ΟΛΟΙ, πλέον, οι δρόμοι οδηγούν στο Βερολίνο!...

 

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Δεν θέλω να παρεξηγήσετε την παράφραση της ιστορικής φράσης «όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη» που περιέγραφε την απόλυτη ισχύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

      Πιστεύω, όμως, ότι αντικειμενικά στην ΕΈ των 28 χωρών-μελών μετά την επανεκλογή της κ Μέρκελ για 3^η κατά σειρά 5ετή θητεία στην Γερμανική Καγκελαρία ο τίτλος περιγράφει την πολιτικό-οικονομική πραγματικότητα.

     Οι ευρωεκλογές του 2014 ολοκληρώθηκαν και είναι γεγονός ότι παρά τη μείωση των ποσοστών τους από εκείνα των εκλογών του 2009, τα Κεντροδεξιά Κόμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό την ηγεσία του κ Γιούνκερ κατάφεραν να εξασφαλίσουν 213 έδρες στο νέο διευρυμένο Ευρωκοινοβούλιο παραμένοντας ως πρώτος Κομματικός συνασπισμός στην Ευρώπη των 28 Κρατών μελών.

     Είναι παγκοίνως γνωστό ότι τον κ Γιούνκερ τον στήριξε μέχρι σήμερα η κ Μέρκελ η οποία είχε αποδεχθεί και είχε προσυπογράψει δημοσίως και με έμφαση την ευγενή φιλοδοξία του Λουξεμβουργιανού πολιτικού να αναλάβει την Προεδρία της Ε.Ε.

      Το βράδυ της Κυριακής 25^ης Μαίου καθώς άρχιζαν να δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα των «exit polls» ο κ Γιούνκερ έθεσε με τον πλέον σαφή τρόπο σε δημόσιες εμφανίσεις του το «δικαίωμά» του να πάρει τη θέση του Προέδρου της Ε.Ε. με κριτήριο την επιτυχή ολοκλήρωση του ρόλου του ως συντονιστή στις προεκλογικές εκστρατείες όλων των μελών των Κομμάτων της Λαϊκής Κεντροδεξιάς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

       Βέβαια η δημόσια «απαίτηση» του κ Γιούνκερ να του «απονεμηθεί» η προεδρία εφόσον θα είναι ο μοναδικός διεκδικητής της με την υποστήριξη της καλής του φίλης, της Γερμανίδας Καγκελαρίου κ Μέρκελ, με οδηγεί να κάνω μια – ίσως παρατραβηγμένη – κοινωνικό-ψυχολογική και ψυχαναλυτική αξιολόγηση αυτής της πράξης του.

        Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν βγήκε, ίσως καθώς κανείς δεν είχε τα απαιτούμενα επιχειρήματα, να θέσει υπό αμφισβήτηση το έργο του κ Γιούνκερ ως συντονιστή του Λαϊκού συνασπισμού ο οποίος έχασε κάποιες έδρες αλλά παρέμεινε πρώτο Κόμμα στην νέα Ευρωβουλή παρά την δυναμική άνοδο των αποκαλούμενων «ευρωσκεπτικιστών». 

        Είναι επίσης αλήθεια ότι μέχρι σήμερα κανείς δεν αμφισβήτησε και τις επιτυχείς προσπάθειες του Γερμανού πολιτικού κ Σούλτς, του ηγέτη του Ευρωπαϊκού συνασπισμού των Σοσιαλιστικών Κομμάτων που θα έχει και πάλι τη 2^η θέση με 185 έδρες στο νέο Ευρωκοινοβούλιο.

        Οι «ευρωσκεπτικιστές» με πρωταγωνιστές «δεξιούς» πολιτικούς στην  Γαλλία, την Αγγλία, τη Δανία, την Αυστρία και άλλού (και την αξιοπρόσεκτη παρουσία του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα) μεταξύ άλλων δεν θα έχουν τα απαραίτητα «κουκιά» στη νέα Ευρωβουλή για να δημιουργήσουν προβλήματα σε κρίσιμες ψηφοφορίες αλλά σίγουρα θα «ακουστούν» σε πολλά θέματα που συνιστούν και την «καρδιά του προβληματισμού» των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που με ποσοστά της τάξης σχεδόν του 60% «μίλησαν» με την ΑΠΟΧΗ τους.

        Το νέο Ευρωκοινοβούλιο με τους 751 παλαιούς και νέους Βουλευτές θα συνεδριάσει τις πρώτες μέρες του ερχόμενου Ιουλίου καθώς θα έχει λήξει η Ελληνική Προεδρία και τη θέση της θα πάρει η γειτονική μας Ιταλία στην οποία πρόσφατα (και χωρίς εκλογές) Πρωθυπουργός είναι ο κ Ρέντζι.

        Στα μέσα του Ιουλίου είναι προγραμματισμένη και η εκλογή του νέου Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια θέση που διακαώς επιθυμούσε και επιθυμεί να κερδίσει ο κ Γιούνκερ.

        Τη θέση λέγεται ότι «ορέγεται» και ο Γερμανός κ Σούλτς πρόεδρος του 2^ου Κόμματος των Σοσιαλιστών.

        Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη «άτυπες συνομιλίες» μεταξύ κορυφαίων συντελεστών της Ηγεσίας της Ε.Ε. όπως και λιγότερο φανερές συνομιλίες «κάτω από τα διπλωματικά τραπέζια» με αντικείμενο τη θέση του Προέδρου.

        Το μήνυμα της ανόδου των «ευρωσκεπτικιστών» ήταν σαφές όπως ήταν σαφής και η δραματική πτώση των Γάλλων σοσιαλιστών του προέδρου κ Ολλάντ σε επίπεδα του 14% (σχεδόν μισά από το 25% της κ Λεπέν) που δεν μπορεί να είναι πλέον ισότιμος συνομιλητής και υποστηρικτής της κ Μέρκελ.

       Ερώτημα παραμένουν, όμως, οι περίπου 100 ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ βουλευτές. 

        Η κ Μέρκελ ως πρώτο Κόμμα στην νέα Ευρωβουλή είχε και έχει την άνεση να προτείνει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο για τη θέση του προέδρου

και αυτό ήταν ο κ Γιούνκερ. Η επιλογή «ήταν» δεν συνιστά λάθος προσδιορισμού χρόνου του ρήματος στο κείμενό μου αλλά συνειδητή επιλογή μου που αφορά στο ερώτημά μου εάν ο κ Γιούνκερ συνεχίζει να «είναι» ο κυρίαρχος διεκδικητής της θέσης.

        Τα 3 μηνύματα του 43% των Ευρωπαίων πολιτών που συμμετείχαν στις εκλογές της 25^ης Μαΐου τα προσδιόρισα σε πρόσφατο άρθρο μου.

        Το Βερολίνο, όπως και οι άλλες μεγάλες πρωτεύουσες της Ε.Ε., έχουν πάρει τα μηνύματα και σίγουρα θα προσαρμόσουν σχετικά τις θέσεις και τις πολιτικές τους.

         Οι αποφάσεις που θα πάρει στο Στρασβούργο το Ευρωκοινοβούλιο την επόμενη 5ετία και θα εφαρμοστούν σε «ντιρεκτίβες» των Βρυξελλών δεν μπορεί να δίνουν την εντύπωση ότι λειτουργούν υπέρ των ΕΛΙΤ, των μονοπωλίων και της λιτότητας κόντρα στις επιθυμίες και ανάγκες των Λαών.

        Μία «λύση» σε στυλ «από μηχανής θεού» θα ήταν η προβολή της εικόνας μιας ΕΕ «της οικονομικής ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης» που επαγγέλλονται οι  Σοσιαλιστές του κ Σούλτς εάν στο τιμόνι της ΕΕ εκλεγόταν τελικά όχι ο κ Γιούνκερ αλλά ο κ Σούλτς ή ένα πρόσωπο που επικοινωνιακά θα «έστελνε νέα μηνύματα» προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις των καιρών και των ευρωπαίων πολιτών.

       Αυτό σημαίνει ότι οι «άτυπες και εμφανείς ή αφανείς» συζητήσεις που ήδη διεξάγονται μπορεί να οδηγήσουν σε έναν «μεγάλο συνασπισμό» των κεντροδεξιών Κομμάτων και των Σοσιαλιστών που αθροιστικά με 400 σχεδόν έδρες αποτελούν την σαφή πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο.

        Πάντως, όπως και εάν εξελιχθεί το θέμα μέχρι τα μέσα του Ιουλίου οι ΚΥΡΙΟΙ συνομιλητές, η κ Μέρκελ και ο κ Σούλτς, είναι Γερμανοί πολιτικοί.

        Επιμύθιον;

        Μη παρεξηγήσετε, λοιπόν, την παράφραση που επικαλούμαι στον τίτλο μου καθότι τελικά:

       «ΌΛΟΙ, πλέον, οι δρόμοι οδηγούν στο Βερολίνο!...» 

ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ 2014 : Οι «ευρω-σκεπτικιστές» μίλησαν!...

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Καλημέρα στις φίλες και στους φίλους της «μπλογκόσφαιρας» μετά την 25ήμερη ΑΠΟΧΗ μου.

      Οι κάλπες δέχτηκαν τις ψήφους των Ευρωπαίων πολιτών και «μίλησαν» στέλνοντας ευανάγνωστα μηνύματα στις ηγεσίες των χωρών μελών της Ένωσης που ξεκίνησε με το όραμα της «Ευρώπης των Λαών» αλλά στο δρόμο της μετουσίωσης του οράματος σε πράξη «περιέπλεξε τους γλουτούς» του το κατεστημένο των εχόντων απέναντι στις προσδοκίες των μη-εχόντων!

      Τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών ανεβάζουν τα ποσοστά των Κομμάτων που πήραν ψήφους «αγανάκτησης» από το 20% των εκλογών του 2009 στο 30% των χτεσινών εκλογών.

      ΤΡΙΑ ήταν, κατά την πολύ ταπεινή μου άποψη, τα μηνύματα που έστειλε το 43% των Ευρωπαίων πολιτών που συμμετείχαν (νικητής πάλι η ΑΠΟΧΗ) στις χθεσινές ευρωεκλογές δημιουργώντας «σεισμικές δονήσεις»:

      ΚΟΝΤΡΑ στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση (διακίνηση πολιτών)

      ΚΟΝΤΡΑ στην συνεχιζόμενη πολιτικής «οικονομικής λιτότητας»

      ΚΟΝΤΡΑ στις ελίτ που «ελέγχουν» την Ευρώπη των 28 χωρών-μελών

      Πλησιάζοντας με περισσότερη προσοχή τα Εθνικά αποτελέσματα οι αναλυτές, σε παγκόσμια κλίμακα, υπογραμμίζουν την σημασία των χθεσινών αποτελεσμάτων για τις Εθνικές Κυβερνήσεις στη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ελλάδα.

       Καταγράφεται ως απίστευτη η «πρωτιά» της κ Λεπέν στην Γαλλία, και αναγνωρίζεται ως προβλέψιμη η κατάκτηση της πρώτης θέσης του συντηρητικού Κόμματος UKIP του κ Farage στην Μεγάλη Βρετανία και του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ του κ Τσίπρα στην Ελλάδα.

       Αυτό που φαινόταν ως μια αμυδρή (αλλά όχι και επιθυμητή) πιθανότητα της «διάσπασης» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά τα χθεσινά αποτελέσματα φαντάζει τώρα ως μία απειλή που πρέπει να την δούνε με σοβαρότητα οι 2 μεγάλοι συνασπισμοί του Ευρωκοινοβουλίου δηλαδή οι Κέντρο-Δεξιοί και οι Σοσιαλιστές.

       Στο νέο Ευρωκοινοβούλιο που προκύπτει από τις εκλογές του 2014 θα υπάρξουν 751 Βουλευτές ενώ το 2009 (πριν γίνει δεκτή η Κροατία το 2013 στην ΕΕ) οι Βουλευτές ήταν 736.

       Ο Λαϊκός Κέντρο-δεξιός συνασπισμός της Γερμανίδας κ Μέρκελ «πέφτει» στις 212 έδρες αλλά διατηρεί την πρωτιά ενώ οι Σοσιαλιστές του κ Σούλτς παίρνοντας 185 έδρες παραμένουν ως η δεύτερη μεγάλη δύναμη.  

       Καθώς επίκειται η εκλογή Προέδρου (τη θέση επιθυμεί διακαώς ο κ Γιούνκερ) ήδη αρχίζει ο παρασκηνιακός διάλογος μεταξύ των δύο μεγάλων Κομμάτων που συγκρούονται στις μακροοικονομικές και κοινωνικό-πολιτικές τους απόψεις με την Κεντροδεξιά να επιμένει σε πολιτικές λιτότητας ενώ οι Σοσιαλιστές προτείνουν περισσότερη οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη.

        Ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτευσε χτες σε ψήφους αφήνοντας δεύτερη τη ΝΔ αλλά το τι σημαίνει αυτό για τα εσωτερικά μας πράγματα και για την πιθανότητα Εθνικών εκλογών παραμένει αδιευκρίνιστο!... 

Εξαιτίας της "εργατικής Πρωτομαγιάς 2014" (δηλώνω ΑΠΟΧΗ ως τις 26 του Μάη…)

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Την «ΑΠΟΧΗ» μου από τα ραδιοτηλεοπτικά μπαλκόνια και παράθυρα την γνωρίζουν πλέον και φίλοι και εχθροί.

      Την «ΑΠΟΧΗ» μου από την συχνή και πυκνή παρουσία μου στα Blogs σας την κοινοποιώ σήμερα, παραμονή της «Εργατικής Πρωτομαγιάς του 2014» την οποία θα γιορτάσουμε αύριο Πέμπτη σημειώνοντας σε Πανευρωπαϊκό επίπεδο:

       Οδυνηρή πρωτιά στα επίσημα ποσοστά «ανεργίας» στην Ε.Ε.,

       Δραματική πρωτιά στο χρέος μας σε σχέση με το ΑΕΠ,

       Τραγικές προσωπικές και οικογενειακές ιστορίες με 2 εκατ. ανέργους,

       Καταδίκη σε ένδεια με κουτσουρεμένες αμοιβές,

       «Φτωχοποίηση» με κουτσουρεμένες συντάξεις,

      

      Στη χώρα όπου η κυανοπράσινη Συν-Κυβέρνηση «αυτοχειροκροτήθηκε» με αφορμή

      Την «έξοδο στις αγορές» με πενταετές, κατοχυρωμένο στο Αγγλικό Δίκαιο, Κρατικό ομόλογο του 5%,

       Και πλασματικό «πρωτογενές πλεόνασμα» (ανάθεμα τις περικοπές σε μισθούς, σε συντάξεις και σε επιδόματα για το ενάμιση εκατομμύριο ανέργων)

        

       Ζητώ την κατανόησή σας αλλά σταματώ να γράφω στα αγαπημένα μου Blogs μέχρι την 26^η του Μάη…

   

        «ΑΠΟΧΗ», για να μην κατηγορηθώ ότι επηρεάζω το Εκλογικό Σώμα.

        

          Οψόμεθα στις 26 του Μάη

στην Πατρίδα των «κοψοχέρηδων»!..

          

           

Κάποτε «μπαλκόνια», τώρα «τηλεπαράθυρα»

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

         

      Οι αντιπαραθέσεις για την τοπική Αυτοδιοίκηση ήδη εξελίσσονται και μετά τις ανακοινώσεις των Κομματικών ψηφοδελτίων ξεκίνησαν και οι αντιπαραθέσεις για τις καρέκλες που μας αναλογούν στην Ευρωβουλή.

      Ο τίτλος του σύντομου σημερινού μου σχολίου προέκυψε από την σημειολογική αναζήτηση κάποιου προσδιορισμού που ως έννοια θα μπορούσε να αποδώσει, να σκιαγραφήσει, με επιτυχία το «πνεύμα της εποχής» μας.

      Νομίζω ότι ο συγκεκριμένος τίτλος αντιδιαστέλλει νοηματικά το χθες με το σήμερα, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαιώνει το «έξις δευτέρα φύσις» για όσους καθιερώθηκαν στο συλλογικό μας υποσυνείδητο με τη βοήθεια των Μέσων μαζικής Επικοινωνίας και ιδιαίτερα με την TV ως αιχμή του δόρατος ...

     Στη χώρα που, όπως το θέλει η λαϊκή παράδοση, κάποτε ανθούσε η «φαιδρή πορτοκαλιά», ενώ τις τελευταίες δεκαετίες διανθίζεται από δάση κεραιών εκπομπής και λήψης τηλεοπτικών σημάτων, ζούμε ξανά εμπειρίες μιας αμιγώς τηλεοπτικής προεκλογικής περιόδου που εστιάζεται στις 2 σίγουρες κάλπες του Μαΐου (η 3^η παραμένει ερώτημα…)

     Φυσικά η πραγματικότητα θα «σκάσει μύτη» στις 18 και θα φανεί καθαρά στις 25 Μαΐου. Πολλοί πιστεύουν ότι εμείς οι Έλληνες που «ψηνόμαστε στη σούβλα της εισαγόμενης και εγχώριας τρόικας» ΤΕΛΙΚΑ θα «ψήσουνε» την κυανοπράσινη Κυβέρνηση στα μαύρα ψηφοδέλτια…

      Προσωπικά, βασιζόμενος στα μέχρι σήμερα δεδομένα και τις ελάχιστες γνώσεις μου σε θέματα κοινωνιολογικού-ψυχολογικού προβληματισμού διατηρώ, ζητώντας την κατανόησή σας, κάποιες επιφυλάξεις, και θα περιμένω την 26 Μαΐου…καρτερικά!

      Το «μαύρισμα» τρομάζει τους 2 Συν πρωθυπουργούς μας και επιμένουν στις δύο αναμετρήσεις (Ευρωβουλή και τοπική/περιφερειακή Διοίκηση) και συνεχίζουν να ξορκίζουν την 3^η, των Εθνικών εκλογών, μετερχόμενοι ακόμη και τέτοιου επιπέδου επικοινωνιακά παιχνίδια όπως την πρόσφατη «έξοδό μας στις…Αγορές!...»

     ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ απαιτούσαν κάποτε οι καιροί, και στην περασμένη γενιά οι τότε πολιτικοί μονομάχοι, Γεώργιος και μετά Ανδρέας Παπανδρέου και Κωνσταντίνος Καραμανλής βγαίνοντας στα μπαλκόνια σαγήνευαν τα πλήθη, τιθάσευαν ή αποδέσμευαν πάθη συμπαρασύροντας τις λαϊκές μάζες σε παραλήρημα ενθουσιασμού με τη δύναμη της γλώσσας του στόματός τους και το ευθυτενές «μπαλκονάτο» της γλώσσας του σώματός τους!…    

     ΠΑΡΑΘΥΡΑ έχει επιβάλει η ΤV και αυτά καθόρισαν ως «επιλογές» δεκάδες υποψηφίους τοπικούς και περιφερειακούς Άρχοντες και Ευρωβουλευτές ακολουθώντας το λαϊκό άσμα: «έβγα στο παραθύρι σου ξανθέ βασιλικέ μου…»

      «Το μήνυμα είναι το μέσο», είχε πει επιτυχημένα ο Marschall McLuhan

(http://www.youtube.com/watch?v=ImaH51F4HBw) και στον 21ο αιώνα, στην Ελλάδα της τρόικα, την εποχή των τηλεοπτικών παραθύρων και  των «debates» η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ των μονομάχων θα μεταφέρει εξίσου δυναμικά μηνύματα με τη γλώσσα του στόματός τους …

      Τέλος, όμως, τα «μπαλκόνια», σαν τα θερινά σινεμά!... 

«Πολιτικό παλκοσένικο» με… «νευρόσπαστα;»

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     

      Ξεκινώ, για αποφυγή παρεξηγήσεων, με τη διευκρίνιση ότι η αναφορά σε «νευρόσπαστα» δεν συνιστά σκωπτική αξιολόγηση για το Πολιτικό μας Σύστημα αλλά είναι ο αρχαίος όρος για τις «κούκλες» που αργότερα ονομάστηκαν «μαριονέτες»…

      Πολλοί φίλοι και εχθροί, όχι μόνο στο παρελθόν αλλά και τώρα, μας χαρακτηρίζουν ως ένα ιδιόμορφα «περίεργο» Λαό, ικανό να σκαμπανεβάζει ανάμεσα σε ναδίρ και ζενίθ εν ριπή οφθαλμού, να επιδείχνει συμπεριφορές που θυμίζουν Ελβετικές αγελάδες και διανύοντας μια τρισχιλιετή ιστορία συχνά πρωταγωνίστησε, πρωτοτύπησε και την… «έγραψε» από τον Μαραθώνα και την Σαλαμίνα αναχαιτίζοντας τους Πέρσες, μέχρι την Αλβανία και το Ρούπελ, που προχτές είχε την «λησμονημένη» επέτειό του, αναχαιτίζοντας τις φασιστικές δυνάμεις του Άξονα!...

      Στα παιδικά μας κιόλας χρόνια μάθαμε εμείς και συνεχίζουν να μαθαίνουν τα παιδιά μας για τον «Χρυσό Αιώνα» του Περικλή, για τη γέννηση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ως πολιτικό σύστημα που οι Λαοί ολόκληρης της γης εφαρμόζουν ή αγωνίζονται ελπίζοντας ότι θα έρθει η ημέρα να την εφαρμόσουν ως Πολίτευμα στις χώρες τους.

      Τον ίδιο εκείνο «χρυσό αιώνα», λέγεται, ότι στην Αθήνα «εφευρέθηκαν» και τα αποκαλούμενα «νευρόσπαστα» (κούκλες ή αγαλματάκια που η κίνησή τους γινόταν με το τράβηγμα κορδονιών δεμένων στα άκρα τους).

       Από την Αθήνα και τη Ρώμη το σύγχρονο κουκλοθέατρο και οι μαριονέτες του έγραψαν λαμπρές καριέρες στη διασκέδαση παιδιών και ενηλίκων σε όλη την Ευρώπη και στον Νέο Κόσμο.

       Τα αρχαϊκά «νευρόσπαστα», λοιπόν, είναι οι σύγχρονες «Μαριονέτες» του  κουκλοθέατρου με παραστάσεις που συγκινούν μικρούς και μεγάλους.

       Το κλασικό παιδικό κουκλοθέατρο με τα «νευρόσπαστα», δηλαδή τις μαριονέτες, και το γνωστό «ελληνικό πολιτικό θέατρο» (που μερικοί το χαρακτηρίζουν συχνά και ως «θέατρο του παραλόγου») έχουν τελικά ένα σημαντικό, λειτουργικό και εκ των «ων ουκ άνευ…» σημείο αναφοράς:

       Τα «νευρόσπαστα» (μαριονέτες) δίνουν την παράσταση με χορό, περπάτημα, αγκαλιές και μαλώματα αλλά τις κινήσεις τους τις ελέγχουν και τις επιβάλλουν (χωρίς να γίνονται ορατοί) εκείνοι και εκείνες που κρατούν στα χέρια τους τα «κορδόνια» από τα οποία «εξαρτώνται» οι μαριονέτες!...

       Δεν ξέρω εάν ήταν θέμα «ειρωνείας της Τύχης» ή απλά μια ιστορική σύμπτωση το γεγονός ότι τα «νευρόσπαστα» εμφανίστηκαν στην Αθήνα την εποχή της γέννησης και εφαρμογής της Δημοκρατίας ως Πολίτευμα.

       Οι συνάδελφοι ιστορικοί και φιλόλογοι έχουν εντοπίσει αναφορές του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη που θεωρούσαν και εμάς τους θνητούς ως «νευρόσπαστα», ως μαριονέτες, στα χέρια των Θεών που μας «έπαιζαν» για δική τους ικανοποίηση και με δικούς τους στόχους…

       Στη Ελλάδα της τρόικα, στη σύγχρονη Αθήνα που είναι το Κέντρο ΟΛΩΝ των τεκταινόμενων στην κοινωνική, πολιτική, οικονομική μας ζωή, (το βιώνουμε οι απανταχού της Επικράτειας Έλληνες και Ελληνίδες και ας μας «δουλεύουν» οι επιτήδειοι δηλώνοντας ότι «Ελλάδα ΔΕΝ είναι μόνο η…Αθήνα») παρακολουθούμε ένα συμβολικό σύγχρονο κουκλοθέατρο.

       Σε κάθε χώρα του Πλανήτη, όπως και στην Πατρίδα μας υπάρχουν τα σχετικά σενάρια (μερικοί τα κατατάσσουν στις θεωρίες της συνομωσίας και στον κόσμο της παράνοιας ενώ άλλοι «δείχνουν» ευεργετημένους με συμβόλαια, παροχές, μίζες και μυθικά πλούτη) που θεωρούν ότι στο

παλκοσένικο της Πολιτικής ζωής, οι πολίτες ως θεατές βλέπουν τις κινήσεις και ακούνε τους διαλόγους ανάμεσα στις “μαριονέτες” τα σύγχρονα αυτά «νευρόσπαστα» (όπως τα παιδιά μας παρακολουθούν γοητευμένα κάποια παράσταση σε κουκλοθέατρο).

       Ραδιοτηλεοπτικά παράθυρα και μπαλκόνια, πρωτοσέλιδα εφημερίδων και περιοδικών και κάμερες στα σύγχρονα Κοινοβούλια διαφόρων χωρών θυμίζουν σε πολλούς παραστάσεις σύγχρονου Πολιτικού κουκλοθέατρου.

       Ένα μεγάλο τμήμα της Κοινής Γνώμη καθοδηγούμενο από τα ΜΜΕ πείθεται ότι οι   διάλογοι, οι διαξιφισμοί, οι μεγαλοστομίες και οι βροντόφωνες αντιδικίες είναι «αυθεντικά» ενώ ένα άλλο τμήμα της Κοινής Γνώμης θεωρεί ότι «καθοδηγούνται» από κάποιους και κάποιες που τελικά κερδίζουν από τις Πολιτικές θεατρικές παραστάσεις.

       Πολλοί πιστεύουν ότι εκείνοι και εκείνες που κλεισμένοι σε ακριβές σουίτες καπνίζουν πούρα Αβάνας και πίνουν πανάκριβες σαμπάνιες, παίζουν στα δάκτυλά τους τα κορδονάκια που ελέγχουν πολλές από τις μαριονέτες που μιλάνε, διαπληκτίζονται, μαλώνουν και χορεύουνε…

       Τελικά οι πολίτες στα σύγχρονα Δημοκρατικά πολιτεύματα, καθώς παρακολουθούν τις παραστάσεις στα σύγχρονα πολιτικά κουκλοθέατρα, εμπλέκονται σε συναισθηματικές αντιπαλότητες, που απορρέουν από την επιλογή και ταύτιση με Κόμματα και με τα κυρίαρχα χρώματα του κόκκινου, μπλε και πράσινου ή με συνδυασμούς των τριών.

        Οι πολίτες αναλώνονται ακολουθώντας «ηγέτες» και εγκλωβίζονται στα κλασικά «μαντριά», ενώ εκείνοι και εκείνες που κρατούν τις άκρες των κορδονιών απολαμβάνουν τα «λάφυρα» των επιδέξιων «κινήσεών» τους που προσδιορίζουν τις συμπεριφορές των «νευρόσπαστων» στην πορεία ανέλιξης προς την ΕΞΟΥΣΙΑ.  

        Κάθε φορά που τα δικά τους «νευρόσπαστα» κυριαρχούν κάποιοι εντός και εκτός Ελλάδος ανάβουν πούρα Αβάνας ή άλλα

(http://www.mademan.com/mm/10-most-expensive-cigars.html)

και ανοίγουν πανάκριβες Σαμπάνιες

(http://listdose.com/top-10-most-expensive-champagnes/).

        Εμείς οι πολίτες «θεατές», γοητευμένοι από πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες του Πολιτικού κουκλοθέατρου, στις γραμμές για να εισπράξουμε μειωμένους Βασικούς μισθούς, κουτσουρεμένες συντάξεις και υποτιμητικά  επιδόματα ανεργίας!….

