Αυτές είναι οι εναλλακτικές για τη ρύθμιση των κόκκινων δανείων

 Αναλυτικό κατάλογο με εναλλακτικές λύσεις τις οποίες θα μπορεί να ακολουθήσουν οι τράπεζες σε συνεργασία με τους δανειολήπτες προκειμένου να έρθουν σε συμφωνία και ρυθμίσουν τα κόκκινα δάνεια περιλαμβάνει ο "Κώδικας Δεοντολογίας" που έδωσε η Τράπεζα της Ελλάδας στη δημοσιότητα. Ο κατάλογος περιλαμβάνει μέχρι και οικειοθελή εκχώρηση ακινήτου στην τράπεζα

Ο Κώδικας Δεοντολογίας παραπέμπει στις έννοιες του «συνεργάσιμου» δανειολήπτη και των «εύλογων δαπανών διαβίωσης», που ορίζονται με την απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους. Περιγράφει ιδίως τα βήματα, τις προθεσμίες και το ελάχιστο περιεχόμενο ενημέρωσης, που αμοιβαία οφείλουν να παρέχουν οι τράπεζες και οι δανειολήπτες, ώστε να αξιολογούνται σωστά οι κίνδυνοι και η ικανότητα αποπληρωμής κάθε δανειολήπτη, είτε πρόκειται για φυσικό πρόσωπο είτε για επαγγελματία ή επιχείρηση, και να επιδιώκεται η εξεύρεση καταλληλότερης για τη συγκεκριμένη περίπτωση λύσης ρύθμισης.

Ποιες είναι οι λύσεις που μπορούν να ακολουθήσουν τράπεζες και δανειολήπτες; Ο κατάλογος, όπως αναφέρει στο κείμενο και η ΤτΕ δεν είναι εξαντλητικό αλλά ενδεικτικό. Ωστόσο, είναι πολυ αναλυτικός και είναι βέβαιο ότι πολλές από τις λύσεις που θα διαβάσετε παρακάτω θα τις δούμε να υλοποιούνται μαζικά. 

Βραχυπρόθεσμες λύσεις ρύθμισης

• Τόκοι μόνο κατά τη διάρκεια βραχυπρόθεσμης περιόδου
• Μειωμένες τοκοχρεωλυτικές δόσεις κατά τη διάρκεια βραχυπρόθεσμης περιόδου.
• Περίοδος χάριτος
• Αναβολή Πληρωμής Δόσης/Δόσεων.
• Τακτοποίηση Καθυστερούμενου Υπολοίπου
• Κεφαλαιοποίηση καθυστερήσεων
• Μόνιμη μείωση του επιτοκίου ή του συμβατικού περιθωρίου.
• Αλλαγή Τύπου Επιτοκίου (π.χ. από κυμαινόμενο σε σταθερό).
• Παράταση της διάρκειας.
• Διαχωρισμός ενυπόθηκου δανείου σε:
• Πρόσθετη εξασφάλιση από τον δανειολήπτη, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης λύσης
• Λειτουργική αναδιάρθρωση επιχείρησης.
• Συμφωνίες ανταλλαγής χρέους με μετοχικό κεφάλαιο.
• Εθελοντική Παράδοση Ενυπόθηκου Ακινήτου στο πλαίσιο ευρύτερης ρύθμισης.
• Μετατροπή σε Χρηματοδοτική Μίσθωση, με την οποία ο δανειολήπτης μεταβιβάζει την κυριότητα του ακινήτου στο ίδρυμα και υπογράφει μια σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης, για ελάχιστη χρονική διάρκεια (συνήθως πέντε (5) έτη). Ο δανειολήπτης αποκτά τα προβλεπόμενα από το ισχύον δίκαιο περί συμβάσεων χρηματοδοτικής μίσθωσης δικαιώματα.
• Πώληση και ενοικίαση, με την οποία ο δανειολήπτης μεταβιβάζει την κυριότητα του ακινήτου είτε στο ίδρυμα είτε σε τρίτο (άλλο ίδρυμα, άλλο αγοραστή, κρατική εταιρία διαχείρισης ακινήτων κλπ) αποπληρώνοντας μέρος ή το σύνολο του δανείου. Η συμφωνία μπορεί να συνοδεύεται με παραχώρηση του δικαιώματος διαμονής στο ακίνητο για κάποια ελάχιστη χρονική διάρκεια έναντι μισθώματος (συνήθως για μια ελάχιστη περίοδο τριών (3) ετών).
• Μεταβίβαση του δανείου σε άλλο ίδρυμα.
• Αντικατάσταση παλαιού δανείου με νέο μικρότερου υπολοίπου
• Διαχείριση σε εκκαθάριση στο πλαίσιο της πτωχευτικής διαδικασίας.
• Ρευστοποίηση Εξασφαλίσεων για την ικανοποίηση της απαίτησης του ιδρύματος.
• Δικαστικές/Νομικές Ενέργειες πέραν της ρευστοποίησης εξασφαλίσεων.

Μακροπρόθεσμες λύσεις ρύθμισης

Ως μακροπρόθεσμες λύσεις ρύθμισης κατατάσσονται τύποι λύσεων ρύθμισης, η διάρκεια της χρονικής περιόδου μεταβολής του σχεδίου αποπληρωμής των οποίων ισούται με ή υπερβαίνει τα πέντε (5) έτη.

• ένα βιώσιμο δάνειο με εμπράγματη εξασφάλιση, το οποίο ο δανειολήπτης αποπληρώνει, με βάση την εκτιμώμενη μελλοντική ικανότητα αποπληρωμής και
• υπόλοιπο του δανείου, στο οποίο δεν λογίζονται τόκοι έως μια μεταγενέστερη ημερομηνία αποπληρωμής. Κατά την μεταγενέστερη αυτή ημερομηνία ή πριν από αυτήν, διενεργείται επαναξιολόγηση της ικανότητας αποπληρωμής. Η οποία προσδιορίζεται είτε από την εκτιμώμενη βελτίωση της δυνατότητας αποπληρωμής του δανειολήπτη είτε από τα εκτιμώμενα έσοδα ρευστοποίησης εμπράγματης εξασφάλισης ή άλλου περιουσιακού στοιχείου με συντηρητικές παραδοχές ρύθμισης.

Λύσεις Οριστικής Διευθέτησης

Ως λύση οριστικής διευθέτησης ορίζεται οποιαδήποτε μεταβολή του είδους της συμβατικής σχέσης μεταξύ ιδρύματος και δανειολήπτη ή ο τερματισμός αυτής, αποσκοπώντας στην οριστική τακτοποίηση της απαίτησης του ιδρύματος έναντι του δανειολήπτη και, η οποία μπορεί να διενεργείται μέσω μίας ή περισσοτέρων από τις παρακάτω ενδεικτικά αναφερόμενες λύσεις, που προσφέρονται στο πλαίσιο των διεθνών πρακτικών. Η υιοθέτηση εκάστης εξ αυτών εξετάζεται, όμως, κάθε φορά σε σχέση με τις προβλέψεις του ελληνικού δικαίου:

