ξύλο και των γονέων σε αντιστασιακούς.

Το κρίμα είναι πως η ισχύ εκείνη της γενιάς πέρασε ανεπιστρεπτί. Οι γενιές που ακολούθησαν, δεν παραδειγματίστηκαν. Καμία «προίκα» δεν έμεινε για τις επόμενες διότι δεν πήραν το σωστό μήνυμα.

Αν ρωτήσεις έναν νέο σήμερα πως θα αντισταθεί, πριν καν απαντήσει θα περάσουν από το μυαλό του δύο σκέψεις/ιδέες: είτε να δείρει μπάτσους είτε να κάψει καμιά τράπεζα.

Κρατάω κάτι που είχε γράψει προ ενός έτους ο Undertaker. Πως το επίπεδο ξεφτίλας της κοινωνίας μας φαίνεται από το γεγονός ότι όλοι πια γνωρίζουν το όνομα Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος (με όλο τον σεβασμό προς το αδίκως χαμένο παλικαράκι), όμως αν τους ρωτήσεις για τον Σωτήρη Πέτρουλα, ας πούμε, θα σε κοιτάξουν με γουρλωμένα μάτια. Ή για τον Νίκο Μπελογιάννη. Για να μην πάμε μακριά, σε Ευαγόρες Παλληκαρίδηδες, Καραολήδες και Δημητρίου… Γεμάτη αδικοχαμένα παιδιά η ιστορία μας…

Όπως αδικοχαμένοι ήταν και χιλιάδες, ανώνυμοι, επί χούντας. Πολλοί δεν βρέθηκαν καν, από τους νεκρούς του Πολυτεχνείου (τους οποίους, ακόμη και σήμερα, κάποιοι αμφισβητούν πως υπήρξαν καν νεκροί!) υπάρχουν 16 η ταυτότητα των οποίων δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.

Πολλοί, ευτυχώς, γνωρίζουν την ιστορία του αντιστασιακού Αλέξανδρου Παναγούλη αλλά ελάχιστοι θυμούνται πως ο μεγάλος γιος της οικογένειας, Γιώργος, «χάθηκε» εν πλω προς Αθήνα. Ουδείς τον ξαναείδε.

Ειρήσθω εν παρόδω είναι συγκλονιστικό το βιβλίου του Κώστα Μαρδά «Πέπλοι θανάτου» για τον τελευταίο πραγματικό Έλληνα ήρωα.

Πλέον, στην Ελλάδα του σήμερα, αποτελεί είδηση να μην καεί το Πολυτεχνείο στις 17 Νοέμβρη και όχι το αντίθετο.

Η διαφορά της εποχής είναι πως πλέον, στον πλανήτη Γη του διαδικτύου, τα πάντα μαθαίνονται γρήγορα ή αργά και ο κόσμος αποκτά συγκεκριμένη λογική και συνείδηση. Αμφισβητεί τα πάντα, και καλά κάνει. Ζητά την αλήθεια.

Η γενιά του Πολυτεχνείου και όλοι οι αντιστασιακοί που χάθηκαν, χάθηκαν μεταξύ άλλων διεκδικώντας το αναφαίρετο δικαίωμα της δημοκρατίας, της οποίας η ψήφος είναι το πρώτο και κύριο συστατικό.

Την περασμένη Κυριακή οι μισοί Έλληνες δεν πήγαν (και δεν πήγαμε, δεν βγάζω εαυτόν απ’ έξω) στις κάλπες. Και τη Δευτέρα οι ίδιοι γκρίνιαζαν και φώναζαν πάλι για τον Γιωργάκη, τον δικομματισμό, τα σκάνδαλα. Αντίθετα, που όμως δεν έλκονται.

Τελικά, το Πολυτεχνείο επισκίασε όλα τα προηγούμενα χρόνια; Το Πολυτεχνείο δεν θα είχε γίνει αν δεν είχε προηγηθεί η κατάληψη της Νομικής Σχολής. Και τα δύο αυτά δεν θα είχανε συμβεί αν δεν ακουμπούσαν στη θολή αλλά ορατή αντίθεση του λαού. Το Πολυτεχνείο δεν έγινε στα σκοτεινά. Ήταν μια ηρωική εξέγερση που συνεπήρε και ενσωμάτωσε πολύ κόσμο. Το Πολυτεχνείο ανέδειξε ήρωες κι έγινε η δαρβίνειος επιλογή της ιστορίας. Δεν λέμε «αντιδικτατορική γενιά» αλλά λέμε «η γενιά του Πολυτεχνείου».

Κι όμως, σύμφωνα με κάποιους, το ότι διατηρείται ζωντανή η επέτειος του Πολυτεχνείου «δηλητηριάζονται τα νέα παιδιά με τα τόσα ψευδή και ανυπόστατα που ακούν στα σχολεία, στις συγκεντρώσεις, στα κανάλια και αλλού από ινστρούχτορες της κομματικής αποχαύνωσης διότι η επέτειος παραμένει χρήσιμη, ως λιτανεία βολικών μύθων για τη δικτατορία, ως εκμετάλλευση από τα κόμματα, ως δεκανίκι υπάρξεως ορισμένων, ως κομματική δεξαμενή άγρας οπαδών, ως σκαλοπάτι κομματικής επιβιώσεως, ως ο μύθος των μύθων».