Μας σέρβιραν «Ποτάμι», θα χτίσουν «Γέφυρες»!…

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Κάποιοι χαρακτήρισαν την ανακοίνωση ως «κεραυνό εν αιθρία» ενώ άλλοι υπαινίχθηκαν «παρασκηνιακά μαγειρέματα» σε γνωστά «χαλκεία» όπου, όπως ψιθυρίζεται, ζούνε και λειτουργούν αυτοί που προγραμματίζουν και ορίζουν την Τύχη της Ελλάδας και των Ελλήνων.

Φαντάζεται κανείς σκοτεινά δωμάτια όπου γνωστοί και άγνωστοι «ολιγάρχες» καπνίζουν πούρα Αβάνας (κοστίζουν τα άτιμα και ας τα παράγουν «χαμηλόμισθοι» Κουβανοί Κομμουνιστές εργάτες ή καπνεργάτες «καπιταλιστικών» χωρώνhttp://www.mademan.com/mm/10-most-expensive-cigars.html) και απολαμβάνουν βρέχοντας τα χείλη τους ένα ποτήρι από άγνωστες στους περισσότερους από εμάς γαλλικές σαμπάνιες που κοστίζει από ένα μηνιάτικο επιδόματος ΟΑΕΔ ή σύνταξης του ΙΚΑ μέχρι το ετήσιο εισόδημα ενός στρατηγού, ενός ανώτατου Δικαστικού λειτουργού, ενός καθηγητή Πανεπιστημίου (εάν ενδιαφέρεστε να τον δείτε σαν δίνω παρακάτω τον σχετικό τιμοκατάλογος): http://listdose.com/top-10-most-expensive-champagnes/).

Αναφέρομαι, φυσικά, στη γέννηση της νέας πολιτικής Κίνησης με επικεφαλής τον κ Θεοδωράκη, που ήρθε ως Πολιτικό Κόμμα όχι από το «πουθενά» αλλά από εκείνα τα σπλάχνα του «σπαραζόμενου» ΠΑΣΟΚ που ΔΕΝ είχαν ήδη προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ και ΔΕΝ παρέμειναν πιστά στον νέο Πρόεδρό του τον καθηγητή κ Βενιζέλο.

Τις τελευταίες εβδομάδες μετά την διθυραμβική ανακοίνωση γέννησης του Κόμματος που βαφτίστηκε ΠΟΤΑΜΙ οι «δημοσκοπήσεις» δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ (που ήθελε και θέλει να μας Κυβερνήσει) και τη ΝΔ η οποία με το «υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ» του κ Βενιζέλου συνεχίζει, έστω με 152 ΝΑΙ, να μας Κυβερνά, να παίζουν «τραμπάλα» με επιπέδου «στατιστικού λάθους».

Κάθε εχέφρων Έλληνας και Ελληνίδα αντιλαμβάνεται και συνειδητοποιεί ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ (έχοντας ενσωματώσει ένα τεράστιο κομμάτι του παλαιού ΠΑΣΟΚ) προαλειφότανε ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΙΑΖΟΤΑΝ να αναλάβει τις ευθύνες της ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Σοφή πολιτική στρατηγική καθώς ακόμα εξελίσσεται το δράμα της πλήρους και αμετάκλητης υποταγής μας στην τρόικα των δανειστών.

Ποιος θα ήθελε να παραλάβει μια «απασφαλισμένη χειροβομβίδα» και μαζί τις ιστορικές ευθύνες αδυναμίας να εφαρμόσει «υποσχέσεις» που ΔΕΝ μπορεί πλέον να εφαρμοστούν εκεί που οδηγήθηκαν τα πολιτικά πράγματα από το ΠΑΣΟΚ, την «υπηρεσιακή Κυβέρνηση» και τώρα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ;

Ξαφνικά, έτσι στα γνωστά μας «καλά καθούμενα», οι στατιστικές εικόνες τις οποίες είχαμε συνηθίσει κατηγορώντας δημοσκόπους και ΜΜΕ για «μαγείρεμα» μπερδεύτηκαν και τώρα, προχωρώντας προς διπλές εκλογές, και ενόψει του Πάσχα, Κόμματα, πολιτικοί, ΜΜΕ και δημοσκόποι και μαζί τους εμείς οι απλοί (αλλά όχι, διαπιστωμένα, ούτε στο διηνεκές αγνοί και άδολοι ψηφοφόροι) φαίνεται να χάνουμε «και τα αυγά και τα…Πασχάλια»!..

Θα δούμε, θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε απίστευτα πράγματα οδεύοντας προς τις διπλές ΕΚΛΟΓΕΣ…

Στο ελληνικό πολιτικό παλκοσένικο σύγχρονων «Μαυρογιαλούρων» σχεδόν 500 εκατομμύρια ευρώ από το «πρωτογενές πλεόνασμα» που μας το σέρβιραν με «πλύση εγκεφάλου» τα «συστημικά» ΜΜΕ θα διανεμηθεί για προσωρινή «ανακούφιση» ενός εκατομμυρίου ταλαιπωρημένων ιθαγενών και μάλιστα ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ!…

Θα ζήσουμε στιγμές απερίγραπτου κάλλους με αυτή την διανομή.

Θα ενταθούν οι συζητήσεις για επιμήκυνση του χρέους (που κανείς εχέφρων και γνώστης οικονομικών δεν δέχεται ότι η Ελλάδα μπορεί να αποπληρώσει) και για παράλληλη ελαφρά μείωση των επιτοκίων.

Θα αυξηθούν γεωμετρικά οι αναφορές στην Ελληνική Οικονομική ανάκαμψη και τη δυνατότητα να βγούμε για «δανεισμό στις Αγορές» ίσως με Κρατικά ομόλογα 5-ετούς διάρκειας και με επιτόκια γύρω στο 6%.

Την ίδια χρονική περίοδο θα συνεχίσουν να αυξάνονται τα ποσοστά ανεργίας σε όλες τις ηλικίες, οι ουρές σε δωρεάν συσσίτια, οι αριθμοί πολιτών που ΔΕΝ μπορούν να πληρώσουν τα «χρέη στο Κράτος…» και, ως δραματική παράπλευρη «απώλεια» οι αυτοχειρίες…

Υπάρχουν εκείνοι που αρχίζουν να πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την αίγλη και την δυναμική που είχε αποκτήσει (αφού, βέβαια, είχε ενσωματώσει ένα τεράστιο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ 4πλάσσιο και 5πλάσιο της δικής του ιστορικής δύναμης).

Υπάρχουν επίσης εκείνοι που προεξοφλούν ότι οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος θα συνεργαστούν μετεκλογικά σε ένα νέο πολιτικό μόρφωμα.

Κάποιοι «ψυχανεμίζονται» ότι το ΠΟΤΑΜΙ γεννήθηκε για να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες Εθνικές εκλογές.

Δανειστές και αγορές ΔΕΝ πρόκειται να δεχτούν συζητήσεις από μια αμιγή Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ…

Υπάρχει το προηγούμενο της «αθέτησης» υποσχέσεων τύπου Ζάππειο ένα, δύο, τρία…δεκατρία από τον κ Σαμαρά στην σύναψη ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΟΥ «γάμου» με το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ του κ Βενιζέλου και, ουσιαστικά, αθέτηση υποσχέσεων με την αιτιολογία της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ…

Γιατί να αποκλείσουμε τη σύναψη ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΥ «γάμου» μεταξύ του κ Τσίπρα και του κ Θεοδωράκη με στόχο την κατάληψη της ΕΞΟΥΣΙΑΣ που θα δώσει και την απαραίτητη «αιτιολογία» κυβιστικών εφαρμογών όπως τις ζήσαμε με τον κ Σαμαρά στην αδυναμία εφαρμογής υποσχέσεων για κατάργηση ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ και άρνηση καταβολής «οφειλομένων» στην τρόικα;

Με άλλα λόγια, τώρα έχουμε το ΠΟΤΑΜΙ οπότε μπορούμε να χτίσουμε γέφυρα για την κατάληψη της Εξουσίας και την «υποχρεωτική» αθέτηση υποσχέσεων…

Προβλέπω παραγγελίες για αρκετά κουτιά πούρων Αβάνας, που κατασκευάζονται από χέρια φτωχών Κουβανών, για να κατευθύνονται σε χέρια πλούσιων «καπιταλιστών» και προβλέπω παραγγελίες για κιβώτια με φιάλες σαμπάνιας όπου το ένα ποτηράκι θα αξίζει πολύ περισσότερο από το Προεκλογικό επίδομα της κυανοπράσινης Συν-Κυβέρνησης.

Προέχει, στο διηνεκές: Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ!…

"Αυτοχειρίες" στην Ελλάδα της τρόικα…

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

      Παρακάμπτω την αντιδικία όσων θεωρούν ότι οι «αυτοχειρίες» αυξάνονται εξαιτίας του οικονομικού μας δράματος και όσων

(παραβλέποντας ότι είναι προτιμότερη η καταχώρηση θανάτου ως «ατυχήματος» για θρησκευτικούς λόγους) κρίνουν ότι η αύξηση ΔΕΝ είναι δραματική…

      Ο θάνατος βρίσκεται, αναμφίβολα, στο τραγικότερο σημείο του ευρύτατου φάσματος των ανθρώπινων συναισθημάτων.

      Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός!..

      Επιπρόσθετα η κοινή γνώμη θέτει στους ειδικούς και στον εαυτό της το φαινομενικά απλό, αλλά φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του “γιατί”.