• Εθελοντική Παράδοση Ενυπόθηκου Ακινήτου στο πλαίσιο ευρύτερης ρύθμισης.
• Μετατροπή σε Χρηματοδοτική Μίσθωση, με την οποία ο δανειολήπτης μεταβιβάζει την κυριότητα του ακινήτου στο ίδρυμα και υπογράφει μια σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης, για ελάχιστη χρονική διάρκεια (συνήθως πέντε (5) έτη). Ο δανειολήπτης αποκτά τα προβλεπόμενα από το ισχύον δίκαιο περί συμβάσεων χρηματοδοτικής μίσθωσης δικαιώματα.
• Πώληση και ενοικίαση, με την οποία ο δανειολήπτης μεταβιβάζει την κυριότητα του ακινήτου είτε στο ίδρυμα είτε σε τρίτο (άλλο ίδρυμα, άλλο αγοραστή, κρατική εταιρία διαχείρισης ακινήτων κλπ) αποπληρώνοντας μέρος ή το σύνολο του δανείου. Η συμφωνία μπορεί να συνοδεύεται με παραχώρηση του δικαιώματος διαμονής στο ακίνητο για κάποια ελάχιστη χρονική διάρκεια έναντι μισθώματος (συνήθως για μια ελάχιστη περίοδο τριών (3) ετών).
• Μεταβίβαση του δανείου σε άλλο ίδρυμα.
• Αντικατάσταση παλαιού δανείου με νέο μικρότερου υπολοίπου
• Διαχείριση σε εκκαθάριση στο πλαίσιο της πτωχευτικής διαδικασίας.
• Ρευστοποίηση Εξασφαλίσεων για την ικανοποίηση της απαίτησης του ιδρύματος.
• Δικαστικές/Νομικές Ενέργειες πέραν της ρευστοποίησης εξασφαλίσεων.

fpress.gr

Έκθεση-κόλαφος της ΤτΕ: Εξαπλάσια τα κόκκινα δάνεια - 31% των δανείων δεν εξυπηρετούνται!

«Συναγερμός» έχει σημάνει στο υπουργείο Οικονομικών, καθώς, όπως προκύπτει από την ετήσια έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, τα «κόκκινα δάνεια» εξαπλασιάστηκαν μέσα στην τελευταία πενταετία!

Τον Σεπτέμβριο του 2013, σχεδόν ένα στα τρία δάνεια (31,2%) δεν εξυπηρετείται ενώ στην καταναλωτική πίστη, σχεδόν ένας στους δύο δανειολήπτες (45,8%) δεν πληρώνει τη δόση του. Το γεγονός αυτό αποτελεί και τον μεγαλύτερο «πονοκέφαλο» τόσο για την ΤτΕ όσο και τις εμπορικές τράπεζες, που αναζητούν τρόπους να ανασχέσουν την πορεία τους. Για τον σκοπό αυτό, έχουν δημιουργήσει ειδικές διευθύνσεις, ενώ προβαίνουν σε μαζικές αναχρηματοδοτήσεις.

Όπως αναφέρει η Τράπεζα της Ελλάδος, η ύφεση αλλά και η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης οδήγησαν σε επιδείνωση της χρηµατοοικονοµικής κατάστασης νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Κατά συνέπεια, ο πιστωτικός κίνδυνος αυξήθηκε, ενώ ο λόγος των δανείων σε καθυστέρηση προς το σύνολο των δανείων εξαπλασιάστηκε µέσα σε µία πενταετία (Σεπτέµβριος 2013: 31,2%, Δεκέµβριος 2008: 5,1%). 

Ο ρυθµός σχηµατισµού δανείων σε καθυστέρηση ήταν συγκρατηµένος µέχρι το 2010, αλλά αυξήθηκε σηµαντικά το 2011 και το 2012, ως αποτέλεσµα της βάθυνσης της ύφεσης και της γενικευµένης αβεβαιότητας που φαίνεται να επηρέασε τη συναλλακτική συµπεριφορά. Το εννεάµηνο του 2013 παρουσίασε σηµάδια σταθεροποίησης. Όπως και τα προηγούµενα έτη, στο τέλος Σεπτεµβρίου 2013, το υψηλότερο ποσοστό δανείων σε καθυστέρηση παρατηρήθηκε στα καταναλωτικά δάνεια (45,8%), δεδοµένου ότι συνήθως δεν καλύπονται από εξασφαλίσεις. Τα στεγαστικά δάνεια εµφάνισαν χαµηλότερο ποσοστό καθυστερήσεων (Σεπτέµβριος 2013: 25,8%), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τα επιχειρηµατικά δάνεια ήταν 31,2%.

Οι τράπεζες, διστακτικά στην αρχή και πιο ενεργά στη συνέχεια, προέβησαν σε ρυθµίσεις δανείων µε στόχο να διευκολύνουν τους δανειολήπτες και να περιορίσουν τον σχηµατισµό δανείων σε καθυστέρηση. Παράλληλα, οι τράπεζες επιδίωξαν να επαυξήσουν τις εξασφαλίσεις για την κάλυψη δανείων που είχαν ήδη χορηγηθεί µε στόχο να µειώσουν τη ζηµία σε περίπτωση αθέτησης και κατέστησαν πιο αυστηρά τα κριτήρια χορήγησης νέων δανείων.

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Πάνω από 2 εκατομμύρια τα δάνεια που δεν αποπληρώνονται - Βρίσκονται σε στάδιο καταγγελίας από τις τράπεζες

Πάνω από δύο εκατομμύρια είναι καθυστερούμενα δάνεια τα οποία βρίσκονται στο στάδιο καταγγελίας από τις τράπεζες.

Σύμφωνα με την Καθημερινή της Κυριακής, πρόκειται για..
δάνεια τα οποία έχουν πάψει να αποπληρώνονται για περισσότερους από 3 μήνες, περιορίζοντας τον αριθμό των δανείων που εξακολουθεί να εξυπηρετείται στα 5 εκατομμύρια περίπου, στα οποία περιλαμβάνονται και τα δάνεια που έχουν ρυθμιστεί και είναι περίπου 1 εκατομμύριο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εφημερίδας από τα δύο εκατομμύρια:
- 800.000 είναι καταναλωτικά
- 900.000 πιστωτικές κάρτες
- πάνω από 100.000 μικρά επιχειρηματικά δάνεια
- 300.000 είναι στεγαστικά

Μέσα στο 2013, περίπου 70.000 δανειολήπτες προστέθηκαν στον κατάλογο των ασυνεπών οφειλετών, ο οποίος αριθμεί περίπου 300.000 νοικοκυριά που καθυστερούν τη δόση του στεγαστικού για χρονικό διάστημα πάνω από 3 μήνες. Μεταξύ αυτών, ένας μεγάλος αριθμός έχει εγκαταλείψει πλήρως την προσπάθεια κυρίως λόγω πλήρους αδυναμίας.http://www.newsit.gr

