"Άφησε τώρα τα Ζάππεια και άρχισε τα Μπενάκεια για να παραμυθιάζει τον κόσμο"

Κύριοι Βουλευτές της ΝΔ,

Το θέμα για όποιον αισθάνεται Έλληνας, αφορά την επιβίωση του Ελληνικού έθνους.

Πριν από λίγο είδα ένα νέο μας με την απελπισία ζωγραφισμένη στα μάτια του να ψάχνει στα σκουπίδια μήπως βρει κάτι να φάει.    Οι φιλότιμοι νέοι μας ντρέπονται να ζητιανέψουν. Ακόμα και να πάνε στα συσσίτια.  Και οδηγούνται στο θάνατο.

Και αυτός ο ανάλγητος πολιτικάντης,

·       Που με την εγκληματική του εσωτερική υποτίμηση εσκεμμένα στέρεψε την αγορά από ρευστό και έκλεισε 500.000 περίπου επιχειρήσεις σκορπώντας τον θάνατο.

·       Με άνω των 3.000.000 πραγματικούς  ανέργους.

·       Με άνω των 5.000 αυτοκτονίες (τις κρύβουν ως λέγεται εδώ και καιρό)που εξ αιτίας του έχουμε.

·       Αυτός που για εγκληματικούς λόγους εκχώρησης του κράτους στις εταιρείες των καταστροφέων του Ελληνισμού, απέλυσε ανάλγητα και απολύει εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, ακόμα και τις καθαρίστριες,

·       Που έκανε και τους υπόλοιπους Έλληνες να ζουν μέσα στο άγχος για το πότε θα έρθει η σειρά τους,

·       Αυτός που καταλήστεψε όλες τις συντάξεις και ετοιμάζεται να συνεχίσει τη ληστεία και την καταστροφή  μετά τις εκλογές.

·       Αυτός που ξεπουλάει τον Εθνικό πλούτο κάτω από το 10% της αξίας του,  ακόμα και στους τούρκους και άπειρα άλλα, αυτός ,

Συνεχίζει να παραμυθιάζει τον κόσμο για να τον εξαπατήσει όπως τόσες άλλες φορές ώστε  να αποτελειώσει το εγκληματικό έργο των γερμανών αφεντικών του, όντας μαριονέτα μη πρωθυπουργός.

Άφησε τώρα τα Ζάππεια και άρχισε τα Μπενάκεια. Με το ηλίθιο του σύνθημα «Σταθερά Βήματα Μπροστά» στην καταστροφή.

Κύριοι Βουλευτές της ΝΔ, αυτός μπορεί να μην ντρέπεται να παραμυθιάζει τον κόσμο (θυμηθείτε, Κάθε χρόνο, η ανάπτυξη προβλέπεται... του χρόνου, http://www.youtube.com/watch?v=ASO0Gn3iDh8#t=101), εσείς όμως μέχρι πότε θα γίνεστε συνένοχοι στο «έργον» του;;!!!!

Δείτε κατωτέρω «θέσεις εργασίας» που θα «χρειαστεί» να εισάγουμε και  ξένα εργατικά χέρια.

Αποτελεί Εθνική ανάγκη να τον διώξετε άμεσα πριν έρθει μετά τον οικονομικό όλεθρο που έσπειρε και Εθνική καταστροφή ακρωτηριασμού της Ελλάδας.

Ευριπίδης Μπίλλης

Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

Εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο: 550.000 νέες θέσεις εργασίας και μείωση φόρων

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=64010044

Το νέο Εθνικό Αναπτυξιακό Σχέδιο θα παρουσιάσει ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, στις 7 το απόγευμα, σε εκδήλωση της ΝΔ με θέμα: «Ελλάδα: όραμα Ανάπτυξης», που θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο του Μουσείο Μπενάκη.

Με το πρόγραμμά του, ο πρωθυπουργός αποσκοπεί να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το πρόγραμμα αναφέρεται στη δημιουργία 550.000 θέσεων εργασίαςγια τα επόμενα χρόνια. Ο κ. Σαμαράς, αναμένεται να επαναλάβει ότι σταδιακά -και καθώς η χώρα θα πετυχαίνει τους δημοσιονομικούς της στόχους- θα υπάρξει μείωση των φόρων, μείωση των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης, καθιέρωση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και μία σειρά ρυθμίσεις για την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, με αναθεώρηση των πόρων.

Το σχέδιο, επίσης, περιλαμβάνει τους στρατηγικούς τομείς -που η ελληνική οικονομία διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα και στους οποίους θα βασιστεί η ανάπτυξη- όπως η ναυτιλία, οι μεταφορές, τα αγροτικά προϊόντα, η ενέργεια και φυσικά η έρευνα η καινοτομία και οι νέες τεχνολογίες. Στο σχέδιο υπάρχουν προβλέψεις για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων με τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος και τη μείωση της γραφειοκρατίας και φυσικά η απελευθέρωση των αγορών και το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.

Στη σημερινή του ομιλία ο πρωθυπουργός αναμένεται να δώσει και το στίγμα για τον τρόπο που θα κινηθεί τις τελευταίες ημέρες πριν τις ευρωεκλογές και τον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών και να θέσει το δίλημμα της αναμέτρησης.

Αμφιθέατρο του Μουσείο Μπενάκη.

Φαντάσματα... Και δεν είναι βέβαια μόνον φαντάσματα του πιό αμαρτωλού πολιτικού παρελθόντος, ..αλλά κυρίως είναι φαντάσματα ενός εγκληματικού για την χώρα πολιτικού μέλλοντος

 Είναι προφανές για έναν υποψιασμένο πολίτη-ψηφοφόρο τί ακριβώς είναι τα διάφορα ''ποτάμια'' κι οι λίμνες, οι ''ελιές'' κι οι μουσμουλιές!

     Και δεν είναι βέβαια μόνον φαντάσματα του πιό αμαρτωλού πολιτικού παρελθόντος,
     ..αλλά κυρίως είναι φαντάσματα ενός εγκληματικού για την χώρα πολιτικού μέλλοντος.

     Είναι τα στηρίγματα (τώρα που το ΠαΣοΚ εκπνέει), των επιθυμητών για το ''σύστημα'' επόμενων κατοχικών κυβερνήσεων Ψευταρά, ή όποιου άλλου wannabe Τσολάκογλου μας πλασάρουν ως ηγέτη(!) και σωτήρα(!!).

     Είναι οι μελλοντικοί συνεταίροι στην περίπτωση που όπως ελπίζουν, οι αντιμνημονιακές και πλειοψηφούσες στον λαό δυνάμεις δεν μπορέσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση,
     ..ώστε να συμπτυχθούν εις ''σάρκαν μνημονιακή μία'' για να συνεχίσουν την πολιτική μετατροπή της χώρας σε οικονομικό, αλλά και πολιτικό προτεκτοράτο,
     ...
μίας τάχα ενωμένης Ευρώπης, για το καλό τάχα των λαών και των κρατών!

     Πολίτες-ψηφοφόροι που μετά τις όποιες εκλογές θα δηλώσουν ανυποψίαστοι και αθώα θύματα, βεβαίως και υπάρχουν..
     Είναι όμως οι κουτοπόνηροι που θέλοντας ουσιαστικά την συνέχιση της πολιτικής αυτής, για τον έναν ή άλλον λόγο,
     ..αλλά μη θέλοντας να υποστούν την ''μήνιν'' και την απαξία συγγενών και φίλων, θα υποστηρίξουν τους νέους αυτούς μηχανισμούς υποδούλωσης, τάχα αθώοι και τάχα παραπλανημένοι!

     Όπως όμως είπε ο πολύς Πουλικάκος καρφώνοντας εξαιρετικά το μέγ(κ)α-παπαγαλάκι:

     ''Μα τόση αθωότητα στις μέρες μας, κύριε Περδεντέρη μου;''

     Δεν υπάρχει και δεν δικαιολογείται καμία ''αθωότης'', καμία έλλειψη υποψίας, καμία άγνοια!
     Όλα τ' άλλα, εκ του πονηρού!..

 mandatoforos

Η πολιτική λογοκρισία εντός της κοινότητας των οικονομολόγων !!!

Του Γιώργου Καλλή
Γιατί οι μελέτες των οικονομολόγων καταλήγουν πάντα υπέρ των νεοφιλελεύθερων πολιτικών ή πώς τα οικονομικά έγιναν οικονομικά.  
Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων εκλογών άκουσα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο να αναρωτιέται: «Μα οι οικονομολόγοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πού…
τα έμαθαν αυτά τα οικονομικά; Στα πανεπιστήμια που ξέρω εγώ», είπε, «δεν διδάσκονται τέτοια πράγματα».
Άδικο δεν είχε. Στα ορθόδοξα, «νεοκλασικά» όπως ονομάζονται, οικονομικά που διδάσκονται στα περισσότερα τμήματα οικονομικών στις μέρες μας είναι αδύνατο πια να βρει κανείς κάτι που να υποστηρίζει έστω και στο ελάχιστο μια ριζοσπαστικά αριστερή άποψη. Οι πιο «αριστερές» απόψεις που μπορεί να βρει κανείς είναι πλησίον της Δεξιάς των φιλελεύθερων Αμερικανών δημοκρατικών, δοξασίες δηλαδή της ελεύθερης αγοράς, αλλά με κάποια αποδοχή του θετικού ρόλου που μπορεί να παίξει το κράτος.
Για πιο ριζοσπαστικές, ή έστω ευρωσοσιαλδημοκρατικές απόψεις, ούτε λόγος να γίνεται. Οι μελέτες που δημοσιεύονται στα πλέον έγκυρα περιοδικά του κλάδου, όπως το American Economic Review ή το Quarterly Journal of Economics, καταρρίπτουν κατά κανόνα την όποια παραχώρηση στους εργαζομένους με πολύπλοκα μοντέλα τα οποία ουσιαστικά εκφράζουν, με τη γλώσσα των μαθηματικών, την απλή ιδέα ότι τα όποια κέρδη για τους εργαζομένους θα είναι ζημιά για τις επιχειρήσεις που τους πληρώνουν, και εντέλει για τους ίδιους τους εργαζομένους. Ορισμένα από τα πιο κοφτερά μυαλά της εποχής μας φαίνεται να έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους, συνειδητά ή όχι, την υπεράσπιση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.
Κατά τον Richard Nelson, τα οικονομικά λειτουργούν πια σαν θρησκεία. Ο Serge Latouche αποκάλεσε τους οικονομολόγους ως τους σύγχρονους ιερείς του καπιταλισμού. Πώς και πότε όμως έγιναν τα οικονομικά η θρησκεία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και πώς αυτή η κατάσταση αναπαράγεται στις μέρες μας;