     Στην Ελλάδα της τρόικα τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το κάνουν μόνο για τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης, επειδή αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής ή επειδή  απέτυχαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις.

     Δραματικά κυρίαρχη αιτία είναι πλέον η οικονομική καταστροφή (και εδώ υπογραμμίζω το γεγονός ότι καθώς βουλιάζουμε στην οικονομική δυσπραγία και ύφεση φοβάμαι ότι θα βιώσουμε και στη χώρα μας, όπως συμβαίνει και διεθνώς ακόμη μεγαλύτερη αύξηση στα ποσοστά των αυτοκτονιών.)

     Η κλασική τυπολογία της αυτοκτονίας έγινε τον περασμένο αιώνα σε ένα κλασικό πλέον πόνημα με τον τίτλο «αυτοκτονία» (Le suicide) από τον Γάλλο κοινωνιολόγο Emile Durkheim, ο οποίος καθόρισε τρεις συγκεκριμένους τύπους:

     Πρώτον, «την αλτρουιστική», όπου το άτομο στην προσπάθειά του να διασώσει κάποιον ή κάποιους συγγενείς, φίλους, γνωστούς ή ακόμη και εντελώς άγνωστους συνανθρώπους του από άμεσο κίνδυνο «θυσιάζει» την προσωπική του ύπαρξη,

    δεύτερον, «την εγωιστική», όπου το άτομο τερματίζει τη ζωή του για καθαρά προσωπικούς λόγους έχοντας αποστασιοποιηθεί παντελώς από τον πόνο και την οδύνη που αυτή του η πράξη μπορεί να προκαλέσει σε συγγενικά πρόσωπα και φίλους και,

     τρίτον «την ανομική», όπου το άτομο προτιμά να διακόψει αμετάκλητα τη συνέχιση της υπαρξιακής του οντότητας επειδή κάποιες φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες ή πόλεμοι), ή και η ραγδαία κοινωνική αλλαγή που υφίσταται το σύστημα στο οποίο ζει μετουσιώνει τα γνωστά του πρότυπα διαπροσωπικών σχέσεων. Καθώς αλλοιώνονται τα νοήματα και οι αξίες της ζωής και επικρατεί “κοινωνική ανομία”, το άτομο την βιώνει ως μείωση της ικανότητάς του να ζήσει και να λειτουργήσει όπως ήξερε.

     Μέσα στα πλαίσια του σημερινού μας προβληματισμού, καθώς η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή μας για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, χρειάζεται να επισημάνω ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογές και συγκεκριμένα, να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει, ή να την αναστείλει τελεσίδικα.

      Οι αυτόχειρες πριν πραγματοποιήσουν την τελική τους επιλογή δίνουν πολλά μηνύματα, προειδοποιούν τους γύρω τους αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών τους σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη τους.

      Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή οι πιο πολλοί από εμάς, γονείς, συγγενείς και φίλοι, ή αδυνατούμε να συλλάβουμε «τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου» ή όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως «κενές απειλές»” ή ακόμη και σε μερικές περιπτώσεις ως «παρατραβηγμένους θεατρινισμούς».

     Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση είναι αυτοτελής, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία και απαντήσεις στο προαναφερθέν «γιατί;»:

1) Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωσική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τους ειδικούς στον κοινωνικο-ψυχολογικό τομέα επιστήμονες, κοινωνιολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και  χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος  (σε συνδυασμό κατά προτίμηση με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη) δεν  βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην «άδεια» του ύπαρξή του.

2) Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα «ντροπής»ή και από υπερβολικό «φόβο» ότι πρόκειται να τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους του.

3) Υπάρχουν έντονα συναισθήματα «ενοχών» για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο του, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή.

4) Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που βιώνει και αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή και αμετάκλητη «φυγή» με την αυτοκτονία αποτελεί  πράξη επιβολής συναισθηματικής «τιμωρίας» σε κάποιον  ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να…ξεφύγει!..

     Έχουν καθιερωθεί στην Ελλάδα από το 2003 και λειτουργούν σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και αρχικά οι ιδιώτες και στη συνέχεια οι ένστολοι ψυχολόγοι που απασχολήθηκαν και απασχολούνται  εκεί έχουν επιτελέσει και συνεχίζουν να προσφέρουν εκπληκτικά χρήσιμο έργο, παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια στρατευμένα παιδιά πραγματοποίησαν την «κακή» την οδυνηρή για συγγενείς και φίλους απόφαση της αυτοαναίρεσης.

     Με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον για πολλά χρόνια όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και άλλοι συνάνθρωποί μας που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ στα μεγάλα αστικά κέντρα ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές crisis lines ή hot lines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών και ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική δεξιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.

     Είναι απαραίτητο γονείς, συγγενείς και φίλοι να ζητήσουν τη βοήθεια του οικογενειακού τους γιατρού ή κάποιου ειδικού στις επιστήμες της συμπεριφοράς αμέσως μόλις γίνουν αντιληπτά τα πρώτα σημάδια ή αμέσως μετά την πρώτη «ανεπιτυχή» απόπειρα. Τα ερευνητικά δεδομένα και στην χώρα μας πλέον, όπως έχει διαπιστωθεί διεθνώς αποδεικνύουν ότι η μέχρι σήμερα προσφερόμενη νοσοκομειακή βοήθεια δεν εξαντλεί το πλήρες, το απαιτούμενο φάσμα ψυχοκοινωνικής αρωγής στο άτομο που έκανε μια «αποτυχημένη» απόπειρα όπως και στα μέλη της οικογενείας του.

     Επαναλαμβάνω, και ας γίνω κουραστικός, ότι κάθε άτομο πολύ πριν την τελική του πράξη δίνει σημαντικά σήματα «κλήσης για βοήθεια»…

     Εάν πάρουμε τα σήματα στα σοβαρά και τα δούμε με αγάπη και κατανόηση οπωσδήποτε θα προλάβουμε την μετέπειτα ανείπωτη ψυχική οδύνη και το πικρό «γιατί;» των συγγενών και φίλων κάθε αυτόχειρα που αποφασίζει να κλείσει βίαια και αμετάκλητα την «παρένθεση της εφήμερης προσωπικής του ύπαρξης»…

Bγήκαμε στις αγορές! (Πινόκιο κρύψε τη μύτη σου..)

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

      Είμαι, ομολογώ, καυστικός όχι μόνο επειδή ΔΕΝ μου άρεσε που η σημερινή μας ΕΞΟΔΟΣ στις  «Αγορές» χαρακτηρίστηκε ως μεγάλη επιτυχία αλλά επειδή μονίμως σκέφτομαι τα περίπου 350 δις ευρώ που χρωστάμε και δεν ξέρω πώς και πότε θα τα ξεπληρώσουμε…

      Χαράς ευαγγέλια όχι μόνο στους κόλπους της κυανοπράσινης Συν-Κυβέρνησης αλλά και σε αρκετά Διεθνή ΜΜΕ και άλλα «παρεμφερή Κέντρα Εξουσίας των Λαών και των Εθνών» μεταξύ των οποίων και το γνωστό μας ΔΝΤ και η χαμογελαστή κ Λαγκάρντ.

      Ζητήσαμε, λένε οι Κυβερνώντες, 2,5 με 3 εκατομμύρια ευρώ και «τρέξανε να αγοράσουν Ελληνικά Κρατικά Ομόλογα 5-ετούς διαρκείας» πολλοί και διάφοροι προσφέροντας μέχρι και 20 εκατομμύρια ευρώ!

      Βγήκαμε στις αγορές!...

      Νικητές και τροπαιούχοι ή αξιοθρήνητοι «πένητες» που οι εχέφρονες φίλοι αλλά και έντιμοι εχθροί αναρωτιούνται ΠΩΣ και ΠΟΤΕ θα μπορέσουμε να ξεχρεώσουμε ήδη χρεωμένα δανεικά που καλύπτουν 2 φορές το συρρικνωμένο πια Ελληνικό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν!...

       Βγήκαμε στις αγορές!

       (Πινόκιο κρύψε τη μύτη σου!...)

     Οι θεατρικές παραστάσεις με πρωταγωνιστή τον Πινόκιο έχουν χάσει την γοητεία τους συγκρινόμενες με τις πολιτικές…

     Όταν 5-ετή ομόλογα Κυβερνήσεων δίνουν επιτόκιο επιπέδου 0.6% το Γερμανικό, 0.9% το Γαλλικό, 1.78% το Ιταλικό και 1.85% το Αγγλικό, και φτάνουν μέχρι τα 3% και κάτι για ομόλογα Πιστωτικών Ιδρυμάτων και Επιχειρήσεων είναι λογικό πολλοί επενδυτές να «πεινάνε» για επιτόκια επιπέδου 5%...

      Βγήκαμε στις αγορές!

