Το Κουρδιστάν γίνεται …Ελβετία και βγαίνει στη Μεσόγειο. Η Άγκυρα τρέμει!!!

του Σάββα Καλεντερίδη
Ασχέτως πού θα καταλήξουν οι έρευνες για το φορτίο του motorship «Noor M.», το οποίο δεσμεύτηκε τελικά από τις ελληνικές αρχές στη νήσο Ρόδο, όλοι γνωρίζουν ότι τελικά τα φονικά πυρομαχικά θα κατέληγαν στα χέρια ισλαμιστών τρομοκρατών που δρουν στη Συρία και στόχο θα είχαν κουρδικά κορμιά, στην πολύπαθη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν/Βόρεια Συρία), ο λαός της οποίας κάνει τα νηπιακά της βήματα προς την ελευθερία και την ανεξαρτησία.
Πριν αναφερθούμε στα τεκταινόμενα στη Ροζάβα, να υπογραμμίσουμε ότι το περιστατικό της Ρόδου και του θανατηφόρου φορτίου του «Noor M.», που απέτρεψε το θάνατο ίσως και χιλιάδων ανθρώπων, αποδεικνύει πόσο σημαντική είναι η στρατηγική σχέση ανάμεσα σε Έλληνες και Κούρδους, ανάμεσα στις κρατικές δομές και τις δομές εξουσίας που δημιουργούνται σταδιακά στα τέσσερα τμήματα του Κουρδιστάν από τη μια πλευρά και την Κύπρο και την Ελλάδα από την άλλη. 
Ας κάνουμε, όμως μια συνοπτική αναφορά στα τεκταινόμενα στο Κουρδικό.
Η τουρκική κυβέρνηση και η Περιφερειακή Διοίκηση του Κουρδιστάν (ΠΔτΚ), πέραν του ότι έχουν αναπτύξει τις μεταξύ τους οικονομικές σχέσεις σε βαθμό απόλυτης εξάρτησης για την κουρδική πλευρά, έχουν προχωρήσει σε ενεργειακή συμφωνία, η οποία εξασφαλίζει στους Κούρδους αξιοποίηση των τεράστιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων και έξοδο στις διεθνείς αγορές ερήμην της Βαγδάτης και στην Τουρκία ενεργειακή ασφάλεια και κέρδη δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ετήσια βάση.
Πέραν αυτού, από τη συγκεκριμένη συμφωνία υπάρχουν και τα κέρδη της οικογένειας Ερντογάν αλλά και ισχυρών οικογενειών της κουρδικής πλευράς, που αριθμούν πολλά δισεκατομμύρια δολάρια. Είναι αυτό που θα έλεγε κάποιος εκ της γείτονος: «Είναι πολλά τα λεφτά Ταγίπ»!
Απειλή στο ως άνω σκηνικό που έχει στηθεί και αρχίζει σταδιακά να λειτουργεί και να προσφέρει …κέρδη, είναι το Κουρδικό Απελευθερωτικό Κίνημα με ηγέτη τον έγκλειστο Οτζαλάν, το οποίο δραστηριοποιείται στην Τουρκία, με το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) και στη Συρία με το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD).
Μάλιστα, για να αποδυναμωθεί το BDP, ο Ερντογάν κάλεσε τον Πρόεδρο της ΠΔτΚ, Μεσούτ Μπαρζανί να επισκεφθούν από κοινού το Ντιγιαρμπακίρ. Στόχος είναι η ενίσχυση της επιρροής του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν εν όψει των δημοτικών εκλογών της 30ής Μαρτίου 2014. Να σημειωθεί ότι το BDP, που κατέχει 98 δήμους, σχεδιάζει να τους διπλασιάσει στις προσεχείς εκλογές, κάτι που αποτελεί εφιάλτη για την Άγκυρα.
Ενώ, λοιπόν, η κυβέρνηση Ερντογάν προσπαθεί να διαχειριστεί το «δικό» της Κουρδικό, ο κίνδυνος στα νότια σύνορά της τείνει να εξελιχθεί σε στρατηγικού χαρακτήρα απειλή για την ενότητα και την ακεραιότητα της Τουρκίας. Οι ισλαμιστές τρομοκράτες, παρά τα δεκάδες εκατομμύρια που ξόδεψαν Σαουδική Αραβία, Κατάρ και Τουρκία, δεν είναι σε θέση να απειλήσουν τους εμπειροπόλεμους Κούρδους μαχητές της Ροζάβα, οι οποίοι απελευθερώνουν το ένα μετά το άλλο τα χωριά που κατέχουν τα παρακλάδια της Αλ Κάιντα.
Οι επιτυχίες των Κούρδων και τα βήματα που κάνουν προς τη δημιουργία του δεύτερου αυτόνομου κουρδικού κράτους, είναι σε θέση να ανατρέψουν τους σχεδιασμούς της Άγκυρας και της Ερμπίλ, όπως αυτοί αναφέρθηκαν πιο πάνω!
Οι λόγοι είναι οι εξής:
Οι Κούρδοι του PYD ελέγχουν ήδη τις πετρελαιοπηγές της περιοχής Ριμελάν και μετά την απελευθέρωση της συνοριακής πύλης Αλ Γιαρούμπια, μπορούν πλέον να εξάγουν πετρέλαιο στο Ιράκ, εξασφαλίζοντας τους πολυπόθητους πόρους που καθιστά βιώσιμο το υπό δημιουργία δεύτερο κουρδικό κράτος στη Β. Συρία.
Το PYD έχει υιοθετήσει ως μοντέλο κρατικής οργάνωσης κάτι παρόμοιο με αυτό της Ελβετίας, σχηματίζοντας τρία καντόνια και μια κεντρική κυβέρνηση, εξέλιξη την οποία τρέμει η Τουρκία, αφού δημιουργεί προηγούμενο και για την ίδια!
Οι Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας (YPG) του PYD κατέχουν την πόλη Αφρίν, που έχει πληθυσμό κοντά στο ένα εκατομμύριο μαζί με τις παρακείμενες κωμοπόλεις και χωριά και απέχει 70 χλμ από τις ακτές της Μεσογείου! Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στη στενή λωρίδα τουρκικού εδάφους που παρεμβάλλεται μέχρι τη θάλασσα δεν κατοικούν τουρκικοί πληθυσμοί, αφού είναι γνωστή η δημογραφική δομή του νομού Αντιόχειας, δημιουργεί συνθήκες για σχεδόν σίγουρη έξοδο των Κούρδων στη θάλασσα, εξέλιξη που θα προκαλέσει ιστορικής σημασίας γεωπολιτικές ανατροπές στην ευρύτερη περιοχή. Ας σημειωθεί ότι η έξοδος αυτή θα είναι ακριβώς απέναντι από το Ριζοκάρπασο και το Ακρωτήριο του Αγίου Ανδρέα στα κατεχόμενα της Κύπρου!!!
Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που κάνουν την Άγκυρα να τρέμει κυριολεκτικά και να χτίζει το τείχος της ντροπής μεταξύ των πόλεων Κάμισλο, της απελευθερωμένης Ροζάβα και Νίσιβις-Νουσάιμπιν, του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν!
Δημοσιεύθηκε στην “κυριακάτικη δημοκρατία”