Εκρηξη κόκκινων δανείων περιμένουν οι τράπεζες

Ξεπερνούν το όριο των 70 δισ. ευρώ τα προβληματικά δάνεια, με τα τραπεζικά επιτελεία να προβλέπουν περαιτέρω αύξησή τους το 2014, από τα 76 δισ. ευρώ (με το θετικό σενάριο) ώς τα 84 δισ. ευρώ (με το χειρότερο).
 Τα 70 δισ. έφτασαν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια Την ίδια ώρα, οι επαγγελματίες της αγοράς συνεχίζουν να εκπέμπουν SOS, με συνεχείς εκκλήσεις τους προς την κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο. Ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος εισηγείται εργαλεία διαχείρισης των επιχειρηματικών δανείων με σκοπό τη χρηματοδότηση των............ εταιρειών και διάφοροι οίκοι αξιολόγησης προτείνουν λύσεις-«ανάσα» για την πραγματική οικονομία. Οπως σημειώνουν τραπεζικές πηγές, το σύνολο των δανείων έχει μειωθεί στα 219 δισ. ευρώ (στοιχεία Οκτωβρίου), αντί 260 τον Ιούνιο του 2010, καθώς νέα δάνεια δίνονται με το σταγονόμετρο, ενώ σταδιακά σε αυτό το διάστημα κάποια αποπληρώνονται έστω και εκπρόθεσμα. Η μείωση αυτή είναι εν μέρει ενθαρρυντική, εάν όμως συνδυαστεί με τη δραστική υποχώρηση των καταθέσεων (περί τα 74 δισ. ευρώ την ίδια περίοδο) και την επιβάρυνση των μη εξυπηρετούμενων δανείων σε επίπεδα ρεκόρ, καταδεικνύει την κατάσταση συναγερμού στην οποία εξακολουθεί να βρίσκεται η οικονομία και οι επιχειρήσεις. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (όσα καθυστερούν για περισσότερους από τρεις μήνες) έχουν φτάσει τα 70 δισ. ευρώ, οι προβλέψεις που έχουν εγγράψει οι τράπεζες δεν ξεπερνούν συνολικά το 40% (δηλαδή καλύπτουν κόκκινα δάνεια περίπου 28-30 δισ. ευρώ) και επιτείνουν την ασφυκτική κατάσταση στην αλυσίδα τραπεζών-επιχειρήσεων-πραγματικής οικονομίας. «Είμαστε στην ώρα... μηδέν, πρέπει να εξευρεθούν από κοινού λύσεις... χθες», προειδοποιούν επαγγελματίες αλλά και τραπεζίτες, με το υπουργείο Οικονομικών να επισπεύδει σχέδια για εξορθολογισμό της κατάστασης. Για εκκαθάριση δανειακών χαρτοφυλακίων πιέζει η τρόικα, το ΤΧΣ ζητεί λειτουργική διαχείριση των λεγόμενων NPL's (non performing loans) και η ΤτΕ συναινεί σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του συστήματος. Ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ), στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, προτείνει ένα σχέδιο δύο σημείων προκειμένου να μοχλευθεί και πάλι ρευστότητα για τις επιχειρήσεις. Προτείνεται η υλοποίηση αύξησης μετοχικού κεφαλαίου, όπου ένα μειοψηφικό ποσοστό θα καταβάλουν σε μετρητά οι μέτοχοι και το υπόλοιπο θα προέλθει από κεφαλαιοποίηση υποχρεώσεων προς τις τράπεζες. Οι παλαιοί μέτοχοι των επιχειρήσεων θα έχουν τη δυνατότητα μελλοντικής επαναγοράς μετοχών της εταιρείας τους μέσα από την έκδοση warrants (όπως γίνεται με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών). Και στη συνέχεια οι μετοχές των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που θα αποκτήσουν οι τράπεζες θα εισφερθούν σε χαρτοφυλάκια (με discount έναντι της ονομαστικής τους αξίας, δηλ. σε χαμηλότερη τιμή) για να διατεθούν σε Ελληνες και ξένους επενδυτές. Αρωγός αυτής της προσπάθειας του ΣΕΒΕ ο οίκος αξιολόγησης Deloitte, καθώς από κοινού θα ξεκινήσουν σειρά ενημερωτικών επαφών με τις τράπεζες και αρμόδιους φορείς. 

 

 

καφενειο

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΜΠΑΤΑΧΤΣΗΔΩΝ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Τα “γεράκια” των δανείων (distressed funds) χτυπούν την πόρτα των ελληνικών τραπεζών

Ο Ελληνοαμερικανός John Calamos και οι συζητήσεις με την Εθνική:
Πριν μερικούς μήνες ελάχιστοι στην Αθήνα παρατήρησαν δημοσίευμα των Financial Times για τα περιβόητα distressed funds. Η εφημερίδα έγραφε ότι τα “γεράκια” των δανείων και των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων που έδρασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες με τα ενυπόθηκα δάνεια και συντέλεσαν σε μεγάλο βαθμό στο κραχ του 2008-2009, περικυκλώνουν, τώρα, την Ευρώπη και εστιάζουν στις «ευκαιρίες» της κρίσης του ευρωπαϊκού Νότου.
Σε δημοσίευμά του το Βήμα σημείωνε πως τραπεζικές πηγές αναφέρουν ότι έχουν συγκεντρωθεί πολλά κεφάλαια για distressed funds στην Ευρώπη από το 2010, αλλά, όπως ανέφερε ο πρόεδρος του μεγαλύτερου hedge fund της Ευρώπης, αν και «όλοι λένε πως υπάρχει πολύ πράμα στις τράπεζες που πρέπει να μεταφερθεί και θα μας το πουλήσουν για 20 σεντς στο δολάριο, μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί».
«Η διαδικασία απομόχλευσης είναι αργή και θα συνεχίσει να είναι αργή» ανέφεραν διαχειριστές distressed debt hedge funds, θεωρώντας πάντως πως υπάρχουν πλέον ενδείξεις ότι οι επενδύσεις στο ευρωπαϊκό distressed debt ίσως επιτέλους πάρουν τα πάνω τους. «Το περιβάλλον δείχνει να μοιάζει με ό,τι έγινε στις ΗΠΑ το 2003 και το 2009 – είναι μια πολύ καλή εποχή για επένδυση» ανέφεραν στελέχη του κλάδου στους «Financial Times».
Στην Ελλάδα, με δεδομένες τις αυστηρές επιθεωρήσεις ποιότητας ενεργητικών των τραπεζών, κάποια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θεωρούν βολική λύση να πωλήσουν προβληματικά ενεργητικά, κάτι που, απ’  ότι φαίνεται, συστήνει “κάτω από το τραπέζι” και η ΕΚΤ.
Υπάρχουν, ανέφερε το «Financial Τimes», άπειρες ευκαιρίες για τα distressed hedge funds : οι δομημένες πιστώσεις, τα χρεόγραφα με αντίκρισμα σε δάνεια ακινήτων, τα καλυμμένα ομόλογα, τα ναυτιλιακά δάνεια και τα ομόλογα των τοπικών κυβερνήσεων προσφέρουν όλα, όπως αναφέρεται, «εξαιρετικά ελκυστικές» ευκαιρίες στην Ευρώπη.
Ακόμη και εκεί που οι τράπεζες είναι απρόθυμες να πουλήσουν τις τοποθετήσεις τους σε ενεργητικά με υποδεέστερη πορεία, τα ευφυή hedge funds έχουν κατορθώσει να πετύχουν σπουδαία deals. Hedge Funds όπως το αμερικανικό Magnetar, το οποίο έγινε διάσημο το 2007, όταν έβγαλε μεγάλα κέρδη από την κατάρρευση των στεγαστικών δανείων subprime, μπαίνουν τώρα σε δομημένες συναλλαγές με τράπεζες, οι οποίες μειώνουν έτσι το άνοιγμά τους στο ρίσκο.
«Αν μπορέσεις να εντοπίσεις τις κατάλληλες ευκαιρίες, τότε η Ευρώπη είναι ένα περιβάλλον με τις καλύτερες αποδόσεις διεθνώς» σχολιάζει distressed debt trader στο Λονδίνο. «Πρέπει να είσαι έξυπνος και υπομονετικός. Αλλά υπάρχουν πραγματικά τρελές ευκαιρίες εκεί».
Από την άλλη πλευρά, όπως αναφέρουν ξένοι και έλληνες διαχειριστές κεφαλαίων, με τις ελληνικές επιχειρήσεις εξαιτίας και της εξαετούς ύφεσης να παρουσιάζουν εικόνα «αποκάλυψης», εταιρείες επιχειρηματικών κεφαλαίων (private equity), αλλά και distressed funds – η ειδική κατηγορία hedge funds που επιδίδονται στις αποκαλούμενες και επενδύσεις χρεοκοπίας αγοράζοντας προβληματικό χρέος -, επανεξετάζουν την περίπτωση της Ελλάδας, καθώς διαπιστώνουν χαμηλές τιμές οι οποίες μπορούν να προσφέρουν σημαντικές αποδόσεις σε όσους αναλάβουν το ανάλογο ρίσκο.
Στην Ελλάδα, μια μεταβίβαση τέτοιων προβληματικών ενεργητικών (δάνεια) σε επενδυτικά κεφάλαια του εξωτερικού διευκολύνεται από τη στιγμή που οι συστημικές τράπεζες ιδρύουν bad banks και περνούν τα στοιχεία αυτά σε μια διαχειρίσιμη και τιτλοποιήσιμη “δεξαμενή”.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΤτΕ
Ωστόσο η ΤτΕ από την πλευρά της έχει συστήσει να μην γίνει κάτι τέτοιο, αν και η απάντηση που έδωσε, περί τα τέλη Σεπτεμβρίου, σε σχετική ερώτηση βουλευτών των Αν.Ελ μόνο αισιοδοξία δεν δημιουργεί.
Σε έγγραφη απάντηση της ΤτΕ, η οποία διαβιβάστηκε στη Βουλή μετά από ερωτήσεις των βουλευτών Μαρίνας Χρυσοβελώνη, Τέρενς Κουίκ, Νίκου Σταυρογιάννη και Γιάννη Κουράκου, για το ενδεχόμενο αγοράς των κόκκινων δανείων από ξένες ιδιωτικές εταιρείες, σημειώνεται ότι «η εκχώρηση απαιτήσεων πιστωτικών ιδρυμάτων σε τρίτους δεν προϋποθέτει προηγούμενη έγκριση ή ενημέρωση της Τράπεζας της Ελλάδος, η οποία έχει αρμοδιότητα μόνο για την εποπτική μεταχείριση των απαιτήσεων αυτών, ώστε να σταθμίζονται καταλλήλως από απόψεως κινδύνου».
TA “ΓΕΡΑΚΙΑ” ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ  JOHN CALAMOS ΠΟΥ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ
Ορισμένα από τα ονόματα που φέρεται να αναζητούν ευκαιρίες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά συνολικά στις προβληματικές χώρες της ευρωζώνης είναι οι Icon Capital, Morgan Stanley, Calamos Asset Management, York Capital, Goldman Sachs, Elliott Associates, FG Hemisphere, Leon Black, Apollo Global Management, Baupost, Centerbridge, Marathon Asset Management, Oaktree Capital, Carlyle, Strategic Value Partners, Cerberus κ.ά.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες και όπως είχε αποκαλύψει, πρόσφατα, και το Euro2day.gr, οι επαφές μεταξύ της Εθνικής Τράπεζας και του Calamos Investments για την NBG Asset Management αναθερμαίνονται εσχάτως, την ώρα που ο πανίσχυρος fund-ίστας των ΗΠΑ επιχειρεί με κάθε τρόπο να εισ΄λθει στην ελληνική αγορά.