Πειθάρχηση και ανταγωνισμός στα κορυφαία πανεπιστήμια: μια προσωπική μαρτυρία
Αν ρωτήσεις έναν οικονομολόγο γιατί οι μελέτες τους καταλήγουν πάντα υπέρ των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, θα σου απαντήσει με σιγουριά ότι αυτό γίνεται γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Αυτό δηλαδή δείχνουν τα εμπειρικά δεδομένα. Και αν προσπαθήσεις να ελέγξεις μόνος σου αν είναι όντως έτσι, θα πέσεις σε έναν τοίχο από πολύπλοκα μαθηματικά και στατιστικά μοντέλα, τα οποία για να τα καταλάβεις πρέπει να σπουδάζεις οικονομικά επί χρόνια.
Το συνειδητοποίησα αυτό πέρσι, γυρίζοντας στα θρανία για ένα μάστερ οικονομικών στη διάσημη σχολή του Πανεπιστημίου Pompeu Fabra της Βαρκελώνης, όντας πια μόνιμος καθηγητής πολιτικής οικολογίας σε άλλο πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης.
Μάθημα το μάθημα έκανα άσκηση υπομονής διαβάζοντας άρθρα τα οποία υποστήριζαν ότι «η παγκοσμιοποίηση και η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων είναι για το καλύτερο», «το ελεύθερο εμπόριο είναι καλό αλλά η ελεύθερη μετακίνηση των εργαζομένων όχι», «οι ανισότητες μειώνονται», «το 1% είναι τόσο πλούσιο γιατί το αξίζει», «η κρίση ήταν σφάλμα των πολιτικών που δεν ρύθμισαν τις αγορές, αλλά όποια παρέμβασή τους στην αγορά μπορεί να κάνει τα πράγματα μόνο χειρότερα», «η βοήθεια στον Τρίτο Κόσμο τον ζημιώνει», «το χρήμα μάς κάνει ευτυχισμένους», «η δημοκρατία είναι καλή για τις πλούσιες χώρες και η δικτατορία για τις φτωχές», «η Δύση επικράτησε γιατί είμαστε εξυπνότεροι και ανακαλύψαμε τον καπιταλισμό» ή «οι Ρώσοι καλά έκαναν τις ιδιωτικοποιήσεις όπως τις έκαναν» (δεν υπερβάλλω, όλα αυτά είναι παραδείγματα από πραγματικά άρθρα δημοσιευμένα στα κορυφαία περιοδικά του κλάδου). Να επικρίνω αυτά τα συμπεράσματα ήταν αδύνατο.
«Κατάλαβε πρώτα το μοντέλο, και αν έχεις αντιρρήσεις, να τις εκφράσεις στη γλώσσα του», ήταν η απάντηση των καθηγητών μου. Φυσικά, για να φτάσω να χειρίζομαι τη μαθηματική γλώσσα των νεοκλασικών οικονομικών στο κατάλληλο επίπεδο θα έπρεπε να κάνω τουλάχιστον διδακτορικό. Όχι μόνο ήταν αργά για ένα ακόμα διδακτορικό, αλλά δεν είχα και καμιά διάθεση να περνάω τον χρόνο μου με διαφορικές εξισώσεις αντί να διαβάζω κοινωνική θεωρία που μου αρέσει πολύ.
Εκεί συνειδητοποίησα ότι ο λόγος για την ακραία χρήση των μαθηματικών στα οικονομικά σε σχέση με τις άλλες κοινωνικές επιστήμες δεν είναι η όποια συμβολή τους στη λογική διατύπωση μιας υπόθεσης, αλλά η χρήση τους ως ελεγκτικός μηχανισμός μύησης σε μια κλειστή κοινότητα και πειθάρχησης των συμμετεχόντων σε αυτή. Για να «μιλήσεις» τη γλώσσα της κοινότητας, πρέπει να γίνεις δεκτός και να εκπαιδευτείς από αυτήν. Αλλά για να γίνεις δεκτός πρέπει να δεχτείς τις παραδοχές της κοινότητας, πρώτα πρώτα την ίδια τη χρήση των μαθηματικών ως γλώσσα έκφρασης και τις πλείστες άλλες υποθέσεις που κάνουν εφικτή τη μαθηματικοποίηση της κοινωνικής συμπεριφοράς, όπως την παραδοχή ότι το μόνο που θέλουμε σαν άνθρωποι είναι να μεγιστοποιήσουμε τις χρηματικές μας απολαβές. Η παραδοχή αυτή ήδη περιορίζει το εύρος των συμπερασμάτων στα οποία μπορείς να καταλήξεις. Αν είμαστε μια κοινωνία φιλοχρήματων εγωιστών, είναι λογικό ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι το καλύτερο σύστημα για μας.
Η πολιτική λογοκρισία εντός της κοινότητας των οικονομολόγων βέβαια ασκείται και με άλλους, λιγότερο έμμεσους τρόπους. Δεδομένου ότι ο ανταγωνισμός για μια θέση στα κορυφαία πανεπιστήμια είναι πολύ έντονος, είναι αδύνατο να γίνει δεκτός κάποιος που θέλει για παράδειγμα να αποδείξει ότι το ελεύθερο εμπόριο είναι στυγνή εκμετάλλευση των αδυνάτων από τους ισχυρούς, όταν η υπόλοιπη κοινότητα και οι περισσότεροι καθηγητές εργάζονται να αποδείξουν ότι το ελεύθερο εμπόριο είναι καλό για χίλιους μύριους λόγους. Θέλοντας και μη, ένας νέος φοιτητής μαθαίνει γρήγορα τα όρια του τι μπορεί και τι δεν μπορεί να ειπωθεί εντός της κοινότητας. Ο μόνος δρόμος που μένει για τα ανήσυχα μυαλά που θέλουν να σπουδάσουν και να διδάξουν οικονομικά είναι αυτός της υπομονής, δηλαδή «κάνε ότι δεν καταλαβαίνεις» προς το παρόν και δούλευε με τα υπάρχοντα μοντέλα, υποστήριξε τις θέσεις που θα σου δώσουν μια θέση σε ένα τμήμα οικονομικών, και αν μπορείς, κάνεις κάτι ψιλοπροοδευτικό για τη συνείδησή σου, όπως το να δείξεις ότι και λίγη κρατική παρέμβαση στο ελεύθερο εμπόριο δεν είναι δα και καταστροφή.
Αν με το καλό περάσεις όλη αυτή τη διαδικασία αλώβητος, και οι πολιτικές σου απόψεις ή το πώς βλέπεις την ανθρώπινη φύση δεν έχουν αλλοιωθεί από το εργασιακό περιβάλλον σου, ίσως μια μέρα μπορέσεις να πεις κάτι πιο ριζοσπαστικό χωρίς να διακινδυνεύσεις να εξοβελιστείς από την κοινότητα. Αυτό έκαναν οικονομολόγοι όπως ο Paul Krugman ή ο Joseph Stiglitz, οι οποίοι αφού καταξιώθηκαν ή πήραν Νομπέλ, βρήκαν το θάρρος να πάρουν θέση κατά των ιδιωτικοποιήσεων και να στηλιτεύσουν τις αυξανόμενες ανισότητες. Η έρευνα για την οποία όμως έγιναν γνωστοί ήταν για τελείως άλλα θέματα και ήταν πολύ λιγότερο ριζοσπαστική από τις μετέπειτα απόψεις τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι εντός της κοινότητας των οικονομολόγων αυτές οι πιο πρόσφατες αριστερές ιδέες τους έχουν μικρό κύρος και ελάχιστη επιρροή, για παράδειγμα στη διδακτική ύλη. Παρά τα Νομπέλ, πολλοί καθηγητές μου στο μάστερ αντιμετώπιζαν τον Krugman ή τον Stiglitz ως παρίες της κοινότητας, «καλοί παλιά, αλλά στα γεράματα άφησαν την επιστήμη και το ’ριξαν στην πολιτική»(!).
Πώς δημιουργήθηκε αυτή η κλειστή «κοινότητα αλήθειας» που τώρα είναι τόσο δύσκολο να αλλάξει; Νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι όπως ο κ. Ανδριανόπουλος θα ήθελαν να πιστέψουμε ότι, πολύ απλά, οι καλύτεροι οικονομολόγοι επικράτησαν. Όταν εμπνευσμένοι από το κίνημα Occupy μαθητές του Harvard αποχώρησαν από την τάξη του γνωστού οικονομολόγου Gregory Mankiw διαμαρτυρόμενοι ότι τα οικονομικά που διδάσκονται είναι ιδεολογία και ότι δεν λένε τίποτα για τις ανισότητες και τις αποτυχίες του καπιταλισμού, ο τελευταίος έδωσε μια απάντηση του τύπου «μα αυτά είναι τα οικονομικά, αυτά λέει η επιστήμη, δεν μπορούμε να διδάξουμε αυτά που θέλετε να ακούσετε». Κατά τον κ. Mankiw, όπως και κατά τον κ. Ανδριανόπουλο, στη μάχη των ιδεών έχουν επιβιώσει οι καλύτερες, και αν αυτές δεν ταιριάζουν με τις πολιτικές πεποιθήσεις ορισμένων αριστερών, είναι γιατί οι πεποιθήσεις των τελευταίων είναι λάθος.
Μόνο που η μάχη μέσα από την οποία επικράτησαν οι νεοφιλελεύθερες ιδέες ήταν άλλης φύσης και όχι επιστημονικής όπως μας θυμίζει μια ξεχασμένη ιστορία από το Harvard την οποία οικονομολόγοι όπως ο κ. Ανδριανόπουλος ή ο κ. Mankiw θα προτιμούσαν να μη γνωρίζουμε.