Τρέμει η Τουρκία αυτόνομη κουρδική οντότητα στη Συρία

Τους χειρότερους εφιάλτες της βλέπει η Τουρκία να υλοποιούνται σταδιακά, αντιλαμβανόμενη ότι δεν τα υπολόγισε και πολύ σωστά όταν έκανε τα πάντα για να ανοίξει το μέτωπο στη Συρία, το οποίο αναδεικνύεται σε μια χαίνουσα πληγή, η οποία απειλεί πλέον την τουρκική ασφάλεια.
Οι Κούρδοι μαχητές της Συρίας (PYD) που διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με το PKK στην Τουρκία, κατάφεραν να εκδιώξουν τους ισλαμιστές μαχητές της οργάνωσης Αλ Νούσρακαι κατέλαβαν την πόλη Ρας Αλ Αΐν, στα σύνορα με την Τουρκία. Οι συγκρούσεις πλέον έχουν σταματήσει. Το πρόβλημα για τους Τούρκους είναι ότι ο απόλυτος έλεγχος των κουρδικών περιοχών από τους Κούρδους μαχητές, στέλνει τα «λάθος μηνύματα»στο PKK με το οποίο υποτίθεται ότι οι Τούρκοι έχουν σε εξέλιξη ειρηνευτική διαδικασία.
Μια αυτόνομη, ή μάλλον για την ακρίβεια με το στάτους του εν αναμονή κράτους όπως στο Βόρειο Ιράκ κουρδικής οντότητας, μπορεί να «αποθαρρύνει» το PKK από την ειρηνική λύση που υποτίθεται ότι αναζητείται και να επιλέξει τη συνέχιση του αντάρτικου, ευελπιστώντας να δημιουργηθεί μια τρίτη οντότητα κουρδική, εντός Τουρκίας, οπότε να έχουν μπει τα θεμέλια για την ίδρυση κουρδικού κράτους όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου… Τόσο πολύ την τρόμαζε την Άγκυρα αυτό που πλέον καλείται να αντιμετωπίσει, που παρείχε λογιστική υποστήριξη στους ισλαμιστές αντάρτες, ενώ Τούρκοι στρατιώτες φέρονται να είναι αιχμάλωτοι των Κούρδων…
Η τουρκική νευρικότητα αποκαλύπτεται και από το ότι αναφέρεται στους Κούρδους της Συρίας ως «αποσχιστές – τρομοκράτες». Από πότε η Τουρκία… απέκτησε ευαισθησία για την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας; Ας τα σκεφτόντουσαν καλύτερα προτού πέσουν θύματα των μεγαλοϊδεατικών σχεδιασμών του Νταβούτογλου, οι οποίοι όπως αποδεικνύεται ήταν απόπειρα φυγής προς τα εμπρός σε μια προσπάθεια να κρυφτούν οι τρομακτικές αδυναμίες της Τουρκίας.
defence-point.gr

ΕΚΤΑΚΤΟ: Αναγνωρίζει η Ρωσία το Κουρδιστάν; Συνάντηση τώρα αντιπροσωπείας…

…Κούρδων του DBK στο Ρωσικό ΥΠΕΞ!
Η συνάντηση είναι σε ανώτατο επίπεδο αλλα δεν έχει ανακοινωθει. Μπορει να αποτελέσει σημείο αναφοράς που θα βάλει νέα φωτια στην Τουρκία. Οι πληροφορίες μας λένε πως ακόμα και τις επόμενες ημέρες, η Ρωσία ενδέχεται να ανακοινώσει έναρξη διπλωματικών σχέσεων με το …Κουρδιστάν! Ποιό Κουρδιστάν άραγε;
Να σημειωθει ότι οι Κουρδοι στάθηκαν στο πλευρο της Συριας πληρώνοντας βαρυ φόρο
αίματος. Ίσως αυτό να είναι και μία ανταμοιβή απο τον Πούτιν που θα βάλει φωτιά στην Τουρκία. 



 olympiada

Η νεα τουρκο-κουρδική συμμαχία

Η νεα τουρκο-κουρδική συμμαχία

Γιατί ο Οτζαλάν ζήτησε κατάπαυση του πυρός.