Στελέχη του αμερικανικού ομίλου, που ίδρυσε ο Ελληνοαμερικανός John Calamos, βρίσκονται στην Αθήνα προκειμένου να συζητήσουν με την Εθνική το ενδεχόμενο σύναψης συμφωνίας αποκλειστικής αντιπροσώπευσης των προϊόντων της Calamos από τον όμιλο της Εθνικής αλλά και το ενδεχόμενο εξαγοράς της NBG Asset Management, κάτι που έχει συζητηθεί και στο πρόσφατο παρελθόν.
Είχε προγραμματισθεί παρουσίαση της NBG Asset Management στα στελέχη της Calamos. Προς το παρόν δεν είναι γνωστό αν οι συζητήσεις θα επεκταθούν και στην εξαγορά ποσοστού της NBG Asset Management από την Calamos, ενδεχόμενο που είχε συζητηθεί στο πρόσφατο παρελθόν.
Όπως έχει γράψει το Euro2day η Calamos είχε συζητήσει την πιθανότητα απόκτησης της NBG Asset Management καθώς και το ενδεχόμενο να αναλάβει για κάποια χρόνια τη διαχείριση κεφαλαίων της Εθνικής.
Η αναθέρμανση του ενδιαφέροντος από την πλευρά της ήρθε μάλλον αιφνίδια, με αποτέλεσμα να υπάρξει συναγερμός στο επιτελείο της Εθνικής.
Πηγές πάντως της Εθνικής διευκρινίζουν ότι η τράπεζα βρίσκεται σε συζητήσεις και με άλλο ενδιαφερόμενο για την NBG Asset Management χωρίς προς το παρόν οι συνομιλίες να δικαιολογούν επίσημες ανακοινώσεις.
Διαβάστε ποιός είναι ο John Calamos  http://en.wikipedia.org/wiki/Calamos




πηγη

Οι Τράπεζες βλέπουν κορύφωση κόκκινων δανείων το 2016-17! Το 2050 τί ακριβώς βλέπετε?

Tα μη εξυπηρετούμενα δάνεια θα φθάσουν στη μέγιστη τιμή τους τη χρονική περίοδο 2016- 2017, για λόγους που συνδέονται, μεταξύ άλλων, με την υπερφόρτωση του δικαστικού συστήματος, ανέφερε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της ...

Τράπεζας Πειραιώς Σπύρος Παπασπύρου, μιλώντας στο Συνέδριο του Ελληνομερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου. 

Δηλαδή πάμε μια χαρά άρα δεν χρειάζονται κουρέματα δανείων και κάθε άλλου τύπου διευκολύνσεις, π.χ. πτώση των τεράστιων τραπεζικών επιτοκίων. Καταλάβατε που το πάνε; Επιχειρήσεις και νοικοκυριά αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις δανειακές τους υποχρεώσεις προς τις Τράπεζες, λόγω της τεράστιας κρίσης που μαστίζει και έχει διαλύσει την ελληνική κοινωνία. Και αυτοί τα βόδια μου αργά. Αντί μόνοι τους να τακτοποιούν προς το ευνοϊκότερο τα επιχειρηματικά και καταναλωτικά δάνεια, βλέπουν το μέλλον σε γυάλινες σφαίρες από τα αναπαυτικά γραφεία τους. Η κοινωνία έξω, πολύ μακριά από τις ανέσεις είναι άνεργη, δεν έχει ρεύμα στο σπίτι της και ζεσταίνεται με μαγκάλια.  