Η μάχη του Harvard, το F.B.I. και η κριτική στην ακραία μαθηματικοποίηση των οικονομικών
Τον Σεπτέμβριο του 1968 στο Πανεπιστήμιο του Αν Άρμπορ στο Μίσιγκαν, καμιά δεκαριά διδακτορικοί φοιτητές οικονομικών ίδρυσαν την Ένωση για τη Ριζοσπαστική Πολιτική Οικονομία. Σύντομα η ένωση αρίθμησε πολλές δεκάδες μέλη, αποτελούμενη από νέους οικονομολόγους αριστερών πεποιθήσεων, που είχαν γαλουχηθεί στα κινήματα της δεκαετίας του ’60. Τη συναρπαστική, και τραγική, ιστορία των ριζοσπαστών οικονομολόγων αφηγείται ο Tiago Mata στη διατριβή του για την ιστορία των επιστημών στο L.S.E.1 Το μανιφέστο των ριζοσπαστών –το οποίο παρουσίασαν δυναμικά 25 μέλη εισβάλλοντας στην ετήσια συνάντηση του American Economic Association (Α.Ε.Α.), της Αμερικανικής Ένωσης Οικονομικών δηλαδή, το 1970– κατηγορούσε την κοινότητα των οικονομολόγων για συντηρητισμό και για υποκρισία αντικειμενικότητας, αφού σκοπός της ήταν να υποστηρίζει το status quo και να παρέχει τα θεωρητικά εργαλεία που χρειάζονταν οι ελίτ. Το μοντέλο του οριακού κόστους, το οποίο επέτρεπε τη μαθηματικοποίηση των οικονομικών, είναι στη βάση του ιδεολογικό, υποστήριζαν οι νεαροί ριζοσπάστες, αφού εξετάζει μόνο οριακές αλλαγές εντός του υπάρχοντος συστήματος, ξεκινώντας από την παραδοχή ότι το ίδιο το σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει. Οι οικονομολόγοι προσφέρουν εργαλεία για την καλύτερη διαχείριση του καπιταλισμού, αλλά αυτό που απαιτείται είναι η ριζική αλλαγή του, όχι η «οριακή» βελτίωση, υποστήριζαν.
Η καρδιά του κινήματος βρισκόταν στο Harvard, τη Μέκκα των Οικονομικών, όπου τέσσερις νεαροί λέκτορες, ο Samuel Bowles, ο Herbert Gintis, ο Arhtur McEwan και ο Thomas Weisskopf, άρχισαν να διδάσκουν το 1969 ένα μάθημα με τον εύγλωττο τίτλο «Το καπιταλιστικό σύστημα: Σύγκρουση και εξουσία» το οποίο παρακολουθούσαν 750 μαθητές. Η πλειονότητα των οικονομολόγων του Harvard θεωρούσε το μάθημα αυτό «ντροπή», άλλοι όμως, όπως ο σημαίνων John Kenneth Galbraith, πρόεδρος μάλιστα εκείνη την περίοδο της Α.Ε.Α., ανώτατου οργάνου των Αμερικανών οικονομολόγων, υποστήριζαν τους νέους ριζοσπάστες. Στον προεδρικό του λόγο το 1969, ο οποίος προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων από τη συντηρητική πλειονότητα της κοινότητας, ο Galbraith υποστήριξε ότι τα οικονομικά εξελίσσονται σε ένα σύστημα πεποιθήσεων που αποκλείει τις πιο σημαντικές πλην όμως ενοχλητικές ερωτήσεις. «Οι νέοι ριζοσπάστες έρχονται να ξυπνήσουν την κοινότητα από τον λήθαργό της», διεμήνυσε.
Τα οικονομικά στο τέλος της δεκαετίας του ’60 ήταν πολύ πιο ανοιχτά και πολύ λιγότερο συντηρητικά από ό,τι σήμερα. Ο Galbraith, για παράδειγμα, γνωστός στα μέρη μας ως διανοούμενος αναφοράς του Ανδρέα Παπανδρέου κατά την πιο επαναστατική του περίοδο, είχε απόψεις που θα τις χαρακτηρίζαμε σήμερα αριστερές-σοσιαλδημοκρατικές. Το συνέδριο της Α.Ε.Α. το 1969 είχε θεματικές ενότητες για «το Μιλιταριστικό-Βιομηχανικό Σύμπλεγμα», «τις αντιφάσεις του καπιταλισμού» ή «τη φορολόγηση των πλουσίων», τίτλοι που αν παρουσιάζονταν σε συνέδριο οικονομικών σήμερα θα προκαλούσαν ανατριχίλα στους παρευρισκομένους. Προοδευτικοί συνάδελφοι του Galbraith στο Harvard, όπως ο Albert Hirschman ή οι νομπελίστες Wassily Leontief και Kenneth Arrow, δεν ήταν αριστεροί όπως οι νέοι ριζοσπάστες, αλλά ήταν ανοιχτοί στον πλουραλισμό απόψεων, όντας κριτικοί της ακραίας μαθηματικοποίησης των οικονομικών αλλά και της διαφαινόμενης ανάδυσης μιας «ορθοδοξίας» γύρω από το νεοκλασικό μοντέλο. Οι διαφορές αυτές άρχισαν να συνδέονται με άλλες πολιτικές διαμάχες στο Harvard. Το προοδευτικό μπλοκ των καθηγητών συγκρουόταν με τους συντηρητικούς στο θέμα των, αυξανόμενων τότε, φοιτητικών διαδηλώσεων και καταλήψεων κατά του πολέμου του Βιετνάμ και κατά της επέκτασης των κτιρίων του Harvard σε υποβαθμισμένες περιοχές. Επίσης συσχετιζόταν άμεσα με το ζήτημα της διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου, δηλαδή τη μεταφορά της εξουσίας από το καθηγητικό σώμα στη διοίκηση, εν μέρει για να επιτραπεί η πάταξη του φοιτητικού κινήματος, αλλαγή στην οποία το προοδευτικό μπλοκ με πρώτο τον Galbraith εναντιωνόταν.
Η εξόντωση και η απομόνωση του κινήματος των ριζοσπαστών οικονομολόγων άρχισαν το 1972 με κύμα απολύσεων σε όλα τα πανεπιστήμια της Αμερικής. Ο ένας μετά τον άλλον οι νεαροί τότε οικονομολόγοι, μερικά από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς τους, είδαν τις αιτήσεις τους για μονιμότητα να απορρίπτονται. Εκ των υστέρων έγινε γνωστό ότι το F.B.I. είχε χρηματοδοτήσει την εκστρατεία εναντίον ορισμένων από αυτούς. Από το Harvard εκδιώχθηκαν αργά ή γρήγορα και οι τέσσερις νέοι ριζοσπάστες, με πιο εμβληματική την περίπτωση του Samuel Bowles, ο οποίος θεωρούνταν, δίκαια όπως αποδείχθηκε αργότερα, ένα από τα πιο δυνατά μυαλά της γενιάς του. Κατά τη διαδικασία της κρίσης του, το μπλοκ των προοδευτικών μειοψήφησε (21-5 ήταν το τελικό αποτέλεσμα) και ήταν πλέον φανερό ότι είχε απομονωθεί εντός του τμήματος. Όπως μου διηγήθηκε ο βιογράφος του Albert Hirschman, τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω στη Βοστώνη, η απόρριψη του Bowles ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, με τον Leontief, τον Galbraith, τον Hirschman και τον Arrow, όλοι τεράστια ονόματα στα οικονομικά, να εγκαταλείπουν «οικειοθελώς» το Harvard τα επόμενα χρόνια. Δεν μιλάμε εδώ για κάποιους ακραίους αριστερούς. Ο Leontief ήταν διευθυντής του περίφημου προγράμματος οικονομικής έρευνας του Harvard από το 1949 έως και την αναχώρησή του, και επιβλέπων ορισμένων από τους σημαντικότερους νεοκλασικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα, όπως ο Paul Samuelson και ο Robert Solow.
Οι νεαροί ριζοσπάστες οικονομολόγοι εξοβελίστηκαν σε μικρότερα πανεπιστήμια περιορισμένου κύρους, όπως το New School στη Νέα Υόρκη ή το University of Massachusetts στο Άμχερστ, όπου βρήκε καταφύγιο ο Bowles ιδρύοντας εκεί κέντρο για τα ριζοσπαστικά οικονομικά στο οποίο προσέλαβε τον Gintis και τους γνωστούς σήμερα (και από τα δημοφιλή βίντεό τους για την κρίση στο youtube) μαρξιστές οικονομολόγους Stephen Resnick και Richard Wolff, οι οποίοι είχαν διωχθεί από το Yale. Στα τέλη του 1970 το Harvard είχε «καθαρίσει» όχι μόνο από ριζοσπάστες και μαρξιστές, αλλά και από τους μετριοπαθείς ρεπουμπλικάνους ή σοσιαλδημοκράτες όπως ο Hirschmann, ο Leontief και ο Galbraith. Μόνη εξαίρεση είναι έως σήμερα ο Stephen Marglin, ο οποίος διδάσκει ακόμα το μάθημα της ριζοσπαστικής οικονομίας, και τη γλίτωσε μάλλον επειδή τότε δεν ήταν μαρξιστής αλλά έγινε αργότερα. Το ξεκαθάρισμα στο Harvard –και παρομοίως στα Yale, M.I.T. και άλλα σημαίνοντα πανεπιστήμια– όχι μόνο διασφάλισε ότι η επόμενη γενιά οικονομολόγων η οποία θα καταλάμβανε θέσεις εξουσίας, θα παρέμενε αμόλυντη από αριστερές ιδέες, αλλά και συμβολικά διαμήνυσε ότι όποιος θέλει να κάνει καριέρα, καλά θα κάνει να ξεχάσει τις ριζοσπαστικές ιδέες.

Η αντικειμενικότητα στα οικονομικά και το «μασάζ» των δεδομένων
Οι κρίσεις και οι απολύσεις στηρίχτηκαν φυσικά σε «επιστημονικά» κριτήρια και όχι σε πολιτικά. Ήταν αυτή την περίοδο κατά την οποία η επιστημονικότητα στα οικονομικά ταυτίστηκε όχι μόνο με τη μαθηματικοποίηση, στην οποία άλλωστε ριζοσπάστες όπως ο Bowles ή ο Gintis διέπρεπαν, αλλά με τη χρήση του νεοκλασικού μοντέλου. Παραδόξως οι επιτροπές κρίσης μπόρεσαν να υποστηρίξουν ότι οι νεοφιλελεύθερες αφετηρίες και παραδοχές του νεοκλασικού μοντέλου είναι «αντικειμενικές» και «μη πολιτικές», σε αντίθεση με τις εναλλακτικές παραδοχές των ριζοσπαστών, αφού οι τελευταίοι ήταν ειλικρινείς στο ότι η επιλογή των ερωτήσεων και των υποθέσεών τους είχε πολιτικά κίνητρα.
Η πολιτική υποκειμενικότητα είναι αναπόφευκτη στην κοινωνική επιστήμη, και υπεισέρχεται όχι μόνο στην επιλογή του θέματος που θα διερευνήσεις, κάτι που και οι πλέον συντηρητικοί οικονομολόγοι παραδέχονται, αλλά και στις υποθέσεις που θα διατυπώσεις και των οποίων η επιβεβαίωση ή η απόρριψη έχει πολιτικές επιπτώσεις. Οι ορθόδοξοι οικονομολόγοι ξεπερνούν αυτόν τον σκόπελο ακολουθώντας την επιστημολογική θέση του Milton Friedman, ο οποίος υποστήριξε ότι το ιδεολογικό υπόβαθρο μιας υπόθεσης εντέλει δεν έχει σημασία και είναι υπ’ αυτή την έννοια αντικειμενικό. Η τύχη της όποιας υπόθεσης κρίνεται πάντα από τα εμπειρικά δεδομένα. Δεν έχει σημασία αν είμαστε όντως φιλοχρήματοι εγωιστές, είπε ο Friedman. Το θέμα είναι αν μοντέλα τα οποία μας αντιμετωπίζουν «ως εάν» είμαστε φιλοχρήματοι εγωιστές, προβλέπουν καλύτερα ή όχι από άλλα μοντέλα, τα οικονομικά δεδομένα.
Όποιος όμως έχει κάνει έστω και λίγη στατιστική οικονομετρία, ξέρει ότι ο ιδεατός αυτός έλεγχος της θεωρίας με βάση την πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από το τι συμβαίνει στην πράξη. Στην ουσία η οικονομετρική υποστήριξη μιας θεωρίας είναι μια «τέχνη», τέχνη η οποία βασίζεται είτε, στη χειρότερη περίπτωση, στο «μασάζ» των δεδομένων και της παρουσίασής τους είτε, στην καλύτερη, στο μασάζ των υποθέσεων ώστε να ταιριάξουν αυτό που μπορεί να υποστηριχτεί με τα δεδομένα. Επιπλέον η ιδιαιτερότητα των κοινωνικών επιστημών σε σχέση με τις φυσικές είναι ότι τα συμπεράσματα της κοινωνικής έρευνας ενδέχεται να αλλάξουν την ίδια την πραγματικότητα την οποία επιχειρούν να περιγράψουν. Η κοινωνία μας για παράδειγμα έχει αλλάξει ως αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που βασίστηκαν στη νεοκλασική οικονομική έρευνα, με αποτέλεσμα σήμερα να μοιάζουμε όλο και πιο πολύ στους φιλοχρήματους εγωιστές των νεοκλασικών παραδοχών. Υπό μία έννοια οι προβλέψεις της νεοκλασικής θεωρίας επιβεβαιώνονται χωρίς να ήταν σωστές.
Τα οικονομικά δεν είναι η μόνη κοινωνική επιστήμη στην οποία γίνεται – με τη χρήση του λόγου ή των μαθηματικών, δεν έχει σημασία– αλληλοπροσαρμογή των εμπειρικών δεδομένων και των θεωρητικών προτύπων (αν και είναι η μόνη που συνεχίζει να προσποιείται ότι αυτό δεν συμβαίνει). Η κοινωνική και βιοφυσική πραγματικότητα θέτει όντως όρια σε οποιαδήποτε ιδεολογικά ορμώμενη υπόθεση, τα οποία ένας ειλικρινής με τον εαυτό του επιστήμονας σέβεται, οπότε αλλάζει και προσαρμόζει τη θεωρία όταν αυτή δεν ταιριάζει με την πραγματικότητα, αντί να πλαστογραφήσει τα δεδομένα. Ο ρόλος της επιστημονικής κοινότητας όμως είναι κρίσιμος σε αυτή τη διαδικασία αφού ελέγχει το πόσο πειστική, λογικά συνεκτική και τεχνικά άρτια είναι η προσαρμογή αυτή των θεωριών και των εμπειρικών δεδομένων, ξεχωρίζοντας έτσι τις καλώς από τις κακώς διατυπωμένες και υποστηριζόμενες ιδέες, ανεξάρτητα από το πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρό τους. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο είναι σημαντικό μια επιστημονική κοινότητα στις κοινωνικές επιστήμες να είναι ιδεολογικοπολιτικά πλουραλιστική, ώστε κανείς να μην αισθάνεται ασφάλεια ότι η πρότασή του θα περάσει μόνο αν συμφωνεί με την κοινή ιδεολογία της κοινότητας, ειδάλλως θα εξεταστεί εξονυχιστικά και (υπό μία έννοια) λογοκριθεί.
Το ιδεολογικό ξεκαθάρισμα εντός της οικονομικής κοινότητας τη δεκαετία του ’70 και η εξάλειψη του ιδεολογικού πλουραλισμού έκανε αδύνατο τον όποιο αντικειμενικό και κριτικό έλεγχο των νεοφιλελεύθερων υποθέσεων και «αποδείξεων», τις οποίες έτσι ανήγαγαν σε ένα είδος «ορθοδοξίας». Το ίδιο έχει συμβεί και σε άλλες κοινωνικές επιστήμες, όπως στην ανθρωπογεωγραφία για παράδειγμα όπου έχουν επικρατήσει οι ριζοσπάστες αριστεροί και οι μαρξιστές, πολλοί από τους οποίους αποκλεισμένοι από τα οικονομικά βρήκαν εκεί σπίτι. Το θέμα είναι: άλλο οικονομικά και άλλο γεωγραφία. Τα οικονομικά ασκούν πολύ μεγαλύτερη επιρροή σε αποφάσεις που επηρεάζουν την καθημερινότητα όλων μας. Η τρόικα δεν διαβάζει Harvey ή Massey. Επίσης η έλλειψη ιδεολογικής ποικιλίας στην ανθρωπογεωγραφία αποτελεί μάλλον την εξαίρεση, αφού στις υπόλοιπες κοινωνικές επιστήμες τα πράγματα είναι πολύ πιο μοιρασμένα.
Εντός των οικονομικών, ακόμα και προσεγγίσεις που είναι άκρως μαθηματικές και διόλου ριζοσπαστικές, όπως τα εξελικτικά οικονομικά της πολυπλοκότητας τα οποία ανέπτυξε ο Gintis όταν εγκατέλειψε τις νεανικές του ανησυχίες, θεωρούνται σήμερα «ετερόδοξες» και δύσκολα βρίσκουν χώρο στα κορυφαία περιοδικά και τμήματα του χώρου. Υπάρχει φυσικά πληθώρα από κοινότητες ετερόδοξων οικονομολόγων, όπως τα οικολογικά οικονομικά, η κοινότητα της οποίας είμαι μέλος ή η ομοσπονδία για την πολιτική οικονομία, στην οποία συμμετέχουν πολλοί αριστεροί οικονομολόγοι και γεωγράφοι. Όλοι αυτοί όμως είναι αποκλεισμένοι από τα κορυφαία πανεπιστήμια και τμήματα οικονομικών των Η.Π.Α. ή της Αγγλίας, στα οποία εκπαιδεύονται τα πιο προικισμένα μυαλά και οι μελλοντικοί οικονομολόγοι που καταλαμβάνουν σημαίνουσες θέσεις στα κέντρα αποφάσεων, στα υπουργεία, στους διεθνείς οργανισμούς ή στην Ε.Ε. Στα ίδια αυτά πανεπιστήμια παράγεται επίσης η γνώση που ορίζει την επιστήμη και διαμορφώνει το διδακτικό υλικό με τα οποία «καθοδηγούνται» χιλιάδες άλλοι νέοι οικονομολόγοι σε όλα τα μέρη της γης.

Πως μπορεί να ξεπεραστεί η ορθοδοξία;
Όταν ξέσπασε η κρίση, η βασίλισσα Ελισάβετ υποτίθεται ότι σόκαρε τους οικονομολόγους ρωτώντας τους δημόσια σε μια ημερίδα στο L.S.E.: «Μα πώς σας ξέφυγε αυτό;». Η κοινότητα των οικονομολόγων προσποιήθηκε ότι το τράνταγμα της κρίσης στάθηκε αφορμή για ένα εσωτερικό ψάξιμο. Ουσιαστικά το μόνο που έγινε ήταν μια στροφή στην ξεχασμένη, μακροοικονομική έρευνα των κρίσεων και μια παραγωγή αναλύσεων οι οποίες ως συνήθως κατέληξαν στο ότι χρειαζόμαστε περισσότερο από το ίδιο. «Νέες φούσκες», «λιγότερη κρατική παρεμβολή» ή «απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου και των επενδυτικών προϊόντων και στον υπόλοιπο κόσμο». Η κρίση που ερχόταν διέφυγε από τους οικονομολόγους ακριβώς γιατί σκοπός τους έχει γίνει να μας διαβεβαιώνουν ότι όλα πάνε καλά και ότι θα πάνε ακόμα καλύτερα εάν απελευθερώσουμε ακόμα περισσότερο τις αγορές.
Μπορεί να αλλάξει αυτό; Φοβάμαι πως όχι. Λίγες ελπίδες υπάρχουν να αλλάξουν τα οικονομικά «από μέσα». Η «σφαγή» της δεκαετίας του ’70 έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της. Όπως μου είπε ο Duncan Foley, παλιός νεοριζοσπάστης, σήμερα καθηγητής στο New School, η αισιοδοξία που είχε ακόμα και έως τα τέλη της δεκαετίας του ’80 ότι τα οικονομικά θα αλλάξουν και ότι υπάρχει χώρος για ριζοσπαστικές απόψεις, έχει εξανεμιστεί σήμερα. Η κρίση έκανε τον σκληρό πυρήνα της οικονομικής κοινότητας να κλείσει τις γραμμές του ακόμα περισσότερο. Η ορθοδοξία έχει δημιουργήσει έναν ικανό και πειθαρχημένο στρατό που ακονίζει τα μοντέλα του και τις στατιστικές του και τις θέτει στην υπηρεσία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Η αλλαγή θα έρθει μόνο από έξω, από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα δηλαδή, η οποία μπορεί να καταστήσει τις υπηρεσίες αυτές των οικονομολόγων αχρείαστες, όπως δηλαδή έγινε κάποτε με την Εκκλησία και τους παπάδες.
Ελπίζω το άνοιγμα του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα της οξείας κρίσης σε φωνές εκτός της οικονομικής ορθοδοξίας, όπως οι κ. Βαρουφάκης και Λαπαβίτσας ή οι κατά τον κ. Ανδριανόπουλο «οικονομολόγοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.», να είναι ένας προπομπός του τι θα συμβεί κι αλλού.
chronosmag.eu

58 παλικάρια για να πατήσουν την… τρόϊκα

γραφει ο αρισταρχος

Κάποτε έπεσε κάποιος από τον όγδοο όροφο ενός οκταώροφο κτιρίου. Έσκασε κάτω στο πεζοδρόμιο και αμέσως μαζεύτηκε γύρω γύρω κόσμος. Κάποιος μικρός το δέμας δεν βλέπει τίποτε και πηδάει φωνάζοντας ‘τι έγινε ρε παιδιά, τι έγινε ρε παιδιά;’ Ο τύπος που έπεσε σηκώνεται άνετος, τινάζεται και λέει με αφέλεια “Δεν ξέρω ρε παιδιά, κι εγώ μόλις τώρα ήρθα!”
-Μα τι δουλειά έχετε εσείς σ’ αυτή την συγκέντρωση-μανιφέστο των 58 προσωπικοτήτων για την διάσωση της πατρίδας;
-Ποιος εγώ; Λέει ο Σιμήτης. Γιατί, απαγορεύεται;  Υπάρχει κάποιος λόγος που δεν ξέρω, γιατί εγώ μόλις ήρθα.
-Μα εσείς δεν είστε ο άνθρωπος που κατά τεκμήριο θεωρείστε υπεύθυνος για την κατάσταση της  χώρας;
Σιμήτης: Ποιος εγώ; Μα τι λέτε, εγώ είδα πολιτικό φως και μπήκα. Είναι κακό αυτό;
Βενιζέλος: Κυβέρνηση χωρίς ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται.
Έμεινα να κοιτώ στο πάνελ τον φίλτατο Γιάννη Μπέζο με τα γυαλιά της πρεβυοποιίας κρεμασμένα στα μάτια του  να εγγυάται  το γνήσιο του ενδιαφέροντος για την διάσωση της φιλτάτης πατρίδας..
Ρε παιδιά, ηρεμία. Όλοι είμαστε με την μεριά του καλού. Οι κακοί είναι απέναντι, οι πρώην, οι αποτυχόντες. Τώρα όμως είναι ανανήψαντες περάσαν μέσα από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και   αποδόθηκαν καθαροί στην κοινωνία. Τα λαμόγια είναι πολλά (δηλαδή ένα, ο Άκης) και τέλειωσαν. Τα έκλεισαν  μέσα και τώρα μείναμε μόνο οι καθαροί. Με αγνό λευκαντικό, την παλιά αν θυμάστε καναζίνα.
Μ’ έμαθε ο παππούς μου να τραγουδώ “Ωρέ και σεις παιδιά κλεφτόπουλα, παιδιά της τρελαμένης, ωρέ παιδιά καημένα, κι ας είστε λερωμένα” Λερωμένα; Με τέτοια απορρυπαντικά; Λευκά σαν περιστέρια, φωτεινά σαν χιόνια, αγνά σαν αγγελούδια και απαλά σαν την επιδερμίδα μικρού παιδιού. Από μαλακτικά, δόξα τον Θεό….
Πρόσεχε νεαρέ, είσαι σαν τ’ αυγό. Είτε εσύ πέσεις στην πέτρα, είτε αυτή σε σένα ΕΣΥ θα σπάσεις. Γι αυτό άκου τα 58 παλικάρια(φορείς του τίποτα, Λομβέρδος) όπως άκουγες τα σαράντα από την Λεβαδιά. Μόνο που δεν μας είπαν τι θα πατήσουν. Την Τροπολιτσά ή την τρόϊκα. Άσε να πέσει πρώτα κανένας από τον όγδοο και ίσως να μάθουμε.




aristarhos

Η «ελιά» των 58 είναι «κάκτος» και κομίζει το εφιαλτικό ΠΑΣΟΚ – λίγες εικόνες, χίλιες λέξεις

 

Γράφει ο Απόστολος Καλαματιανός
Ήταν όλοι εκεί. Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. ΠΑΣΟΚ, βαθύ ΠΑΣΟΚ, εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, συνδικαλιστικό ΠΑΣΟΚ, καρεκλοκένταυροι του ΠΑΣΟΚ, οι πολυθεσίτες της δεκαετίας του ’80, του ‘90 και του 2000. Αυτοί που έστησαν την Ελλάδα της καταστροφής. Αυτοί που κατά καιρούς παρέδιδαν στους άλλους καρεκλοκένταυρους της ΝΔ και που σήμερα όλοι μαζί αποτελειώνουν την Ελλάδα.
Όσοι δεν βρήκαν καταφύγιο στο «ότι να ‘ναι» ΣΥΡΙΖΑ, ήταν εκεί.
Επανήλθαν! Ασπρομάλληδες πια. Βρήκαν το πρόσχημα της δήθεν κεντροαριστεράς κίνησης και ξαναβγήκαν. Χαίρονται, χαμογελούν συναθροίζονται και ευαγγελίζονται πως πολλαπλασιάζονται.
Έχουν στο βιογραφικό τους την οικογενειοκρατία, τις επενδύσεις που έγιναν βίλες, τα εμβάσματα στο εξωτερικό, τους δημοσιογράφους που έγιναν μεγαλοεργολάβοι, τα τραγικά Ίμια, το ληστρικό χρηματιστήριο, τη Siemens, τα σκάνδαλα με τα εξοπλιστικά.. τι να πρωτοθυμηθεί κανείς.
Όλους αυτούς τους λόγους, για τους οποίους το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές δεν θα μπει στη Βουλή.
Όποιος βρέθηκε στη φιέστα του Ακροπόλ και ήξερε την ανθρωπογεωγραφία θα καταλάβαινε..
Κάποιοι ευφάνταστοι τύποι, που ψάχνουν εναγωνίως ένα πρόσχημα να επιπλέουν στην εξουσία, παίζουν τα τελευταία τους χαρτιά. Μέρες τζόγου που είναι..
Το χιλιοφορεμένο μανδύα της κεντροαριστεράς που χρησιμοποιεί τα απομεινάρια των γραναζιών δημοσιότητας για να επαναφέρει τις εφιαλτικές μνήμες των αιτίων της σύγχρονης Ελληνικής τραγωδίας.
Να μην ξεγελαστεί κανείς. Όραμα δεν υπάρχει.
Αυτοί που έριξαν την Ελλάδα στο σκοτάδι, δεν μπορούν να δώσουν φως. Και δεν έχουν και συναίσθηση. Διότι η γυάλα που έφτιαξαν της προσωπικής τους ευημερίας, δεν τους επιτρέπει να δουν ούτε τα εκατομμύρια ανέργων, ούτε τις χιλιάδες βυθισμένων στο σκοτάδι και το κρύο, ούτε τα χιλιάδες συσσίτια ούτε τις θηλιές που σφίγγουν στο λαιμό όσων αυτοκτονούν για να … τους αποφύγουν.