Του Χρήστου Μηνάγια

Η 21η Μαρτίου 2013 αποτέλεσε ένα σημείο σταθμό για την πολιτική ιστορία της Τουρκίας, λόγω του μηνύματος του Αμπντουλάχ Οτζαλάν που διαβάσθηκε ενώπιον εκατοντάδων χιλιάδων Κούρδων, στην τουρκική και στα κουρδικά, στο Diyarbakir για τη γιορτή του Νεβρόζ (σ.σ. πρόκειται για τη γιορτή της Άνοιξης και της Ελευθερίας. Σήμερα για τους Κούρδους το Νεβρόζ δεν είναι μόνο μια ημέρα ανάμνησης είναι επίσης ημέρα διαμαρτυρίας και αντίστασης ενάντια στην κατοχή από την οποία ο κουρδικός λαός συνεχίζει να υποφέρει.)



Το μήνυμα του Οτζαλάν είχε εμβέλεια, περιείχε κατευθύνσεις, απεικόνιζε την υπάρχουσα κατάσταση και είχε όραμα. Ωστόσο, δεν παρουσίασε τον απαιτούμενο «οδικό χάρτη», με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σοβαρά ερωτηματικά για την υλοποίησή του. Ενδεικτικά παρατίθενται ορισμένα αποσπάσματα του μηνύματος του Κούρδου ηγέτη με αντίστοιχες επισημάνσεις:



Να σωπάσουν τα όπλα πλέον και στη θέση τους να μιλήσουν οι ιδέες και τα φρονήματα. Ξεπροβάλλει η πολιτική και όχι τα όπλα. Πλέον είναι καιρός τα ένοπλα τμήματά μας να αποχωρήσουν από την Τουρκία.



Αυτό δεν αποτελεί ανακοίνωση κατάπαυσης του πυρός αλλά πρόσκληση για κατάπαυση του πυρός, η οποία θα πρέπει να υλοποιηθεί και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Επίσης, μπορεί ο Οτζαλάν να ζήτησε από τους αντάρτες να εγκαταλείψουν το τουρκικό έδαφος, ωστόσο, πότε και πως θα γίνει αυτό και πόσο θα διαρκέσει θα εξαρτηθεί από τις αμοιβαίες κινήσεις τόσο της τουρκικής κυβέρνησης όσο και του ΡΚΚ.

Σημειωτέον ότι, το ηγετικό στέλεχος του ΡΚΚ Murat Karayilan, παρουσία των υπολοίπων ηγετικών στελεχών του κουρδικού αγώνα Ronahi Serhat, Zeki Şengali και Ahmet Deniz, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Τούρκο δημοσιογράφο Hasan Cemal στις 23-3-2013 στο όρος Kandil δήλωσε τα εξής: «Ο ηγέτης Οτζαλάν, στην έκκλησή του, παρουσίασε μια νέα άποψη για το κίνημά μας, σε στρατηγικό και όχι σε τακτικό επίπεδο, υπογραμμίζοντας τη σύζευξη τριών παραγόντων: ιστορία, φιλοσοφία και ιδεολογία. Για το λόγο αυτό δεν εισήλθε σε τεχνικά θέματα, όπως χρονοδιάγραμμα κ.λπ. Από σήμερα το ΡΚΚ δεν θα κάνει χρήση όπλων, ωστόσο σε τυχόν επιθέσεις εξόντωσης του έχει το θεμιτό δικαίωμα άμυνας και αντιποίνων. Εάν η κατάπαυση πυρός δεν είναι αμοιβαία δεν πρόκειται να εφαρμοσθεί.»

Αναφορικά δε, με την αποχώρηση των ανταρτών από το τουρκικό έδαφος, ο Karayilan επισήμανε ότι: «Εξετάζοντας το εν λόγω θέμα είμαστε υποχρεωμένοι να διδαχθούμε από την εμπειρία του παρελθόντος. Οκτώ φορές ανακηρύξαμε κατάπαυση πυρός και το 1999 βιώσαμε μια αποχώρηση. Αυτά αποτέλεσαν μια οδυνηρή εμπειρία. Δεν είναι εύκολο να αποσύρουμε το προσωπικό μας και τα ένοπλα τμήματα μας από τη Μαύρη Θάλασσα, από το Erzurum και το Dersim. Για το λόγο αυτό, το θέμα της αποχώρησης θα πρέπει να ωριμάσει και πρωτίστως θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα νομικό και θεσμικό υπόβαθρο. Δεν είναι δυνατόν ένα μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί την Τουρκία για 100 έτη να επιλύεται με παράνομες διαδικασίες, οι οποίες δρομολογούνται μέσω του ηγέτη Οτζαλάν. Με ποιόν έχει επαφές; Με τον αρχηγό της ΜΙΤ. Όμως, λόγω αντιστοίχων επαφών του παρελθόντος, η δικαιοσύνη κινητοποιήθηκε και διεξήχθησαν ανακρίσεις για δύο αρχηγούς της ΜΙΤ, τον Emre Taner και τον Hakan Fidan. Για το λόγο αυτό η νομική (θεσμική) κατοχύρωση είναι πολύ σημαντική και οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν από την Εθνοσυνέλευση……… Για να υλοποιηθούν όλα αυτά, η τουρκική κυβέρνηση και η εθνοσυνέλευση θα πρέπει να πράξουν τα δέοντα. Δηλαδή θα πρέπει η κυβέρνηση να προβεί σε ορισμένες κινήσεις συνταγματικού επιπέδου, όπως η αναγνώριση της κουρδικής (εθνικής) ταυτότητας, το δικαίωμα της μητρικής γλώσσας (κουρδική) κ.λπ. Αποφασίσαμε να μην αποσπαστούμε από την Τουρκία και να βαδίσουμε μαζί μέχρι το τέλος. Η απόφασή μας είναι να επιλυθεί το κουρδικό πρόβλημα και να οικοδομήσουμε μια κοινή συμβίωση μεταξύ Κούρδων και Τούρκων στα πλαίσια μιας συμμαχίας με την Τουρκία…. Όμως, ο Ερντογάν έχει πράγματι ένα πρόγραμμα επίλυσης του κουρδικού; Εάν ναι, τι περιέχει αυτό το πρόγραμμα διότι δεν το γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε ότι μια κυβερνητική αντιπροσωπεία έχει επαφές με τον ηγέτη μας στο Ιμραλί, ωστόσο η κυβέρνηση δεν παρουσίασε το πρόγραμμα επίλυσης του προβλήματος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία άκρως αλαζονική συμπεριφορά.»

Την επομένη ημέρα των δηλώσεων του Karayilan, ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Bülent Arınç, μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, δήλωσε ότι η απόσυρση των ανταρτών δεν εντάσσεται στον τομέα αρμοδιοτήτων της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, αλλά στην στρατηγική που υλοποιεί η κυβέρνηση, μη αποδεχόμενος το αίτημα της ηγετικής ομάδος του ΡΚΚ για δημιουργία ενός νομικού και θεσμικού υπόβαθρου. Ταυτόχρονα δε, τα τουρκικά ΜΜΕ δημοσίευσαν τον ακόλουθο «οδικό χάρτη» απόσυρσης των 1.500 περίπου Κούρδων ανταρτών που επιχειρούν εντός του τουρκικού εδάφους, χωρίς αυτό να έχει επιβεβαιωθεί από κουρδικής πλευράς:



Οι αντάρτες που θα αποσυρθούν από την Τουρκία θα συγκεντρωθούν στα στρατόπεδα Haftanin και Hakurk του βορείου Ιράκ μέσω δύο διαδρόμων ασφαλείας. Κατά την πρώτη φάση, ο πρώτος διάδρομος που καταλήγει στο Hakurk θα χρησιμοποιηθεί από τα ανταρτικά τμήματα που επιχειρούν στις περιοχές Tunceli, Hakkari, Van, Ağrı και Erzurum, ενώ ο δεύτερος διάδρομος που καταλήγει στο Haftanin θα χρησιμοποιηθεί από τους αντάρτες που επιχειρούν στις περιοχές Diyarbakır, Mardin, Siirt και Şırnak. Κατά τη δεύτερη φάση, τα τμήματα του ΡΚΚ που θα συγκεντρωθούν στο Haftanin με μικρές ομάδες θα μετακινηθούν στο Ηakurk και από εκεί, στη συνέχεια, θα αφιχθούν στον τελικό τους προορισμό που είναι το όρος Kandil. (βλ. Χάρτη 1)

Ο σύνταξη του «οδικού χάρτη» θα ολοκληρωθεί μέχρι τις 18-4-2013 και κατόπιν θα αρχίσει η σταδιακή απόσυρση των ανταρτών.

Από τουρκικής πλευράς, η εν λόγω διαδικασία θα συντονίζεται προσωπικά από τον Ερντογάν, ο οποίος θα αποφασίζει για τη στάση και τις ενέργειες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Σημειωτέον ότι, καμία επιχείρηση δεν θα πραγματοποιηθεί χωρίς την έγκριση του Τούρκου πρωθυπουργού.

Ο έλεγχος των διαδρόμων ασφαλείας εντός του τουρκικού εδάφους θα πραγματοποιείται από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και από αεροσκάφη της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας.

Η τουρκική Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ΜΙΤ θα δημιουργήσει 6 σταθμούς στο βόρειο Ιράκ προκειμένου να συνδράμει στην απρόσκοπτη διαδικασία εκκένωσης των ανταρτών.

Οι δυνάμεις του Barzani στο Ιρακινό Κουρδιστάν αφενός θα δημιουργήσουν 12 σταθμούς ελέγχου της όλης διαδικασίας, αφετέρου θα εξασφαλίσουν τον συντονισμό της ΜΙΤ με την ηγετική ομάδα του ΡΚΚ στο όρος Kandil.

Το ΡΚΚ θα συγκροτήσει ομάδες επιτήρησης της απόσυρσης των τμημάτων του από το Haftanin στο Ηakurk και από εκεί στο όρος Kandil. Υπόψη ότι το ΡΚΚ διαθέτει περίπου 4.000 αντάρτες από τους οποίους, οι 1.500 βρίσκονται στην Τουρκία, οι 500 στο όρος Kandil και οι 2.000 σε διάφορα στρατόπεδα του βορείου Ιράκ. Σύμφωνα δε, με έκθεση της αρμόδιας υποεπιτροπής της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης η ηλικιακή κατανομή αυτών έχει ως ακολούθως: το 54% είναι ηλικίας 14-25 ετών, το 34% είναι ηλικίας 26-34 ετών και το 12% έχει ηλικία 35-38 έτη. Στο χάρτη 2 φαίνονται τα στρατόπεδα του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ.