      Πέσανε τα διεθνή (ίσως και εντόπια vulture και venture funds) να προσφέρουν 10-πλάσσια ποσά από όσα ζητήσαμε…
      Ελληνικά Κρατικά ομόλογα 5-ετούς διάρκειας στο 4.95% και μάλιστα με την γνωστή ρήτρα του Αγγλικού Δικαίου…
      Οι ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ είναι, κατά την πολύ ταπεινή μου γνώμη, για τα…Πανηγύρια!!!
       Μας δανείζουν γνωρίζοντας ότι ΔΕΝ μπορούμε να “κουρέψουμε” τα συγκεκριμένα ομόλογα (No PSI), και

       Δεσμευόμαστε, αν δεν κάνω λάθος, να παραχωρήσουμε στους αγοραστές των 5-ετών ομολόγων μας τον Εθνικό μας Πλούτο, εάν χρειασθεί, για να τα ξεπληρώσουμε…

        Θα μου αντιτάξει κάποιος ή κάποια «ε, καλά κ Πιπερόπουλε, αυτό το ομόλογο λήγει το 2019 και η κυανοπράσινη Συν-Κυβέρνηση ζορίζεται για το εδώ και τώρα όχι το τότε…»

       Τους βλέπω να Κυβερνούνε επειδή «βγήκαμε στις αγορές!...»

       ΔΟΞΑΣΤΕ τους…

       Ή, ΖΗΤΩ που…Καήκαμε; 

Εκλογές 2014: «Σύγκρουση για κάθαρση» ή «μουσικές καρέκλες»;

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

                               

    Στο πέρασμα των αιώνων δεν αμφισβητήθηκε η θεώρηση και αποδοχή της ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ως ένα σαφώς ελληνικό δημιούργημα. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι κάθε λαός, σε κάθε γωνιά της γης δεν βίωσε και δεν βιώνει καθημερινά τις δικές του μικρές και μεγάλες τραγωδίες που χρωματίζουν δραματικά και, ενίοτε τραγελαφικά, τις προσωπικές στιγμές ατόμων, τις συλλογικές οντότητες ομάδων.

     Εμείς από το καλοκαίρι του 2010 ζούμε στην πατρίδα μας μια πολύ ιδιόμορφη τραγωδία με πρωτόγνωρες δραματικές προεκτάσεις.

    Ζούμε, σε καθημερινή βάση, την ουσιαστική αλλά όχι επίσημη, οικονομική μας «πτώχευση» με Συν-Κυβέρνηση «Νέας» ΝΔ και «υπολοίπου» ΠΑΣΟΚ.

    Τα κοινωνικό-πολιτικά, όμως, δεδομένα όπως και η σχετική οικονομική ύφεση, πηγαίνουν πολύ πιο πίσω από το καλοκαίρι του 2010 και την ιστορική πρόσκληση στην τρόικα.

     Από την εποχή της απροσδόκητης ένταξής μας στο ευρώ και την ευρωζώνη από την Κυβέρνηση του κ Σημίτη τα ψυχοκοινωνικά δεδομένα της ελλαδικής πραγματικότητας είχαν αποκτήσει τόσες και τέτοιας υφής προεκτάσεις και νοήματα ώστε να απαιτούνται από κάθε δημοσιογράφο ικανές γνώσεις ψυχολογίας, κοινωνιολογίας και οικονομικών και από κάθε επιστήμονα της συμπεριφοράς επιτακτική ανάγκη να πάρουν στα χέρια τους την πέννα και να "δημοσιογραφήσουν"…

    Ένα κοινό σημείο του προβληματισμού δημοσιογράφων και επιστημόνων της συμπεριφοράς εδράζεται στην προσπάθειά μας να συλλάβουμε τα δεδομένα της τρέχουσας πραγματικότητας και μαζί τις πιθανές προεκτάσεις της και στη συνέχεια να  τις αποδώσουμε στο κοινό που μας παρακολουθεί έτσι ώστε να ολοκληρωθεί ο ρόλος ή, μάλλον, το λειτούργημά μας.

     Κανείς δεν θα τολμούσε να αμφισβητήσει το γεγονός ότι στα τελευταία χρόνια του συλλογικού μας βίου έχει επιτελεσθεί μια εντυπωσιακή υποβάθμιση  του ρόλου των ΜΜΕ στο πλέγμα της ελληνικής κοινωνίας.

    Τα ελληνικά ΜΜΕ, Τύπος και ραδιοτηλεόραση, οι Έλληνες εκδότες και ιδιοκτήτες ραδιοτηλεοπτικών σταθμών και μαζί τους οι Έλληνες δημοσιογράφοι ΔΕΝ έδρασαν, κατά την ταπεινή μου άποψη, με σαφή προσανατολισμό εξωστρέφειας, ΔΕΝ εντόπισαν την υπαρξιακή τους αναζήτηση στα ιστορικά, ψυχοκοινωνικά και οικονομικό-πολιτικά προβλήματα που είχαν αρχίσει να διαφαίνονται και κατέληξαν στο δράμα που σήμερα βιώνουμε ως Λαός και Έθνος, αυτό που πολλοί ξένοι συνάδελφοι χαρακτηρίζουν πλέον ως μια «σύγχρονη ελληνική τραγωδία...»

    Η έλλειψη «μαχόμενων» ΜΜΕ και δημοσιογράφων και ενεργοποιημένων επιστημόνων της συμπεριφοράς στέρησε από την ελληνική πραγματικότητα εκείνη τη σιγουριά της πεποίθησης ότι «οι φύλακες αγρυπνούν...»

    Είναι, ίσως, σοφή η λαϊκή μας ρήση που διατείνεται ότι «μια ζωή την έχουμε» και αυτή η μοναδικότητα της ατομικής μας ύπαρξης, της ζωής μας, είναι μόνιμα εκτεθειμένη «στις σαΐτες και τα δόρατα της αχαλίνωτης τύχης, είναι υποκείμενο στον πόνο της καρδιάς, στα μύρια τόσα σοκ που μπορεί να υποστεί η ανθρώπινή μας σάρκα» όπως διατείνεται και ο Σαίξπηρ μέσω Άμλετ...

    Και η ζωή του καθένα και της καθεμιάς μας είναι απόληξη των επιλογών που έχουμε κάνει και αλληλένδετη με την Τύχη, γιατί δεν υπάρχει για κανέναν μας, ποτέ, καμία εξασφάλιση αναφορικά με την σοφία των επιλογών μας. Η αξία μιας επιλογής που κάνουμε σήμερα, σε βάρος μιας άλλης επιλογής, θα φανεί πολύ αργότερα, και όταν φανεί τότε μόνο θα επιβεβαιωθεί η καλή ή η κακή Τύχη του ατόμου που την έκανε αφήνοντας ανέγγιχτες κάποιες άλλες επιλογές που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει….

    Σε τελική ανάλυση, άσχετα με τον αν είμαστε απλοί μεροκαματιάρηδες ή Παντοδύναμοι Πρωθυπουργοί κάποιες επιλογές μας πληρώνονται πολύ ακριβά αργότερα, και άλλες, πάλι, ενώ ίσως ξεκινήσανε χωρίς εμφανείς προοπτικές, ξαφνικά, βαθειά μέσα στο απώτερο μέλλον αποδείχνονται, εκ των υστέρων,  εντυπωσιακά ορθές!..

    Στην ψυχοθεραπεία, ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο της τύπο, η έννοια της «κάθαρσης» ως διαδικασίας δυναμικής εξωτερίκευσης απόκρυφων σκέψεων, επιθυμιών, συγκρούσεων, εμπειριών και βιωμάτων αποτελεί μια κεντρική προϋπόθεση απαραίτητη για την ολοκλήρωση της θεραπευτικής αγωγής.

    Όσο πολυπόθητη, όμως και αν φαίνεται να είναι η επίτευξη της «κάθαρσης» αυτό δεν συνεπάγεται, αυτόματα, και την επιτυχία θεραπείας συμπτωμάτων ή συνδρόμων με τα οποία το άτομο προσήλθε στον επιστήμονα ψυχολόγο, στον ψυχίατρο, στον ψυχαναλυτή, στον ψυχοθεραπευτή.

    Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να έχουμε θεραπεία χωρίς κάθαρση αλλά δεν έχουμε θεραπεία απλά και μόνο επειδή πετύχαμε την κάθαρση!...

    Όσο παράδοξα πικρό, και ίσως και αντιφατικό, και εάν ακούγεται αυτό σε πρώτη εκτίμηση και επιπόλαια αντιμετώπιση, είναι πράγματι απαραίτητο να το επισημάνουμε, ακριβώς επειδή στον δικό μας τον ελλαδικό χώρο και στο ελληνικό ψυχοκοινωνικό σύστημα, στη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων αλλά και στην ατομική, προσωπική, υποκειμενική αντίληψη του καθένα και της καθεμιάς μας η έννοια της ΚΑΘΑΡΣΗΣ των πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων που δημιουργήθηκαν από τα Κόμματα και τους ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που μας Κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια αρχίζει να αποκτά και τις ιδιότητες της αυταπόδεικτης πραγματικότητας...

    Η αναζητούμενη όμως ΚΑΘΑΡΣΗ δεν μπορεί, δεν πρέπει να μετουσιωθεί σε ΑΥΤΟΣΚΟΠΟ, αλλά ούτε και επιτρέπεται να θεωρηθεί ως το τέλος, το κλείσιμο της κοινωνικό-θεραπευτικής διαδικασίας στην οποία, προφανώς, έχουμε μπει συλλογικά ΟΛΟΙ μας και την οποία μας επέβαλε η δραματική οικονομική μας πραγματικότητα στην Ελλάδα της τρόικα.

    Οι ψυχοκοινωνικές διεργασίες και οι προεκτάσεις της κάθαρσης περικλείουν τον κίνδυνο της μετουσίωσής τους σε «τυφλό πογκρόμ» αντεκδίκησης απέναντι σε εκείνους που διέψευσαν τα οράματα του ελληνικού λαού όσο και τον ακόμη μεγαλύτερο, από τη δική μου τουλάχιστον σκοπιά, κίνδυνο της εκτόνωσης ΟΛΩΝ μας μέσα από τη ρητορική της «κάθαρσης» χωρίς ουσιαστικά να συντελεσθεί καμία θεμελιακή κάθαρση που να αποτρέπει τους αυριανούς κατόχους εξουσίας από παρόμοια συμπεριφορά.