Ξεχνάνε όμως κάτι. Έχουν ήδη υφαρπάξει τα πακετάκια τους από τα bailout του κράτους, δηλαδή τα χρωστά ο ελληνικός λαός και οι περισσότερες βρίσκονται στο ΤΧΣ. Δηλαδή δεν αποφασίζουν μόνες τους. Έχουμε όμως ικανούς ηγέτες για να συγκρουστούν με τα αδηφάγα επιτόκια των ελληνικών τραπεζών, που ενώ έχουν χρεοκοπήσει, κάνουν πως δεν βλέπουν την καταβύθιση της ελληνικής οικονομίας; 

exastal

ΕΠΤΑ ΑΞΟΝΕΣ ΓΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ «ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ»

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

1. ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ «ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ»

Το Ιδιωτικό Χρέος αποτελεί μια .....«βραδυφλεγή βόμβα» στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, δείχνοντας την άλλη όψη της χρεοκοπίας που είναι τοκρατικό ή δημόσιο χρέος. Τα «κόκκινα δάνεια» που έφθασαν ήδη τα 70 δις €, αποτελούν μέρος του Ιδιωτικού Χρέους, δεδομένου ότι έχουμε και τα«κόκκινα χρέη» στις εφορίες ύψους 60 δις €, τα χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία 21 δις € (12,3 στο ΙΚΑ και 8,7 ΟΑΕΕ), τα χρέη στη ΔΕΗ 1,5 δις κά.
Η δομή των «κόκκινων δανείων» αποκαλύπτει και τη διάσταση του κοινωνικού προβλήματος. Από τα 70 δις τα 37 δις είναι επιχειρηματικά, 21 δις στεγαστικά και 12 δις καταναλωτικά. Παρ' ότι οι τράπεζες πάντα είχαν «κόκκινα δάνεια»(λεγόμενα επισφαλή, μη εξυπηρετούμενα ή ληξιπρόθεσμα), κινούνταν ωστόσο σε χαμηλά επίπεδα που δεν δημιουργούσαν προβλήματα βιωσιμότητας τους. Όμως ενώ πριν την κρίση (2007) τα δάνεια αυτά ήταν το 4,5% του συνόλου των δανείων, το 2009 ανέβηκαν στο 9,5%, το 2012 στο 23,6% και στο τέλος 2013 θα ξεπεράσουν το 30% του συνόλου.! Όσον αφορά το απόλυτο ύψος των δανείων προς τον ιδιωτικό τομέα, από 249 δις στο τέλος 2009, μειώθηκαν σε 227 δις τέλος 2012 και υπολογίζονται σε220 δις τέλος 2013.

Τα «κόκκινα δάνεια», είναι κατ’ αρχήν προϊόν της απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της ανεξέλεγκτης πιστωτικής επέκτασης, η οποία εντάθηκε με τη ένταξη στην ευρωζώνη (χαμηλά επιτόκια και εύκολος δανεισμός για εισαγωγές, χαλαροί έλεγχοι της ΕΚΤ και ΤτΕ, κά). Με το ξέσπασμα της κρίσης γιγαντώθηκε η αδυναμία πληρωμής δανείων ιδιαίτερα των «επισφαλών» (θαλασσοδανείων), ενώτα Μνημόνια επιδείνωσαν περεταίρω την ύφεση (απολύσεις, αύξηση ανεργίας, περικοπές μισθών και συντάξεων, χιλιάδες λουκέτα μικροεπιχειρήσεων, δυσκολίες πληρωμής ακόμα και μεγάλων επιχειρήσεων), με αποτέλεσμα τη δημιουργία «χιονοστιβάδας» ληξιπρόθεσμων χρεών στις τράπεζες.

Την εικόνα «καταστροφής» στην ελληνική κοινωνία, συμπληρώνουν τα «κόκκινα χρέη» στις εφορίες που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο (από 11 δις το 2006, σε 29 δις το 2008, σε 39 δις το 2010, σε 57 δις το 2012 και προβλέπεται να φθάσουν 65 δις τέλος 2013), καθώς και οι ληξιπρόθεσμες ασφαλιστικές εισφορές όπως αναφέραμε, εργοδοτών και επαγγελματιών, τα χρέη στις ΔΕΚΟ και ΟΤΑ, όπως αντίστροφα τα χρέη του δημοσίου σε ιδιώτες-προμηθευτές 7 δις, κά. Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα του Ιδιωτικού Χρέους που αποτελεί την άλλη όψη της «χρεοκοπίας» που οδήγησαν οι αστικές δυνάμεις τη χώρα με τα «αφεντικά» της ευρωζώνης. Οι ευθύνες είναι τεράστιες, ιδιαίτερα των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και της οικονομικής ελίτ.

2. ΟΙ ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Οι πολιτική που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις από το 2010 και μετά, είχαν κατά προτεραιότητα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των τραπεζών. Ειδικότερα ο νόμος Ν/3869/10 (λεγόμενος Νόμος Κατσέλη), δεν έλυσε ουσιαστικά κανένα πρόβλημα. Παρ’ ότι έχει ορισμένες διατάξεις που μπορούν ως ένα βαθμό να διευκολύνουν υπερχρεωμένα νοικοκυριά, το περιορισμένο πεδίο εφαρμογής του (εξαιρούνται οι μικροεπιχειρηματίες) και οι χρονοβόρες διαδικασίες δικαστικής επίλυσης των διαφορών τον έκαναν ουσιαστικά ανενεργό. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις ρυθμίσεις «εξωδικαστικού συμβιβασμού» ελάχιστες είχαν θετικό αποτέλεσμα, ενώ όσες πήγαν στα δικαστήρια (Ειρηνοδικεία κλπ), λόγω συμπτύξεων και απουσίας προσωπικού, πολύ λίγες συζητήθηκαν (γύρω στο 10%) και από αυτές μόνο οι μισές είχαν θετικό αποτέλεσμα.

Έτσι η διόγκωση των κόκκινων δανείων, ανάγκασε την κυβέρνηση να ψηφίσει νέο πλαίσιο, Ν/4161/13,διατηρώντας την αποσπασματικότητα των ρυθμίσεων (είναι μόνο για στεγαστικά μισθωτών με χαμηλό εισόδημα ως 25.000 € το χρόνο), με αποτέλεσμα το πρόβλημα να οξύνεται, αφού οι πολιτικές Μνημονίου λειτουργούν μεταξύ άλλων και ως μηχανισμός παραγωγής νέων «κόκκινων δανείων».!

Από τις αρχές του 2014 η κυβέρνηση κάτω από τις πιέσεις της «τρόϊκας» και των τραπεζών, προσανατολίζεται στην απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας. Πρόκειται για ένα ακόμα μέτρο δήμευσης των λαϊκών νοικοκυριών, συνέχεια εκείνων που εφαρμόζουν τα τελευταία χρόνια (περικοπές μισθών, συντάξεων, επιβολής χαρατσιών, αύξηση φορολογίας, περικοπές κοινωνικών δαπανών κά). Είναι τέτοια η λαϊκή δυσαρέσκεια από το ενδεχόμενο εφαρμογής του μέτρου, που ακόμα και βουλευτές της ΝΔ έχουν εκφραστεί δημόσια κατά της εφαρμογής τους.

Μάλιστα ορισμένοι έχουν καταθέσει ειδική τροπολογία στη Βουλή με την οποία ζητούν, είτε την επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης σε ορίζοντα 40-45 χρόνια ώστε να μειωθεί η μηνιαία δόση του δανείου,είτε την εξαγορά του δανείου από τον οφειλέτη με μείωση του συνολικού ποσού του δανείου, είτε τέλος εφ’ όσον το δάνειο πρόκειται να πουληθεί σε ξένο fund (ταμείο), να ερωτάται ο οφειλέτης αν θέλει να το εξαγοράσει στην ίδια τιμή, ο ίδιος ή άλλος για λογαριασμό του. Ωστόσο οι παραπάνω ρυθμίσεις, ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που γίνουν δεκτές, δεν δίνουν βιώσιμη λύση και το πρόβλημα θα ενταθεί παρά θα αντιμετωπιστεί.! Χρειάζεται να τονίσουμε ότι η πίεση για απελευθέρωση των πλειστηριασμών έχει «στρατηγικό βάθος». Οι φορείς του χρηματιστικού κεφαλαίου (τράπεζες, «αρπαχτικά» funds, κά), επιδιώκουν να βάλουν στο χέρι τη μικροιδιοκτησία υπερχρεωμένων νοικοκυριών και να κερδοσκοπήσουν με διαδικασίες «τιτλοποίησης» στις διεθνείς χρηματαγορές. Άρα είναι ανεδαφικοί οι «καθησυχαστικοί» ισχυρισμοί …«και να πάρουν τα σπίτια τι θα τα κάνουν»;

3. Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ»

Η αντιμετώπιση της «υπερχρέωσης» των λαϊκών νοικοκυριών και μικροεπιχειρήσεων, πρώτα απ’ όλα για δάνεια πρώτης κατοικίας, απαιτεί την αλλαγή πολιτικής που να στηρίζεται σε δύο «πυλώνες». Πρώτον, την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης με φιλοσοφία «Σεισάχθειας» και δεύτερον, την ανατροπή της πολιτικής των Μνημονίων, σε κατεύθυνση προοδευτικής εξόδου από την κρίση.

Σε ότι αφορά το πρώτο, χρειάζεται απαγόρευση πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και δραστική περικοπή των «κόκκινων δανείων», με οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια, κυρίως δανείων νοικοκυριών που αδυνατούν να ανταποκριθούν στην εξόφληση, λαμβάνοντας ως όριο το ελάχιστο εισόδημα διαβίωσης.Η πρώτη κατοικία πρέπει να χαρακτηριστεί σε κάθε περίπτωση ύψιστο κοινωνικό αγαθό και πρέπει να αποκλείεται η αφαίρεση της από κάθε πολίτη. Επίσης πρέπει να αποκλειστούν οι πλειστηριασμοί ως ένα ύψος περιουσίας (τουλάχιστον 200.000 € σε τρέχουσες τιμές). Με αφετηρία αυτήν την αρχή και λαμβάνοντας υπ’ όψη το εισόδημα και τα άλλα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη (κινητές και ακίνητες αξίες εντός και εκτός της χώρας), να εφαρμοστούν μέτρα ρύθμισης των «κόκκινων δανείων», για κάθε κοινωνική κατηγορία δανειοληπτών.

4. ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΣΘΩΤΟΥΣ, ΑΓΡΟΤΕΣ, ΕΒΕ, ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ

Α) Ειδικότερα, μετά από έλεγχο της εισοδηματικής και της περιουσιακής κατάστασης των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, θα πρέπει να γίνει διαγραφή χρεών σε ευπαθείς ομάδες (χρόνια άνεργους, πάσχοντες, ανάπηρους, υπερήλικες, κά) που διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας (7.500 € ατομικό ή 15.000 ετήσιο οικογενειακό εισόδημα).

Β) Μερική διαγραφή δανείου για πρώτη κατοικία (περικοπή δόσεων), σε όσους έχουν υποστεί μεγάλη μείωση εισοδήματος, έτσι ώστε η μηνιαία δόση να μην ξεπερνάει το 30% του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος από όλες τις πηγές, ενώ η εμπορική αξία της περιουσία τους δεν υπερβαίνει τις 200.000 €. Η παραπάνω ρύθμιση αφορά όλες τις περιπτώσεις «κόκκινων δανείων» που έχουν ως υποθήκη πρώτη κατοικία (φυσικά πρόσωπα, μικροεπιχειρήσεις, μικρές αγροτικές εκμεταλλεύσεις, κά).

Γ) Αναπροσαρμογή του ύψους των ενυπόθηκου δανείων (μέχρι του ποσού των 200.000 ευρώ), στο ύψος της τρέχουσας αξίας των ακινήτων και καθιέρωση της ευθύνης του δανειολήπτη μέχρι τη συγκεκριμένη αξία ακινήτου, ενώ η διαφορά να αναληφθεί από τις τράπεζες.

Δ) Απαγόρευση στους τραπεζικούς φορείς να καταγγείλουν τη σύμβαση δανείου και να εκδώσουν διαταγή πληρωμής ή να προβαίνουν σε οποιασδήποτε πράξη αναγκαστικής είσπραξης ή εκτέλεσης των απαιτήσεων, για δάνεια πρώτης κατοικίας, καθώς και παγόρευση τηλεφωνικών οχλήσεων από τις εισπρακτικές εταιρίες.

Ε) Όσον αφορά τα επιχειρηματικά δάνεια, χρειάζεται διαφοροποίηση στην αντιμετώπιση τους. Στις περιπτώσεις των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η εξόφληση πρέπει να γίνει με ευνοϊκές ρυθμίσεις(χαμηλό επιτόκιο και παράταση χρόνου αποπληρωμής), ενώ σε περίπτωση αναγκαστικής ρευστοποίησης περιουσιακών στοιχείων, θα πρέπει να εξαιρούν την πρώτη κατοικία έως το ποσό των 200.000 €. Όσον αφορά στις μεγάλες επιχειρήσεις εφαρμόζεται το πτωχευτικό δίκαιο το οποίο όμως χρειάζεται να αλλάξει ριζικά γιατί εμπεριέχει πολλές προνομιακές διατάξεις.

ΣΤ) Δημιουργία με πυρήνα το «Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων», ειδικού δημόσιου φορέα στεγαστικής πίστης, για την προώθηση προγραμμάτων λαϊκής στέγης, την καταγραφή του οικιστικού αποθέματος (άδεια σπίτια και διαμερίσματα) με στόχο την εξασφάλιση, σε συνεργασία με την Αυτοδιοίκηση, κατοικίας σε αστέγους και φτωχές πολυμελείς οικογένειες που διαβιούν σε άθλιες οικιστικές συνθήκες. Αυτό μπορεί να γίνει άμεσα και στην προοπτική εθνικοποίησης-κοινωνικοποίησης ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος.

Ζ) Σε ότι αφορά ειδικά τα καταναλωτικά δάνεια, να γίνει διαγραφή του στις ευπαθείς ομάδες και μείωση επιτοκίου για όσες οικογένειες έχουν εισόδημα από 15-25.000 το χρόνο. Στις περιπτώσεις που η μηνιαία δόση ξεπερνάει το 30% του διαθέσιμου πραγματικού εισοδήματος, το υπόλοιπο της δόσης να διαγράφεται, ενώ στις περιπτώσεις που οι δόσεις έχουν ήδη καλύψει το ύψος του δανείου, να γίνει «κούρεμα» υπόλοιπου για νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω από 25.000 το χρόνο.

5. ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΟΙ ΖΗΜΙΕΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ;

Η συνεχής αύξηση των «κόκκινων δανείων» θέτει ουσιαστικό ζήτημα βιωσιμότητας των τραπεζών. Ασφαλώς οι τράπεζες έχουν τεράστιες ευθύνες για δανειοδοτήσεις χωρίς τήρηση των πιστωτικών κανόνων, ιδιαίτερα προς μεγάλες επιχειρήσεις, για τις «επισφάλειες» των οποίων οι τράπεζες αποφεύγουν επιμελώςνα δώσουν αναλυτικά στοιχεία. Σε πολλές περιπτώσεις οι διοικήσεις τους έκαναν σκανδαλώδεις ρυθμίσεις (ολική ή μερική διαγραφή ληξιπρόθεσμων δανείων), εξαντλώντας τα όρια των «προβλέψεων» (επισφαλείς απαιτήσεις) και μείωσης κερδών, ακόμα και των ιδίων κεφαλαίων σε βάρος των μικρομετόχων.

Έτσι ενώ οι μεγαλύτερες ληξιπρόθεσμες οφειλές προέρχονται από επιχειρηματικά δάνεια, ο θόρυβος για τα «αδιέξοδα» των τραπεζών γίνεται κυρίως για τα «κόκκινα στεγαστικά». Αυτό δεν είναι τυχαίο. Μεταξύ τραπεζικών διοικήσεων και μεγάλων επιχειρήσεων υπάρχουν ισχυρά νήματα «διαπλοκής» και εξυπηρετούνται με διαφορετικό τρόπο τα ίδια συμφέροντα. Η ύπαρξη υποθηκών στα «στεγαστικά», οδηγούν τις τράπεζες να βγάλουν τα «σπασμένα» επιχειρηματικών δανείων, στα λαϊκά νοικοκυριά με δήμευση κατοικιών. Γιαυτό χρειάζεται ειδική ανάλυση των στεγαστικών, ώστε να φανεί ο αριθμός και το ύψος των «κόκκινων δανείων» που πρέπει να «κουρευτούν» (ολικά ή μερικά), καθώς αντίστοιχα και ανάλυση των επιχειρηματικών που ρυθμίστηκαν την τελευταία πενταετία, για να φανεί το συνολικό κόστος ρύθμισης τους.

Όσον αφορά το κρίσιμο θέμα της κάλυψης της ζημιάς των τραπεζών, εδώ έχουμε δύο πηγές. Πρώτον,υπάρχει ένα «μαξιλαράκι» του υπολοίπου της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ύψους 8 δις €, που είναι στη διάθεση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ενώ παράλληλα υπάρχουν και οι «προβλέψεις» για τα επισφαλή δάνεια που ανέρχονται γύρω στα 5 δις, καθώς τα καθαρά κέρδη των τραπεζών. Όλα αυτά μπορούν άμεσα να καλύψουν το κόστος, ολικής ή μερικής διαγραφής, «κόκκινων στεγαστικών» για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος. Ωστόσο για τη συνολική εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και το σταμάτημα της μηχανής παραγωγής «κόκκινων δανείων», χρειάζεται εθνικοποίηση -κοινωνικοποίηση τραπεζών και ριζική στροφή στην ασκούμενη οικονομική πολιτική.

6. ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Ερχόμαστε έτσι στο δεύτερο «πυλώνα» της εναλλακτικής πρότασης που έχει ως αφετηρία την ανατροπή των Μνημονίων. Η συγκεκριμένη πολιτική συνδέεται με τη δέσμη ριζοσπαστικών μέτρων που μόνο μια κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να προωθήσει. Η δέσμη αυτή προβλέπει: α) ακύρωση Μνημονίου και καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, β) διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και το υπόλοιπο με ρήτρα ανάπτυξης, γ) εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών μαζί και της Τράπεζας Ελλάδος, δ)παραγωγική ανασυγκρότηση για αύξηση της παραγωγής και των θέσεων εργασίας, ε) επαναφορά στο δημόσιο βιώσιμων ΔΕΚΟ και επέκταση τους σε τομείς στρατηγικής σημασίας, στ) στήριξη της αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων και αύξηση των κοινωνικών δαπανών, ζ) πολιτική πάταξης φοροδιαφυγής και φοροκλοπής με ταυτόχρονη αύξηση των αναπτυξιακών δαπανών, η) καταπολέμηση των μονοπωλιακών δομών και ασυδοσίας των πολυεθνικών, στήριξη βιώσιμων αγροτικών εκμεταλλεύσεων και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, θ) πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και ανάπτυξη οικονομικών σχέσεων με όλες τις χώρες στη βάση της ισότιμης συνεργασίας και του αμοιβαίου οφέλους, ι) στο βαθμό που όλα τα παραπάνω αμφισβητούνται ή παρεμποδίζονται από την ευρωζώνη (και όντως είναι μέτρα «συγκρουσιακά» στις επιλογές της), αποδέσμευση και ανάκτηση των μοχλών οικονομικής πολιτικής, μαζί της συναλλαγματικής πολιτικής και αξιοποίησης τους σε όφελος του ελληνικού λαού και διασφάλισης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Με αυτό το γενικότερο πλαίσιο δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες αντιμετώπισης των «κόκκινων δανείων», με φιλοσοφία «Σεισάχθειας».!

7. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ;

Το 2014 προβλέπεται να είναι χειρότερος χρόνος, από τους τέσσερις τελευταίους. Το φοροκυνηγιτό, οι περικοπές κοινωνικών δαπανών, η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και πάνω απ’ όλα οι πλειστηριασμοί κατοικιών, θα μετατρέψουν τη ρημαγμένη ήδη χώρα σε «κρανίου τόπο».! Δεν πρέπει να τους αφήσουμε. Η μοιρολατρία, η παθητικότητα και η ατομική λύση δεν είναι επιλογή «σωτηρίας». Υπάρχει εναλλακτική λύση και αυτή απαιτεί την ενεργητική αντίσταση και μια μεγάλη δημοκρατική ανατροπή. Ειδικά στο θέμα της απελευθέρωσης των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, χρειάζεται η δημιουργία ενός μεγάλου κινήματος από τις γειτονιές, τις συνοικίες, όλη την Αθήνα και όλες τις πόλεις της χώρας, με κεντρικό σύνθημα: «Σώστε την κατοικία, Πλειστηριασμοί STOP».! Η ενεργοποίηση του κόσμου για την αποτροπή των πλειστηριασμών, πρέπει να γίνει ένα ακόμα μετερίζι αντίστασης με στόχο την απομάκρυνση της σημερινής κυβέρνησης και την δημιουργία κυβέρνησης της Αριστεράς, που γειωμένη σε ένα ισχυρό μαζικό και μαχητικό λαϊκό κίνημα, θα βγάλει τη χώρα από την κρίση, με ανοικτό τον ορίζοντα της σοσιαλιστικής προοπτικής.

*Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ οικονομικών και μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

*Εισήγηση του Γιάννη Τόλιου στην Εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: «Τραπεζική ενοποίηση, «κόκκινα δάνεια» νοικοκυριών και επιχειρήσεων, αναζήτηση λύσης με λογική «Σεισάχθειας» («Χώρος» ΜΑΧΩΜΕ, 28η Νοέμβρη 2013 στις 7.30' μμ)

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013

http://iskra.gr

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ «ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ»;

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΩΡΑ!
Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΣΟΥΛΤΑΝΙΔΟΥ*

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, τα «κόκκινα δάνεια» στην Ευρώπη έχουν πλέον ξεπεράσει τα 1,2 τρις ευρώ (!!!). Μεταξύ αυτών, οι ελληνικές, ιταλικές, ισπανικές και οι ιρλανδικές τράπεζες σημειώνουν τη μεγαλύτερη αύξηση στα συγκεκριμένα δάνεια.