Ήδη οι λαοί της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας αφυπνίζονται και επιστρέφουν στον εαυτό τους και στην προέλευσή τους…. Σήμερα πλέον ξυπνάμε σε μία Νέα Τουρκία, σε μία νέα Μέση Ανατολή, σε ένα νέο μέλλον….. Οι Τούρκοι και οι Κούρδοι ενωμένοι έπεσαν μαχόμενοι στα Δαρδανέλια, διεξήγαγαν μαζί τον Απελευθερωτικό Πόλεμο (σ.σ. Μικρασιατική Εκστρατεία) και προέβησαν στη σύσταση της Βουλής το 1920…. Ζούμε ένα πανομοιότυπο και πιο επίκαιρο, πιο περίπλοκο και πιο βαθύ παράγωγο του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου που διεξήχθη υπό την ηγεσία των Τούρκων και Κούρδων στα πλαίσια του Misak-ı Milli της πρόσφατης ιστορίας μας….. Καλώ τους Κούρδους τους Τουρκμένους, τους Ασσύριους και τους Άραβες, που κατακερματίστηκαν ασύμβατα με τον Misak-ı Milli και καταδικάσθηκαν να ζουν μέσα σε προβλήματα και συγκρούσεις στη Συρία και στην Αραβική Δημοκρατία του Ιράκ, να συζητήσουν, να αποκτήσουν επίγνωση (της κατάστασης) και να αποφασίσουν οριστικά για τις δικές τους πραγματικότητες στη βάση μιας Συνδιάσκεψης Εθνικής Αλληλεγγύης και Συμφιλίωσης (Ειρήνης).



Ο Οτζαλάν γνωστοποιεί ότι οι Κούρδοι παραιτούνται από ένα εθνικό (κουρδικό) κράτος και προτάσσει τη σημασία των Τούρκων και των Κούρδων ως δύο στρατηγικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής. Επιπρόσθετα δε, υπεραμύνεται της άποψης για την από κοινού ανασύσταση του Misak-ı Milli και συγκεκριμένα τη δημιουργία μιας ισότιμης, πλουραλιστικής, φιλελεύθερης και δημοκρατικής τουρκο-κουρδικής συμμαχίας, η οποία εντός των γεωγραφικών συνόρων της θα περιλαμβάνει: πρωτίστως, το ιρακινό Κουρδιστάν και εδάφη της βόρειας Συρίας. Και στη συνέχεια, την Κύπρο, τα νησιά του Αιγαίου και τη Θράκη μέχρι και τη Θεσσαλονίκη. Ειδικά δε για το Misak-ı Milli, ο συντάκτης του παρόντος, σε άρθρο του με τίτλο: Κεμάλ Ατατούρκ και Ταγίπ Ερντογάν: Misak-ı Milli ο Εθνικός Όρκος των Τούρκων, ανέφερε τα εξής: «Το Κέντρο Χειρισμού Κρίσεων της τουρκικής πρωθυπουργίας φέρει την ονομασία Misak-ı Milli (Εθνικός Όρκος). Η ονομασία αυτή είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική ως προς τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας έναντι των γειτονικών της χωρών (σ.σ. το Misak-ı Milli αφορά στο έγγραφο πολεμικής προπαρασκευής που εγκρίθηκε στις 28-1-1920), δεδομένου ότι αφενός χρησιμοποιείται στις εγκαταστάσεις ενός κρίσιμου δημόσιου φορέα, όπως είναι το Κέντρο Διαχείρισης Κρίσεων της πρωθυπουργίας, αφετέρου έχει προφανή συμβολική σημασία. Το τι σημαίνει στην ουσία το Misak-ı Milli, το προσδιορίζει ο Τούρκος καθηγητής της Ιστορίας Νuri Köstüklü (σ.σ. είναι μέλος της Ανώτατης Επιτροπής Πολιτισμού, Γλώσσας και Ιστορίας του Ατατούρκ στην Πρωθυπουργία) σε μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική μελέτη του με τίτλο: Ο Misak-ı Milli και οι Εθνικοί Στόχοι του Ατατούρκ σχετικά με την Εξωτερική Πολιτική. Σύμφωνα με τη μελέτη, ο Μουσταφά Κεμάλ δήλωσε ότι: “Κάθε έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο Misak-ı Milli. Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (σ.σ. εννοεί τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη.» (www.geostrategy.gr/11-02-2011)

Ενισχυτικό της άποψης αυτής, αποτελεί ο ακόλουθος χάρτης που κυκλοφορεί ευρέως στην Τουρκία και παρουσιάζει αναλυτικά τις περιοχές που περιλαμβάνονται στο Misak-ı Milli, από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ μέχρι και την εποχή του Ταγίπ Ερντογάν, καταδεικνύοντας ότι η κεμαλική κληρονομιά είναι αδιαπραγμάτευτη και διαχρονική.



Επισημαίνεται ιδιαίτερα ότι, στις 23-3-2013, ο παραπάνω χάρτης δημοσιεύθηκε εκ νέου από την τουρκική εφημερίδα Milliyet, της οποίας ο ιδιοκτήτης Erdoğan Demirören έχει στενές σχέσεις με τον Τούρκο πρωθυπουργό και ο όμιλος του διαθέτει μια εταιρεία πετρελαίου, επτά εταιρείες φυσικού αερίου και μια εταιρεία γεωθερμικής ενέργειας.

Ένα ακόμη δείγμα της τουρκο-κουρδικής συμμαχίας για την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας, τόσο για τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων του βορείου Ιράκ όσο και για την έξοδο αυτών στην Ανατολική Μεσόγειο, αποτελεί η ακόλουθη προσφώνηση που έκανε ο Κούρδος Osman Baydemir, δήμαρχος της πόλεως Diyarbakir, στον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Νταβούτογλου, μια εβδομάδα πριν την εορτή Νεβρόζ: «Η Τουρκία θα πρέπει να στηρίζει και να εγείρει αξιώσεις για τους Κούρδους της Συρίας και τους Κούρδους του βορείου Ιράκ, με τον ίδιο τρόπο που ενεργεί για τους Τούρκους της βόρειας Κύπρου και του Κιρκούκ.» (Δημοσιογράφος Can Dündar, τουρκική εφημερίδα Milliyet/17-3-2013)



Σήμερα, ο τουρκικός λαός, που ζει στην αρχαία Ανατολία, την Τουρκία, πρέπει να γνωρίζει ότι η κοινή συμβίωση του με τους Κούρδους, για χίλια χρόνια περίπου κάτω από τη σημαία του Ισλάμ, στηρίζεται στην αδελφοσύνη και την αλληλεγγύη. Στην πραγματικότητα, σ’ αυτήν την αδελφοσύνη δεν υπάρχει και δεν πρέπει να υπάρχει η έννοια της εκπόρθησης, της απάρνησης, της απόρριψης, της καταναγκαστικής αφομοίωσης και του ξεκληρίσματος.



Για τον Οτζαλάν η θρησκεία δεν αποτελεί τον βασικό παράγοντα συμφιλίωσης των Τούρκων με τους Κούρδους. Ωστόσο, με την επίκληση του Ισλάμ επιδιώκει να δημιουργήσει για τον εαυτό του ένα ηπιότερο και θρησκευόμενο προφίλ, προκειμένου να έχει ευρεία και μαζική αποδοχή. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το πρόσφατο μήνυμα που έστειλε ο Κούρδος ηγέτης στον Fethullah Gülen, μέσω του Sırrı Süreyya Önder βουλευτή του κουρδικού κόμματος BDP, επισημαίνοντας τα εξής: «Θα εργασθούμε από κοινού για την ειρήνη και μια δημοκρατική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Δώστε τους χαιρετισμούς μου στον αξιοσέβαστο Fethullah Gülen. Εγώ είμαι αυτός που τον καταλαβαίνει καλύτερα από όλους τους άλλους.» (τουρκική εφημερίδα Hürriyet/23-3-2013). Η εν λόγω κίνηση του Οτζαλάν προκαλεί εντύπωση διότι τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση του ΑΚΡ χρησιμοποιεί το κίνημα του Gülen, που αποτελεί το «βαθύ κράτος» της ισλαμικής διακυβέρνησης της χώρας, ως ένα νέο ψυχολογικό όπλο για την εξάλειψη του ΡΚΚ και την αφομοίωση του κουρδικού πληθυσμού, με τη δημιουργία σχολείων, κατηχητικών και θρησκευτικών οργανώσεων από το δίκτυο του εν λόγω ιμάμη. Άλλωστε αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που το κουρδικό κίνημα προεκλογικά (το 2011) προέβη στην κίνηση της «θρησκευτικής απειθαρχίας» καλώντας τα μέλη του να μην προσέρχονται για προσευχή στα τζαμιά, αλλά σε άλλους χώρους και με Κούρδους ιμάμηδες.



Η στρατηγική προσέγγισης των τουρκο-ισλαμιστών προς τον Οτζαλάν έχει σαν στόχο την εξασφάλιση της υποστήριξης των Κούρδων, που έγινε ήδη αποδεκτή από το κουρδικό κόμμα BDP, προκειμένου να αλλάξει η μορφή του πολιτεύματος από προεδρευόμενη σε μια μορφή προεδρικής δημοκρατίας, με τον Ερντογάν να γίνεται πρόεδρος της «Νέας Τουρκικής Δημοκρατίας». Ας σημειωθεί ακόμη ότι τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν προτίθενται να στηρίξουν τα εν λόγω σχέδια του Τούρκου πρωθυπουργού. Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, στις εκλογές της 12-6-2011 η τουρκική κοινωνία αφενός αποδέχθηκε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία τον Ταγίπ Ερντογάν ως τον ηγέτη που θα διοικήσει τη χώρα την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο, αφετέρου του αποστέρησε το δικαίωμα να διαμορφώσει το νέο Σύνταγμα της χώρας χωρίς τη συναίνεση ενός ή περισσοτέρων πολιτικών φορέων, δεδομένου ότι δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τις 330 έδρες που απαιτούνται. Στο πίνακα που ακολουθεί φαίνεται η κατανομή των εδρών των κομμάτων στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση.



Καθίσταται σαφές ότι το μήνυμα του Οτζαλάν και η ειρηνευτική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, πιθανόν να ανεβάσουν το ποσοστά του κόμματος ΑΚΡ στο 60% και ο Ερντογάν να είναι ο μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία της Δημοκρατίας. Ήδη σε δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε το μήνα Φεβρουάριο, περίοδος που είχαν δρομολογηθεί οι συνομιλίες με τον Οτζαλάν, το ποσοστό του ΑΚΡ από το 50% ανήλθε στο 52,7%. Εν τω μεταξύ, η τουρκική κυβέρνηση προβληματίζεται για την εξεύρεση ενός κατάλληλου τρόπου προσέγγισης όλων των πλευρών, αφενός καταδεικνύοντας στους εθνικιστές-συντηρητικούς ψηφοφόρους της ότι δεν θα γίνει καμία υπαναχώρηση στην «τρομοκρατία» (σ.σ. εννοούν το ΡΚΚ), αφετέρου γνωρίζοντας ότι εάν δεν προβεί σε ορισμένα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης δεν θα εξασφαλίσει τον αφοπλισμό του ΡΚΚ και τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα του.



Συνακόλουθα δε, μια ενδεχόμενη συμμαχία Τούρκων και Κούρδων θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας, τόσο στους τομείς της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων, όσο και στην εξοικονόμηση πόρων. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι για την περίοδο 1983-2011 διατέθηκαν περίπου ένα τρισεκατομμύριο δολάρια για τον αγώνα εναντίον του ΡΚΚ.



Η διαδικασία αφοπλισμού του ΡΚΚ, εφόσον αυτή συνεχισθεί, πιθανόν να διαρκέσει 3-4 χρόνια. Επίσης, δεν προβλέπεται το κουρδικό κίνημα να παραδώσει τον οπλισμό του ούτε στην Τουρκία ούτε στις δυνάμεις του Barzani στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Ίσως το ΡΚΚ να παραδώσει συμβολικά ένα μέρος του οπλισμού του στους Αμερικανούς, αφενός λόγω αυτοσεβασμού για το μακροχρόνιο αγώνα που έδωσε και θα συνεχίσει να δίδει, αφετέρου λόγω της αμοιβαίας εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ ΗΠΑ-ΡΚΚ. Όπως γίνεται κατανοητό, η ιδέα του πλήρους αφοπλισμού του ΡΚΚ αποτελεί ουτοπία, δεδομένου ότι, μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ και τις εξελίξεις στη Συρία, το όρος Kandil, που ελέγχεται από το ΡΚΚ, απέκτησε σημαντική περιφερειακή αξία και ιδιαίτερο στρατηγικό βάθος επειδή ευρίσκεται στον άξονα Δαμασκός-Βαγδάτη-Τεχεράνη-Μόσχα.



Οι Κούρδοι με την αντίσταση και τον ανταρτοπόλεμο στο εσωτερικό της Τουρκίας αναβάθμισαν τη θέση τους, ειδικότερα δε, μετά τις τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Ως γνωστόν, στο παρελθόν τα κράτη της περιοχής, Συρία-Ιράν-Τουρκία-Ιράκ, είχαν συνάψει συμμαχία εναντίον του ΡΚΚ. Όμως τώρα, η κατάσταση έχει μεταβληθεί και ο κουρδικός παράγοντας διεκδικεί ένα περιφερειακό και ρυθμιστικό ρόλο στην περιοχή. Για το λόγο αυτό, οι εθνικιστικοί κύκλοι στην Τουρκία προειδοποιούν την κυβέρνηση ότι οι πραγματικές προθέσεις των Κούρδων εστιάζονται αποκλειστικά στο κέρδος χρόνου προκειμένου στο μέλλον να διεκδικήσουν την αυτονομία τους.



Προς το παρόν, δεν προβλέπεται οποιαδήποτε αλλαγή στις συνθήκες κράτησης του Οτζαλάν και χορήγηση γενικής αμνηστίας στους αντάρτες του ΡΚΚ και στα φυλακισμένα μέλη του KCK. Τα θέματα αυτά πιθανόν να τεθούν προς συζήτηση μετά την παρέλευση χρονικού διαστήματος 6 μηνών, οπότε θα αξιολογηθεί εκ νέου η κατάσταση αναφορικά με την πρόοδο κατάπαυσης των εχθροπραξιών και αφοπλισμού του ΡΚΚ. Συγχρόνως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο Ερντογάν απέκλεισε την περίπτωση χορήγησης γενικής αμνηστίας λέγοντας τα εξής: «Εμείς επανειλημμένα δηλώσαμε ότι γενική αμνηστία δεν θα υπάρξει και δεν θα μπορέσει να υπάρξει». (Τουρκική εφημερίδα ΖΑΜΑΝ/03-03-2013)



Η προσέγγιση Ερντογάν-Οτζαλάν έχει τα χαρακτηριστικά αλλαγής των ισορροπιών σε όλη την περιοχή, δεδομένου ότι θα αναβαθμισθεί έτι περαιτέρω η θέση της Άγκυρας, ειδικά σε μια περίοδο που οι σχέσεις της με τη Συρία και την κεντρική διοίκηση του Ιράκ βρίσκονται στο ναδίρ. Για το λόγο αυτό, η Τουρκία έχει προετοιμασθεί, προκειμένου να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε τορπιλισμό της τουρκο-κουρδικής συνδιαλλαγής τόσο από διάφορους εθνικιστικούς κύκλους στο εσωτερικό της χώρας, όσο και από άλλα κράτη των οποίων τα συμφέροντα επηρεάζονται αρνητικά.



Η κρίση στη Συρία αποτελεί έναν «κεκαλυμμένο» πόλεμο εξουσίας και προβολής ισχύος σε μια από τις πιο κρίσιμες και πιο στρατηγικές περιοχές του κόσμου. Οι συριακές εξελίξεις επηρεάζουν άμεσα τη θέση της «Νέας Τουρκίας» τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό για τους εξής λόγους: πρώτον, εάν δεν επιλυθεί το κουρδικό πρόβλημα η Άγκυρα δεν θα μπορέσει να βρει κάποιο διέξοδο στη συριακή κρίση. Και δεύτερον, εάν η Τουρκία δεν βρει κάποιο διέξοδο στη συριακή κρίση δεν θα μπορέσει να αυξήσει την περιφερειακή της ισχύ και να αποκτήσει ρυθμιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας Μέσης Ανατολής και κατ’ επέκταση στο νέο ισλαμικό κόσμο. Εντούτοις, τα μέχρι τώρα γεγονότα τείνουν να βεβαιώσουν ότι ο πρωθυπουργός Ερντογάν δεν επιδιώκει την επίλυση του κουρδικού στα πλαίσια ενός εθνικού προβλήματος, αλλά στην προσπάθεια ώστε: πρώτον, να πεισθούν οι αντάρτες του ΡΚΚ να εγκαταλείψουν τον ένοπλο αγώνα στα βουνά και να μεταβούν σε άλλα κράτη. Και δεύτερον, να θέσει υπό τον έλεγχό του τον Οτζαλάν στα πλαίσια μίας «ευαίσθητης» στρατηγικής προκειμένου το ΡΚΚ να απεμπλακεί από την επιρροή άλλων κρατών όπως είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, το Κουρδιστάν του βορείου Ιράκ, η Ρωσία, το Ισραήλ κ.λπ.



Τέλος, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι σε περίπτωση που ευοδωθεί το σχέδιο της τουρκικής κυβέρνησης, η διαφαινόμενη τουρκο-κουρδική συμμαχία θα επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα όλη την περιοχή και οι επιπτώσεις της θα εστιασθούν τόσο στον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων του βορείου Ιράκ όσο και στην έξοδο τους στην Ανατολική Μεσόγειο.



www.geostrategy.gr

Φαρμακερό δημοσίευμα των Financial Times για τον Ερντογάν και την Τουρκία

του Σίλκε Μέρτινς
Ο πρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης διαμαρτυρήθηκε έντονα στο Νταβός για τον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας, παρόλο που ο ίδιος ακολουθεί σκληρή πολιτική εναντίον των Κούρδων στη χώρα του. Η εμφάνιση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ήταν αναιδής, έγινε εκ του περιττού και δεν ήταν καθόλου πειστική.
Το μόνο που θα έλειπε ακόμα για να ήταν το επιπέδου νηπιαγωγείου σόου του στο Νταβός τέλειο, ήταν να χτυπήσει δυνατά ο...Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το πόδι του στο έδαφος. ‘Δεν θα ξαναέρθω στο Νταβός’, φώναξε ακόμα κατά τη μελοδραματική του αποχώρηση. Ας ελπίσουμε ότι θα σταματήσει εκεί. Γιατί τέτοια παράσταση δεν τη χρειάζεται κανείς.
Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η συμπεριφορά του Ερντογάν είναι ανάξια και απαράδεκτη για πολιτικό. Και η δριμεία κριτική που άσκησε στο Ισραήλ για τον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας είναι κενή. Αποτελεί αβάστακτη υποκρισία το γεγονός ότι η Τουρκία, που μέχρι σήμερα δεν έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων, παίζει το ρόλο του αποστόλου της ηθικής. Ειδικά αυτή η χώρα, που καταδιώκει με πολύ σκληρό τρόπο μέσα στην ίδια τους τη χώρα την κουρδική αποσχιστική οργάνωση ΡΡΚ και που τα τελευταία 25 χρόνια έχει σκοτώσει 37,000 ανθρώπους, οι οποίοι δεν ήταν όλοι αντάρτες, ενώ δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι ο τουρκικός στρατός έχει ισοπεδώσει ολόκληρα χωριά (4.500 κουρδικά χωριά, σ.τ.μ.).
Ο ίδιος ο Ερντογάν πριν ένα χρόνο δεν ντράπηκε ούτε για μια στιγμή να στείλει το στρατό του να προελάσει στο Βόρειο Ιράκ για να καταδιώξει Κούρδους εξτρεμιστές. Το αν με τέτοιες επιχειρήσεις κινδύνευαν και Κούρδοι άμαχοι, του ήταν αδιάφορο.
Η αιτία για τη χερσαία επίθεση των Τούρκων το Φεβρουάριο του 2008 ήταν εξίσου άκυρη. Κατηγορήθηκε η τοπική κουρδική κυβέρνηση στο Βόρειο Ιράκ ότι δεν δραστηριοποιείται ενταντίον του ΡΡΚ. Δεν θέλει κανείς ούτε καν να φανταστεί, πώς θα αντιδρούσε η Άγκυρα αν Κούρδοι εξτρεμιστές εκτόξευαν χιλιάδες ρουκέτες εναντίον της– όπως έκανε η Χαμάς από τη Λωρίδα της Γάζας εναντίον του Ισραήλ.
Με ποιο δικαίωμα η τουρκική κυβέρνηση ζητάει την ίδρυση κράτους για τους Παλαιστινίους όταν η ίδια αρνείται το ίδιο πράγμα στους Κούρδους; Και αφού το Ισραήλ πρέπει να συζητήσει με τη ριζοσπαστική ισλαμική Χαμάς - όπως έχει ζητήσει ο Ερντογάν -, γιατί τότε δεν συζητάει και ο ίδιος με το ΡΚΚ;
Η παλαιστινιακή Χαμάς και το κουρδικό ΡΚΚ κατατάσσονται στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ στην ίδια κατηγορία, θεωρούνται ότι είναι τρομοκρατικές οργανώσεις. Όταν ο πρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης θεωρεί τη Χαμάς αξιόπιστη, τότε δεν υπάρχει λόγος να απορρίψει το ΡΚΚ ως συνομιλητή. Και γιατί ακόμα δεν αφήνει ελεύθερο ο Ερντογάν τον ίδιο τον αρχηγό του ΡΚΚ, τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν;
Πηγή: Financial Times