    Η διαφαινόμενη αντιπαράθεση Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς αφορά σε πολιτικούς και Πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που βιώσαμε τα τελευταία 40 χρόνια…

     Η σημερινή κυανοπράσινη Συν-Κυβέρνηση των κκ Σαμαρά-Βενιζέλου στέκεται ως η ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, ορατός δια γυμνού οφθαλμού διογκωμένος από την αθρόα προσέλευση στελεχών και ψηφοφόρων του παλαιού ΠΑΣΟΚ ως η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ.

    Το ΚΚΕ, ως η δογματική αριστερά, συρρικνώθηκε σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα και η δογματική δεξιά στατιστικά έπαψε να υπάρχει.

     Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ των επερχόμενων τριπλών εκλογών διαγράφεται και πάλι ως σύγκρουση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ με νέους «μανδύες» πολιτικής περιβολής χωρίς ουσιαστική πολιτική, κοινωνική, οικονομική ιδεολογία.

     Από αυτήν την σύγχρονη «ελληνική τραγωδία» που βιώνουμε θα προκύψουμε ως άτομα και ως Έθνος πιο υγιείς «δι’ ελέου και φόβου περαίνοντας την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν» ή απλά θα στήσουμε «το σκηνικό» για την επανάληψη του δράματος καθώς στις «μουσικές καρέκλες» της πολιτικής θα αλλάξουμε τα πρόσωπα ΟΧΙ, όμως, ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ και ΟΡΑΜΑΤΑ;

Bloggers, Δυναμικά στον αγώνα της Ενημέρωσης!

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

      ΑΠΕΡΓΙΑ χθές και σήμερα στα ΜΜΕ, τι παράξενη σύμπτωση Θεέ μου, τις ώρες που έρχεται στη Βουλή το περιβόητο ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ εξαιτίας του οποίου «τρόμαξαν πάλι καρδιές και καρδούλες» στην Συν-Κυβέρνηση.

       Επειδή συνέβη ξανά ζητώντας συγνώμη θα κουράσω τους φίλους bloggers ελπίζοντας σε ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ!..

                         **********************************************

  

      Τα δύο σύντομα αυτά σχόλιά μου που ακολουθούν έχουν ήδη δημοσιευθεί στην «μπλογκόσφαιρα».

     Το πρώτο, «Στα…γρήγορα και πιπεράτα -4-« δημοσιεύθηκε τον Μάη 2010 όταν Δημοσιογράφοι και ΜΜΕ απεφάσισαν να «απεργήσουν» την ημέρα που ο Λαός έβγαινε στους δρόμους για όσα είχαν αρχίσει να φαίνονται ως το ξεκίνημα του τρέχοντος οικονομικού, κοινωνικού, πολιτικού και πολιτιστικού δράματός μας.

     Το δεύτερο «bloggers γερά, φορέστε τους γυαλιά» τον Δεκέμβρη του 2010, καθώς τότε συνειδητοποιούσαμε, πλέον, ότι μας έκαναν ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ στην τρόικα και δέσμιους στο ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

    Όπως θα θυμούνται όσοι δεν επέλεξαν (για κομματικούς ή δήθεν ιδεολογικούς λόγους) να μην γίνουν χρυσόψαρα σε ότι αφορά τη μνήμη τους, τα χαρακτηριζόμενα ως  «συστημικά ΜΜΕ» έκαναν  «τουμπεκί ψιλοκομμένο» για την τρόικα της μεγάλης περιπέτειας της Ελλάδας και των Ελλήνων.

    Τώρα, καθώς μπήκαμε με ανακοινώσεις υποψηφίων στην ευθεία των Αυτό-διοικητικών εκλογών και των παράλληλων Ευρωεκλογών επαναφέρω τα σύντομα κείμενα ελπίζοντας να αναρτηθούν για να ενθαρρύνουν τους αδέσμευτους bloggers…

(Δημοσιεύθηκε στα blogs 5 & 6 Μαΐου 2010)

     Ένα πολύ σύντομο σχόλιο υποστήριξης των ελληνικών blogs καθότι σήμερα 5η Μαΐου 2010 την ώρα που σε όλες τις πόλεις της πατρίδας μας Ελλάδας ο ΛΑΟΣ διαμαρτύρεται για όσα ήδη μας κάνουν και για όσα μας έρχονται….

     Οι Έλληνες δημοσιογράφοι και τα ελληνικά ΜΜΕ…ΑΠΕΡΓΟΥΝ!..

     Κάποιος συνομιλητής μου εδώ στη Θεσσαλονίκη μου είπε ότι η σημερινή ΑΠΕΡΓΙΑ των ΜΜΕ είναι, επιεικώς…ΠΕΡΙΕΡΓΗ σύμπτωση!

     Κάποιοι από Αθήνα μου είπαν ότι είναι…σαφώς, ΠΡΟΣΤΥΧΗ ΠΡΑΞΗ – σύμπραξης με τους «χορηγούς» τους…

     Προσωπικά ΔΕΝ θα χαρακτηρίσω την σημερινή Δημοσιογραφική απεργία και μάλιστα σε εποχές χαλεπές για την Ελλάδα τους Έλληνες και τα Ελληνόπουλα…

     Θα αρκεστώ να πω για πολλοστή φορά:

     Bloggers, είστε το μέλλον της ενημέρωσης…

     Bloggers, συνεχίστε στις επάλξεις χωρίς Κομματικά γυαλιά,

     Bloggers, ξεμπροστιάστε τους «καθεστωτικούς» τους αδρά «αμειβόμενους» κονδυλοφόρους της «δήθεν» ενημέρωσης που κατέληξε ως αποβλάκωση του λαού…από ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ που φορούν Κομματικά γυαλιά…

     Bloggers, γερά, με τη δουλειά σας, φορέστε τους γυαλιά!!!

(Δημοσιεύθηκε στα blogs 13 & 14 Δεκεμβρίου 2010)

     Πολλά λέγονται για πολλούς Έλληνες δημοσιογράφους και ΜΜΕ!...   

    Προσωπικά ΔΕΝ θέλω να χαρακτηρίσω την σημερινή Δημοσιογραφική συμπεριφορά και μάλιστα σε εποχές χαλεπές για την Ελλάδα τους Έλληνες και τα Ελληνόπουλα…

    Θα ήθελα να πιστέψω ότι πολλοί από τους… «επώνυμους» και «μεγάλους» των ελληνικών ΜΜΕ είδαν και θα συνεχίσουν να βλέπουν εφιάλτες με ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ τους Ιρλανδούς δημοσιογράφους, και πως εκείνοι ξεμπρόστιασαν τους πολιτικούς της χώρας τους…

    Κοιτάζοντας σε διεθνή ορίζοντα το θέμα «wikileaks» και κάποιες «πονηρές» κινήσεις στον ελληνικό χώρο, θα πω ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑ να ακουστεί:

Bloggers, είστε το μέλλον της ενημέρωσης…

Bloggers, συνεχίστε στις επάλξεις χωρίς Κομματικά γυαλιά,

Bloggers, ξεμπροστιάστε τους καθεστωτικούς, αδρά αμειβόμενους κονδυλοφόρους της δήθεν ενημέρωσης που κατέληξε ως αποβλάκωση των Ελλήνων από ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ και ΜΜΕ που ΑΝΕΝΔΟΙΑΣΤΑ φορούν αργυρώνητα Κομματικά γυαλιά…

Bloggers, γερά, με υπεύθυνη προσπάθεια ενημέρωσης,

φορέστε τους γυαλιά!!!

Ανδρεία, Αυτοθυσία, Διχασμός & Διχόνοια!...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Επέλεξα τα 4 αυτά γνώριμα, και ίσως αναπόσπαστα από την ουσία της φυλής μας, χαρακτηριστικά επειδή επιθυμώ να επισημάνω τη διαχρονική σημασία της κοινωνικής ψυχολογίας ηγετών και αγωνιστών στους χρόνους της Εθνικής Επανάστασης του 1821 τη στιγμή που εσείς και εγώ όπως και οι απανταχού της γης Έλληνες θα αποτίσουμε την ερχόμενη Τρίτη 25^η Μαρτίου 2014 τον πρέποντα φόρο τιμής στους γνωστούς και τους άγνωστους αγωνιστές της Εθνικής μας Επανάστασης.
     Το μάθημα της ιστορίας ήταν και παραμένει σαφές: εμείς οι Έλληνες κάθε φορά που κατορθώσαμε να παραμερίσουμε τις εθνικές αδυναμίες του διχασμού και της διχόνοιας μεγαλουργήσαμε σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο δείχνοντας πρωτόγνωρες για το ανθρώπινο γένος εκφάνσεις ανδρείας και αυτοθυσίας!
     Υπάρχει το απόφθεγμα που αποδίδεται στον Sir Winston Churchill και διατείνεται ότι «οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν…» και ενώ δεν ειπώθηκε αυτό με στόχο τους Έλληνες τελικά έχει για εμάς ανεξίτηλα διαχρονικά νοήματα και σημασία.
     Ακριβώς επειδή από το 1821 μέχρι και σήμερα κάθε φορά που επιτρέψαμε στους εαυτούς μας την πολυτέλεια να... λησμονήσουμε τα διδάγματα της εθνικής μας ιστορίας δυστυχώς ξαναζήσαμε οδυνηρά τα αιώνια πάθη και μίση και τα πληρώσαμε με βαρύ φόρο αίματος και αλληλοσπαραγμών.
     Το σημείωσε με πικρό λυρισμό ο εθνικός μας ποιητής:

«η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή/

καθενός χαμογελάει πάρτο λέγοντας και σύ/

Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά/

Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά…»
     Πράγματι ποιος άλλος λαός στον πλανήτη έχει να επιδείξει συμπυκνωμένη μέσα σε τόσο μικρά χρονικά περιθώρια τέτοιες εκφάνσεις ηρωισμού, ανδρείας και αυτοθυσίας όση οι Έλληνες με Αρκάδι, Κάσο, Ζάλλογγο, Αραπίτσα, Χίο, Ψαρά και άλλα τόσα; Ποιό άλλο εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα είδε τους πρωταγωνιστές του να πέφτουν στα πεδία της μάχης μαζί με τους αφανείς αγωνιστές τους χωρίς να περιμένουν να «εισπράξουν» την επιβράβευση του αγώνα τους μετά τη δικαίωσή του και την επικράτηση της Επανάστασης;

Βαρύ το τίμημα…

     Από τις πρώτες μέρες του ξεσηκωμού φάνηκε ότι ο δρόμος για τη λευτεριά θα ήταν βαμμένος με αίμα, πόνο και δάκρυα.

     Από τη σφαγή του «Ιερού Λόχου» στη Μολδοβλαχία μέχρι την προδοσία του Υψηλάντη, από τη θυσία του Γεωργάκη Ολύμπιου στον πνιγμό του Καρπενησιώτη στον Προύθο, από τον ανασκολοπισμό του Θανάση Διάκου, στη σφαγή του επισκόπου Σαλώνων Ησαϊα!

     Στη Νάουσα ο Ζώτος βάζει μπουρλότο στο μπαρούτι και γίνεται κομμάτια, ο Μάρκος Μπότσαρης πέφτει στο κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, ο Παπαφλέσσας θανατώνεται στο Μανιάκι, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αφήνει την τελευταία του πνοή στον ιερό λόφο της Ακρόπολης όπου πέφτει και ο Γιώργος Καραϊσκάκης.
     Τα παραπάνω είναι μικρά μόνο δείγματα ανδρείας και αυτοθυσίας που μας καλούν, τις δύσκολες μέρες που περνάμε υπό τον έλεγχο της τρόικα, παρακολουθώντας ανακοινώσεις για «πλεονάσματα» και «μοιρασιές» στον δοκιμαζόμενο Λαό, καθηλωμένοι μπροστά στις οθόνες της εθνικής  τηλετύφλωσης αποχαύνωσης, και αποβλάκωσης, να σκύψουμε ευλαβικά πάνω στα ιστορικά κείμενα και χωρίς φόβο και πάθος να αναπλάσουμε τα διδακτικά παραδείγματα εκείνων των ανδρών και γυναικών.
     Και τούτο επειδή πιστεύω ότι μόνο εάν ψηλαφίσουμε ως σύγχρονοι άπιστοι Θωμάδες «τους τύπους των ήλων» επί του σώματος της μητέρας μας Ελλάδας θα θυμηθούμε και θα μάθουμε για να μην… ξανά-πάθουμε!...

Τρεις περίοδοι του αγώνα

     Σύμφωνα με μια αξιοπρόσεκτη προσέγγιση ο αγώνας του 1821 μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις σημαντικές περιόδους:
     Στην πρώτη περίοδο (1821 – 1825) κυριάρχησε ο ενθουσιασμός, απερίγραπτου μεγαλείου πράξεις ανδρείας και αυτοθυσίας, βοήθεια από φιλέλληνες της Δύσης και Ανατολής και κόντεψε να χαθούν τα πάντα όταν ενεπλάκησαν σε εμφύλιο σπαραγμό Ρουμελιώτες και Μοραΐτες!
     Στη δεύτερη περίοδο (1825 – 1827) η Επανάσταση έφτασε στα πρόθυρα της καθολικής κατάρρευσης όταν ο Αντιβασιλέας της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή ήρθε να ενισχύσει το Σουλτάνο με χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις έχοντας επικεφαλής τον γαμπρό του στρατηγό Ιμπραήμ.
     Στην Τρίτη περίοδο (1827 – 1829) με την επιλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας με επταετή θητεία γεννήθηκε το μικρό ελεύθερο ελληνικό Κράτος με σύνορα μέχρι τη Θεσσαλία και την Άρτα…

Η Προκήρυξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού

     Την 25η Μαρτίου 1821 στη Μονή της Αγίας Λαύρας ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ορκίζει τα παλικάρια και ο αγώνας ξεκινά…

      Στην προκήρυξή του προς τους Προξένους των ξένων Δυνάμεων ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός γράφει:

      «Ημείς, το ελληνικό έθνος των Χριστιανών βλέποντας να μας καταφρονεί το Οθωμανικός γένος και σκοπεύει τον όλεθρον εναντίον μας πότε μ΄ένα και πότε μ΄άλλο τρόπο αποφασίσαμεν σταθερώς ή να αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν και τούτου ένεκα βαστούμε τα όπλα εις χείρας ζητούντες τα δικαιώματά μας. Όντες λοιπόν βέβαιοι ότι όλα τα χριστιανικά βασίλεια γνωρίζουν τα δίκαιά μας και όχι μόνο δεν θέλουν μας εναντιωθούν αλλά και θέλουν μας συνδράμει και ότι έχουν εις μνήμη ότι οι ένδοξοι προγονοί μας εφάνηκαν ποτέ ωφέλιμοι εις την ανθρωπότητα δια τούτο ειδοποιούμεν την εκλαμπρότητά σας και σας παρακινούμε να προσπαθήσετε να είμεθα υπό την εύνοια και προστασία του μεγάλου Κράτους τούτου…»
     Την προκήρυξη έλαβαν οι ξένοι πρόξενοι την 26η Μαρτίου 1821…Αυτό που θα γιορτάσουμε και πάλι στις 25 Μαρτίου του 2014 είχε δεθεί πολύ δυνατά και λειτουργικά πάνω στο διπλό άξονα «της πίστης και τηε λευτεριάς…»

Ας σκύψουμε ευλαβικά…

     Σκύβοντας σήμερα ευλαβικά πάνω από τις ιστορικές μνήμες εκείνων των ανδρών και γυναικών, εκείνων των γεγονότων ας είμαστε βέβαιοι ότι θα βρούμε αμέτρητα δείγματα ΑΝΔΡΕΙΑΣ και ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ όπως θα βρούμε και αρνητές της απώλειας της ζωής τους για κάποιο θαμπό, απόμακρο ιδεώδες που δεν είχε για αυτούς άγγιγμα χειροπιαστό, άγγιγμα σαρκικό.
     Θα βρούμε ανεξίτηλα σημάδια, επίσης, διχασμού και διχόνοιας όπως και σημάδια πράξεων έμπνευσης και ομόνοιας προερχόμενα όχι μόνο από Έλληνες αλλά και από κάθε εθνότητας φιλέλληνες.
     Και όλα αυτά γιατί τα παραπάνω 4 χαρακτηριστικά της ανδρείας, της αυτοθυσίας του διχασμού και της διχόνοιας είναι κοινά γνωρίσματα της ελλαδικής οικογένειας όπως και μέλη αναπόσπαστα από την συμβολική σάρκα του Έθνους ήταν οι ηγέτες και αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.
     Σίγουρα πάντοτε μπορούμε, βέβαια εκ των υστέρων ή κατόπιν εορτής, να επερωτήσουμε και άτομα και πράξεις και γεγονότα και φαινόμενα. Με την ίδια όμως σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι φέτος στις 25 Μαρτίου 2014 υπάρχουν ΣΑΦΕΙΣ κίνδυνοι ΔΙΧΑΣΜΟΥ και ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ όπως υπάρχουν, δυστυχώς, εμφανέστατοι και οι εξ Ανατολών κίνδυνοι και τα εκ Δυσμών είς βάρος μας "παιχνίδια" και η αστάθεια στην Ουκρανία.
     Τελικά είναι ευλογία για εμάς τους Έλληνες και τις Ελληνίδες το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα στην εποχή του άκρατου ατομικισμού, της επιδερμικότητας των διαπροσωπικών μας σχέσεων και της έλλειψης οραμάτων και αφοσίωσης σε ιδεώδη δεν έπαψαν να υπάρχουν ανάμεσά μας άνδρες γυναίκες και παιδιά που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που ολάκεροι λαοί εγκλωβισμένοι αρχικά στην ευδαιμονία και τώρα στην τραγική ύφεση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η πραγμάτωσης, η βίωση της Ελευθερίας...
     Γονατίζοντας ταπεινά, με ευσέβεια και ευλάβεια, μπρος στις ιερές μνήμες επώνυμων ηγετών και αφανών αγωνιστών που υπάρχουν στο συλλογικό ελληνικό μας υποσυνείδητο τολμώ να σας προτρέψω, κλείνοντας το άρθρο μου,
     Ας χαρούμε Ελληνίδες, Έλληνες και Ελληνόπουλα τη Μεγάλη μας διπλή γιορτή τη γιορτή της πίστης και της λευτεριάς...

     Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821 - Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων