Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα

Συνδικάτα και οργανώσεις από όλη την Ευρώπη ζητούν από το Ευρωκοινοβούλιο να εξετάσει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα 

 

Δελτίο Τύπου

Ελλάδα: τα ανθρώπινα δικαιώματα στο κρεβάτι του Προκρούστη

 

 

 

Είκοσι συνδικάτα , οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κινήματα από τις τέσσερις γωνιές της Ευρώπης έστειλαν σήμερα επιστολή στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ζητώντας του τη σύνταξη αναφοράς για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας στη χώρα που έχει την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, με βάση το Άρθρο 7 της Συνθήκης της ΕΕ.Η επιστολή τεκμηριώνει μια μεγάλη γκάμα σοβαρών παραβιάσεων του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, ιδιαίτερα από το 2010 που υποβλήθηκε στα οικονομικά προγράμματα της Τρόικας.Οι υπογράφοντες περιλαμβάνουν της ΠΟΕ-ΟΤΑ που εκπροσωπεί 75 χιλιάδες εργαζόμενους στους ελληνικούς δήμους και το βελγικό συνδικάτο CNE που εκπροσωπεί 167 χιλιάδες εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Την επιστολή προσυπογράφει επίσης η Ευρωπαϊκή Ένωση για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μια οργάνωση ομπρέλα που περιλαμβάνει 30 τμήματα σε 22 κράτη μέλη της ΕΕ.Την βδομάδα αυτή, οι Έλληνες υπουργοί περνούν από ακροάσεις σε διάφορες επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι οργανώσεις που υπογράφουν την επιστολή καλούν τους Ευρωβουλευτές να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία αυτή για να κάνουν ερωτήσεις στους υπουργούς με βάση τα τεκμήρια που υπάρχουν στο κείμενό τους.
«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να χρησιμοποιήσεις τις εξουσίες του για να διερευνήσει τις παραβιάσεις και να ξεκινήσει μια διαδικασία με βάση το άρθρο 7 της Συνθήκης της ΕΕ. Η επιστολή μας παρέχει μια στέρεα βάση για να γίνει κάτι τέτοιο. Ήταν δύσκολο να βρούμε έστω και ένα άρθρο του Χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων που να μη παραβιάζεται σήμερα από την ελληνική κυβέρνηση», είπε ο προέδρος της  Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

H Ελλάδα περνά τον έκτο χρόνο ύφεσης με την ανεργία να είναι σε επίπεδα ρεκόρ και 57,9% να είναι εκτός αγοράς εργασίας.  Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι χωρίς πρόσβαση στην υγεία και τον ηλεκτρισμό, ενώ άλλες βασικές υπηρεσίες όπως η εκπαίδευση διαλύονται. Όσοι διαδηλώνουν ενάντια στην κατάσταση αυτή αντιμετωπίζονται με υπέρμετρη βία και συχνά απειλείται η ζωή τους. Συλληφθέντες βασανίζονται από την ίδια αστυνομία που αφήνει τους νεοναζί να τρομοκρατούν κι ακόμα και να σκοτώνουν μετανάστες. Κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία, πρόσφυγες και μετανάστες αντιμετωπίζουν συχνά απειλές για τη ζωή τους και κακομεταχείριση.

«Είναι αυτό το μέλλον για όλους τους Ευρωπαίους; Ποια χώρα έχει σειρά για να δει τέτοια φαινόμενα; Όταν είμαστε αντιμέτωποι με τέτοιες παραβιάσεις, η αδράνεια σημαίνει συνενοχή. Η Ευρωβουλή πρέπει να δράσει έστω και την τελευταία στιγμή και πει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δε μπορούν να θυσιάζονται για κανένα λόγο. Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί» είπε ο Θέμης Μπαλασόπουλος, πρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ.

Ο Renaud Vivien, γενικός γραμματέας της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους (CADTM) είπε: “Τα ανθρώπινα δικαιώματα θυσιάζονται στο όνομα της αποπληρωμής ενός παράνομου χρέους που όλο και αυξάνεται τα τελευταία τέσσερα χρόνια, παρά τις βίαιες περικοπές. Είναι επείγον να γίνει έλεγχος του χρέους από τον ελληνικό λαό και ακυρωθεί χωρίς όρους το κομμάτι που θα αποδειχθεί παράνομο».

Διαβάστε ολόκληρο το γράμμα στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά.
Περισσότερες πληροφορίες: Ermal Bubulima, εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Ελλάδα που Αντιστέκεται – Βρυξέλλες  ermal.bubullima [παπάκι] gmail [τελεία] com Tel: 0032 484 644161

Υπογράφοντες:

Ευρωπαϊκή Ένωση για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (AEDH)
Βελγική  Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Ευρωπαϊκό Δίκτυο της Attac
Attac Αυστρίας
Attac Γαλλίας
Attac Ελλάδας
Attac Ουγγαρίας
Attac Ιρλανδίας
Attac Φλάνδρας
CADTM Ευρώπης
CNE-CSC, Εθνική Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων – Βέλγιο
Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Εταιρειών (CEO)
Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τη Δημόσια Υγεία (EPHA)
Forum per una Nuova Finanza Pubblica e Sociale – Ιταλία
Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα
ΟΛΜΕ, Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης
Platform Stop Racisme en Uitsluiting – Ολλανδία
Plataforma Auditoría Ciudadana de la Deuda (PACD) – Ισπανία
Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΠΟΕ-ΟΤΑ)
Διεθνικό Ινστιτούτο (ΤΝΙ)
Σωματείου Εργαζομένων στην ΕΥΑΘ  (ΣΕΕΥΑΘ)
Κίνηση Ενωμένοι ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚEΕΡΦΑ)
War on Want – Ηνωμένο Βασίλειο

Υποστηρίζεται από:
-           Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Ελλάδα που Αντιστέκεται – Βρυξέλλες
-           Real Democracy Now Berlin / GR

shortlink http://wp.me/p1pa1c-jvZ

Πηγή: Παραλληλογράφος

Το κράτος κατεβάζει ρολά και οι απατεώνες αποθρασύνονται

Και η κυβέρνηση Σαμαρά είναι νομότυπη και όχι νόμιμη, όπως όλες οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Κατέχει την εξουσία προφασιζόμενη ένα εκλογικό ποσοστό το οποίο ήταν αποτέλεσμα απάτης του λαού.
Αυτή η κυβέρνηση έπρεπε να έχει ήδη παυθεί, επειδή προξενεί πλείστα όσα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα, δημιουργεί νέα αδιέξοδα και οδηγεί την χώρα στο απόλυτο μηδέν, στην απόλυτη εξαθλίωση, αλλά και σε μία νέα εθνική τεραστίων διαστάσεων ήττα.
Όσοι Έλληνες αντιλαμβάνονται το μέγεθος του κινδύνου που διατρέχει σήμερα την χώρα, αλλά και το τραγικότατο αποτέλεσμα της ασκούμενης εξουσίας των ανθυπο-κυβερνώντων μαριονετών, έχουν υποχρέωση να συνταχθούν παραμερίζοντας τις όποιες διαφορές τους (εντέχνως δημιουργημένες και τοποθετημένες από το σαθρό και απολύτως διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που βιάζει κατ’ εξακολούθηση τη χώρα και επιτρέπει την μετατροπή της σε αποικία και χώρο εκποίησης) και να σταθούν απέναντι στα σκύβαλα που απειλούν ευθέως την συνολική ύπαρξη της Ελλάδας.
Οι ευθύνες των δουλικών των τραπεζών είναι τεράστιες και καταγεγραμμένες.
Όμως οι ευθύνες των πολιτών είναι ακόμη μεγαλύτερες, αφού έχουν την ιστορική ευθύνη να αποτρέψουν την καταστροφή και να οδηγήσουν την Ελλάδα στην ολική της επαναφορά.
Το κράτος κυριολεκτικά κατεβάζει ρολά. Υπάρχει για να εξυπηρετεί ένα χρέος που δεν ελέγχθηκε ποτέ και που οι εθελόδουλοι διαχειριστές του το πέρασαν στις πλάτες του Ελληνικού λαού.
Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι. Η ασυδοσία των ισχυρών γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη καιθύματά τους, είμαστε όλοι εμείς.
Δύο περιστατικά ενδιαφέροντα, για να καταλάβουμε με ποιούς έχουμε να κάνουμε:
1ο περιστατικό: Γυναίκα τρίτης ηλικίας πηγαίνει στην τράπεζα και πληρώνει το παράβολο του κτηματολογίου. Πηγαίνοντας στο γραφείο του κτηματολογίου την ενημερώνουν πως εδώ και δύο μήνες έχει δοθεί εντολή να μην εισπράττουν οι τράπεζες το σχετικό παράβολο (μόλις είκοσι ευρώ, στην συγκεκριμένη περίπτωση). Η γυναίκα επιστρέφει στην τράπεζα και ζητάει τα χρήματά της πίσω. Της αρνούνται. Πηγαίνει στον διευθυντή της τράπεζας, του δείχνει την απόδειξη κατάθεσης της ίδιας της τράπεζας και ο διευθυντής αρνείται να της τα επιστρέψει. Υπάρχει παράνομη είσπραξη και παρακράτηση χρημάτων από την τράπεζα, αλλά ο διευθυντής δεν συναινεί στη νομιμότητα. Η γυναίκα βρίζει επί μισή ώρα, αλλά δεν την απομακρύνει κανείς. Ούτε φωνάζουν την Αστυνομία… Γιατί άραγε; Και όμως για είκοσι ευρώ η τράπεζα δυσφημείται, ο διευθυντής εξευτελίζεται, αλλά δεν ιδρώνει κανενός το αφτί. Στο τέλος η γυναίκα παίρνει όλα της τα χρήματα από την τράπεζα, διαγράφει τον λογαριασμό της και φεύγει ωρυόμενη.
2ο περιστατικό: Άνεργος καλείται να πληρώσει φόρο επειδή έχει μέρισμα από το πατρικό του σπίτι, στο οποίο δεν κατοικεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τη σύζυγό του. Ο φόρος ανέρχεται στο ύψος των 300 ευρώ! Ο λογιστής προειδοποιεί πως εάν υπάρχουν δάνεια τα οποία πληρώνονται θα πρέπει να δηλωθούν επειδή αποτελούν τεκμήριο εισοδήματος!!! Ο λογιστής τον ενημερώνει πως η πληρωμή των δανειακών υποχρεώσεών του τον εξαναγκάζει να πληρώσει για εισόδημα το οποίο ποτέ δεν είχε, και θεωρείται πως υποκρύπτει εισόδημα!!!
Κανένας δεν ρωτάει πως τα πληρώνει αυτά τα χρήματα και από που τα βρίσκει (τα πληρώνουν οι γονείς του από τις συντάξεις τους).
Κανένας δεν αναρωτιέται πως είναι δυνατόν να τον κυνηγάει το κράτος – εφορία, επειδή προσπαθεί να είναι συνεπής, παρά το ότι δεν έχει να ζήσει ο ίδιος.
Κανένας δεν αναρωτιέται αν έχει τιμωρηθεί εκείνος που τον κατέστρεψε οικονομικά όταν κατέστρεψε την οικονομία και ο ίδιος έμεινε άνεργος.
Θα τιμωρηθεί όμως (απειλείται – τρομοκρατείται με πρόστιμο), επειδή παρά το ότι εξαπατήθηκε από τους κυβερνώντες που τον καθησύχασαν και πήρε δάνειο όταν ακόμη εργαζόταν, αυτός προσπαθεί να είναι συνεπής (για όσο ακόμη μπορεί)!!!

Αυτό το πράγμα εσείς το λέτε κράτος;
Αυτό το πράγμα εσείς το λέτε νομιμότητα;
Αυτό το πράγμα ξέρετε πως λέγεται;
Ληστεία, κανονικότατη. Είτε από την τράπεζα, είτε από την εφορία, ο πολίτης καταληστεύεται και είναι αδύναμος απέναντι σε κολοσσούς που δαπανούν τεράστιες ποσότητες χρήματος για να έχουν νομική κάλυψη, την ίδια στιγμή που ο άνεργος, εξαπατηθείς ή ληστευθείς πολίτης πρέπει να καταβάλει 100 ευρώ για το παράβολο της μήνυσης, 50 ευρώ για το δικαίωμα παράστασης και άγνωστο ποσό για δικηγόρο…, ενώ η υπόθεση θα δικαστεί μετά από μερικά χρόνια…
Υπάρχει ακόμη κανείς που ισχυρίζεται ότι δεν είχαν σχέδιο οι απατεώνες που ισχυρίζονται ότι μας διασώζουν;
Υπάρχει κανείς που πιστεύει πως δεν έχουν και σήμερα σχέδιο αφανισμού μας;
Αν υπάρχει, μία ευχή του δίνω: Να ζήσει να δει τα παιδιά του να καταστρέφονται ολοκληρωτικά, επειδή ο ίδιος στήριξε ακούσια ή εκούσια μία φάρα ληστών, μία οργανωμένη πολιτική μαφία, ένα σύστημα που δεν διστάζει να παραβιάζει νόμους ή να νομοθετεί καταπατώντας βασικές αρχές του Συντάγματος.
Κυριακίδης Παναγιώτης

ΟΛΙ ΡΕΝ: " ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΑΝ...ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΔΕΝ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗΚΑΝ"..ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΑΛΑΚΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΕ ΠΛΗΡΩΝΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ

Με την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση η Ελλάδα έγινε λιγότερο ανταγωνιστική στον τουρισμό, «πέτυχε» λιγότερα έσοδα, σχεδόν στο μισό των στόχων και η εφαρμοζόμενη πολιτική της...
κυβέρνησης και του υπουργού Οικονομικών, πρώην ΙΟΒΕ, Γ. Στουρνάρα προκάλεσε δεκάδες χιλιάδες λουκέτα και δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στον κλάδο της εστίασης.

Την αποκάλυψη αυτή έκανε ο αρμόδιος επίτροπος Όλι Ρεν απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή. Ο Ευρωπαίος αξιωματούχος παρουσίασε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία τα έσοδα παρουσιάζονται μειωμένα κατά 43% σε σχέση με τους αρχικούς υπολογισμούς.

Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Ρεν, αφού σημειώνει ότι η αρχική εκτίμηση προέβλεπε έσοδα για το τετράμηνο Σεπτεμβρίου - Δεκεμβρίου 2011 ύψους 300 εκατ. ευρώ και έσοδα 700 εκατ. ευρώ από το 2012 και έπειτα, παραδέχεται στην απάντησή του ότι, με βάση νέα στοιχεία και κατόπιν συμφωνίας της τρόικας με την ελληνική κυβέρνηση, η εκτίμηση στη συνέχεια αναθεωρήθηκε προς τα κάτω, σε 400 εκατ. ευρώ για την περίοδο από το 2012 και έπειτα.

Στη συνέχεια της γραπτής του απάντησης, ο Ευρωπαίος επίτροπος αποφεύγει να απαντήσει για το ενδεχόμενο μείωσης του συντελεστή ΦΠΑ στην εστίαση και περιορίζεται να τονίσει ότι «οι υπηρεσίες της Επιτροπής ζήτησαν συμπληρωματικά στοιχεία από τις ελληνικές αρχές προκειμένου να εκτιμήσουν τις δημοσιονομικές επιπτώσεις από την αύξηση του ΦΠΑ στον τομέα των υπηρεσιών εστίασης με μεγαλύτερη ακρίβεια».

Σχολιάζοντας ο Νίκος Χουντής δήλωσε: «Η αύξηση του ΦΠΑ αποδείχθηκε ένα μεγάλο λάθος. Ο χώρος της εστίασης αλλά και ο ελληνικός τουρισμός έγιναν λιγότερο ανταγωνιστικοί, ενώ ταυτόχρονα τα έσοδα δεν αυξήθηκαν».

Εντωμεταξύ, επί ξυρού ακμής βρίσκονται χιλιάδες επιχειρήσεις μαζικής εστίασης, μικρές και μεγάλες, αδυνατώντας να παρακολουθήσουν την τρομακτική πτώση των πωλήσεων. Τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης επιδείνωσε η κατά 15 μονάδες αύξηση του ΦΠΑ εδώ και δύο έτη, με αποτέλεσμα σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις του κλάδου να είναι πλέον ζημιογόνες, να έχει πέσει ο τζίρος τους απότομα μέχρι και 40%, να έχουν αποκτήσει πολλά μηδενικά τα λουκέτα και να έχουν χαθεί δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Δεν αρκεί να φαντασιώνεται κάποιος «ανάπτυξη» για να πείσει τον μέσο Έλληνα πολίτη για την πραγματικότητα που βιώνει με τα μάτια του και όχι την εικονική πραγματικότητα της τριμερούς κυβέρνησης.

Ο κ. Γιάννης Στουρνάρας επιμένει πως η Τρόικα δεν θέλει να ακούει πριν από τουλάχιστον τον Ιούνιο για μείωση στον ΦΠΑ της εστίασης, ωστόσο ακόμα και αν δεχτεί τότε ο κ. Τόμσεν, και η υπόλοιπη παρέα των λογιστών που περιφέρονται με περίσσια αλαζονεία στους δρόμους της ελληνικής πρωτεύουσας, τότε το μέτρο δεν θα προλάβει να αποδώσει εντός της τουριστικής περιόδου και θα έχει χαθεί η ευκαιρία τόσο για τους επαγγελματίες του κλάδου όσο και για το κράτος να δουν απτά και πραγματικά έσοδα, από αυτά που πληρώνουν λογαριασμούς και χρέη και όχι από αυτά που φαντασιώνονται οι κυβερνώντες, οι οποίοι προφανέστατα ζουν στον δικό τους παραμυθένιο κόσμο...
defencenet.gr

Η «μεσαία» τάξη τελείωσε κάπου εδώ

"Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτόλμησε κάτι που ήταν καινοφανές για την ελληνική κοινωνία. Ήταν μια καθαρά επαναστατική σκέψη και πράξη. Η δημιουργία της μεσαίας τάξης" 

Του Κώστα Καπνίση 
Κάποια στιγμή, σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον, όλα τα πράγματα καλά και άσχημα, αληθινά και ψεύτικα φτάνουν σε ένα τέλος. Ούτε κάτι καινούριο είναι μα ούτε και καμιά φοβερή διαπίστωση. Τούτη η χώρα πορεύτηκε με έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και μια συγκεκριμένη στάση ζωής απέναντι στα πράγματα για δεκαετίες. Αυτή η θεώρηση των πραγμάτων που είχε και έχει ακόμα να κάνει με την προστασία του καθενός ξεχωριστά, που έχει να κάνει με το «εγώ» και ποτέ με το «εμείς» είναι και η γενεσιουργός αιτία της σημερινής κατάντιας. Η ζωή των ανθρώπων κατέληξε κατάντια.
Αυτή είναι η αλήθεια. Για να φτάσει το πράγμα μέχρι εδώ συνετέλεσε η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Για αυτό το λόγο άλλωστε και δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική αντίδραση από μια κοινωνία που σήμερα αργοσβήνει παραιτημένη από κάθε διάθεση αγώνα για αποφυγή του μοιραίου που έρχεται στο κατώφλι του καθενός με μαθηματική ακρίβεια. Το κερί έχει καλύψει πλήρως τα αυτιά των περισσότερων Ελλήνων όχι στο άκουσμα των Σειρήνων αλλά στην κραυγή αγωνίας όσων ελάχιστων πιστεύουν πως μπορεί η νοσηρή αυτή κατάσταση να ανατραπεί. Τα στοιχεία και οι αριθμοί που βλέπουν μέρα με την ημέρα το φως της «δημοσιότητας» είναι απογοητευτικά και συνάμα ανατριχιαστικά. Κι όμως. Ο δημόσιος διάλογος περιορίζεται στο «γήπεδο» που έχει επιλέξει μια χούφτα καλοπληρωμένων και καλοταϊσμένων επικίνδυνων ηλιθίων για να κρατήσουν μια κοινωνία αποχαυνωμένη και μακριά από τις όποιες φωνές αφύπνισης και αντίστασης.


Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτόλμησε κάτι που ήταν καινοφανές για την ελληνική κοινωνία. Ήταν μια καθαρά επαναστατική σκέψη και πράξη. Η δημιουργία της μεσαίας τάξης. Προχώρησε και πέτυχε στην υλοποίηση αυτού του πρωτόγνωρου εγχειρήματος για τη Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας. Οι όποιες φωνές κάποιων εκ των συμβούλων του δε στάθηκαν εμπόδιο σε έναν ηγέτη που έτσι πορεύτηκε σε όλη την πολιτική του διαδρομή. Εκ των υστέρων, τριάντα χρόνια μετά από αυτή την πολιτική επιλογή μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι αυτή η πράξη ήταν και η απόλυτη καταστροφή για μια κοινωνία σαν την ελληνική. Ο Παπανδρέου δεν υπολόγισε σε ένα πράγμα που είχε πει ο ίδιος ο Λένιν: «Μη τον φοβάσαι τον πλούσιο. Τον υιό της πλύστρας να φοβάσαι».
Μεγάλη κουβέντα από έναν όντως μεγάλο άνδρα. Οι μεγάλες κουβέντες βέβαια είναι κοινό μυστικό πως δε λέγονται τυχαία. Είναι αποτέλεσμα μελέτης και εμπειρίας χρόνων αλλά και βαθιάς γνώσης της κουλτούρας και της παράδοσης ενός λαού. Όποιος αγνοεί αυτά τα βασικά στοιχεία ιδιοσυγκρασίας ενός κοινωνικού συνόλου είναι καταδικασμένος να αποτύχει ακόμα και αν έχει τις καλύτερες των προθέσεων, τα καλύτερα και πιο συναρπαστικά οράματα, αξίες, αρχές και ιδανικά. Η μεσαία τάξη οικοδομήθηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια. Σε μια κοινωνία που όχι μόνο δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί ένα τέτοιο δώρο αλλά φρόντισε σε πολύ σύντομο ιστορικά διάστημα να προδώσει την εμπιστοσύνη, το όνειρο και το όραμα.


Οι Έλληνες εγκατέλειψαν την περιφέρεια και σύντομα βρέθηκαν και κατέκλυσαν τα αστικά κέντρα της χώρας. Έζησαν τον μύθο τους στα κατά τόπους «πολιτιστικά κέντρα» όπου με την ρίψη κάποιων χιλιάρικων και τόνων λουλουδιών θέλησαν να δείξουν σε όλους πόσο «σπουδαίοι» είναι. Πολύ γρήγορα αυτό το καινούριο στρώμα που διαμορφώθηκε και πήρε θέση στην κοινωνική πυραμίδα της νεοελληνικής κοινωνίας κυριάρχησε και έγινε αναγνωρίσιμο κυρίως από τους πλούσιους. Η ντόπια πολιτική και επιχειρηματική ελίτ που πάντα υπήρχε δεν είδε με κακό μάτι αυτή την εξέλιξη. Τουναντίον. Το είδε ως ευκαιρία αύξησης των κερδών σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που ποτέ δε γνώρισε καμιά ουσιαστική αμφισβήτηση. Έτσι δημιουργήθηκε η γνωστή και ως «πελατεία». Η μεν πολιτική ελίτ τη χρησιμοποίησε για να κρατιέται στην εξουσία και να κυβερνά αδιάκοπα και ατάραχα. Η δε επιχειρηματική ελίτ για να συσσωρεύσει ακόμα μεγαλύτερο πλούτο από ότι πριν. Το παλιό εργατικό δυναμικό είχε πετύχει πια τον μετασχηματισμό του σε εργαζόμενο και μορφωμένο δυναμικό.
Σε απόλυτους αριθμούς αν κάποιος επιχειρήσει να κάνει έναν υπολογισμό του σε πόσους ανθρώπους μετριέται η μεσαία τάξη μπορεί να πει ότι πάνω – κάτω από τα 11 σχεδόν εκατομμύρια Ελλήνων η μεσαία τάξη αποτιμάται στα περίπου 7 εκατομμύρια. Θα ήταν μια «δίκαιη» μοιρασιά. Τόσοι ή και ελάχιστα λιγότεροι είναι αυτοί που πηγαίνουν να ψηφίσουν άλλωστε. Η περίφημη μεσαία τάξη κατέληξε να είναι τα τελευταία είκοσι σχεδόν χρόνια μια εγχώρια ομάδα συμφερόντων που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιήθηκε από τις «συνδικαλιστικές» οργανώσεις παντός είδους και τύπου. Όπως συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις και τα παραδείγματα που έχει αναδείξει η Ιστορία το μεγαλύτερο ψάρι τρώει το μικρότερο. Αυτό συμβαίνει και σήμερα στην Ελλάδα των Μνημονίων, της απώλειας εθνικής κυριαρχίας, της καταπάτησης του ελληνικού Συντάγματος, της βίαιης φτωχοποίησης, της έλλειψης κάθε μορφής κράτους δικαίου. Όσοι ψάχνουν για «πατριώτες» δεν πέρασε μάλλον ποτέ από το μυαλό τους η μια και μόνη αλήθεια. 


Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Δεν έχει ιδεολογία, δεν έχει συναίσθημα. Οι λίγες πια καταθέσεις της πρώην πια μεσαίας τάξης που υπάρχουν ακόμα σύντομα θα έχουν γίνει καπνός μέσα από την βαριά και άδικη φορολογία αλλά καθόλου απίθανο και από οποιαδήποτε διαδικασία bail in. Η «μεσαία» τάξη τιμωρείται πια παραδειγματικά. Οι περίφημοι εκείνοι «νοικοκυραίοι» που όταν έγιναν νοικοκυραίοι δεν άπλωσαν το χέρι τους σε αυτά τα δύο εκατομμύρια Ελλήνων που πάντα δυστυχούσαν για να τους τραβήξουν επάνω. Εκείνη η «μεσαία» τάξη που θέλησε να γίνει «άλλος». Που ξέχασε την καταγωγή της και θέλησε να μοιάσει στην «ελίτ». Ο μπαμπάς εκείνος που την κόρη του δεν την έδινε στον υιό του τεχνίτη. Ο κανακάρης εκείνος που αντί να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να προσφέρει στην κοινωνία θέλησε τον γρήγορο και εύκολο πλούτο του Χρηματιστηρίου, της «αρπαχτής», της τέλειας κομπίνας, του γρήγορου αυτοκινήτου, της ξέφρενης διασκέδασης μέχρι πρωίας στην παραλιακή. Τα παραδείγματα πολλά και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Αυτή ήταν η μεσαία τάξη. Αυτό προσέφερε στην ελληνική κοινωνία. Αυτή η αλλοτρίωση της νεοελληνικής κοινωνίας είναι κάτι που δεν της επιτρέπει σήμερα να ορθώσει το ανάστημά της όχι για να πάρει πίσω αυτή την παλιά και σαθρή ζωή αλλά απλά να σταματήσει την καταστροφή. Να μαζέψει τα κομμάτια της και να σκεφτεί πως θα μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της. Πως θα εμποδίσει αυτούς που έστελνε κάθε τέσσερα χρόνια στην Εθνική Αντιπροσωπεία. Τραγική ειρωνεία.
Όλοι αυτοί που τους μετέτρεψε από θυρωρούς σε «γίγαντες» της πολιτικής σκέψης και διανόησης είναι αυτοί που ψάχνοντας και μετερχόμενοι κάθε μέσο δικής τους επιβίωσης δε διστάζουν να «εκτελούν» εν ψυχρώ μια ολόκληρη κοινωνία. Οι συγκεκριμένοι βρίσκονται παντού. Στα κανάλια της διαπλοκής των φίλων τους και κουνούν απειλητικά το δάκτυλο. Χαμογελούν χαιρέκακα μπροστά στην εθνική τραγωδία. Δείχνουν πια ξεδιάντροπα και χωρίς συστολή τον πραγματικό τους εαυτό. Έναν εαυτό που όσοι τους γνωρίζουν από κοντά πάντα τον έδειχναν. Δεν το έκρυψαν ποτέ. Απόλυτα φυσιολογικό. Είναι άνθρωποι που αν δεν ήταν «πολιτικοί», «επιχειρηματίες», «δημοσιογράφοι» δε θα ήταν τίποτε στη ζωή τους. Δε θα έβρισκαν πουθενά αλλού δουλειά και αναγνώριση. Χρήσιμοι ηλίθιοι ενός σαρκοβόρου νεοκαπιταλιστικού μορφώματος. Μιας μετάλλαξης ενός καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης σε ένα αδηφάγο τέρας που κατασπαράζει τα πάντα στο πέρασμά του. Στην προσπάθεια αυτή έχει τοποθετήσει παντού μαριονέτες που προσφερόμενες να παίξουν αυτό τον ρόλο αδυνατούν λόγω της απληστίας τους να προσφέρουν έστω και τα στοιχειώδη για επιβίωση σε έναν λαό. Το αντίθετο μάλιστα. Του τα παίρνουν όλα. Του δείχνουν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο ότι θα πληρώσουν πολύ ακριβά το ότι τους πίστεψαν και τους τοποθέτησαν σε θέσεις εξουσίας. Πίστεψαν έστω και αυτοί που τους ψήφισαν ότι θα γλιτώσουν.
Η «μεσαία» τάξη τελείωσε κάπου εδώ. Αν το αντιληφθεί και στρατευτεί στην κοινή προσπάθεια τότε θα υπάρξει ελπίδα. Κακά τα ψέματα. Αν η κοινωνία έστω και τώρα δεν καταλάβει ότι πρέπει να στείλει στους υπονόμους της Ιστορίας και ακόμα παραπέρα όσους καταστρέφουν το μέλλον όλων τότε μια ακόμα εθνική καταστροφή θα είναι αναπόφευκτη. Χρόνος υπάρχει ακόμα. Λίγος αλλά υπάρχει. Ο Κέννεντι άλλωστε έλεγε: «Αυτοί που καθιστούν μια ειρηνική επανάσταση αδύνατη, κάνουν μια βίαιη επανάσταση αναπόφευκτη»…

 

 

 

πηγη

Θηριώδεις εισπρακτικές λογικές και η διάλυση του κοινωνικού ιστού

«Ξεπουλήστε ακίνητα για την Εφορία»

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος 

Όταν διαβάζεις μια είδηση περί «υπουργικής εγκυκλίου» που μας καλεί να αυτό-εκποιηθούμε –βλ. την είδηση στο τέλος του παρόντος– ελέγχεις το ημερολόγιο. Μήπως είναι πρωταπριλιά; Η είδηση εν τούτοις δημοσιεύτηκε στις 23.4.2013 σε έντυπο του πολιτικού χώρου της παρούσης κυβέρνησης. Αντί να παρθεί μια πολιτική απόφαση που να γίνει νόμος η οποία θα απαγορεύει την εκποίηση της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών μέχρι να τελειώσει η κρίση, η τριμερής εντολοδόχος εξουσία της τρόικας εξωθεί προς εκποιήσεις και εξαθλίωση των Ελλήνων πολιτών. Για καθαρά εισπρακτικούς λόγους.  

Είναι πλέον σαφές ότι στην Ελλάδα, στην Κύπρο και σε πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Οι εξουσιαστές αποθρασύνθηκαν από την αδράνειά μας και ροκανίζουν την κοινωνικοπολιτική βάση της πολιτειακής νομιμότητας. Τολμούν να μας καταναγκάζουν ακόμη και στην εκποίηση των ιερών και οσίων μας, του μόχθου και του κόπου μας, των σπιτιών μας και των υποστατικών μας. Για να τα ρίξουμε μέσα στην μαύρη τρύπα που δημιουργεί η ολοένα μεγαλύτερη ύφεση και για να συντηρήσουμε στην εξουσία ένα κινούμενο από ξένους εντολοδόχο διοικητικό μηχανισμό ο οποίος κατ’ ευφημισμό ονομάζεται κυβέρνηση. Μηχανισμός  ο οποίος εν τέλει κατάντησε να είναι εντολοδόχος της θηριώδους διεθνικής χρηματοοικονομικής ιδιωτείας! 

Κανείς εύλογα διερωτάται γιατί η ανεξάρτητη Ελληνική δικαιοσύνη δεν κινείται προς την κατεύθυνση διαφύλαξης των κοινωνικών θεμελίων της πολιτειακής νομιμότητας. Μας καλούν να αυτό-εκποιηθούμε και να εξαθλιωθούμε. Η πολιτειακή νομιμότητα, όμως, αποστολή έχει να υπηρετεί την κοινωνία. Δεν νοείται να υιοθετούνται νόμοι και διοικητικές πράξεις που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό και που εξαθλιώνουν τους πολίτες. Βέβαια, έχουμε και το προηγούμενο της Κύπρου όπου τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα: Εξαρχής προχώρησαν και στην κατάσχεση περιουσίας («κούρεμα καταθέσεων» το ονόμασαν). Καλομελετάτε και έρχονται τέτοιες πρακτικές στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στις Βρυξέλλες ήδη τις προαναγγέλλουν. 

Εύλογα πολλοί απορούν; Τι έπεται; Εάν δεν καταναγκαστούμε και αυτό-εκποιηθούμε τι σκέφτονται να κάνουν; Μήπως η τεχνόσφαιρα που τους διατάζει θα τους προμηθεύσει και με αγχόνες για να κρεμάσουν όποιους δεν πληρώνουν τα χαράτσια; Ποιοι θα είναι οι Δήμιοι; Δήμιοι θέλουν να γίνουν όσοι επιμένουν να μας σπρώχνουν στην εξαθλίωση και στον θάνατο; Τι λέει για όλα αυτά η Ελληνική Δικαιοσύνη; Υπάρχουν νόμοι που μπορούν να στρέφονται ενάντια στον πολίτη για λογαριασμό ξένων συμφερόντων; Τι λέει για αυτόν τον κατήφορο ο Αντώνης Σαμαράς;

Εύλογα κανείς διερωτάται, επίσης, εάν τα πιο πάνω και πολλά άλλα ανάλογα και αντίστοιχα γεγονότα θα αποτελέσουν την θρυαλλίδα που θα προκαλέσει τήξη και έκρηξη, ή εάν αντίθετα, τα χειμαζόμενα μέλη των κοινωνιών θα δεχθούν παθητικά και αδιαμαρτύρητα την κατάσχεση των περιουσιών τους, την ανθρωπολογική υποβάθμισή τους και την πολιτική υποδούλωσή τους. 

Αναμφίβολα, πολλοί πολίτες δεν αντέχουν πλέον και πολύ θα ήθελαν να υπάρξει μια ομαλή και συντεταγμένη ειρηνική μετάβαση σε μια πιο δημοκρατική δομή. Όσο αργούμε τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε. Έπρεπε μήπως εξαρχής να αρνηθούμε τα μνημόνια έστω και εάν θα πληρώναμε υψηλό κόστος; Έτσι θα διαφυλάτταμε την αξιοπρέπειά μας, την ελευθερία μας, την περιουσία μας και την ανεξαρτησία του κράτους μας. Χρηματιστηριακά, εξάλλου, μάλλον θα γίνουμε τελικά πολύ φτωχότεροι σε σύγκριση με τις συνέπειες μιας απόρριψης των μνημονίων. Ακούσαμε πολλούς κινδυνολόγους και πολιτικούς τρομοκράτες αλλά δεν διαβάσαμε μια πειστική συγκριτική μελέτη των δύο αυτών επιλογών. 

Πολλοί εύλογα διερωτώνται, επίσης, κατά πόσο διολισθαίνουμε σε κάποιου είδους «μεταμοντέρνα βαρβαρική εποχή». Η ανάγνωση του βιβλίου του Julian Assange, Η Ελευθερία και το μέλλον του διαδικτύου (Εκδόσεις Ποιότητα) που μόλις κυκλοφόρησε πείθει ότι αν δεν μεριμνήσουμε να μην ελεγχθεί το διαδίκτυο από την ιδιωτεία και τις δεσποτικές εξουσίες, θα μπορούσαμε να διολισθήσουμε σε μια κτηνώδη βαρβαρική μεταμοντέρνα εποχή. Ή μήπως ήδη διολισθήσαμε μιας και όλες οι σαπουνόφουσκες περί «προσωπικών δεδομένων», «δικαίωμα περιουσίας» και τα λοιπά εξαερώνονται. Μια αδίστακτη δυναστική εξουσία ξαπλώνεται πάνω από τα κεφάλια μας. Το διαδίκτυο χρησιμοποιείται πλέον ως μέσο του κάθε ιδιώτη για να παρακολουθεί τους λογαριασμούς μας, τα προσωπικά μας δεδομένα και την προσωπική μας ζωή. 