news4all.gr

ΟΧΙ ΑΛΛΟ … ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ (ή περί δηλώσεων ανεξαρτησίας των υποψηφίων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές)

Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης
Με τις αυτοδιοικητικές εκλογές να απέχουν λίγους μόλις μήνες μπροστά, τον Μάιο του 2014, οι υποψήφιοι διεκδικητές/ριες «σπεύδουν» να λάβουν τις θέσεις τους στην «αφετηρία του αγώνα» !
Ενός αγώνα που, μην έχει κανείς οποιαδήποτε αμφιβολία γι’ αυτό, θα είναι ο πιο άκρατα πολιτικοποιημένος (και όχι κομματικός) όλων των αυτοδιοικητικών εκλογών που έχουν γίνει στη χώρα, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
Σε πλήρη αντίθεση όμως με τις μέχρι σήμερα «συνήθειες», εκείνοι/ες που εκδηλώνουν την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν τους δημαρχιακούς (κυρίως) και περιφερειακούς θώκους, «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» προσπαθώντας να πείσουν όχι τόσο για το θετικό των σκοπών, των στόχων και των οραμάτων τους για τη θέση την οποία διεκδικούν (με δυο λόγια … το πρόγραμμά τους), αλλά για το ότι είναι … ανεξάρτητοι !!
Ακόμη κι αν κάποιος/α επικαλεσθεί το ότι είναι σχετικά νωρίς για να εκθέσει σε δημόσια θέα και (κατά συνέπεια) αξιολόγηση το πρόγραμμά του, η προσπάθεια και μόνο να πεισθούν οι πολίτες στους οποίους απευθύνεται, κυρίως και πρώτιστα για την … ανεξαρτησία του/ης, θα πρέπει να μας κάνει δυο φορές πιο καχύποπτους απ’ ότι στις προηγούμενες, ανάλογες, εκλογικές αναμετρήσεις.
Ιδού λοιπόν «πεδίο δόξης λαμπρόν» κυρίες και κύριοι.
Απαντήστε πρώτα στον εαυτό σας και έπειτα στους εν δυνάμει ψηφοφόρους σας, «εάν την ίδια ημέρα με τις αυτοδιοικητικές, λάμβαναν χώρα και οι Εθνικές εκλογές, τι θα ψηφίζατε ;»
Πώς μπορείτε να δικαιολογήσετε την ιδεολογική παραμονή και υποστήριξη δια της ψήφου σας, σε κόμματα τα οποία φέρουν την αποκλειστική ευθύνη της τραγικής οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα ;
Πώς μπορείτε, ακόμη και σήμερα, να παραμένετε ενεργά μέλη αυτών των κομμάτων, και ταυτόχρονα να διεκδικείτε τον χαρακτηρισμό του «ανεξάρτητου» υποψηφίου ;
Αποδείξτε με πράξεις αυτό το οποίο πρεσβεύετε. Δηλώστε ανοιχτά αυτά τα οποία σε ιδιωτικές συζητήσεις εκμυστηρεύεστε σε φίλους και γνωστούς. Κόψτε τον ομφάλιο λώρο που σας συνδέει με πρακτικές και ιδεολογήματα του παρελθόντος. Εν τέλει, παραιτηθείτε των κομματικών διαπιστευτηρίων  τα οποία κατέχετε, στα θεσμικά όργανα στα οποία συμμετέχετε και διαφωνείτε με τις πολιτικές αποφάσεις τους.
Ειδάλλως, κάθε προσπάθειά σας να πείσετε τον κόσμο ότι λειτουργείτε ως … ανεξάρτητοι, χρησιμοποιώντας μάλιστα θολά ιδεολογήματα, αοριστολογίες και νεολογισμούς που απλά ακούγονται όμορφα, μόνο ως προσέλκυση ψηφοφόρων που έχουν συνηθίσει στη γεύση του … κουτόχορτου μπορεί να χαρακτηρισθεί, και τίποτε άλλο.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ. Το success story του Σαμαρά γίνεται ήδη thriller story με εφιαλτικό φινάλε.

 

... ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ!
H καταστροφική πορεία της Ελλάδος έχει ήδη πάρει θέση για το salto mortale. Και πρώτοι το ξέρουν οι εθνοπροδότες, οι υπηρέτες των νεοκατακτητών της Πατρίδας μας.

 Το σχέδιο το υπηρετούν πειθήνεια. Προσποιούνται αγώνα για τη σωτηρία της χώρας, μοιράζοντας αφειδώς κούφιες ελπίδες
περί ανάπτυξης που έρχεται και για έξοδο από το τούνελ, αλλά οι πομφόλυγες που εκτοξεύουν έχουν ήδη ... σκάσει από τα γεγονότα που τους έχουν ξεπεράσει.

Ο Στουρνάρας σε συνέντευξή του ήδη αναγκάστηκε να προετοιμάσει το έδαφος για τα νέα μέτρα που έρχονται τον Σεπτέμβριο, με την άφιξη της τρόικας! O Σόϊμπλε την ίδια ώρα είπε ότι η Ελλάδα σε καμία περίπτωση δεν έχει ανέβει το βουνό!

Η ανάπτυξη που υποσχέθηκαν οι πολιτικοί ταγοί μας από το δεύτερο εξάμηνο του 2013, μετατρέπεται σε εφιάλτη. Το success story του Σαμαρά γίνεται ήδη thriller story με εφιαλτικό φινάλε.
Το ολοκαύτωμα έρχεται το φθινόπωρο. Θα πρόκειται για ανείπωτη καταστροφή για τον τόπο, για τους Έλληνες και τις μελλοντικές γενιές. Η Κύπρος που υπέστη το μεγάλο σοκ θα φαντάζει ως παιδική χαρά μπροστά σε αυτό που έρχεται για την Πατρίδα μας.

Θα ρημάξουν τους Έλληνες με αρπαγή της περιουσίας τους και ταχύτατο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Αντί αυτή την ύστατη ώρα, τα ξεπουλημένα ανδρείκελα να φύγουν από την καρέκλα της εξουσίας, προτιμούν να σφίξουν την τελευταία θηλιά. Να ρίξουν τη χαριστική βολή.

 

Πηγή

Με ψέματα προσπαθούν να σκεπάσουν μια ζοφερή πραγματικότητα

εστάλη από eksegersi.gr
«Σε μια νοοτροπία οριζόντιων περικοπών, εμείς αντιτάξαμε ένα σχέδιο. Γιατί πιστεύω ότι κάθε δημοσιονομική προσαρμογή και κάθε διοικητική αναδιάρθρωση πρέπει να υπάγεται σε έναν Εθνικό Σχεδιασμό. Εμείς στο Υπουργείο κάναμε αξιολόγηση δομών και διαδικασιών και συντάξαμε ένα πλαίσιο, ένα πλάνο διαχείρισης προσωπικού.  Από τους 2.000 εκπαιδευτικούς που τίθενται σε διαθεσιμότητα, έχουμε μεριμνήσει σε συμφωνία με το Υπουργείο Υγείας, ώστε το 55% – 60%, το οποίο αφορά επαγγέλματα Υγείας, να απορροφηθεί στον κλάδο της Υγείας και οι υπόλοιποι σε διοικητικές υπηρεσίες.   Και τέλος, θα χρειαστούμε και ωρομίσθιους, οι οποίοι θα διδάξουν στα Δημόσια ΙΕΚ ή και στα ΕΠΑΛ, προκειμένου να αποφοιτήσουν οι μαθητές, που έχουν επιλέξει ειδικότητες που καταργούνται. Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι με τη διαχείριση και το σχεδιασμό που έγινε, διασφαλίσαμε το εργασιακό περιβάλλον 151.000 εκπαιδευτικών…»: Κ. Αρβανιτόπουλος.
Ή πολύ αφελής πρέπει να είναι κάποιος ή κολαούζος της κυβερνητικής πολιτικής για να πιστέψει τις διαβεβαιώσεις του υπουργού Παιδείας. Τα συνεχή ψεύδη που επιστρατεύει ο Αρβανιτόπουλος δε στέκονται ικανά να κρύψουν τη ζοφερή πραγματικότητα και τις ακόμη πιο επώδυνες αλλαγές που σχεδιάζονται για τη δημόσια εκπαίδευση.
Καταρχήν είναι φανερό ότι κανένα «σχέδιο» δεν υπήρξε για την κατάργηση ολόκληρου του τομέα Υγείας και Πρόνοιας και των Ειδικοτήτων Αισθητικής, Κομμωτικής και Γραφικών Τεχνών από την ΤΕΕ. Αντίθετα με τη λογική των «οριζόντιων περικοπών» κόπηκαν εν μια νυκτί, με μια μόνο υπογραφή, 52 ειδικότητες της ΤΕΕ. Το επιχείρημα που ανασύρθηκε από τα σκουπίδια ότι το υπουργείο κινήθηκε σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά δεδομένα στην τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση και τη μελέτη των αναγκών της εγχώριας αγοράς εργασίας είναι για γέλια.
Διότι αυτός που έστηνε ως τώρα αναφανδόν τις ειδικότητες στην ΤΕΕ και τώρα καταδικάζει μετά βδελυγμίας την έκτασή της (110 ειδικότητες) ήταν η εκάστοτε  πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και οι κυβερνήσεις που παρήλασαν. Επειτα αποτελεί πρόκληση και μόνο η αναφορά στις «ανάγκες της αγοράς εργασίας» (οι θιασώτες του καπιταλισμού αντιμετωπίζουν την εργασία ως «προσόν» και «ευτύχημα», που αποκτάται στο πλαίσιο του σκληρού ανταγωνισμού ανάμεσα στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, με γνώμονα τη μέγιστη κερδοφορία τους και όχι ως καθολικό δικαίωμα), όταν έχει σχεδόν εξανεμιστεί κάθε παραγωγική δραστηριότητα, διότι έτσι επιτάσσει ο καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας στον οποίο εντάσσεται και η Ψωροκώσταινα, και η ανεργία, ειδικά στους νέους, έχει εξακοντιστεί στα ύψη. Απλώς σήμερα, υπό τη σιδερένια μπότα του Μνημόνιου, έχουν αλλάξει οι προτεραιότητες. Στο βάθος παραμένει πάντοτε η ανάγκη του κεφαλαίου και της αστικής τάξης να αποτρέψουν τη νεολαία της ελληνικής εργαζόμενης κοινωνίας από την πανεπιστημιακή μόρφωση, γιατί αυτή εγκυμονεί άλλους, σοβαρούς κινδύνους για τη διαιώνιση του συστήματος. Είναι κατανοητό ότι η μορφωμένη, αλλά άνεργη ή κακοπληρωμένη νεολαία αποτελεί εν δυνάμει «στρατό της κοινωνικής ανατροπής», ενώ η αμόρφωτη και στοιχειωδώς απλά καταρτισμένη μπορεί εύκολα να είναι «απασχολήσιμη» και χειραγωγημένη.
Η ανάγκη αυτή του συστήματος, που γέννησε τη λεγόμενη «τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση» (και όχι οι ανάγκες του επιπέδου ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού), ακριβώς για να την προσφέρει ως διέξοδο-λαμπερό καθρεφτάκι στη νεολαία της εργατικής τάξης, που αγωνιούσε και πάλευε να βρει επαγγελματική διέξοδο ώστε να καλυτερέψει τη ζωή της, παραμένει επιτακτική ακόμη και σήμερα και δεν απεμπολείται. Εξ ου και ο θεσμός των πανελλήνιων εξετάσεων, που παραμένει ακλόνητος, η διατήρηση των δυο τύπων Λυκείων (Γενικού και Τεχνικού) και οι αλλαγές που προωθούνται με τη νέα «μεταρρύθμιση» στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ομως, σήμερα, η απόλυτη προσαρμογή στους στόχους της δημοσιονομικής στρατηγικής που επιβάλλουν τα Μνημόνια, απαιτεί από την ελληνική κεφαλαιοκρατία να δώσει έμφαση στο πετσόκομμα των δαπανών, κυρίως των «κοινωνικών». Γι’ αυτό και η Παιδεία δεν έμεινε αλώβητη, παρά δέχθηκε άγρια επίθεση με το σίριαλ των συγχωνεύσεων-καταργήσεων σχολικών μονάδων και τη συρρίκνωση των ΑΕΙ-ΤΕΙ με το «σχέδιο Αθηνά» που συνεχίζεται, με τον οικονομικό στραγγαλισμό, το μηδενισμό των μόνιμων διορισμών, τη μείωση του αριθμού των εισακτέων και όλα αυτά με απαραίτητο συνοδευτικό την ένταση του αυταρχισμού σε όλα τα επίπεδα (αξιολόγηση, νέο φασιστικό πειθαρχικό δίκαιο, νέο μισθολόγιο-φτωχολόγιο, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη μισθολογική και βαθμολογική καθήλωση των εκπαιδευτικών ή και στην απόλυση).
Αυτή η έμφαση στο μαχαίρι των δαπανών επέβαλε και την καρατόμηση 2.000 εκπαιδευτικών και την κατάργηση 2.500 οργανικών θέσεων από την εκπαίδευση και 500 από τις διοικητικές υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας, ενώ στην πορεία αυτή προστίθεται οσονούπω και η «αναδιάρθρωση» των δομών των Πανεπιστημίων. Το γεγονός ότι ο απαιτού-μενος -σ’ αυτή τη φάση- από την τρόικα αριθμός των «κομμένων κεφαλών» συνέπιπτε με τον αριθμό των εργαζόμενων καθηγητών στις συγκεκριμένες ειδικότητες των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, συν το ότι γενικώς η ΤΕΕ αποτελεί τον αδύναμο κρίκο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ήταν και το μοναδικό κριτήριο ώστε να σβηστούν στο άψε-σβήσε με μια υπογραφή από τον χάρτη της ΤΕΕ οι 52 ειδικότητες.
Ισχυρίζεται ο υπουργός Παιδείας ότι πάνω από το 60% αυτών των καθηγητών θα προσληφθούν στις υπηρεσίες του υπουργείου Υγείας, ενώ οι υπόλοιποι, ως ελεύθεροι επαγγελματίες (καθότι αισθητικοί, κομμώτριες, γραφίστες) θα απλωθούν με ευκολία στην ελεύθερη αγορά.
Αμ, τότε γιατί τοποθετήθηκε στο υπουργείο Υγείας ο Αδωνις; Δεν τοποθετήθηκε για να ισοπεδώσει χωρίς ενδοιασμούς και «ηθικούς» φραγμούς τα πάντα; Δεν έγινε γνωστό ότι στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Διοικητικής Μεταρρύθμισης υπό τον γκαουλάιτερ Σαμαρά την περασμένη Τρίτη, συμφωνήθηκε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, που απορρέουν από τη δέσμευση ότι μέχρι το Σεπτέμβρη θα μπουν σε κινητικότητα-διαθεσιμότητα 12.500 δημόσιοι υπάλληλοι και άλλοι τόσοι ως το τέλος της χρονιάς; Δεν πλήθυναν τα κατευθυνόμενα δημοσιεύματα, ώστε να προετοιμαστούν ψυχολογικά οι μελλοθάνατοι, ότι σ’ αυτή την κατεύθυνση σημαντική συνεισφορά θα έχουν τα υπουργεία Παιδείας και Υγείας (μιλούν για 1.392 υπάλληλους του υπουργείου Υγείας); Δεν ακούσαμε τον Αδωνι να δηλώνει ότι θα «αλλάξουν» χαρακτήρα τα μικρά νοσοκομεία και ότι «δική του ιδέα» είναι να ξεκινήσει από τώρα η «κινητικότητα» στην Υγεία, ώστε να μην υπάρχει μετά η πίεση των καταληκτικών ημερομηνιών; Κι αφού τα όργανα έχουν αρχίσει ήδη στην Υγεία για τους ήδη υπηρετούντες σ’ αυτή, πού θα απορροφηθούν οι απολυμένοι από την ΤΕΕ καθηγητές στις συναφείς ειδικότητες; Οσο για τη «βεβαιότητα» του Αρβανιτόπουλου ότι οι υπόλοιποι θα εξασφαλίσουν εργασία στα ελεύθερα επαγγέλματα, καλύτερα να μην τη σχολιάσουμε, όταν καθημερινά βλέπουμε να πληθαίνουν οι σειρές των κλειστών μαγαζιών.
Ισχυρίζεται επίσης ο υπουργός Παιδείας ότι «αναβαθμίζει» τις καταργούμενες ειδικότητες από τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, μεταφέροντάς τες στα δημόσια ΙΕΚ, στα οποία θα μπορούν να καταφεύγουν και απόφοιτοι της γυμνασιακής εκπαίδευσης. Και ότι αυτό θα το κάνει και με την αύξηση του μαθητικού πληθυσμού τους από 10.000 που είναι σήμερα σε 15.000 και με πλήρη επιδότηση των διδάκτρων τους.
Εδώ τα ψέματα πέφτουν, πλέον, σα βροχή. Δεν πρόκειται για «αναβάθμιση», αλλά για σαφέστατη υποβάθμιση. Διότι η προσφερόμενη κατάρτιση από τα ΙΕΚ μεταφέρεται σε πιο χαμηλές ηλικίες και εξαφανίζονται ολοκληρωτικά ακόμα και αυτά τα ψήγματα γενικής παιδείας που προσέφεραν τα ΕΠΑΛ. Ενώ, σύμφωνα με τις δηλώσεις Αρβανιτόπουλου στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του πολυνομοσχέδιου, η νέα «μεταρρύθμιση» θα καθιερώσει την «καθολική εφαρμογή του θεσμού της μαθητείας». Πρόκειται για το γερμανικό «δυαδικό σύστημα», όπου ένα μέρος της εκπαίδευσης πραγματοποιείται μέσα στην επιχείρηση, όπου «μαθητεύει», προσφέροντας τσάμπα εργατική δύναμη στους κεφαλαιοκράτες, ο μαθητής. Στην ουσία έχουμε έκπτωση ακόμη και από αυτή την ίδια την κατάρτιση, αφού ο μαθητής-«μαύρος» εργάτης δεν καταρτίζεται «σφαιρικά» πάνω σε μια ειδικότητα, αλλά στη συγκεκριμένη θέση εργασίας που καταλαμβάνει στην καπιταλιστική επιχείρηση.
Την ίδια στιγμή, η αύξηση κατά 5.000 του μαθητικού δυναμικού των ΙΕΚ είναι αδύνατον να καλύψει τους 26.721 μαθητές των ειδικοτήτων που κόπηκαν από την ΤΕΕ. Το υπουργείο Παιδείας εξωθεί από τα μικράτα τους τα παιδιά (το 81% αυτού του μαθητικού πληθυσμού είναι κορίτσια) στην «αγορά εργασίας», όπου κυριαρχεί το καθεστώς γαλέρας, αν όχι στην ανεργία και την ηθική και οικονομική εξαθλίωση.
Οσο για τις «δωρεάν» σπουδές στα δημόσια ΙΕΚ, με πλήρη επιδότηση των διδάκτρων από το 2013 ως το 2020 (στα δημόσια και ιδιωτικά ΙΕΚ υπάρχουν δίδακτρα), σημειώνουμε ότι πρόκειται για μύθο. Γιατί πολλά παιδιά που θα θελήσουν να σπουδάσουν θα καταφύγουν αναγκαστικά στα ιδιωτικά ΙΕΚ, ενώ και στα δημόσια η επιδότηση από τα ευρωπαϊκά κονδύλια έχει ημερομηνία λήξης το 2015. Αυτά λέγονται απλά τώρα για να χρυσώσουν το χάπι και να μην υπάρξουν κινητοποιήσεις το Σεπτέμβρη και από τη νεολαία, που αποτελούσε και αποτελεί έτσι κι αλλιώς το «απόπαιδο» της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Το θράσος του υπουργού Παιδείας δε γνωρίζει όρια. Φτύνει κατάμουτρα τους καρατομηθέντες καθηγητές της ΤΕΕ και προσβάλει βάναυσα τη νοημοσύνη μας, όταν δηλώνει ότι αυτοί μπορούν να βρουν εργασία, ως ωρομίσθιοι, για τη σχολική χρονιά 2013-2014, στα τμήματα των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, που θα λειτουργήσουν αποκλειστικά με τη δέσμευση να αποφοιτήσουν από τις «κομμένες» ειδικότητες οι ήδη φοιτούντες μαθητές, με «μισθούς» κυριολεκτικά φιλανθρωπικά βοηθήματα.
Στα ατέλειωτα ψεύδη του υπουργείου Παιδείας ήρθε να προστεθεί και ένα ακόμη, που παρουσιάστηκε με πολλά ταρατατζούμ από το «Εθνος» του Μπόμπολα. Η «μεγάλη είδηση» αφορά στην πρόσληψη 11.000 αναπληρωτών για τη σχολική χρονιά 2013-2014. Στην πραγματικότητα, πρόκειται να προσληφθούν μόλις 2.500 αναπληρωτές (αριθμός που ταιριάζει με τους 2.000 που επανειλημμένα διακήρυξε το υπουργείο Παιδείας ότι θα προσληφθούν, ενώ ουσιαστικά απολύθηκαν 10.000, που πέρυσι εργάστηκαν στην εκπαίδευση.
Και λέμε «απολύθηκαν», γιατί είναι γνωστό ότι οι συμβασιούχοι της εκπαίδευσης εργάζονταν σ’ αυτήν μακροχρόνια -η σύμβασή τους ανανεωνόταν κάθε χρόνο- από την στιγμή της πρώτης πρόσληψής τους στα σχολεία). Οι υπόλοιποι από τις 11.000 είναι αναπληρωτές ΕΣΠΑ, που σημαίνει ότι θα εργάζονται με εξευτελιστικούς μισθούς των 400 ευρώ. Ασε που πολλοί θα απασχοληθούν στην ενισχυτική διδασκαλία, πράγμα που σημαίνει ακόμη κατώτερο φιλοδώρημα.

Διαθεσιμότητα σημαίνει απόλυση – Κανένας δε θα επαναπροσληφθεί

εστάλη από eksegersi.gr
Δεν τρέφουμε καμιά συμπάθεια στη δημοτική αστυνομία, όπως και σε οποιοδήποτε κατασταλτικό σώμα. Και σε καμιά περίπτωση δε θα βάλουμε όσους και όσες υπηρετούν σ’ αυτόν τον κατασταλτικό μηχανισμό (τη δράση του οποίου «γεύονται» πολλοί, ιδιαίτερα στην Αθήνα) στο ίδιο τσουβάλι με τους φύλακες των σχολείων, τους καθηγητές της τεχνικής εκπαίδευσης, τους απλούς εργαζόμενους της ΕΡΤ. Ομως, εδώ δεν πρόκειται για τη δημοτική αστυνομία ως θεσμό, αλλά για το εφιαλτικό μέσο των μαζικών απολύσεων εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα. Και το παράδειγμα της δημοτικής αστυνομίας είναι χαρακτηριστικό για το παραμύθι που προσπαθούν να πουλήσουν στους εργαζόμενους, ότι θα μπουν για μερικούς μήνες σε διαθεσιμότητα και μετά θα τοποθετηθούν σε άλλες θέσεις.
Σε όσους και όσες ανήκουν στη δημοτική αστυνομία πουλάνε το παραμύθι ότι θα μεταφερθούν στην ΕΛΑΣ. Οι εκπρόσωποί τους, μάλιστα, στις πρώτες αντιδράσεις τους, πριν κατατεθεί στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο, εμφανίζονταν αρνητικοί στη μετάταξή τους στην ΕΛΑΣ, διότι έτσι θα μπορούσαν να τους μετακινούν από πόλη σε πόλη. Το είχαν σίγουρο, οι αφελείς, ότι θα τους μετατάξουν και τους ενοχλούσε μόνο η μετακίνηση σε άλλη πόλη! Ομως, το υπάρχον νομικό πλαίσιο διαψεύδει αυτό το παραμύθι και αποδεικνύει ότι όλοι θα πάρουν το δρόμο της απόλυσης μετά το οχτάμηνο της διαθεσιμότητας.
Το πολυνομοσχέδιο, στο άρθρο 81, μιλά για «κατάργηση θέσεων κλάδου δημοτικής αστυνομίας» και δεν προβλέπει καμιά διαδικασία μελλοντικής μετάταξής τους στην ΕΛΑΣ. Ούτε καν υπαινιγμό. Μάλιστα, μοιράζει και τις αρμοδιότητές τους. Θα ασκούνται από την ΕΛΑΣ, ενώ κάποιες αρμοδιότητες θα μπορούν να ασκούνται και από υπαλλήλους των Δήμων, μετά από απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.
Μήπως, όμως, η ΕΛΑΣ θα χρειαστεί προσωπικό, οπότε θα πάρει κάποιους από τους σημερινούς δημοτόμπατσους; Κούνια που τους κούναγε αν περιμένουν κάτι τέτοιο.
Με το νόμο 4127/28.2.2013 εγκρίθηκε το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016». Στο κεφάλαιο «Παρεμβάσεις στο σκέλος των δαπανών» και στο υποκεφάλαιο «Μισθολογικές Παρεμβάσεις, σημείο 12, διαβάζουμε: «Πάγωμα προσλήψεων στο Υπ. Δημοσίας Τάξης», από το οποίο πάγωμα θα εξοικονομηθούν 10,3 εκατ. ευρώ την τετραετία.
Ηδη, με Κοινή Υπουργική Απόφαση της 13.11.2012 είχε προβλεφθεί: «Κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2013−2014 και 2014−2015 στη Σχολή Αστυφυλάκων και στη Σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας δεν εισάγονται ιδιώτες».Δηλαδή, για δύο συνεχή ακαδημαϊκά έτη αποφάσισαν να μην εισάγονται σπουδαστές στις αστυνομικές σχολές.
Για τους δικούς τους ψηφοθηρικούς λόγους, οι πρώην μπατσοσυνδικαλιστές και νυν βουλευτές της ΝΔ Κυριαζίδης και Βλαχογιάννης κατέθεσαν (μαζί με άλλους βουλευτές) το Γενάρη του 2013 τροπολογία, η οποία έγινε δεκτή από την κυβέρνηση και αποτελεί την παράγραφο 23 του άρθρου 34 του νόμου 4115/30.1.2013 και προβλέπει τα εξής: «Κατά το σχολικό έτος 2012−2013 οι εξετάσεις εισαγωγής ιδιωτών στη Σχολή Αστυφυλάκων και στη Σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας θα πραγματοποιηθούν κανονικά και οι επιτυχόντες θα εγγραφούν στις οικείες σχολές κατά το ακαδημαϊκό έτος 2015−2016». Επειδή προφανώς κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να προετοιμάζουν τα παιδιά τους για τις μπατσοσχολές, προβλέφτηκε να δώσουν μεν εξετάσεις φέτος, όμως να μπουν στις σχολές μετά από δυο χρόνια.
Μ’ άλλα λόγια, αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση, «δεμένη» με διαδοχικές νομοθετικές ρυθμίσεις, να μην κάνουν προσλήψεις στην ΕΛΑΣ και να μη βάλουν κόσμο για δυο χρόνια στις αστυνομικές σχολές. Λέτε να προσλάβουν ομαδικά τους 3.500 της δημοτικής αστυνομίας; Θα πρέπει να είναι κάποιος εξαιρετικά αφελής για να φάει αυτό το παραμύθι.
ΥΓ. Ενώ οι σχολικοί φύλακες, οι καθηγητές της τεχνικής εκπαίδευσης, οι οδηγοί και τεχνικοί κρατικών αυτοκινήτων μπαίνουν σε διαθεσιμότητα αμέσως, οι δημοτικοί αστυνομικοί μπαίνουν σε διαθεσιμότητα από τις 23 Σεπτέμβρη. Η σκοπιμότητα είναι προφανής. Να περάσει η τουριστική σεζόν, στη διάρκεια της οποίας κρίνονται απαραίτητοι, μιας και μαζεύουν παραδάκι από πρόστιμα. Αυτή η μετακίνηση της ημερομηνίας, όμως, αποτελεί και μια επιβεβαίωση του ότι μετά «θα πάρουν τον πούλο».

Καλό κλίμα με ημερομηνία λήξης

Ενώ στο προσκήνιο εξελίσσεται μια γιγαντιαίων διαστάσεων προσπάθεια της κυβέρνησης να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα και να βελτιώσει την εικόνα της χώρας στα διεθνή φόρα στο παρασκήνιο εξυφαίνονται νέες πολιτικές και επιχειρηματικές ισορροπίες. Η επικοινωνιακή στρατηγική "φυγή προς τα μπρος" που υλοποιεί το Μαξίμου αφήνει ανοιχτά μια σειρά από ευαίσθητα ζητήματα, τα οποία αποτελούν όμως προαπαιτούμενα.
Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι σε δείπνο προ ολίγων ημερών όπου παρερβρέθησαν ξένοι διπλωμάτες, Έλληνες επιχειρηματίες και τραπεζίτες συζητήθηκαν θέματα αναδιανομής της πίτας ενώ εκφράστηκαν και ισχυρές διαφωνίες για τις κυβερνητικές επιλογές σε πολλούς τομείς. Παράλληλα οι επικεφαλής των κλιμακίων της τρόικας έχουν πολλάκοις εκφράσει αντιρρήσεις και ανησυχίες για την καθυστέρηση δομικών και διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία, υποστηρίζοντας ότι οι αναπτυξιακοί στόχοι ακόμα και αν επιτευχθούν σε θα οδηγήσουν σε βελτίωση της αποπνηκτικής κατάστασης στην κοινωνία.
Με δεδομένα τα προβλήματα με την αενργία, τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος και τις ιδιαίτερα υψηλές τιμές η κυβέρνηση θα κληθεί να αντιμετωπίσει ακραίες καταστάσεις στην κοινωνία, η οποία φαίνεται αδρανοποιημένη αλλά στην πραγματικότητα είναι καζάνι που βράζει.
Το ράλι του χρηματιστηρίου, το κλίμα πλασματικής ευημερίας, η ελπίδα προσέλκυσης επενδύσεων και η φενάκη της πολιτικής σταθερότητας έχουν δημιουργήσει μια ιδιαίτερα ελκυστική βιτρίνα στο εξωτερικό. Η έλλειψη πολιτικής βούλησης για την ουσιαστική αναδιανομή πλούτου και διάχυση της ευμάρειας στην κοινωνία προβληματίζει διεθνείς δεξαμενές σκέψης που έχουν παρέμβαση στα δρώμενα.
Υπό αυτό το πρίσμα και κάτω από την πίεση συγκυριών η προσπάθεια της κυβέρνησης αναμένεται να "ξεμείνει" από καύσιμα κάποια στιγμή εντός του Ιουλίου. Τότε θα τεθεί σε εφαρμογή το plan B με ανασχηματισμό και προώθηση νέας κυβερνητικής συμφωνίας με επίκεντρο την απασχόληση και την ενίσχυση του πλέγματος κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης.
Εκείνη την περίοδο θα καταγραφεί επιδείνωση κλίματος, ο πρωθυπουργός θα φανεί να χάνει τον έλεγχο σε κρισιμα σημεία και η αγορές θα βορυν ευκαιρία και πρόσχημα για την κατοχύρωση των μεγάλων μεσοπρόθεσμων κερδών. 


http://www.sofokleousin.gr/

Σαμαράς.... Ο Αξιόπιστος! ....ΣΧΟΙΝΙ ΚΑΙ ΣΑΠΟΥΝΙ ΣΤΟ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΟ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Από τη Σίβυλλα

Το τέχνασμα με τις Γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις

Γράφει ο Μαγια
Κίνηση αντιπερισπασμού η ξαφνική ανακίνηση του θέματος των εκκρεμών Γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων (της προηγούμενης κατοχής). Υποκρύπτει νέους εφιάλτες, ενώ εκδηλώνεται σε μια περίοδο ολοκλήρωσης μιας ακόμη παντομίμας διαπραγμάτευσης, όπου η Τρόικα επέβαλλε και πάλι τους βάρβαρους όρους της. Βαρύγδουπες δεσμεύσεις
ότι δεν θα υπάρξουν απολύσεις αποδείχτηκαν έωλες. Οι δανειστές πήραν και πάλι ακριβώς αυτό που ήθελαν: Τη (σταδιακή) άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο.
Αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση ότι η Τρόικα επιβάλλει ό,τι θέλει, παίρνει ό,τι θέλει και εξευτελίζει όσους θέλει, κυρίως τους υποτακτικούς της.
Η Ελληνική κοινωνία είναι γονατισμένη και η οικονομία στα όρια της ολικής καταστροφής. Η ανεργία πλησιάζει το 30% και η συνολική μείωση του ΑΕΠ το 25%, οι πολίτες υποφέρουν από την υπερφορολόγηση και τη συνεχή μείωση εισοδημάτων.
Μόνο οι εναπομείναντες αφελείς τρέφουν ψευδαισθήσεις, πως η συγκυβέρνηση των εντελοδόχων έχει τη βούληση και κυρίως το σθένος να θέσει το Βερολίνο μπροστά στις τεράστιες ιστορικές υποχρεώσεις του απέναντι στον Ελληνικό λαό για τα εγκλήματα και τις καταστροφές που υπέστη η χώρα μας στην διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής.
Πασχίζουν τα μίσθαρνα φερέφωνα της μνημονιακής προπαγάνδας να εξωραΐσουν το κύρος και την αξιοπρέπεια των συγκυβερνώντων και να τους εμφανίσουν δυνατούς και ικανούς να κοιτάξουν όρθιοι στα μάτια τους Γερμανούς. Προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες ότι η οσφυοκαμψία και ο ραγιαδισμός συνιστούν … εικονική πραγματικότητα.
Απώτερος στόχος τους ο αποπροσανατολισμός της κοινωνίας, ώστε να αποδεχτεί με τη μεγαλύτερη δυνατή παθητικότητα την επερχόμενη νέα καταιγίδα μετά την εξονυχιστική αξιολόγηση του Ιουνίου.
Ιδού, γιατί επιμένουμε στην υπόθεση της παλλαικής δημοκρατικής αντιμνημονιακής συμπαράταξης, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ως της μόνης λύσης για τη σωτηρία της Πατρίδας και την ανασυγκρότηση της χώρας.
Και επί τη ευκαιρία. Σε αυτή την βάρβαρη συγκυρία, οι διαπρύσιοι κήρυκες της …μεταθανάτιας ευδαιμονίας ως πότε θα ρίχνουν νερό στο μύλο των εγκόσμιων ολετήρων της κοινωνίας;

Δηλαδή σε άλλη τράπεζα -εκτός Εθνικής ....δεν είναι ασφαλείς οι καταθέσεις(;)

Έχουν καταφέρει οι "παγκοσμιοποιημένοι καριόληδες" που κυβερνάνε αυτό τον κόσμο, να "φυτέψουν"  -με διάφορους τρόπους- στην συνείδηση του μέσου ανθρώπου, την αμφισβήτηση από τον ίδιο, της προσωπικότητάς του, της ηθικής του (μαζί τα φάγαμε) και την αμφιβολία για την εγκυρότητα  της κρίσης του, της σκέψης του, ακόμα και της στοιχειώδους λογικής του (άραγε ένα και ένα κάνουν δυο;).

Όταν λοιπόν έβλεπα στην TV  "....για σιγουριά βάλτε τα λεφτά στην Εθνική τράπεζα."    σκεπτόμουν ....μπα κατι καταλαβαίνεις λάθος  ρε Γιώργο, "ανάποδα" σκέφτεσαι  ....μέχρι που έτυχε να δω την παρακάτω ανάρτηση και έτσι η δεύτερη ίδια άποψη λειτούργησε ως ενισχυτική της δικής μου πρώτης σκέψης.

Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δεχθεί οτιδήποτε άκριτα, πλην το όλο εγχείρημα του "συγχωνευμένου-ασυγχώνευτου" αρραβώνα και των απόνερων, όζουν και χρήζουν "εισαγγελικής φροντίδας"

 

 

Από το φτωχό μου το μυαλό ....περνάει η σκέψη,  μήπως εδώ έχουμε "συγκαλυμμένη αρνητική διαφήμιση -δεν είμαι ειδικός- ....λέω μήπως και οι επίγονοι του Θ. Καρατζά ....εξακολουθούν να "οργιάζουν".

Στο διάολο ρε ....σήμερα κιόλας θα ρθω να πάρω -στο σπίτι μου- τα δυο χιλιάρικα -τέσσερα πεντακοσάευρα* είναι- που έχω εκεί, στην τράπεζα της κατά τον Γ. Καρατζαφέρη ΚΟ.ΛΑ.ΣΗ(ς), όσον αφορά τουλάχιστον την δεύτερη συλλαβή της λέξης, που αφού τα "σκάτωσε" στην πρώτη τράπεζα, που εμείς οι φορολογούμενοι θα πληρώσουμε -το σκάτωμα, συγγνώμη την ανακεφαλαιοποίηση εννοώ- θέλει τώρα την μεγάλη, την Εθνικάρα ....στην "λαιμαργία του" να βγει βγει πιο πλούσιος μέσα από την κρίση, πάλι με χρήματα των φορολογούμενων ....κατά το  "ο Λ. στην αναμπουμπούλα χαίρεται" !

( *Σκέπτονται  οι "Εβρωπαίοι" της μουνόπολης να καταργήσουν τα πεντακοσάευρα, γιατί διαπίστωσαν ότι λόγω της μεγάλης σημασίας τους σαν "αποθηκευτικού νομίσματος" ,  έχουν μεγάλη "ζήτηση"και ζημιώνουν έτσι τις τράπεζές τους )

Θα πάρω τα πεντακοσάευρα από την ευρωμουνόπολη για να μείνουνε χαρμάνια ....και να κλαίνε όλα τ' αλάνια στην κάθε συρραμμένη, -συγγνώμη ανακεφαλαιοποιημένη-  ευρωμουνόπολη και "γαία πυρί μειχθήτω".

 

Γ.Δ

 

 

 Διαφήμιση Εθνικής τράπεζας

 

http://antinewsgreece.blogspot.gr/2012/07/blog-post_23.html

 

 Διαφήμιση Εθνική Τράπεζα.

9:16 μ.μ.  Opinion  

Και που είσαι ακόμα.

Διαφήμιση της εθνικής τράπεζας για προθεσμιακή κατάθεση.

Δεν αναφέρεται σε κανένα σημείο της διαφήμισης το επιτόκιο για την προθεσμιακή κατάθεση.

Ένα ζευγάρι ρωτάει την μητέρα του νεαρού , που έκρυψε τα λεφτά που της έδωσαν να φυλάξει.

Και αυτή λέει για σιγουριά τα έβαλε στην εθνική τράπεζα. Και αυτο είναι και το κύριο μήνυμα της διαφήμισης.

"Για σιγουριά βάλτε τα λεφτά στην εθνική τράπεζα."

Σε άλλη τράπεζα δηλαδή δεν είναι ασφαλή τα χρήματα ; Και αν όχι γιατί ;

Και η "δημόσια " εθνική τράπεζα που το ξέρει ότι δεν είναι ασφαλή;

Και αν το ξέρει η "δημόσια" εθνική τράπεζα γιατί δεν μας ενημερώνει , όπως έκανε με την έκθεση που δημοσίευσε λίγο πριν τις εκλογές για τους κινδύνους που θα είχε μια πιθανή έξοδο της Ελλάδας απο το ευρώ;

Τότε γιατί την ενδιέφερε ;

Τσανούσης Στάμος

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΣΤΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ (σκηνές από το επερχόμενο κοινωνικοοικονομικό σπλάτερ, με αφορμή το σημερινό ξεφτιλίκι σαχλαμαρά-στουρναριού)

Το σημερινό ξεφτιλίκι σαχλαμαρά και στουρναριού μάς δίνει την αφορμή να θυμηθούμε σημαντικό μέρος από τον επερχόμενο όλεθρο που έρχεται σύντομα ως κομμάτι της αέναης μνημονιακής εξόντωσης που ασφαλώς και δεν πρόκειται να σταματήσει πριν από το 2020:

- ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ, ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΜΕΝΑ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΑ 3 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΜΕ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΤΗΝ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΦΕΤΙΝΗ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΕΘΟΥΝ ΣΤΑ 4 ΔΙΣ ΓΙΑ ΤΟ 2014-2015

- ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΚΑΤΑ 20 ΔΙΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΑΦΟΥ ΤΑ 50 ΔΙΣ. ΠΟΥ ΗΔΗ ΔΙΔΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ (ΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ ΤΗΣ BLACKROCK ΔΙΑΤΥΠΩΘΗΚΑΝ ΒΑΣΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΥΦΕΣΗΣ, ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΚΛΠ. ΠΟΥ ΗΔΗ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ): ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ Ή/ΚΑΙ ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

- Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ, ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ, ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΩΝ ΚΛΠ. ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΝΕΛΛΗΝΙΣΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΡΑΣ, ΗΤΟΙ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ Δ'ΡΑΙΧ, ΑΡΑ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΕΚΤΟΞΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ

- Η ΑΝΕΡΓΙΑ ΕΠΙΑΣΕ ΗΔΗ 27%, ΦΕΤΟΣ ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΜΕ 29% ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΩΣ ΤΟ 2017

- Η ΥΦΕΣΗ ΒΑΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΕΚΤΗ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΧΕΘΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ 2016, ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ Η ΑΣΘΕΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

- ΌΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΤΩΡΙΝΗΣ "ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ":

  -- Η Εθνική γερμανοποιείται

  -- 40.000 (και όχι 15.000) Έλληνες επιπλέον άνεργοι από το Δημόσιο

  -- Μονιμοποιείται το χαράτσι, ενώ η υποτιθέμενη μείωση -15% αντιστρέφεται από την επικείμενη αύξηση των αντικειμενικών αξιών και τη φορολόγηση αγροτεμαχίων, κοτετσιών κλπ.

  -- Τα τραπεζικά δάνεια εξακολουθούν να πνίγουν τους Έλληνες, αφού όχι μόνο δεν κουρεύονται αλλά οι όποιες επιπλέον δόσεις αφορούν ελαχίστους

  -- Για τα πανηγύρια και οι ρυθμίσεις των ληξιπρόθεσμων οφειλών καθώς αναφέρονται σε εξαιρετικά λίγους και φυσικά φορτώνουν με μη διαχειρίσιμα επιτόκια τους οφειλέτες.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Πλάκα είχε και η σημερινή μαύρη κωμωδία, αλλά οι κλόουν πλέον δεν αντέχονται.

 

 

ανεμος αντιστασης

ΗΛΙΘΙΕ!!! ΞΥΠΝΑ !! Η ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ!!! ΚΑΙ Η ΕΓΧΩΡΙΑ ΤΡΟΙΚΑ ΣΕ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕ ΠΟΛΛΑΚΙΣ!! ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ VIDEO

Άλλα έλεγε προεκλογικά ο Αναστασιάδης και άλλα πράττει. Η τακτική αυτή της εξαπάτησης και της ανακολουθίας εάν συνεχιστεί , μια μέρα θα ξυπνήσουμε και θα δούμε τουρκικές σημαίες να κυματίζουν στους ιστούς των κυβερνητικών κτιρίων .

ΕΤΣΙ !! ΥΦΑΡΠΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΕ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΕ ΛΑΕ!!

Δεσμεύονταν ο Αναστασιάδης για τις καταθέσεις

papaioannou-giannis

Η αναθεώρηση του Συντάγματος ως μοχλός παραπλάνησης για την αποτυχία των μνημονίων

Η χώρα κατέρρευσε, ο λαός εξαθλιώνεται μέρα με τη μέρα, οι Έλληνες εγκαταλείπουν την πατρίδα για να επιβιώσουν ανθρώπινα, το πολίτευμα σάπισε και δεν μπορεί να προστατεύσει πλέον κανένα ανθρώπινο δικαίωμα και όμως το υπεύθυνο πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα στον αφανισμό, εξακολουθεί να παραμένει ακλόνητο στη θέση του και να αμείβεται αδρά από τις δικές μας περιουσίες.

Η δικτατορία των δανειστών ποτέ δεν θα πατούσε το πόδι της στη χώρα μας αν δεν υπήρχαν τα εδώ ενεργούμενα υποχείριά της όλων των αποχρώσεων, τα οποία ως νέοι κοτζαμπάσηδες συνεργάτες του Μεγάλου Σουλτάνου (τρόϊκα) κρύβουν την ανικανότητα και την εθελοδουλία τους για μια καρέκλα δοτής εξουσίας, πίσω από τους δήθεν άτεγκτους κανόνες του πολιτεύματος, το οποίο τα ίδια καταπατούν. Τώρα, μπροστά στο τραγικό αδιέξοδο και του τρίτου μνημονίου και πριν εκραγεί ο λαός, βγαίνει ξανά το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και προσπαθεί να αλλάξει την πολιτική ατζέντα στρέφοντας την προσοχή του κόσμου στην αναθεώρηση του Συντάγματος. Μια αναθεώρηση που από τα πρώτα μηνύματα που έρχονται από το πολιτικό σύστημα, αγνοεί για μια ακόμα φορά παντελώς το λαό, αποσκοπώντας στην εξασφάλιση της διεφθαρμένης Ολιγαρχίας. Από κοντά και τα παπαγαλάκια της κρατικοδίαιτης παρασιτικής ιντελιγκέντσιας της χώρας γνωμοδοτούν υπέρ της επιβίωσης της ολιγαρχικής νομενκλατούρας που τα σιτίζει με αστείες προτάσεις που δεν συμπεριλαμβάνουν πουθενά το λαό. Τα ψέματα όμως τελείωσαν. Το Σύνταγμα δεν θα αναθεωρηθεί από απονομιμοποιημένους εντολοδόχους των δανειστών που μας κατέστρεψαν.  Το Σύνταγμα θα αλλάξει συθέμελα από τον ίδιο το λαό που είναι το ανώτατο όργανο του κράτους. πηγή

Το "ομαδικό" ψέμα εύκολα παραπλανεί​....

"Ατυχείν, είπερ το ψεύδος είς αεί τιμάν έθου τοίς αρχομένοις, κάν κέχρησο τήν φλυαρίαν".
ήτοι:
"Θα αποτύχεις, αν συνηθίσεις να λες συνέχεια ψέματα στους πολίτες, ακόμα και αν διαθέτεις το χάρισμα του λόγου". ====>>που εσύ δεν το διαθέτεις κε Παπανδρέου.

Τουλάχιστον από το 2008, όλα τα κόμματα γνώριζαν την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας και ότι υπήρχε κίνδυνος να οδηγηθούμε στο ΔΝΤ.

Τα ΜΜΕ το απέκρυψαν και τα λαμόγια κέρδισαν χρόνο για να σβήσουν τα ίχνη της βρωμιάς τους.

Ο Προβόπουλος έλεγε και ξέλεγε και οι άλλοι τραπεζίτες μας μίλαγαν "κορακίστικα".

Όλοι οι πολιτικοί, μηδενός εξαιρουμένου, απέκρυψαν την αλήθεια και πρόδωσαν τον Ελληνικό λαό.

Ένα Video από την ομιλία του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Σγουρίδη, την 19-12-2008 στην ψήφιση του προϋπολογισμού 2009, βεβαιώνει του λόγου το αληθές.

=Τελικά εκείνο το "λεφτά υπάρχουν", πρέπει να καταγραφεί ως το μεγαλύτερο ψεύδος που εκστόμισε ποτέ Έλληνας πρωθυπουργός, στην νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας μας.