Ακόμη να τους δείρετε;

koubanezos

Γενιά του Πολυτεχνείου και έλλειψη ελπίδας

Η άποψη του Α. Παπακωνσταντίνου

Ο υπεύθυνος έκδοσης της ΙΣΟΠΟΛΙΤΕΙΑΣ Αντώνης Παπακωνσταντίνου υπήρξε στέλεχος του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος, του οποίου κορυφαία εκδήλωση υπήρξε η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973. Με την ευκαιρία της σημερινής επετείου ρωτήθηκε αν πιστεύει ότι η επονομαζόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» ευθύνεται για τα σημερινά σοβαρά οικονομικά και ηθικά προβλήματα της χώρας και απάντησε τα εξής:

- Κατ’ αρχήν ο όρος "γενιά του Πολυτεχνείου" έχει σοβαρή δόση υπερβολής. Παρότι υπήρξε ανάλογη νεολαιίστικη εξέγερση στη Γαλλία κανείς δεν αναφέρεται σε κάποια "γενιά του Μάη του 68". Είναι αλήθεια πως η εξέγερση ξεκίνησε από μια τολμηρή ομάδα φοιτητών με αφορμή την έλλειψη αντιπροσώπευσης στους φοιτητικούς συλλόγους και γρήγορα επεκτάθηκε κυρίως στις πανεπιστημιακές σχολές της Αθήνας. Την ίδια εποχή όμως υπήρχαν και αρκετοί νέοι αδιάφοροι, όπως και κάποιοι λίγοι συμπαθούντες το καθεστώς.

- Τα κοινά χαρακτηριστικά της πλειοψηφίας των νέων που εξεγέρθηκαν ήταν η ανιδιοτέλεια, η προσήλωση σε συγκεκριμένες αξίες και κυρίως η ελπίδα ότι το κακό δεν θα διαρκέσει για πάντα. "Έξι χρόνια είν' αρκετά δεν θα γίνουνε εφτά" έλεγε το σύνθημα. Έτσι δεν είναι περίεργο το γεγονός πως μετά την πτώση της δικτατορίας οι περισσότεροι πιστεύοντας ότι έληξε το έργο τους αποσύρθηκαν από τη δημόσια ζωή.

- Υπήρξαν όμως ορισμένοι που εξαργύρωσαν την ανάμιξη τους και τις (πραγματικές ή φανταστικές) διώξεις που υπέστησαν, αναμίχθηκαν στην πολιτική και έγιναν βουλευτές, υπουργοί κλπ. Μπορεί κάποιος να αναζητήσει ευθύνες από τους τελευταίους, αλλά δεν μπορεί να χρεώσει τις πράξεις τους σε όλους τους επαναστατημένους νέους εκείνης της εποχής και φυσικά δεν μπορεί να αναφέρεται σε ολόκληρη γενιά.

- Το δικτατορικό καθεστώς Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη προσπάθησε (και κατάφερε για κάποιο χρόνο) να αποκοιμίσει τη δίψα των νέων για οράματα και αξίες οδηγώντας τους σε ακίνδυνες μορφές εκτόνωσης, όπως τα θεάματα και ο αθλητισμός. Οι συνομήλικοί μου θυμούνται το σλόγκαν "κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο" ή το "έπος του Γουέμπλεϋ". Οι παλιόφιλοι από εκείνη την εποχή δεν τρόμαξαν σήμερα τόσο με την οικονομική κρίση, όσο με το γεγονός ότι νεοεκλεγμένος δημοτικός άρχοντας ψηφίστηκε από τη νεολαία υποσχόμενος "πορνό και μπάλα"!

- Με δυο λόγια πιστεύω ότι η σημερινή κρίση είναι βαθιά, πολύ βαθύτερη από την οικονομική επιφάνειά της, γιατί έχει προσβάλλει τη νεολαία της χώρας.  Εκτός από τα λεφτά λείπουν οι ουμανιστικές αξίες, λείπει η εντιμότητα, λείπει η ανιδιοτέλεια, αλλά κυρίως λείπει η ελπίδα!

 

ΑΠΟ ΤΗΝ "ΙΣΟΠΟΛΙΤΕΙΑ"

QUIZ: "ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΡΟΠΑΛΑ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΦΕΤΙΝΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ ΜΑΝΤΑΡΑ"? Ο ΕΥΡΟΝ... ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΛΟΥΚΟΥΜΙ ΧΩΡΙΣ ΑΧΝΗ

Μεγαλειώδης η πορεία για το Πολυτεχνείο. ,Εξοργιστική παραπληροφόρηση των συμβατικών ΜΜΕ.

Επιχείρηση να βαφτεί στο αίμα από τα ΜΑΤ,Εξοργιστική παραπληροφόρηση των συμβατικών ΜΜΕ.Απο τις μεγαλύτερες μετα το 1974.Επιτέθηκαν απρόκλητα κατά των Επιτροπών των Διοδίων και άλλους ειρηνικούς διαδηλωτές.Αποκαλυπτικό βίντεο.

Η πορεία για την επέτειο της εξέγερσης του 1973 ξεκίνησε ειρηνικά και εκτείνετο απο το Πολυτεχνείο μέχρι την Αμερικανική Πρεσβεία.Θεωρείται ότι πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες που έγιναν στην Αθήνα μετά την επίσημη πτώση της χούντας το 1974.

Παρά την αντίθετη εξοργιστική παραπληροφόρηση που διακινούν τα συμβατικά ΜΜΕ,οι διαδηλωτές οι οποίοι διαδήλωναν ειρηνικά κατά της κυβέρνησης της τρόικας και των πολιτικών εξόντωσης του Λαού με αναφορές στη διαχρονική σημασία των συνθημάτων της φοιτητικής εξέγερσης που αποτέλεσε ιστορικό ορόσημο για την Ελλάδα πρίν 37 χρόνια,λίγο πρίν την άφιξή τους στο ύψος της αμερικάνικης πρεσβείας, δέχτηκαν απρόκλητη εγκληματική επίθεση από το πίσω μέρος των μπλογκς από διμοιρίες των ΜΑΤ.

Συγκεκριμένα, ενώ τα μπλόγκ, των Επιτροπών κατά των διοδίων,του 18 Ανω και του ΕΕΚ, ευρίσκοντο σε στάση, μετά τη συμβολή της Β.Σοφίας μέ την Παπαδιαμαντοπούλου,δέχτηκαν απρόκλητη επίθεση από τα ΜΑΤ από το πίσω μέρος της πορείας.Από την επίθεση τραυματίστηκε δεκάχρονο αγόρι το οποίο είχε έλθει με την οικογένειά του, προκειμένου για πρώτη φορά στη ζωή του να λάβει μέρος στην πορεία για το Πολυτεχνείο και δεκάδες άλλοι.

Σημειώνεται ότι η επίθεση των ΜΑΤ έγινε κατά των παραπάνω διαδηλωτών οι οποίοι ήταν στην πλειοψηφία τους μέλη οικογενειών και γνωστοί κοινωνικοί αγωνιστές.Αποκαλυπτικό της σχεδιασμένης και σκόπιμης εγκληματικής επίθεσης των ΜΑΤ απο το πίσω μέρος των μπλόγκ αυτών και η απόφασή τους πάσει θυσία να τραυματίσουν πολίτες που διαδήλωναν ειρηνικά είναι το βίντεο που παρουσιάζουμε, οι σκηνές με τις βάρβαρες επιθέσεις που περιέχει και όχι μόνο αυτές.

Τονίζουμε για μία ακόμη φορά τις τεράστιες ευθύνες του αρμόδιου υπουργού Χρήστου Παπουτσή.Τον υπουργό φαίνεται να ενδιαφέρει περισσότερο το προσπέρασμα της δόξας του χουντικού πρωθυπουργού του 73 Σπύρου Μαρκεζίνη όταν έγινε η εισβολή στο Πολυτεχνείο η οποία βάφτηκε στο αίμα,παρά το γεγονός ότι οι εντολές πρός τα ΜΑΤ για τέτοιες εγκληματικές επιθέσεις μπορεί να στοιχίσουν πολύ ακριβά..

Σε κάθε περίπτωση η ευθύνη αυτής της κυβέρνησης της ακρότατης μειοψηφίας η οποία επιμένει να κυβερνάει πλέον τη χώρα μόνο ελέω ΔΝΤ,Ευρωπαικής Ενωσης και των εργοδοτών τους, δηλαδή των διεθνών τοκογλύφων, γι αυτές τις ολοκληρωτικής έμπνευσης πρακτικές σε βάρος των πολιτών,είναι άμεση.
Αν συνεχίσει τις πρακτικές των κάθε είδους αδίστακτων  επιδρομών σε βάρος του κόσμου, τότε ασφαλώς θα επιδεινώσει τα ήδη τραγικά αδιέξοδα στά οποία βρίσκεται..
Δείτε το αποκαλυπτικό βίντεο: 

stopcartel 

Τι γυρεύει η ΕΦΕΕ στην Κατεχάκη;

Τι γυρεύει η ΕΦΕΕ στην Κατεχάκη; Όπου ΕΦΕΕ βάλτε εσείς Χρήστος Παπουτσής, και όπου Κατεχάκη, Ελληνική Αστυνομία. Η επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να παραδώσει το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως (και ας λέγεται πλέον Προστασίας του Πολίτη) στον πάλαι ποτέ πρόεδρο της ΕΦΕΕ, και εκ των αγαπημένων παιδιών του Ανδρέα Παπανδρέου, ξένισε πολλούς. Ειδικά όταν στην εικόνα της ανάλυσης προστίθεται η φιγούρα του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, τον οποίο και αντικαθιστά ο Χρήστος Παπουτσής. Οι προσδοκίες είναι εκ των πραγμάτων υψηλές. Αν το δούμε λίγο πιο σφαιρικά, θα οδηγηθούμε πιθανότατα σε άλλη εκτίμηση: Ο Γιώργος Παπανδρέου έστησε μια έξυπνη παγίδα για τον Χρήστο Παπουτσή. Και ο τελευταίος, έπεσε μέσα, ενδεχομένως όχι χωρίς να το καταλαβαίνει. Η δημόσια τάξη είναι το διαχρονικό διακύβευμα αιχμής για την ελληνική κοινωνία, ειδικά από τη στιγμή που η χώρα μας γέμισε μετανάστες. Και το κοινό έγκλημα γιγαντώθηκε, αφού οι ‘κακοί μετανάστες’ χρησιμοποιήθηκαν πολλές φορές και ως άλλοθι από το εγχώριο έγκλημα. Η κοινωνία, άλλωστε, ήταν πάντα προκατειλημμένη έναντι των ξένων.............
.statesmen

Αυτός είναι ο "εθνάρχης"...

Σπάνιο αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό με θέμα την εξέγερση των φοιτητών Πολυτεχνείου. Δείτε:

Watch live streaming video from piazzadelpopolo at livestream.com

piaza

16 Νοέμβρη 1973...

"...αυτήνη η πατρίδα δε λευτερώθη με παραμύθια, λευτερώθη με άρματα και θυσίες..."

Γιάννης Μακρυγιάννης

«Η θύμηση του παρελθόντος μπορεί να είναι η απαρχή επικίνδυνων διαισθητικών γνώσεων και η παγιωμένη κοινωνία δείχνει να φοβάται τα ανατρεπτικά περιεχόμενα της μνήμης»

Herbert Marcuse (1898-1979)

sibilla

Tο πολυτεχνείο πέθανε........ το σκότωσαν αυτοί που το γέννησαν.......... ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Με περηφάνια, με βαθυστόχαστο ύφος, με ζωγραφισμένες στα πρόσωπα τους αναμνήσεις, με κουλτουριάρικο ύφος και στυλ, ίσως και με ένα δάκρυ στα μάτια, θα παρελάσουν απ'την ιστορική πόρτα  του πολυτεχνείου, μπροστά απ'τις στημένες κάμερες για να αφήσουν ενα κατακόκκινο γαρίφαλο και να κάνουν δηλώσεις, με τζηνακι και μπουφάν,διακριτικά περιφρουρουμενες  προσωπικότητες.......και το βράδυ στα τηλεοπτικά τραπέζια θα καταθέσουν τις μνήμες τους, τα οράματα της γενιάς τους και ιστορίες των αγώνων τους για να θυμηθούμε οι μεγάλοι και να μάθουν οι νεότεροι.  

Εγω όμως σαν νεαρός, τότε, με θαυμασμό ακολούθησα το δρόμο τους, έκανα όραμα μου το όραμα τους, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς για μένα,πραγματικά δεν ξέρω, τη πρώτη δεκαετία της μεταπολίτευσης κατάλαβα οτι το όραμα είναι ΕΝΑ....ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΙΟ........       ΚΑΡΕΚΛΑ ΔΟΞΑ ΧΡΗΜΑ. 

Λυπάμαι.... αλλά νομίζω οτι δικαιωθηκα.                                                        

Δεν ξέρω πως αλλά μου ήρθε τώρα στο μυαλό,μια φράση που μου είπε το αφεντικό μου την δεκαετία  75-85, που δούλευα σε ενα μεγάλο τσαγκαράδικο και προσπαθούσα να οργανώσω σωματείο.... μου είπε....'' είσαι ξύπνιος και σε παραδέχομαι για οτι κάνεις....  γιατί όποιος στα νιάτα του δεν είναι κομμουνιστής  είναι μαλάκας,αλλά να ξέρεις οτι και  όποιος στα μεγάλα του είναι κομμουνιστής  είναι  μαλάκας........ ''   

  Αν γυρίσουμε το κεφάλι μας πίσω θα δούμε οτι εδώ και τρεις δεκαετίες, κυβερνά,διοικεί,διευθύνει,προεδρεύει, η γενιά του πολυτεχνείου, η γενιά των οραμάτων για ΨΩΜΙ  ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.                                                       

Ακόμη μια αλήθεια βέβαια είναι οτι, οι περισσότεροι  απο μας, τώρα ισως αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε κατι..... τωρα που χάνουμε το πρώτο, το ΨΩΜΙ..........  Την παιδεία την αφήσαμε στη TV και την Ελευθερία στις πέντε ή ώρα το πρωί στα μπουζούκια.........                                                                                                            

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ  Σ'ΑΥΤΟΥΣ  ΤΗΣ  ΓΕΝΙΑΣ  ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ  ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ...............       

30φυλλος                                                        

Με 2 εικόνες όλη η χθεσινή ημέρα

Τι να σχολιάσει κανείς; κάντε κλικ στην εικόνα και διαβάστε μερικά από τα σχόλια των παιδιών που προέρχονται από εύπορες οικογένειες (όπως είπε και ο ίδιος ο υπουργός)

Μόνοι τους αποκαλύπτονται...δείτε την φωτογραφία...οι ίδιοι άνθρωποι που κρατούν πανό με το σήμα των αναρχικών έχουν και πανό με το σήμα του ΣΥΡΙΖΑ...
Η διαφορά είναι μόνο στις ανακοινώσεις που για τα μάτια του κόσμου και για να γλυτώνουν την κατακραυγή θα πρέπει να το παίζουν αποστασιοποιημένοι από τους μπαχαλάκηδες αλλά .....αλληλέγγυοι!

Greek Alert

Η μαρτυρία του στρατιώτη που οδηγούσε το τανκ, που παραβίασε την καγκελόπορτα του Πολυτεχνείου.

«Την ηµέρα εκείνη ήµουν υπηρεσία. Στο στρατό είχα δέκα µήνες. Ήµουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισµένων, στο Γουδί. Τότε οι “μαυροσκούφηδες” ήταν σώµα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, µπήκαµε επιφυλακή. “Οι κοµουνιστές καίνε την Αθήνα”, µας έλεγαν κι εµείς τους πιστεύαµε. Θυµάµαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαµε στα κρυφά το σταθµό του Πολυτεχνείου. “Παλιοκουµούνια, θα καλοπεράσετε!” λέγαµε.

Μισή ώρα µετά τα µεσάνυχτα της 16ης Νοεµβρίου η ίλη µου πήρε εντολή να ετοιµαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά µας άρµατα, κάτι γαλλικά ΑΜΧ30. Εγώ ήµουν οδηγός στο πρώτο άρµα που βγήκε στο δρόµο. [Στο ίδιο άρµα βρίσκονταν ο αξιωµατικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάµπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εµβαλωµένος και ο Γιάννης Τίρπας.]

Στη 1.15' το πρωί της 17ης Νοεµβρίου φτάσαµε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαµε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του ΙΚΑ, στη στάση Σόνια, σταµατήσαµε, γιατί ο δρόµος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγµατα, φωτιές και ακινητοποιηµένα λεωφορεία. Με διάφορες µανούβρες αριστερά δεξιά, µπρος πίσω, άνοιξα το δρόµο και προχωρήσαµε. Όταν φτάσαµε στη διασταύρωση της λεωφόρου Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, µας έδωσαν εντολή να σταµατήσουµε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, µείναµε περίπου µία ώρα. Ο κόσµος θυµάµαι ότι µας φώναζε: “Είµαστε αδέρφια, είµαστε αδέρφια”. Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα!

Μας είπαν να πάµε κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά όχι µπροστά στην πόρτα. Αυτό κάναµε. Σταµατήσαµε λίγα µέτρα πιο πέρα.

Φτάνοντας µπροστά στην πόρτα έστριψα το άρµα προς το Πολυτεχνείο, µε γυρισµένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυµάµαι ότι σηκώθηκα από τη θέση µου κι εγώ και το άλλο πλήρωµα. Δεκάδες φοιτητές κρέµονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι. Κι εγώ, να σκεφτείς, ότι τους έβλεπα σαν µαµούνια, που ήθελα να τα φάω!

Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρµατος και µου λέει: “Θα µπούµε µέσα, θα ρίξουµε την πύλη. Ετοιµάσου!” Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγµατα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρµατος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα σταµάτησα. Σταµάτησα σκόπιµα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισµα οι φοιτητές, τροµαγµένοι, έφυγαν προς τα πίσω. Αν έµπαινα µε ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτοµα, που εκείνη τη στιγµή ήταν κρεµασµένα στα κάγκελα.

Η καγκελόπορτα έπεσε αµέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθµευµένο το Μερσεντές, το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. Η αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνοµικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα κι εγώ από το άρµα και µπήκα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα µπορούσε όµως και να υπάρχουν νεκροί.

Αστυνοµικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν.

Αν δεν ήταν οι λοκατζήδες να τους σταµατήσουν -θυµάµαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια µαζί τους-, δεν ξέρω κι εγώ τι θα γινόταν.

Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολλοί χτυπηµένοι, θυµάµαι ότι είδα πολλούς τραυµατίες, ενώ τρεις τέσσερις ήταν σωριασµένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγµή ένας φοιτητής όρµησε καταπάνω µου και µου είπε: “Τι κατάλαβες τώρα που µπήκες;” Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: “Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, µη σε καθαρίσω”. Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγµή... Αν έλεγε µια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήµουν. Ένας φασίστας.

Όπως περνούσαν οι φοιτητές, θυµάµαι ότι έριχναν µέσα στο τανκς πακέτα τσιγάρα και ό,τι προµήθειες είχαν µαζί τους. Όταν γυρίσαµε στο Γουδί, το άρµα έµοιαζε µε περίπτερο. Όσο σκέφτοµαι ότι οι φοιτητές µάς έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, µετά απ' όσα τους κάναµε... Δεν µπορώ να το συγχωρέσω αυτό το πράγµα στον εαυτό µου. Σκέφτοµαι τι πήγα κι έκανα!...

Όταν γυρίσαµε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί µού έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόµουν ότι ήµουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι µεγάλο. [...]

Στο µεροκάµατο η ζωή µου άλλαξε 180 µοίρες. Έκανα όποια δουλειά µπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν µπορώ να έχω τα ίδια αιτήµατα µε τους εργοδότες. Εµένα, που µου έµαθαν να µισώ τους κοµουνιστές, ψήφισα δύο φορές ΚΚΕ!

Στη δουλειά, πριν από χρόνια, κάποιος άκουσε πώς µε λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση µε τον “πορτάκια”, όπως είπε, του Πολυτεχνείου. “Ξάδερφός µου είναι, µακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο”, απάντησα. Είµαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ είκοσι χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης Α. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι µου δεν ξέρουν ποιος είµαι, ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα µου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά µου δεν το είπα ακόµα.

Ντρέποµαι γι' αυτό που ήµουν, γι' αυτό που έκανα. Στη θέση µου θα µπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήµουν άλλωστε. Δε µε απαλλάσσει όµως αυτό. Μέχρι που µπήκα µέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής µου.

Είχαν µεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόηµα, αλλά θα ήθελα να τους πω µια µεγάλη συγνώµη…»

(πηγή:Βήμα Reportage, 9 Νοεμ. 2003, έρευνα Κώστα Χατζίδη)

aboutmylamia

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 17-11-1973

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 17-11-1973
ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973
ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ:
(Εισαγωγη η μικρη Αννουλα)
ΠΑΛΗΣ ΑΓΩΝΕΣ
ΟΤΑΝ ΣΦΙΓΓΟΥΝ ΤΟ ΧΕΡΙ
ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ



pestokietsi

ΜΝΗΜΕΣ 73'

1. Η Λαϊκή Εξέγερση

2. Πρέπει να τολμήσουμε;

"Πρέπει να τολμήσουμε, και να τολμήσουμε ξανά, και να συνεχίσουμε να τολμάμε" Georges Jacques Danton (1759 – 1794)

3. Ανθιμος Θεσσαλονικης και Χριστοδουλος, επι Χουντας...

ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΕΥΛΟΓΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ...
Αποκαλυπτικές φωτογραφίες, στο ΠΡΕΖΑ TV

4. "...αυτήνη η πατρίδα δε λευτερώθη με παραμύθια, λευτερώθη με άρματα και θυσίες...", Γιάννης Μακρυγιάννης

«Η θύμηση του παρελθόντος μπορεί να είναι η απαρχή επικίνδυνων διαισθητικών γνώσεων και η παγιωμένη κοινωνία δείχνει να φοβάται τα ανατρεπτικά περιεχόμενα της μνήμης»
Herbert Marcuse (1898-1979)

5. Το ΠΑΚ και ο αρχηγός του Ανδρέας Παπανδρέου, τις μέρες της Λαϊκής Εξέγερσης ήταν ο εφιάλτης της χούντας και των αμερικανών πατρώνων της

Τις μέρες της εξέγερσης του Νοέμβρη, η αμερικανοκίνητη χούντα και τα αφεντικά της έκαναν τα πάντα για να συκοφαντήσουν το ΠΑΚ και τον αρχηγό του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ακόμη και σήμερα, ο Ανδρέας, το ΠΑΚ κι όσοι στρατεύτηκαν στον αγώνα για τη Λευτεριά, παραμένουν στο στόχαστρο των ΗΠΑ και των αμερικανοτσολιάδων (παρά για τις αντίθετες δηλώσεις και «διαβεβαιώσεις»), για τη δύναμη ιδεών που ποτέ δεν μπόρεσαν να καθυποτάξουν, γιατί είναι ριζωμένες στο Λαό!
Λογάριαζαν και λογαριάζουν, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ότι η μνήμη δεν αρχειοθετείται!
Sibilla

Σαν τη γοργόνα και τον Μέγα Αλέξανδρο, έτσι και μεις ρωτάμε κάθε χρόνο: Το Πολυτεχνείο, άραγε, ζη;

«Το Πολυτεχνείο ζη» φώναζαν για πολλά χρόνια όσοι συγκεντρώνονταν γύρω από τη Σχολή στην Πατησίων και Στουρνάρη, σε μια προσπάθεια να πείσουν τους υπόλοιπους ότι η εξέγερση του Νοεμβρίου του 1973 πρέπει να συγκαταλέγεται μεταξύ των παραμέτρων της σημερινής πολιτικής. Η αιτιολογία ήταν ότι το κεντρικό σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» παραμένει ανεκπλήρωτο.

Για αυτό το ιδεολόγημα η ελληνική κοινωνία υπέστη επί σειρά ετών τεράστιους βανδαλισμούς, απίστευτη κοινωνική αναστάτωση, πορείες μνήμης και μετά συγκρούσεις στα στενά πίσω από το Πολυτεχνείο και στα Εξάρχεια με ανυπολόγιστες υλικές ζημιές, αβάσταχτη κοινωνική ένταση, τρόμο στους πολίτες, τραυματισμούς, μέχρι και θανάτους.

Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε ότι το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», ποτέ δεν δικαιώνεται πλήρως. Πάντοτε οι λαοί θα ζητούν περισσότερες παροχές, δηλαδή περισσότερο «ψωμί», πάντοτε θα δικαιούνται ακόμα καλύτερης Παιδείας από αυτή που ήδη έχουν (όσο κι αν βελτιωθεί η Παιδεία στον τόπο μας…) και πάντοτε το αίτημα για μεγαλύτερη ελευθερία θα έχει ρεαλιστική βάση.

Αν λοιπόν μιλάμε πολιτικά κι όχι φιλοσοφικά, ο αγώνας του Πολυτεχνείου ή δεν θα δικαιωθεί ποτέ ολοκληρωτικά –πράγμα πολύ μελαγχολικό για όσους διακινδύνευσαν την ίδια τους τη ζωή τότε- ή δικαιώθηκε ήδη, στο βαθμό που η παιδεία, το επίπεδο διαβίωσης των Ελλήνων και οι πολιτικές τους ελευθερίες σήμερα δεν έχουν καμία σχέση ποσοτικά και ποιοτικά με τα αντίστοιχα δικαιώματά τους τότε που ξεσηκώθηκαν.

Υποστηρίζω ότι το αίτημα για «Ελευθερία» δικαιώθηκε ακριβώς ένα χρόνο μετά, όταν στις 17 Νοεμβρίου 1974 διεξήχθησαν οι πρώτες αληθινά ελεύθερες βουλευτικές εκλογές, με τη συμμετοχή όσων κομμάτων θέλησαν να διεκδικήσουν την ψήφο του Έλληνα πολίτη, ακόμα και του ΚΚΕ που μέχρι τότε παρέμενε στην παρανομία. Έκτοτε η ελληνική δημόσια ζωή μπορεί να κατηγορηθεί για ελευθεριάζουσες πρακτικές, ποτέ όμως για ελλειμματική ελευθερία.

Το αίτημα για «Παιδεία» παραμένει εν πολλοίς αδικαίωτο. Η πλήρης κυριαρχία της αριστερής αντίληψης για την κοινωνική εξέλιξη στην μεταδικτατορική κοινωνία εξέθρεψε το έλλειμμα της Παιδείας στη χώρα μας και καταδίκασε τουλάχιστον τρεις γενιές Ελλήνων σε μονοδιάστατα αριστερή Παιδεία, με τη λογική της αποστήθισης που κυριαρχούσε στα σχολεία και τα μαρξιστικά βιβλία που κυριαρχούσαν στα βιβλιοπωλεία.

Τέλος το αίτημα για «ψωμί», δηλαδή για βελτίωση του επιπέδου ζωής των Ελλήνων δικαιώθηκε με την πλήρη ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, από την οποία επί περίπου τριάντα χρόνια δεχόμαστε συνεχώς οικονομικές ενισχύσεις, προκειμένου να συγκλίνουμε με τον δικό τους επίπεδο διαβίωσης.

Αν ακόμα δεν το έχουμε καταφέρει, είναι καθαρά δικό μας σφάλμα.-

τα πραγματα

Γνώρισα τη πραγματική 17 Νοέμβρη

Του Ανδρέα Μπελιμπασάκη

Όταν η φωτογραφία του Σάββα Ξηρού με τον απαραίτητο κραυγαλέο τίτλο εμφανίσθηκε στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων για πρώτη φορά, ήμουν σχεδόν έτοιμος να ορκισθώ ότι τον γνώριζα.

Ευτυχώς δεν το έκανα.

Όποιος «περπάτησε» στα στέκια των Εξαρχείων στα τέλη της δεκαετίας του '70 και τις αρχές του '80, θα θυμάται αναρίθμητους αριστερούς όλων των τάσεων με πανομοιότυπες ενδυματολογικές αναζητήσεις, έτοιμους στις συζητήσεις τους, να ξεκινήσουν «ιερό πόλεμο» για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε κανείς να αποκωδικοποιεί τις σκέψεις του Μάρξ και του Λένιν.

Όλοι σφιχταγκαλιασμένοι με τη δογματική τους αλήθεια. Με το ίδιο ύφος. Την ίδια βεβαιότητα. Κυρίως όμως την ίδια φυσιογνωμία. Σαν του Σάββα Ξηρού. Αρκετά όμως με τα ευφυολογήματα…

Με αφορμή την «επέτειο του Πολυτεχνείου» (τι αφόρητο κλισέ!) σκέφτομαι ότι αυτή την εποχή των πολιτικών και κοινωνικών αντιφάσεων και εν μέρει των ψευδαισθήσεων που ανέδειξε, άξιζε να τη ζήσει κανείς για τη μοναδική της ατμόσφαιρα. Των μεγάλων προσδοκιών. Των μεγάλων ιδεών.

Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου. Μάλλον στη γενιά της Μεταπολίτευσης κατατάσσομαι ηλικιακά -της μεταπολίτευσης καημένη γενιά τραγουδάει ο Πορτοκάλογλου.

Το Πολυτεχνείο με συγκινούσε όμως πάντοτε με ένα αφελή, σχεδόν παιδικό τρόπο. Ποτέ μου δεν προσπάθησα να αναλύσω πού τελειώνει ο «μύθος» και πού αρχίζει η «πραγματικότητα» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ακόμη και σήμερα έχω τη δική μου εκδοχή. Απλοϊκή, αυθεντική, νοσταλγική.
Στις 17 Νοέμβρη του 1975, στην πρώτη μεγάλη πορεία του Πολυτεχνείου (στις 17 Νοέμβρη του 1974 διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές), η μητέρα μου πήρε από το χέρι δύο μικρά παιδιά -εμένα και την εξαδέλφη μου- και «κατεβήκαμε» στην πορεία.

Βρεθήκαμε χαμένοι και εμείς, συγκινητικά μόνοι σε ένα πολύβουο ατελείωτο πλήθος κάπου στην Βουκουρεστίου μην ξέροντας πού να σταθούμε.
Ο κόσμος στριμωγμένος. Δίπλα μας, φωνές, συνθήματα και ακατανόητες φράσεις… «Το ΚΚΕ πέρναγε τρεις ώρες», «Η κεφαλή της πορείας είναι στην αμερικανική πρεσβεία», «η ουρά βρίσκεται στην πλατεία Αμερικής», «ποιος θα μπει μπροστά η ΚΝΕ ή ο Ρήγας»;

Όλα θυμίζουν πανηγύρι. Πολλά χρώματα. Συνθήματα. Φασαρία. Και ξαφνικά όλα αλλάζουν. Απόλυτη σιωπή.

Δεν κουνιέται κανείς. Όλοι με σκυμμένα κεφάλια. Κλαίνε. Ακούγεται το «προσκλητήριο των νεκρών». Δίπλα μας περνάει η «σημαία του Πολυτεχνείου». Ακολουθούν γυναίκες με μαύρα. Χωρίς καμία συνεννόηση όλοι φωνάζουν το ίδιο σύνθημα, «Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης»! Πιάνουν τα χέρια μας άγνωστοι άνθρωποι. Προχωράμε μαζί τους. Η πορεία ξεκίνησε.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1980, μικρό παιδί ακόμη αλλά μάλλον ώριμο να καταλάβω τη σπουδαιότητα της εποχής, μέλος του «Ρήγα Φεραίου» -της μεγαλύτερης αντιδικτατορικής οργάνωσης νεολαίας, που η μεταπολίτευση αποφάσισε ότι δεν έχει ανάγκη- ξαναείδα εκείνη τη ζεστή και περήφανη «σιωπή».

Μπήκα στα γραφεία της οργάνωσης σε ένα σκοτεινό σπίτι κάπου στη Δάφνη και είδα ανθρώπους 80 ετών να προσπαθούν να φτιάξουν ένα πανό που έγραφε «Το Πολυτεχνείο ζει». Άνθρωποι, που πέρασαν πάνω από τα μισά χρόνια της ζωής τους στις φυλακές πληρώνοντας το τίμημα μιας παράλογης εποχής, βρισκόντουσαν μπροστά από ένα κακοφτιαγμένο πανό που συμβόλιζε όμως με ένα βαθιά ανθρώπινο τρόπο τη συνέχεια του αγώνα μιας ζωής.
Περπάτησα μαζί τους μέχρι το κέντρο της Αθήνας με ένα μοναδικό τρόπο. Καμιά δεκαπενταριά γεροντάκια, εγώ και το πανό μας! Η ίδια ατμόσφαιρα. Συνθήματα, φωνές, συζητήσεις. Και μετά εκείνη η ίδια σιωπή. Που σε παραλύει, αλλά σου δίνει τη δυνατότητα να καταλάβεις ότι η ιστορία είναι παρούσα.
«Σιωπή»

Η σωστή λέξη. Με τα χρόνια, η ανατροπή των αξιών και η κυνική αξιοποίηση της κορυφαίας στιγμής του Αντιδικτατορικού αγώνα από ιδιοτελή συμφέροντα με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η σιωπή των ανθρώπων που συμμετείχαν ενεργά στην αντίσταση κατά της χούντας, δεν είναι μόνο ηθική στάση ζωής αλλά μία ηχηρή απάντηση. Απέναντι στο ευτελές, στο εύκολο, στο ανταλλάξιμο.
Θυμήθηκα αυτές τις δύο μικρές απλοϊκές ιστορίες, σκεπτόμενος ότι σε λίγα χρόνια η κοινή γνώμη όταν ακούει για τη 17 Νοέμβρη και τον Αντιδικτατορικό αγώνα πιθανότατα θα την ταυτίζει με τον Γιωτόπουλο και τους Ξηρούς.

Μικρό το κακό για μένα, που θα μπορώ και τότε με εγωιστική διάθεση να ισχυρίζομαι, ότι «ακούμπησα» με το δικό μου «παιδικό» τρόπο τη 17 Νοέμβρη!

( Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην online έκδοση της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC τo 2004)
foreignpress-gr

"ΣΤΡΟΦΗ" ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ ΣΤA ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ "ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΑ"

Οι επετειακές εκδηλώσεις ξεκινούν την Κυριακή.
Εχθές μετά από σύσκεψη του Υπ ΠΡΟ-ΠΟ των πανεπιστημιακών αρχών και της ΕΛ.ΑΣ. ακολούθησε δήλωση του Υπουργό ο οποίος κάλεσε τον κόσμο να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις και τόνισε ότι η Αστυνομία θα είναι "διακριτική"...
Σήμερα ο Υπουργός πήρε στροφή 180 μοιρών της αρχικής του απόφασης .
Ο πρύτανης του Πολυτεχνείου Αθηνών κύριος Μουντζούρης στον flash radio είπε ότι η απόφαση του Υπουργού από "διακριτική παρουσία της ΕΛ.ΑΣ" μετατράπηκε σε απόφαση "ασφυκτικός κλοιός" της αστυνομίας . Ο πρύτανης κύριος Μουντζούρης πρόσθεσε ότι "μια τέτοιου είδους πρωτοφανής παρέμβαση της ΕΛ.ΑΣ. στον επετειακό εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ίσως λειτουργήσει εμπρηστικά"