Τι σημαίνει όμως «βαρβαρική εποχή»; Στην προ-πολιτική βαρβαρική εποχή οι σχέσεις των ανθρώπων ήταν αθέσμιστες. Η ισχύς ήταν πολιτικά γυμνή και η φυσική δύναμη ήταν το μόνο διανεμητικό μέσο. Πολιτικοί σκοποί δεν υπήρχαν: Σε φυσική κατάσταση το κριτήριο ήταν αποκλειστικά η βιολογική αυτοσυντήρηση. Για την απόκτηση των αναγκαίων πόρων αυτοσυντήρησης-επιβίωσης ίσχυε το «ο θάνατός σου η ζωή μου». 

Ο πολιτικός πολιτισμός κατόρθωσε, κατά κάποιο τρόπο, να θεσπίσει την ισχύ εντός των κρατών. Στην διεθνή πολιτική η ισχύς συνέχισε να είναι αθέσμιστη και η αυτοσυντήρηση-επιβίωση κριτήριο των διεθνών σχέσεων (μερικοί πεισματικά δεν κατανοούσαν το τελευταίο με αποτέλεσμα όσοι δεν πρόσεξαν να υποστούν ακόμη περισσότερες ζημιές). [Διεθνείς θεσμοί σίγουρα πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, αλλά όταν υπάρχει πρόβλημα αναπόδραστα αποτελούν εξαρτημένη μεταβλητή των ισχυρών. Όποιος έχει μάτια το βλέπει όποιος είναι τυφλός δεν το βλέπει.]  

Ο πολιτικός πολιτισμός μετά την πτώση του κοσμοσυστήματος της Βυζαντινής Οικουμένης, βέβαια, είχε δύο όψεις. Στο υπόβαθρο οι άνθρωποι συγκροτούσαν την ανθρωπολογική ετερότητα της κοινωνίας τους εδραιώνοντας τις οντολογικές προϋποθέσεις της προσδοκούμενης πολιτικής τους ύπαρξης. Μέσα στα επίπλαστα εποικοδομήματα και στις «μεταβατικές» «θεσμικές επιφάσεις», όμως, ένας ακταρμάς ωραιοποιημένων μετά-Μεσαιωνικών εξουσιαστών ονομάστηκε «κράτος». 

Επιχείρησαν να μιμηθούν την κλασική Πολιτεία. Όμως, δυστυχώς, όσο και εάν μερικοί ονειρεύονταν να μοιάσει το μοντερνιστικό υλιστικό κράτος στην κλασική Πολιτεία, πόρρω απέχει. Άλλες ήταν οι προϋποθέσεις τότε και άλλες οι προϋποθέσεις της μετά-Μεσαιωνικής Ευρώπης. 

Τους τελευταίους αιώνες τα μέλη των κοινωνιών δεν είχαν και πολλές επιλογές. Όσοι δεν βρίσκονταν κάτω από αποικιακό ζυγό και στην συνέχεια κάτω από τον ηγεμονικό ζυγό, πίστεψαν τα ιδεολογικά κινούμενα ελίτ. Τους έριχναν και κάποια κόκκαλα από το αποικιακό πλιάτσικο ή και άφηναν μερικά μέλη των «κατώτερων» τάξεων να περνούν την πόρτα της εξουσίας και του φαγοποτιού. Όπως κάθε γενίτσαρος οι τελευταίοι ήταν και συνεχίζουν είναι οι σκληρότεροι κατεξουσιαστές. Μέσα σε όλα αυτά σίγουρα εξαφανίστηκε η Πολιτική και η Δημοκρατία. Έμειναν μόνο τα συνθήματα, οι μεταμφιέσεις και τα προσωπεία μιας έμμεσης αντιπροσώπευσης η οποία μόνο κατ’ όνομα είναι έμμεση δημοκρατία. Ή μήπως υπάρχει κανείς που αμφισβητεί σοβαρά αυτό το γεγονός! 

Μέσα στα εποικοδομήματα της εξουσίας των μοντερνιστικών κρατών αναπτύχθηκε ένας ακταρμάς δρώντων των οποίων η συντρέχουσα κρίση απλά βοήθησε να αφαιρεθούν τα προσωπεία: Παράσιτα κάθε είδους, εναλλασσόμενα στελέχη της έμμεσης αντιπροσώπευσης, πανεπιστημιακοί, διεθνικοί πρωταθλητές της ιδιωτείας και πολλοί άλλοι. Επιδίδονταν στο φαγοπότι, στο κτίσιμο ενός επίπλαστου διεθνούς και διεθνικού κόσμου και στον άκρατο παρασιτισμό. Το εκκρεμές του κατεξουσιασμού κυμαινόταν ανάλογα με τις αντοχές των πολιτών κάθε κράτους. Μέσα μαζικής παραπληροφόρησης και προβεβλημένοι οργανικοί διανοούμενοι επώαζαν πολλά αυγά πολλών φιδιών που τώρα μόλις εκκολάπτονται. Σήμερα τους αναγνωρίζεις σε όλη την Ευρώπη: Αδιάντροπα ή ανεπίγνωστα στηρίζουν τον κατεξουσιασμό επικαλούμενοι «αναγκαιότητες». Την «συντηρητική» φρονιμάδα διαδέχεται η «προοδευτική» υποκρισία και τώρα που το χτένι έφτασε στο κτένι βράζουν όλοι μέσα στο ίδιο καζάνι. Τα προσωπεία πετάχτηκαν και η πολιτική γύμνια έγινε ορατή σε όλους. 

Έκπληκτοι βλέπαμε μπροστά σα μάτια μας να μετατρέπονται οι κυβερνήσεις σε τροχονόμους της διαφθοράς, του πολιτικού ανορθολογισμού, της ιδιωτείας, των υπερβολών, των εξυπηρετικών λογοτεχνικών σαπουνόφουσκων, της χρηματοοικονομικής ασωτίας και της δημιουργίας μιας υπερεθνικής-διεθνικής κατεξουσιαστικής τεχνόσφαιρας που απλά καιροφυλαχτούσε να έλθει η στιγμή της. Απερίφραστα πλέον ένα μίγμα τεχνοκρατών και «πολιτικών» εντολοδόχων (τους) κατάλαβε τους διοικητικούς μηχανισμούς που μετατρέπονται σε μηχανισμούς καταλήστευσης του πλούτου των κοινωνιών των οποίων τα μέλη με κόπο και μόχθο απέκτησαν τις τελευταίες δεκαετίες. 

Πριν εκδοθούν υπουργικά φιρμάνια των εντολοδόχων της Τρόικας που διατάζουν τους πολίτες να αυτό-εκποιηθούν, επί μακρόν ακούγαμε ιδεολογικά παραμύθια κάθε είδους και κάθε απόχρωσης: Έμμεση αντιπροσώπευση (δήθεν έμμεση δημοκρατία), φιλελευθερισμοί (και κατασκευαστικά ελιτιστικά ιδεολογικά δόγματα περί δικαιοσύνης), κομμουνισμοί (και κατασκευαστικά ιδεολογικά δόγματα περί ισότητας και δικαιοσύνης), ενδιάμεσες τραβεστί αποχρώσεις (περήφανα γερατειά, τρίτος δρόμος, κτλ), αεροβατούντα ιδεολογικά δόγματα περί παγκοσμιοποίησης (συνομάδωση και δημιουργία ακταρμά ιδεολογικών δογμάτων που ροκάνισαν την πολιτειακή δημοκρατία), και τα λοιπά. 

Θα προσέξατε ότι την λέξη ΕΕ δεν την ανέφερα μέχρι στιγμής. Χωρίς πλέον δυνατότητα αντιστροφής η ΕΕ κατάντησε ένας ανορθολογικός πύργος της Βαβέλ. Αντιφάσεις, αντιθέσεις, άγρια σύγκρουση εθνικών συμφερόντων, θηριώδεις αξιώσεις ισχύος από όλους εναντίον όλων, κυριαρχία μιας αυτονομημένης τεχνόσφαιρας, αρπαγή του πλούτου των αδυνάμων από τους ισχυρούς, στυγνή κοινωνική καταστολή και δημιουργία τεχνοκρατικών μηχανισμών των οποίων ο ρόλος πλέον είναι εξώθηση στην βαρβαρότητα όπως την ορίσαμε πιο πάνω. Οι εγχώριες εξουσίες των αδύναμων κρατών είναι πλέον εντολοδόχοι αυτών των τροχονόμων της κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτης τεχνόσφαιρας. Πόσο θα αντέξει αυτός ο ανορθολογισμός, αυτή η θηριωδία και αυτή βαρβαρότητα! Λογικά όχι πολύ.

Τα ψέματα των ωραιοποιημένων εξουσιών και των κούφιων υποσχέσεων έκαναν τον κύκλο τους. Αφού μας οδήγησαν στο τέλμα οι αδιάντροποι τώρα ομολογούν: «μαζί τα φάγαμε» (μεταξύ τους δηλαδή οι συντελεστές των κομματικών εξουσιών). Για τους δράστες της ημέτερης ελληνικής συνομοταξίας όπως γνωρίζουμε ισχύει ότι φρόντισαν εγκαίρως να υπάρχει νομική … ασυλία». Ασυλία για τα πολιτικά δικαιώματα των μελών της κοινωνίας, όμως, δεν υπάρχει. 

Χάος βέβαια και η Ευρώπη, όπως προαναφέραμε. Κοινωνίες όπως η Γερμανική που διαθέτουν ισχυρούς κρατικούς-διοικητικούς μηχανισμούς οι ασκούντες την διακυβέρνηση αρπάζουν ότι μπορούν από τις άλλες λιγότερο ισχυρές κοινωνίες για να πλουτίσει ακόμη περισσότερο το δικό τους κράτος. Σε αδύναμες και εξαθλιωμένες πλέον κοινωνίες όπως η δική μας οι εγχώριοι εξουσιαστές χωρίς να σκεφτούν καν τα αίτια που προκάλεσαν την εξαθλίωση των νοικοκυριών τα διατάζουν τώρα να εκποιηθούν. 

Να αυτό-εκποιηθούν τα νοικοκυριά μας προστάζουν τώρα τα ξένα και εγχώρια πολιτικά τρωκτικά. Ξεχνούν, μεταξύ άλλων ποιοι και γιατί έκαναν την ΟΝΕ. Ξεχνούν ότι οι ίδιοι οι πρωτεργάτες ομολογούσαν πως η ΟΝΕ τάχιστα εξελίχθηκε σε ένα εξωπολιτικό ανορθολογικό μηχανισμό που θα προκαλούσε μια κρίση που συχνά προανήγγελλαν. Ότι έβαλαν κράτη όπως η Ελλάδα στον μηχανισμό ενώ γνώριζαν πως δεν μπορούσε να αντέξει στον ανταγωνισμό. Ότι επέτρεψαν στην διεθνή χρηματοοικονομική ιδιωτεία να ασκεί διανεμητική εξουσία. Ότι συγκροτήθηκαν εξωπολιτικές «διεθνικές συμμορίες» που τις αποτελούσαν μεταξύ άλλων τεχνοκράτες, χρηματοοικονομικοί ιδιώτες, χρηματοοικονομικοί κλέφτες («σόροι, σοράκια και κοράκια» που χρηματοδοτούν μάλιστα και εξωπολιτικά «ιδρύματα» «προτάσεων πολιτικής» με επιρροή στα «κράτη θύματα» - επιρροή που συνεχίζεται). Ότι την πρωτοβουλία στο χρηματοοικονομικό πεδίο την είχαν «οίκοι εκτιμητών» που ευλογούν τα γένια τους, αναδεικνύουν όποιον θέλουν και καταποντίζουν όποιον θέλουν εάν και όταν αυτό τους συμφέρει. Ότι σε κράτη-θύματα το πολιτικό πεδίο «καταλήφθηκε» από σπιθαμιαίου αναστήματος «δικά τους» πολιτικά υποχείρια οι οποίοι αντί στήριξης της κρατικής κυριαρχίας αναζητούσαν μια … παγκόσμια κυβέρνηση ή κήρυτταν ότι προτεραιότητά τους ήταν να … σώσουν το Ευρώ. Ότι κυριάρχησαν «δικοί τους» πολιτικάντηδες οι οποίοι αντί χρηστής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης συζητούσαν εν κρυπτώ με υπαλλήλους διεθνών οργανισμών αναγγέλλοντας ταυτόχρονα την βύθιση του Τιτανικού. Ότι έτσι όλοι μαζί λειτουργώντας πυροδοτούσαν ανεξέλεγκτα κερδοσκοπικά ενεργήματα που προκαλούσαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ζημιές.  Ότι «δικοί τους» τεχνοκράτες που στην συνέχεια άσκησαν επιτελικό ρόλο προπαγάνδιζαν την μνημονιακή πειθαρχία πριν καλά-καλά υπάρξει μνημόνιο. Ότι οι ίδιοι κινδυνολογούσαν καλώντας τις κοινωνίες να πειθαρχήσουν στις μεταφυσικές αναγκαιότητες (δηλαδή την ιδιωτεία που κυριάρχησε πάνω στην Πολιτική σε όλα τα επίπεδα). 

Τα πιο πάνω αίτια, μεταξύ άλλων, παρακάμφτηκαν, αποσιωπήθηκαν, εκλογικεύτηκαν για να κτυπηθεί ο νοικοκύρης πολίτης. Για να υποδουλωθούν οι κοινωνίες και να αρπαχτεί ο πλούτος των λιγότερο ισχυρών κρατών. Ακόμη, τα παπαγαλάκια τους στα διεθνή και εγχώρια «μέσα μαζικής παραπληροφόρησης» επισκιάζουν τα πιο πάνω και άλλα αληθή αίτια και επιδίδονται στο αποκρουστικό έργο της ενοχοποίησης των πολιτών ως δήθεν ενόχων της κρίσης. 

Νομίζω η εγκύκλιος ενός από υπουργούς της εντολοδόχου διακυβέρνησης της τρόικας με την οποία εξωθεί τα νοικοκυριά να αυτό-εκποιηθούν, συμβολίζει το γεγονός ότι ο το χτένι έφτασε στον κόμπο. Είτε τα μέλη των κοινωνιών θα δεχθούν να υποδουλωθούν είτε θα βρουν τρόπο να αντιστρέψουν την βαρβαρότητα διαφυλάττοντας συνάμα τον πλούτο τους, την ασφάλεια της οικογένειάς τους και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της πατρίδας τους. 

Για όσα κράτη βρίσκονται ήδη σε θέση αδυναμίας αυτό που κρίνεται είναι η εθνική τους ανεξαρτησία. Εάν δεν αποκατασταθεί η εθνική ανεξαρτησία ο φαύλος κύκλος της συμφοράς θα συνεχίσει να τα πλήττει μέχρι ολικής διάλυσης.

Εθνική ανεξαρτησία σημαίνει, μεταξύ άλλων, να περιέλθει η διακυβέρνηση στους εντολείς πολίτες και να αξιωθεί απαράβατα η διακρατική ισοτιμία, η μη επέμβαση και η ισορροπία συναλλαγών και συμφερόντων. Διεθνής συνεργασία μπορεί να υπάρξει μόνο εάν μεταξύ των κυρίαρχων κρατών υπάρχει μια τέτοια ισορροπία που διαφυλάττει τα ζωτικά συμφέροντα των κοινωνιών τους. Δημοκρατία μεταξύ των κρατών, εξάλλου, ιδιαίτερα στην ΕΕ, μπορεί να σημαίνει μόνο ισοτιμία, ισότητα και ισορροπία συναλλαγών.

Η ΕΕ, ολοφάνερα έκανε τον κύκλο της. Τα μεγάλα κράτη ήδη εισήλθαν στις συμπληγάδες των στρατηγικών αντιπαραθέσεων. Το πρόβλημα των λιγότερο ισχυρών κρατών της Ευρώπης είναι να μην συνθλιβούν στις συμπληγάδες των επερχόμενων ηγεμονικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων. Κόστος θα υπάρξει. Το ζήτημα είναι πόσο θα είναι αυτό το κόστος και κατά πόσο εάν το υποστούμε θα αποκαταστήσουμε, τουλάχιστον, την εθνική μας ανεξαρτησία.

Η «εγκύκλιος» «Ξεπουλήστε ακίνητα για την Εφορία», Εφημερίδα Δημοκρατία 23.04.2013 

«Πουλήστε το σπίτι σας όσο-όσο και ελάτε να πληρώστε την Εφορία» λέει ο υφυπουργός Οικονομικών Γιώργος Μαυραγανης σε όσους έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη από το Δημόσιο! Σε μια περίοδο όπου η αγορά ακίνητων ψυχορραγεί λόγω της κρίσης, το υπουργείο Οικονομικών περιμένει από τους πολίτες να πουλήσουν τα σπίτια τους και να δώσουν, υποχρεωτικά, ζεστό χρήμα στα κρατικά ταμεία... Και μάλιστα να τα πουλήσουν για ένα κομμάτι ψωμί, υπό την πίεση της Εφορίας, που πάει να πάρει κυριολεκτικά ό,τι προλάβει. Ο κ. Μαυραγάνης γνωρίζει καλά ότι το Δημόσιο θα κερδίσει ελάχιστα, αν βγάλει στο σφυρί τα ακίνητα των οφειλετών του Δημοσίου. Ετσι λοιπόν εξέδωσε εγκύκλιο με την οποία ζητά από τους φορολογουμένους που χρωστούν στην Εφορία να τρέξουν οι ίδιοι να πουλήσουν την κύρια κατοικία τους ή το κατάστημα τους ή κάποιο πατρικό σπίτι που μπορεί να έχουν κ.λπ. Εννοείται ότι το τίμημα από την πώληση του ακινήτου θα πάει κατά προτεραιότητα στην πληρωμή των ληξιπροθέσμων οφειλών προς το Δημόσιο. Οι οδηγίες της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου προς τις εφορίες είναι σαφείς. Σε περιπτώσεις ληξιπρόθεσμων οφειλών οι εφοριακοί θα παρέχουν φορολογική ενημερότητα και βεβαίωση οφειλής στους φορολογουμένους, εφόσον δεχτούν να πουλήσουν τα ακίνητά τους. Ακόμα και αν αναγκαστούν να τα «σκοτώσουν» για να τα πουλήσουν, το Δημόσιο θα εισπράξει, κατά προτεραιότητα, τα χρήματα που αντιστοιχούν στην οφειλή. Τα επισυμβαίνοντα μετά την πώληση είναι δύο: 1.Το τίμημα από την πώληση του ακινήτου να είναι μικρότερο από την οφειλή. Στην περίπτωση αυτή η Εφορία παίρνει από τον φορολογούμενο όσα εισέπραξε από την πώληση Οι εναπομείνασες οφειλές θα διασφαλίζονται είτε από λοιπά περιουσιακά στοιχεία είτε από εγγυήσεις τρίτων. 2.Το τίμημα από την πώληση του ακινήτου να μεγαλύτερο από την οφειλή. Στην περίπτωση αυτή το Δημόσιο εισπράττει εφάπαξ το ποσοστό που χρωστά ο οφειλέτης και ό,τι χρήματα απομείνουν τα κράτα ο φορολογούμενος. Πρόκειται για ακόμη μία τακτική εκβιασμού των φορολογουμένων από την πολιτική ηγεσία του υπουργείο Οικονομικών, που σχεδιάζει νέα ρύθμιση για τα ληξιπρόθεσμα, η οποία όμως, από ό,τι φαίνεται, είναι «για τα μάτια του κόσμου». Στην πραγματικότητα αυτό που θέλει το κράτος είναι να εισπράξει -εδώ και τώρα- όσα περισσότερα μπορεί. Υπενθυμίζεται ότι στο τέλος του 2012 περίπου 2.500.000 φυσικά πρόσωπα και 148.500 επιχειρήσεις χρωστούσαν στο Δημόσιο 55,7 δισ. ευρώ!

πηγη

Αρπαγή και λαμογιά ανάβουν το φιτίλι!!!..ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ!!! ΤΟ ΧΥΜΕΝΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΩΝ!!

Σταύρος Χριστακόπουλος
Στα πρόθυρα της κοινωνικής έκρηξης κινδυνεύει να βρεθεί η κυβέρνηση με τα θέματα των χρεών προς το Δημόσιο και των κατασχέσεων σπιτιών. Ανίκανη, απρόθυμη και δεσμευμένη, κινδυνεύει να βυθιστεί στα πολιτικά λύματα της δημοσιονομικής κατάρρευσης.

Τη Δευτέρα το υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε την εξής λιτή ανακοίνωση:

«Με απόφαση του Υφυπουργού Οικονομικών, Γιώργου Μαυραγάνη, θα επιτρέπονται στο εξής, προς διευκόλυνση των οφειλετών, οι μεταβιβάσεις ακινήτων ακόμα και αν το τίμημα της πώλησης είναι μικρότερο από το ύψος της οφειλής. Με την απόφαση αυτή διευκολύνονται συναλλαγές, όπως επίσης και η εξόφληση των χρεών προς το Δημόσιο.
Ειδικότερα με τη νέα υπουργική απόφαση δίνεται η δυνατότητα σε οφειλέτες του Δημοσίου να λαμβάνουν βεβαίωση οφειλής ακόμα και αν το προϊόν της μεταβίβασης δεν εξοφλεί πλήρως το ύψος των οφειλών τους, αρκεί οι εναπομείνασες οφειλές να διασφαλίζονται είτε από λοιπά περιουσιακά στοιχεία είτε από εγγυήσεις τρίτων.
Με το ισχύον καθεστώς στις συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν επιτρεπόταν η έκδοση βεβαίωσης οφειλής, που αποτελεί προϋπόθεση για τη μεταβίβαση, εάν το τίμημα της μεταβίβασης δεν εξοφλούσε πλήρως τις οφειλές προς το Δημόσιο».
Τι σημαίνει, απλά και πρακτικά αυτή η ανακοίνωση; Ότι, ενώ προηγουμένως χρειαζόταν να είσαι εντάξει προς την εφορία για να πουλήσεις ακίνητο, τώρα το πράγμα αντιστρέφεται: το κράτος σε προτρέπει να πουλήσεις ό,τι έχεις και δεν έχεις για να πληρώσεις το κράτος, ακόμη και αν το προς πώληση αντικείμενο δεν καλύπτει το χρέος σου.
Επιπλέον σου δίνει μπόνους τη φορολογική ενημερότητα και τη βεβαίωση οφειλής ακόμη και αν δεν έχεις εξοφλήσει ολόκληρο το χρέος. Αρκεί βεβαίως να βρεις… εγγυητή για το υπόλοιπο.
Επιπλέον δεν κινδυνεύεις να θεωρηθείς απατεώνας αν πουλήσεις κάτω από την επίσημη αξία του ακινήτου, αρκεί να τους δώσεις το αντίτιμο.
Επειδή, όμως η πρακτική της αγοράς είναι ο αγοραστής να πληρώνει τον φόρο μεταβίβασης, οι έχοντες χρήμα για να αγοράσουν μπορούν με την άδεια του ΥΠΟΙΚ να γράφουν ό,τι θέλουν στα συμβόλαια και άρα να πληρώνουν ό,τι θέλουν στην εφορία: η αποθέωση της φοροδιαφυγής στο όνομα της αύξησης των δημόσιων εσόδων!
Όλα για να μαζέψουν και τις τελευταίες πενταροδεκάρες από τους μη έχοντες. Αν αυτή δεν είναι εικόνα κράτους και οικονομίας υπό κατάρρευση και αποθέωση της λαμογιάς, ας μας πουν πώς αυτοί την ονομάζουν.
Με ακόμη πιο απλά λόγια: «Πούλα το σπίτι σου ή ό,τι άλλο έχεις και φέρτα, ανεξαρτήτως διαδικασίας». Κάπως έτσι εξηγείται και η πολύμηνη επισήμανση του Τόμσεν ότι ο κόσμος δεν αντέχει άλλα φορολογικά βάρη. Όλοι ξέρουν ότι κανείς πια δεν έχει να πληρώσει τίποτε. Το ότι θα ανακοινώσουν νέα μέτρα τον Ιούνιο μοιάζει ήδη με αντίφαση, αλλά ας περιμένουμε να δούμε το είδος των μέτρων.
Όλο αυτό σημαίνει ότι, αφού στεγνώσανε οι πάντες από ρευστό, μπήκαμε πλέον στη φάση της απογύμνωσης των νοικοκυριών από τα περιουσιακά τους στοιχεία. Η προειδοποίησή μας, εδώ και δύο χρόνια, ότι το επόμενο στάδιο του εθνικού ξεπουλήματος είναι η κατάσχεση της ατομικής περιουσίας ήρθε η ώρα να επιβεβαιωθεί.
Και το πράγμα έχει συνέχεια, καθώς οι οφειλέτες προς το Δημόσιο χάνουν περιουσίες για πενταροδεκάρες. Ήδη σήμερα έχει προγραμματιστείπλειστηριασμός σπιτιού το οποίο ανήκει σε οικογένεια ανέργων με δύο παιδιά, που πλέον ζει με ελάχιστα χρήματα. Την απόφαση έβγαλε η ΔΟΥ Κηφισιάς για οφειλή 2.790 ευρώ και ο πλειστηριασμός έχει προγραμματιστεί για σήμερα στις 4 το απόγευμα στο Ειρηνοδικείο Αμαρουσίου.
Γιατί εκπλειστηριάζεται το σπίτι; Διότι προ δεκαετίας οι ιδιοκτήτες του χρωστούσαν δυο – τρία ενοίκια και η σπιτονοικοκυρά «εκχώρησε το χρέος στο Δημόσιο». Έκτοτε, όπως μαρτυρούν οι ίδιοι, πλήρωσαν 17.834 ευρώ (!), αλλά χρωστούν ακόμη 2.700, τα οποία δεν μπορούν να δώσουν. Γι’ αυτό το… τερατώδες (!) ποσόν χάνουν σήμερα το σπίτι τους.
Κατά τα λοιπά τα ρεπορτάζ είναι γεμάτα με… ρυθμίσεις για άπειρες δόσεις αποπληρωμής χρεών προς το Δημόσιο. Προφανώς για όσους ακόμη παραμένουν ζωντανοί και για όσο ακόμη αντέχουν. Οι υπόλοιποι στην πυρά. Ακόμη και ένα σπίτι μπορεί να χαθεί για ψίχουλα.
Ήδη στην Ισπανία ένα ολόκληρο κίνημα δημιουργήθηκε εναντίον των μαζικών κατασχέσεων σπιτιών, χωρίς η κυβέρνηση να κάνει πίσω. Εδώ βρισκόμαστεελάχιστα βήματα πριν φτάσουμε στο ίδιο σημείο – των μαζικών κατασχέσεων, όχι του… κινήματος. Πλησιάζουμε όμως ολοταχώς – και με φόρα.
Στη χώρα στην οποία η ιδιοκτησία ακόμη και των πιο φτωχών ήταν ένα οικονομικό… άβατο τα μνημόνια άναψαν το φιτίλι και πλέον απομένει μόνο η έκρηξη στο όνομα της πληρωμής των δανεικών. Η έκβαση; Προφανώς, άγνωστη…
το Ποντίκι

Θέλουν να μας εξαφανίσουν και τα καταφέρνουν

Μπορεῖ νὰ πεῖτε ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι μποῦρδες. Μπορεῖ νὰ θεωρήσετε ὅτι πρόκειται γιὰ ἄλλη μία ἐθνικιστικὴ σαχλαμάρα γιὰ νὰ μὴν πῶ χρυσαυγίτικη.
Ἀλλὰ τὰ στοιχεῖα εἶναι κατὰ τὴν γνώμη μου συγκεκριμένα.
Ἡ ἐξαφάνιση ἔχει τρεῖς μορφές. Πρόκειται γιὰ ἐξαφάνιση ποὺ προκαλεῖται παντοῦ στὴν ὑδρόγειο, ἀλλὰ ἐμένα μὲ ἐνδιαφέρει ἡ Ἑλλάδα καὶ οἱ Ἕλληνες. Ὅσο καὶ ἂν εἶναι ζήτημα χρόνου νὰ ἐξαφανιστοῦμε σὰν ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς (Χετταῖοι, Ἀκκάδες, Βαβυλώνιοι κλπ) ποὺ ἀναφέρονται μόνο στὴν ἱστορία πλέον, δὲν παύει νὰ μὲ ἐνοχλεῖ τὸ γεγονὸς αὐτό. Καὶ ξεκινάω τὰ «ἐπιχειρήματά» μου.
1) Περιβάλλον:
Εἴμαστε μάρτυρες μίας βίαιης καταστροφῆς τοῦ περιβάλλοντός μας.
-Ἀπὸ τὸ 1900 τόσο, ἀπαγορεύτηκε ἡ καλλιέργεια τοῦ ντόπιου σιταριοῦ καὶ ἄρχισε ἡ εἰσαγωγὴ ξένου σπόρου.
-Εἰσάγονται σωρηδὸν (ἀπὸ τὴν Ὀλλανδία κυρίως) σπόροι γιὰ κηπευτικὰ καὶ λουλούδια. Ἀποτέλεσμα εἶναι νὰ ἔχουν ἐξαφανίσει σχεδὸν τελείως κάθε ντόπια ποικιλία νόστιμων λαχανικῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τρῶμε «χόρτα».
-Ἔχουν ἐξαφανιστεῖ τὰ τριαντάφυλλα καὶ τὰ γαρίφαλα ποὺ μύριζαν τόσο ὡραῖα ὅταν ἤμουνα μικρός.
-Ἐξαφανίστηκαν τὰ ντόπια καλλωπιστικὰ φυτά, ἐξαφανίζονται οἱ ποικιλίες τῶν ἀμπελιῶν, παντοῦ φυτεύονται εἰσαγόμενα δέντρα. Τὸ «βρωμοδέντρο» κατατακλύζει τὰ πάντα ὅπου καὶ νὰ βρεθεῖ.
-Γεμίσαμε σκυλιὰ -κάθε εἴδους τεχνητὴ ποικιλία- ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὴν Κίνα καὶ τὴν Λαπωνία καὶ οἱ ντόπιες φυλὲς ἐξαφανίζονται.
-Οἱ στοχευμένες πυρκαγιὲς καταστρέφουν τὰ πανέμορφα δάση μας. Παράδειγμα ἡ Παρνηθα ποὺ οὐσιαστικὰ ἀφέθηκε νὰ καεῖ.
2) Ἐξαφάνιση τῆς φυλῆς
-Τὸ κράτος κάνει κάθε δυνατὴ προσπάθεια γιὰ νὰ μειώσει τὶς γεννήσεις. Αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀμφισβητήσει κανένας.
-Γίνεται ἐπίθεση στὰ ἤθη, τὰ ἔθιμα καὶ τὴν γλώσσα. Ἀπὸ χρόνια σὲ ὅλα τα «καρναβάλια» ἔχει γίνει εἰσαγωγὴ χορευτριῶν ἀπὸ τὸ Ρίο καὶ μεταμφιέσεων ξένων πρὸς τὴν ἑλληνικὴ παράδοση γενικά.
Ἡ δικτατορία εἶχε ἀπαγορεύσει τὸ «Γαϊτανάκι». Δὲν ξέρω τὸν λόγο ἀλλὰ κανένας δὲν ξέρει πλέον αὐτὸ τὸ ἔθιμο. Καὶ κανένας δὲν προσπαθεῖ νὰ τὸ ἀναβιώσει.
Τὰ σχολεῖα ἔγιναν πλέον ἀποθῆκες βαριεστημένων μικρομέγαλων μὲ τατουάζ, σκουλαρίκια, τσιγάρα, ναρκωτικὰ καὶ συμμορίες ποὺ μαθαίνουν ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν γλώσσα καὶ τὴν ἱστορία τους.
Ἐσεῖς οἱ ἴδιοι λέτε «ολέι» καὶ «θένκς» ἀντὶ γιὰ εὐχαριστῶ καὶ ἀμφιβάλλω ἂν καταλαβαίνετε πλέον μία πρόταση ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ ποὺ εἶναι γραμμένη σὲ «βαριὰ» καθαρεύουσα. Καὶ σίγουρα θὰ πρέπει νὰ σκεφτεῖτε λίγο γιὰ νὰ ἀπαντήσετε ὅτι δὲν νικήσαμε τοὺς τούρκους τὴν 28η Ὀκτωβρίου.
Ἕκτος ἀπὸ τὶς ξενόγλωσσες ἐπιγραφὲς τὰ ΜΜΕ χρησιμοποιοῦν συνεχῶς ξένες λέξεις καὶ ἐκφράσεις ἀντὶ γιὰ ἑλληνικά. Παράδειγμα ἡ διαφήμιση ποὺ λέει «Εἶσαι ἕτοιμος γιὰ runing καὶ δὲν ἔχεις παπούτσια;». Γιατί running κόπανε διαφημιστῆ καὶ ὄχι τρέξιμο; Γιατί «μουσικὸ event» καὶ τόσα ἄλλα βρυκολακίστικα ποῦ ἀκούγονται;
Ἡ ἁπλοποίηση τῆς γλώσσας εἶναι φρικτή. Τὸ τελικὸ «ν» ἐξαφανίζεται ἀπὸ παντοῦ. Ἐξαφανίζεται ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸ ἀρσενικὸ ἄρθρο μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχω δεῖ ἐπανειλημμένα νὰ γράφουν «το θεό» ἢ «το άνδρα» ἐνῶ τὸ «δεν» ἐξαφανίστηκε μετατρεπόμενό σε «δε».
Καὶ κανένας δὲν παραξενεύτηκε ποὺ ΞΑΦΝΙΚΑ ἀνακάλυψαν τὴν χώρα μᾶς τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἐξαθλιωμένων ἀλλοδαπῶν ποὺ ΞΑΦΝΙΚΑ ἄρχισαν νὰ τὴν θεωροῦν σὰν πόρτα γιὰ τὸν παράδεισο.
3) Ἐξαφάνιση ἀπὸ τὴν ἱστορία
Σὲ ὁποιοδήποτε ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἐρείπια ποὺ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ χῶρο (στὴν Βουλγαρία γιὰ παράδειγμα) θὰ ἀκούσετε νὰ μιλᾶνε εἴτε γιὰ ρωμαϊκὴ περίοδο εἴτε γιὰ Ἑλληνιστική. Πόσο λογικὸ εἶναι νὰ βλέπετε ἑλληνικὰ γράμματα καὶ νὰ σᾶς λέει ὁ ξεναγὸς ὅτι ἡ ἐπιγραφὴ εἶναι ρωμαϊκή;
Γίνεται προσπάθεια νὰ ἐξαφανιστοῦμε καὶ ἀπὸ τὴν ἱστορία. Σὲ λίγο δὲν θὰ ἀκοῦτε γιὰ Ἕλληνες ἀλλὰ γιὰ ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμό. Σὲ βιβλίο ποὺ μόλις μετάφρασα ἀναφέρεται ὅτι στὴν νότια Ἀμερικὴ ἔχουν βρεθεῖ πολλὰ ἴχνη μεσογειακῶν πολιτισμῶν. Μάλιστα σὲ κάποιο μέρος ὑπάρχει σκαλισμένη Ἑλληνικὴ Πτολεμαϊκὴ γλώσσα. Καὶ ἕνα ἀγαλματίδιο ποὺ εἶχε ἐκεῖνος ποὺ τὴν ἀνακάλυψε προερχόταν ἀπὸ τὴν Ἁλικαρνασσὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ εἶχε κατασκευαστεῖ τὸ 400 πρὸ Χριστοῦ. Ὁ συγγραφέας ὑποθέτει ὅτι στὴν νότιο Ἀμερικὴ πῆγαν Βίκινγκς, Ἰρλανδοὶ μοναχοὶ μὲ βάρκες ἀπὸ δέρμα !!!!, Φοίνικες, Ἑβραῖοι, Ρωμαῖοι, Καρχηδόνιοι, Αἰγύπτιοι, ἀλλὰ οὔτε καν τοῦ πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλὸ ὅτι ἴσως νὰ πῆγαν καὶ Ἕλληνες.
Στὴν Βραζιλία ἀνακαλύφθηκε ναυάγιο μὲ ἀμφορεῖς ποὺ θεωρήθηκαν εἴτε Φοινικικοὶ εἴτε Ρωμαϊκοί.
Τέλος τὸ βιβλίο παρουσιάζει τὴν φωτογραφία ἑνὸς φοινικικοῦ πλοίου μὲ ἔμβολο!!!  τοῦ 700 πρὸ Χριστοῦ, Αἰγυπτιακὸ πλοῖο, πλοῖο τῶν Βίκινγκς καὶ ἑλληνικὴ γαλέρα!!!, δηλαδὴ πλοῖο κάτεργο τοῦ 400 πρὸ Χριστοῦ.
Δὲν θὰ περάσει πολὺς καιρὸς μέχρι νὰ μᾶς θεωροῦν οἱ ξένοι ἄσημο τμῆμα κάποιου νεφελώδους ἑλληνορωμαϊκοῦ πολιτισμοῦ.
Ὄχι ὅτι ἔχει καὶ ἰδιαίτερη σημασία γιὰ κανέναν στὸ Ἑλλαδιστᾶν, πρώην ἐπαρχία τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας.

πηγη

Έως 40 χρόνια θα χρειαστούν για να συνέλθει η χώρα από το Μνημόνιο!

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ
2026, 2028, 2038, 2042 οι πιθανές χρονιές επαναφοράς της ανεργίας στα επίπεδα του 2008 αναλόγως του σεναρίου! του Πάνου Παναγιώτου
(Χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής)
Μόνιμο είναι κάτι που παραμένει στην ίδια κατάσταση σε βάθος χρόνου. Αν το μόνιμο είναι και θετικό, τότε είναι καλοδεχούμενο και δεν χρήζει αλλαγής. Αν, όμως, είναι αρνητικό, επιφέρει σταδιακά τις συνέπειες επίμονης ασθένειας, που όσο πιο πολύ διαρκεί τόσο μεγαλύτερη εξάντληση και βλάβη προκαλεί, και ως εκ τούτου επιβάλλεται να αναγνωριστεί και να αντιμετωπιστεί.
Όταν το Μάιο του 2010 η τρόικα επέβαλε ένα πρόγραμμα σκληρής λιτότητας στην Ελλάδα, υποσχέθηκε αρνητικές συνέπειες περιορισμένης χρονικής διάρκειας με αντάλλαγμα θετικά αποτελέσματα μόνιμου χαρακτήρα. Έτσι, έθεσε για την ολοκλήρωση του προγράμματος έναν ορίζοντα τριετίας, διάστημα στο οποίο, υποτίθεται, ότι θα επιτυγχάνονταν η καταπολέμηση διαχρονικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητάς της και της εμπιστοσύνης των επενδυτών απέναντί της και η επιστροφή της χώρας στην ανάπτυξη και στις αγορές, ήδη από την αυγή του 2012. Όμως όποιος ήταν εξοικειωμένος με την ιστορία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου γνώριζε πως τα προγράμματά του ποτέ δεν ολοκληρώνονται στη βάση του πρώτου επίσημου σχεδιασμού αλλά τείνουν, καθώς αποτυγχάνουν, να αποκτούν μονιμότητα.
Εξ αυτού του γεγονότος ορμώμενος και με ιδιαίτερη αφορμή την εμπειρία της Πορτογαλίας, που το 1978 πείστηκε να αποδεχτεί ένα Μνημόνιο Συνεργασίας «ενός έτους» με το ΔΝΤ, για να βρεθεί μετά από εφτά χρόνια ύφεσης να έχει υπογράψει μια σειρά επικαιροποιημένων Μνημονίων και έπειτα από τριάντα και πλέον χρόνια να υποδέχεται και πάλι το ΔΝΤ, παρομοίασα το Μάρτιο του 2011 το Ταμείο με το κακόφημο «Hotel California» του γνωστού ομότιτλου τραγουδιού, στο οποίο, όπως ακριβώς περιγράφουν οι στίχοι, «μπορείς να μπεις ό,τι ώρα θέλεις, αλλά δεν μπορείς να φύγεις ποτέ».
Στο πρότυπο της λογικής που χρησιμοποιήθηκε στην Πορτογαλία αλλά και σε μια σειρά άλλων χωρών, αντί η αποτυχία της εφαρμογής του προγράμματος του ΔΝΤ στην Ελλάδα να εκληφθεί ως λόγος για την αντικατάστασή του με ένα άλλο, ορθολογικό και ρεαλιστικό, αποτέλεσε την αφορμή για την επαναλαμβανόμενη επικαιροποίηση και επιμήκυνσή του, με τους τελικούς στόχους του να εκτείνονται όλο και πιο μακριά στο μέλλον, ξεπερνώντας πλέον επισήμως τα χρονικά όρια της τρέχουσας δεκαετίας. Και, παρά τη δημοσίευση μελέτης του ίδιου του Ταμείου, στο α’ εξάμηνο του 2012, με βάση την οποία η λιτότητα επιφέρει μακροπρόθεσμες βλάβες σε μία οικονομία και δεν πρέπει να εφαρμόζεται πριν αποκατασταθεί η ανάπτυξη, αλλά και παρά την ομολογία του ΔΝΤ, αργότερα το ίδιο έτος, για τη λανθασμένη εκτίμηση της πραγματικής κλίμακας της ύφεσης ως αποτέλεσμα των σκληρών μέτρων δημοσιονομικής «εξυγίανσης», κυβέρνηση και τρόικα εξακολουθούν πεισματικά να συνταγογραφούν στην Ελλάδα ένα φάρμακο που τη μετατρέπει από μερικώς ανάπηρη σε παραπληγική.
Λιτότητα και ανεργία
Πρωταγωνιστική θέση μεταξύ των πιο δραματικών συνεπειών της λιτότητας κατέχει η θεαματική απώλεια θέσεων εργασίας στην ελληνική οικονομία. Με βάση τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το Μάρτιο του 2008 εργάζονταν στην Ελλάδα 4,6 εκατομμύρια άνθρωποι, αριθμός που μειώθηκε μόλις κατά 45 χιλιάδες μέχρι τον Οκτώβριο του 2009, παρά την πρωτοφανή διεθνή κρίση και την παγκόσμια ύφεση, ενώ υποχώρησε στα 4,42 εκατομμύρια το Μάιο του 2010, στον απόηχο του ξεσπάσματος της ελληνικής κρίσης.
Από την υπογραφή του Μνημονίου, ωστόσο, και μέχρι το Μάρτιο του 2013, ο αριθμός των εργαζομένων μειώθηκε περαιτέρω κατά 900 και πλέον χιλιάδες, δημιουργώντας ένα πρόβλημα χωρίς προηγούμενο στη μοντέρνα ελληνική Ιστορία. Προεκτείνοντας την τάση αυτή μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, διαπιστώνουμε πως το Δεκέμβριο του 2013 θα εργάζονται στην Ελλάδα περίπου 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 1,2 εκατομμύρια λιγότεροι απ’ ό,τι πριν την υπογραφή του Μνημονίου και 1,4 εκατομμύρια λιγότεροι απ, ό,τι το 2008.
Το πιο δραματικό είναι πως ακόμη και αν αυτό που διανύουμε είναι το τελευταίο έτος της ύφεσης και από το 2014, η οικονομία περάσει σε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης, καταγράφοντας επιδόσεις ανάλογες της θετικότερής της από την υιοθέτηση του ευρώ, ο αριθμός των εργαζομένων δεν θα έχει φτάσει στα επίπεδα του Μαΐου του 2010 πριν από το 2026 και σε αυτά του 2008 πριν από το 2028. Αυτό επειδή στην «καλύτερη» στιγμή της η ελληνική οικονομία προσέθετε περί τους 100.00 νέους εργαζόμενους ανά έτος, και έτσι, αν προσεγγιστεί αυτό το ρεκόρ, προκειμένου να δημιουργηθούν 1,2 εκατομμύρια με 1,4 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας, θα απαιτηθούν 12 με 14 έτη αντίστοιχα. Δεδομένου, ωστόσο, ότι η Ελλάδα θα παραμείνει σε καθεστώς δημοσιονομικής εξυγίανσης σε όλη τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, είναι λογικό να εξετάσουμε δύο άλλα, αισιόδοξα σενάρια, σύμφωνα με τα οποία η επίδοσή της στη δημιουργία θέσεων εργασίας από το 2014 και μετά θα αντιστοιχεί στο 70% και το 50% της καλύτερης επίδοσής της στα χρόνια του ευρώ και όχι στο 100% αυτής.
• Στο πρώτο σενάριο, η δημιουργία 70.000 νέων θέσεων εργασίας ανά έτος θα φέρει τη χώρα στα επίπεδα του Μαΐου του 2010 το 2031 και σε αυτά του 2008 το 2034.
• Στο δεύτερο σενάριο, με 50.000 νέες θέσεις εργασίας ανά έτος από το 2014 και μετά, η Ελλάδα θα φτάσει στον αριθμό εργαζομένων που είχε το Μάιο του 2010 τον Ιανουάριο του 2038 και στο αριθμό των εργαζομένων του 2008 το 2042.
Με το ελάχιστο διάστημα αποκατάστασης της βλάβης στην αγορά εργασίας να τοποθετείται στα 12 με 14 χρόνια και ένα ρεαλιστικό διάστημα στα 17 με 28 χρόνια, γίνεται εύκολα αντιληπτό γιατί η παρατεταμένη άσκηση μιας λανθασμένης οικονομικής πολιτικής μπορεί να οδηγήσει στην πρόκληση βλαβών με σχεδόν μόνιμη προοπτική.

Στρατηγική εξόδου
Οι παραπάνω υπολογισμοί δεν πρέπει να προκαλούν έκπληξη, καθώς η ανεργία αποτελεί πια ένα επίμονο και δύσκολο πρόβλημα ακόμη και στις πιο αναπτυγμένες οικονομικά χώρες. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι, προκειμένου να επιστρέψουν τα ποσοστά ανεργίας στις ΗΠΑ στα προ κρίσης επίπεδα, υπολογίζεται ότι θα χρειαστούν 10,5 έτη από την ώρα που ελήφθησαν τα πρώτα μέτρα κι αυτό παρά το γεγονός ότι ακολουθείται μια πολιτική νομισματικής χαλάρωσης και διαρκούς τόνωσης της οικονομίας, με την αμερικανική κεντρική τράπεζα να έχει θέσει, για πρώτη φορά στην ιστορία της, ως βασικό στόχο της τη μείωση της ανεργίας στο 6,5%. Δεν είναι τυχαίο ούτε συμπτωματικό πως το μεγαλύτερο ποσοστό του αμερικανικού χρέους που θα εκδοθεί το 2013 θα αγοραστεί από την κεντρική τράπεζα της χώρας (FED), κάτι που θα ισχύσει για το σύνολο σχεδόν του χρέους στα αμέσως επόμενα χρόνια, με τη FED να «τυπώνει» 80 δις δολάρια ανά μήνα ως τμήμα του τελευταίου πακέτου τόνωσης της αμερικανικής οικονομίας, η διάρκεια του οποίου έχει συνδεθεί αποκλειστικά με το στόχο μείωσης της ανεργίας στα επιθυμητά επίπεδα.
Αντίθετα με τις ΗΠΑ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει υιοθετηθεί καμία απολύτως στρατηγική αντιμετώπισης της ανεργίας, παρά το γεγονός ότι αυτή έχει απογειωθεί σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Αυτό γιατί, χάρη στην κρίση η Γερμανία απολαμβάνει τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας από την επανένωσή της, ενώ η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης σε άλλες χώρες χρησιμοποιείται ως κίνητρο για την επιβολή των γερμανικών συμφερόντων με την υπόσχεση μελλοντικής βοήθειας. Για τη γερμανική ηγεσία, όπως έχει ρητά παραδεχτεί μέσω εκπροσώπων της, η κρίση είναι κάτι θετικό και έτσι η μονιμοποίησή της συντελεί στην εδραίωση των συνθηκών εκείνων που θα λειτουργούν ως μοχλός πίεσης για την περαιτέρω προώθηση του γερμανικού (και γαλλικού) σχεδίου για δημοσιονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρωζώνης, με τελικό στόχο το μεγαλύτερο δυνατό έλεγχό της από το γαλλογερμανικό άξονα. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει διάθεση για το σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός πανευρωπαϊκού σχεδίου αντιμετώπισης της καλπάζουσας ανεργίας, ενώ είναι φανερό πως έχει γίνει αποδεκτή η «θυσία» της Ελλάδας στο βωμό του γερμανικού οράματος κι έτσι η ανοχή επιπέδων ανεργίας αλλά και συνθηκών εργασίας που συναντώνται σε τριτοκοσμικές χώρες.
Ελλάδα, όπως… Αφρική
Πράγματι, με την επίσημη ανεργία στην Ελλάδα να αγγίζει το 30%, αποτελώντας ήδη την υψηλότερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να στραφεί κανείς σε φτωχές και υπανάπτυκτες χώρες προκειμένου να εντοπίσει μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας από τα ελληνικά. Έτσι σε χειρότερη θέση απ’ την Ελλάδα βρίσκονται κράτη όπως το Κονγκό, η Ναμίμπια, το Τζιμπουτί και η Κένυα. Η σύγκριση με χώρες αυτής της κατηγορίας δεν πρέπει να ξενίζει, καθώς η Ελλάδα αποκτά όλο και περισσότερα απ’ τα χαρακτηριστικά τους, ενώ το ίδιο το Μνημόνιο θέτει ως στόχο μια οικονομική εικόνα αντίστοιχη αυτής τέτοιων χωρών, τουλάχιστο σε επίπεδο αριθμών. Για παράδειγμα, η Ναμίμπια εμφανίζει ποσοστά ανεργίας της τάξης του 51% αλλά το χρέος της είναι μόλις στο 28% του ΑΕΠ, έχει πρωτογενές πλεόνασμα και δημοσιονομικό έλλειμμα μόλις στο 4,9%, ενώ καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης 4%.
Σε προσφάτως δημοσιευμένη έρευνα που προκάλεσε αντιδράσεις κατέθεσα στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία η Ελλάδα έχει διαβεί μόλις το 50% του δυσβάσταχτου δρόμου στον οποίο την έχουν τοποθετήσει η τρόικα και οι ελληνικές κυβερνήσεις. Μετά από ένα πρώτο κύμα διαψεύσεων από επίσημα χείλη ακολούθησε η παραδοχή του κ. Προβόπουλου ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι «έχουμε διανύσει το 70% της διαδρομής» που συνοδεύτηκε από το σχόλιο ότι «μας απομένει όμως ακόμα ένα 30% αλλά, όπως ξέρετε, στο μαραθώνιο το τελευταίο κομμάτι είναι το πιο δύσκολο και το πιο εξαντλητικό».
Ακόμη κι αν δεχτούμε το 30% ως το εναπομείναν ποσοστό «διαδρομής» για την Ελλάδα, εφόσον το πρώτο 70% οδήγησε στην απώλεια 900.000 θέσεων εργασίας, θα πρέπει να αναμένουμε, με βάση την εκτίμηση του κ. Προβόπουλου, την απώλεια επιπλέον, περίπου, 270.000 θέσεων εργασίας (900 x 30%). Σε αυτή την περίπτωση, οι υπολογισμοί που έγιναν παραπάνω σχετικά με το χρόνο που θα χρειαστεί προκειμένου η χώρα να επιστρέψει στα επίπεδα απασχόλησης του 2010 ή του 2008 θα πρέπει να επιμηκυνθούν κατά ένα περίπου έτος. Δηλαδή, ούτως ή άλλως, η αποκατάσταση της βλάβης στην αγορά εργασίας από την εφαρμογή του Μνημονίου θα πάρει, με βάση τα αισιόδοξα σενάρια, περίπου δύο με τρεις δεκαετίες. Αυτό, με την προϋπόθεση ότι από το 2014 η οικονομία θα μπει σε μια σταθερή και ισχυρή πορεία ανάπτυξης, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να έχει εξασφαλιστεί τουλάχιστον με βάση τα μέχρι στιγμής στοιχεία. Δεν χρειάζεται επομένως να περιμένει κανείς ούτε μία ημέρα ακόμη για να αντιληφθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης όσον αφορά στο πρόβλημα της ανεργίας. Δεδομένου, μάλιστα, ότι για το 99% των Ελλήνων σε εργάσιμη ηλικία η αμοιβή από την εργασία τους είναι και το μόνο εισόδημά τους, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι για τα 2 εκατομμύρια Έλληνες που δεν θα έχουν δουλειά όταν η κρίση φτάσει στο ζενίθ της δεν θα υπάρχει καμία άλλη πηγή εισοδήματος κι έτσι μοιραία θα επέλθει η ιδιωτική πτώχευση και η προσωπική εξαθλίωση.
Σχέδιο εκτάκτου ανάγκης
Αυτό δεν αποτελεί μια πρόβλεψη που χρήζει συζήτησης για το κατά πόσο ενδέχεται να επιβεβαιωθεί ή όχι, αλλά το δεδομένο και βέβαιο αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθείται με ένα μεγάλο μέρος αυτού να έχει ήδη επαληθευτεί. Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως ένα σχέδιο εκτάκτου ανάγκης για την αντιμετώπιση της ανεργίας, η εφαρμογή του οποίου θα αρχίσει το συντομότερο δυνατό. Όμως κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στο σχεδιασμό και στα συμφέροντα της Γερμανίας και αυτό δημιουργεί απόκλιση μεταξύ των συμφερόντων των δύο χωρών. Η ελληνική πολιτική ηγεσία θα πρέπει να κατανοήσει την ωμή οικονομικοπολιτική πραγματικότητα της Ευρωζώνης και να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αναγνωρίζοντας, από τη μια, ότι έχει απέναντί της έναν πανίσχυρο εταίρο με πολύ διαφορετικά συμφέροντα από τα ελληνικά αλλά και, από την άλλη, ότι αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την αποτυχία εξυπηρέτησης των συμφερόντων της Ελλάδας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν εκλεγεί για να προωθήσουν ένα γερμανικό ή έστω ευρωπαϊκό όραμα, αλλά πρωτίστως για να υπηρετήσουν και να προστατεύσουν τα ελληνικά συμφέροντα. Και αυτό με την υπάρχουσα πολιτική είναι αδύνατο. Και επειδή ακόμη και στο «μόνιμο» υπάρχουν όρια και χρονικοί περιορισμοί, επιβάλλεται αλλαγή πολιτικής άμεσα, καθώς για κάθε 50 ημέρες εφαρμογής του Μνημονίου απαιτείται ένας χρόνος ανάπτυξης για να αποκατασταθούν οι απώλειες σε θέσεις εργασίας κι έτσι η συνέχιση της εφαρμογής του προγράμματος λιτότητας μέχρι το α’ τρίμηνο του 2014 θα έχει κοστίσει στην Ελλάδα επιπλέον 7 χρόνια σε απόθεμα θέσεων εργασίας.
Το μείζον θέμα, λοιπόν, δεν είναι αν έχουμε διανύσει το 50% ή το 70% του δρόμου τον οποίο έχει χαράξει για την Ελλάδα η τρόικα, αλλά ότι όσο προσπαθούμε να τον διαβούμε προκαλούμε μόνιμες αλλοιώσεις, χρονικές και ποιοτικές στο δρόμο που θα χρειαστεί να περπατήσουμε στις επόμενες δεκαετίες. Και μέχρι στιγμής η υλοποίηση των περισσότερων πολιτικών του Μνημονίου έχει εξασφαλίσει για το μέλλον ένα δρόμο ανώμαλο, δύσβατο και ανηφορικό, για τον οποίο κανείς, ούτε η τρόικα, δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι τελικά δεν θα οδηγήσει στον γκρεμό.
ΕΠΙΚΑΙΡΑ

ΜΕ ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ "ΦΕΡΝΟΥΝ" ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ!! ..Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ!! ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΗΛΙΘΙΕ??

• Αυτό ονομάζεται αντικατάσταση υπάρχοντος πληθυσμού και εντολή εξόδου από την χώρα των Ελλήνων
• Τελικά ήταν πολύ σοφός εκείνος που είπε πως "αν δεν μπορείς να κυβερνήσεις έναν λαό, τότε άλλαξε λαό"

Δημοσιεύθηκε η Κοινή Υπουργική Απόφαση ... ΚΥΑ 4426/117/12.03.2013 (ΦΕΚ 681/22.03.2013 τεύχος Β’) η οποία υπογράφεται από τον Υπουργό Εξωτερικών Αβραμόπουλο, εσωτερικών Αθανασίου και υφυπουργό Εργασίας Κοιν. Ασφάλισης και Πρόνοιας Παναγιωτόπουλο, σύμφωνα με την οποία πρόκειται να έρθουν με τη μέθοδο της μετάκλησης, δηλαδή μετακλητούς εργάτες από τρίτες χώρες, η οποία λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος εισόδου λαθρομεταναστών οι οποίοι νομιμοποιούνται κανονικότατα.!

Στην Ελλάδα του 2013 που οι Έλληνες, οι κληρονόμοι αυτής της πλούσιας γης και του πιο λαμπρού πολιτισμού, εξαθλιωμένοι αναζητούν φαγητό στα συσσίτια και στα σκουπίδια πολλές φορές ενώ ταυτόχρονα αναζητούν μια οποιαδήποτε δουλειά και οπουδήποτε. Οι κύριοι της κυβέρνησης ενώ πάρα πολύ καλά γνωρίζουν ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνεργοι αλλοδαποί από τρίτες χώρες οι οποίοι δεν έχουν ούτε ασφάλιση επειδή δεν εργάζονται ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούν τζάμπα τις δομές του κράτους μας από ΟΑΕΔ, επιδόματα, νοσοκομεία κλπ.

Γιατί δεν τους δίνει την ευκαιρία να δουλέψουν, να μπορούν να πληρώνουν τα ένσημά τους κλπ.; εφ όσον θέλουν σώνει και καλά αλλοδαπούς οι κυβερνώντες και εφ όσον υπάρχουν κενές θέσεις εργασίας γιατί δεν τις δίνουν σε άνεργους αλλοδαπούς; γιατί θέλουν σώνει και καλά να μας κουβαλήσουν κι άλλους λαθρομετανάστες; Ντροπή! Ζητούν από αλιεργάτες οι οποίοι είναι συνήθως Αιγύπτιοι και μεγάλο ποσοστό αυτών είναι άνεργοι μέσα στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή ή υποαπασχολούνται. Ζητούν οικιακές βοηθούς από τη στιγμή που υπάρχουν πάρα πολλές άνεργες ξένες, ζητούν νοσηλεύτριες, μέχρι δικηγόρο, μέχρι μασατζούδες κλπ.. από τη στιγμή που υπάρχουν πάρα πολλοί άνεργοι και Έλληνες και ξένοι μέσα στην Ελλάδα.

Μην τρώμε το παραμύθι ότι θα μείνουν για λίγο και θα φύγουν γιατί από τη στιγμή που θα έρθουν με μετάκληση και μείνουν ένα χρόνο, ο νόμος τους δίνει το δικαίωμα να ανανεώνουν άδειες διαμονής για πάντα στην Ελλάδα. Μπορείτε να το επιβεβαιώσετε αυτό το τελευταίο από οποιαδήποτε Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Αυτοί που θα έρθουν για έξι μήνες μήνες δεν έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν άδεια διαμονής αλλά με μαθηματική ακρίβεια γνωρίζουμε ότι θα παραμείνουν ως λαθρομετανάστες ενισχύοντας τη μαύρη εργασία.

Με άλλα λόγια τους φέρνουν για να μείνουν μη υπολογίζοντας ότι έτσι δημιουργούν νέες στρατιές μελλοντικών ανέργων οικονομικών μεταναστών οι οποίοι θα αρχίσουν κι αυτοί να επιδίδονται σε κάθε είδους παράνομη πράξη ενώ παράλληλα θα χρησιμοποιούν τον ΟΑΕΔ, επιδόματα κλπ.! Εκείνο που προκαλεί απορία είναι το ότι ο αλλοδαπός που ενδιαφέρεται για μια θέση στην Ελλάδα θα πρέπει να το δηλώσει στον αντίστοιχο ΟΑΕΔ της Αλβανίας π.χ. Μετά η Ελλάδα, αν δεν βρει π.χ. κηπουρό που να ενδιαφέρεται να δουλέψει κάπου τότε μπορεί να καλέσει τον Αλβανό κηπουρό με μετάκληση. (Μετά από αίτηση του μελλοντικού εργοδότη).

Άρα λοιπόν, τι παίζεται πίσω από τις θέσεις των κηπουρών, των οικιακών βοηθών, των μασέρ κλπ.; Αφού υπάρχουν αμέτρητοι τέτοιοι στο δικό μας ΟΑΕΔ εγγεγραμμένοι που θέλουν δουλειά; Έτσι εξηγούνται και οι πολύ εξιδεικευμένες θέσεις εργασίας όπως ο "καλλιεργητής φυτών Νεπάλ" στον Έβρο.!

Αξίζει να διαβάσετε το ΦΕΚ να δείτε τι είδους οικονομικούς μετανάστες θα μας φέρουν! ΠΗΓΗ

Δείτε αναλυτικά το ΦΕΚ.

Πηγή