Αξιοσημείωτο είναι ότι, οι ευρωπαϊκές τράπεζες προβαίνουν σε πωλήσεις μεγάλων τμημάτων των «κόκκινων δανείων» που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους σε διάφορα Funds, προκειμένου να μειώσουν το ενεργητικό τους, υπακούοντας στις απαιτήσεις της Βασιλείας ΙΙΙ, και προσβλέποντας σε θετικά αποτελέσματα στον έλεγχο που θα πραγματοποιήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το 2014 στα στοιχεία 130 ευρωπαϊκών συστημικών τραπεζών. Μόνο στο πρώτο οκτάμηνο του 2013 οι πωλήσεις αυτές έφτασαν τα 46 δις ευρώ και υπολογίζονται σε 60 δις για όλο το 2013 σύμφωνα με μελέτη της PwC.

Στη λογική αυτή, σύμφωνα πάντα με δημοσιεύματα, η Εθνική Τράπεζα βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με funds του εξωτερικού προκειμένου να τους πουλήσει «κόκκινα δάνεια» επιχειρηματικά ύψους 600 εκατ. ευρώ. Η ολοκλήρωση του deal θα εξαρτηθεί από το ύψος των προβλέψεων και από τις εξασφαλίσεις που έχει η ΕΤΕ γι' αυτά τα δάνεια, σε σχέση με την προσφερόμενη τιμή, η οποία συνήθως είναι χαμηλή.

Η Citi Bank, καθώς και άλλες τράπεζες, είναι γνωστό ότι έχουν ήδη πουλήσει σε χαμηλή τιμή «κόκκινα δάνεια» και άλλων κατηγοριών. Βέβαια, η κοινή λογική λέει ότι θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιες ρυθμίσεις απευθείας στους δανειολήπτες τους, δηλαδή να «κουρέψουν» το δάνειό τους στο 30% ή 40%, προκειμένου να μπορέσουν να το αποπληρώσουν, όμως η λογική της αύξησης του καπιταλιστικού κέρδους (άμεσο ξεκαθάρισμα του χαρτοφυλακίου των τραπεζών, κερδοσκοπία των funds, τα οποία αν δεν πάρουν τα χρήματα θα πάρουν τις ακίνητες περιουσίες του κοσμάκη), τους οδηγεί σ αυτήν την κίνηση.

Τη «νύφη» πληρώνουν οι οφειλέτες, για τους οποίους παύει πλέον να ισχύει ακόμη και η προστασία της πρώτης κατοικίας, και βρίσκονται κυριολεκτικά στα νύχια των κορακιών της διεθνούς κερδοσκοπίας.

Κι ενώ με βάση την τρέχουσα νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική πρακτική οι παραπάνω ενέργειες μοιάζουν να είναι «λογικές», υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, ένα κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.

Πώς αυτά τα δάνεια έγιναν «κόκκινα»; Οφείλεται στις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και μόνον ή πρόκειται για δάνεια που δόθηκαν με υπέρβαση και κατά παράβαση των τραπεζικών κριτηρίων και άρα ήταν μοιραία η κατάληξή τους; (π.χ. πρόσφατη χρηματοδότηση με 400 εκατ. ευρώ από την Εθνική προς τον αγοραστή της θυγατρικής της Πανγαίας, προκειμένου να την αγοράσει με τίμημα 600 εκατ. ευρώ, δανειοδότηση επιχ/τία για την εξαγορά του ΟΠΑΠ, σκάνδαλο Proton Bank και άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός, ακόμη και οι έντονες πιέσεις –την περίοδο των παχέων αγελάδων- από τις διοικήσεις προς τους υπαλλήλους να δίνουν δάνεια χωρίς κριτήρια, σε επιχειρηματίες αλλά και σε νοικοκυριά ).

Νομίζω πως το ερώτημα είναι κρίσιμο, δεδομένου ότι οι τράπεζες, πέρα από τα ίδια κεφάλαιά τους, ουσιαστικά διαχειρίζονται τις καταθέσεις του ελληνικού λαού, των ασφαλιστικών ταμείων (ειδικά παλιότερα που ήταν άτοκες) κ.ά. Δανείζουν δηλαδή, χρησιμοποιώντας «ξένα» χρήματα, τα οποία μάλιστα είναι πολλαπλάσια των ιδίων κεφαλαίων τους.

Η διαχείριση αυτής της ρευστότητας, μέσω της οποίας κερδοφορεί το τραπεζικό κεφάλαιο, ακριβώς επειδή αφορά σε χρήματα της κοινωνίας, οφείλει να ελέγχεται αν ανταποκρίνεται σε σωστά τραπεζικά κριτήρια ή σε άλλα (κερδοσκοπία, «εξυπηρετήσεις» παντός τύπου κτλ.). Οφείλει να ελέγχεται αν κατευθύνεται σε αναπτυξιακούς σκοπούς ή σε κερδοσκοπικούς κατά κύριο λόγο σκοπούς, όπως συνέβηκε με την εκτόξευση των καταναλωτικών δανείων και των πιστωτικών καρτών, επειδή, λόγω υψηλών επιτοκίων και μεγάλης διασποράς κινδύνων, συνέβαλαν κατά πολύ στην αύξηση της κερδοφορίας των τραπεζών, την ίδια ώρα που καταχρέωναν τα ελληνικά νοικοκυριά οδηγώντας τα στο σημερινό τραγικό αδιέξοδο.

Επιπλέον σήμερα, μετά το ζοφερό παράδειγμα της Κύπρου, έχουμε και τις συνεχείς παρεμβάσεις και πιέσεις αξιωματούχων της Ε.Ε., κυρίως γερμανών, καθώς και του Προέδρου της Bundesbank, ώστε το κόστος της εξυγίανσης του χαρτοφυλακίου των τραπεζών, και της διάσωσής τους, αν ξαναχρειαστεί, να γίνει με «κούρεμα» των καταθέσεων και των ομολόγων των πελατών των τραπεζών (επενδυτών όπως τους μετονόμασαν για να διευκολύνουν την προπαγάνδα τους).

Πέρα από το γεγονός ότι μια τέτοια εξέλιξη είναι από κάθε άποψη απαράδεκτη, και μόνον που εκφέρεται ως πρόταση (μετά την εφαρμογή της στην Κύπρο είναι προ των πυλών για τις άλλες χώρες του νότου), θάπρεπε αυτόματα να οδηγήσει στην απαίτηση από πλευράς των καταθετών και των ομολογιούχων (πέρα από την κάθετη άρνηση και την αντίδρασή τους) για άμεσο, ενδελεχή έλεγχο των χαρτοφυλακίων των τραπεζών, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι δεν θα υποστούν τις συνέπειες παραβάσεων, παραλείψεων, σκοπιμοτήτων ή και λαθών των διοικήσεων των τραπεζών.

Να σημειώσουμε επιπλέον, πως από τη στιγμή που θα πραγματοποιηθεί το deal της πώλησης των όποιων «κόκκινων» δανείων, ο έλεγχος αυτός καθίσταται σχεδόν αδύνατος, και οι διοικήσεις των τραπεζών παραμένουν στο απυρόβλητο, αφού θα έχουν μεταφέρει τις αμαρτίες τους στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ που λέγεται distress fund.

Οι εξελίξεις αυτές, νομίζω πως καθιστούν σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, επίκαιρο το ζήτημα του κοινωνικού και εργατικού ελέγχου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, και ο πιο κατάλληλος φορέας για να εγείρει και να διεκδικήσει δυναμικά ένα τέτοιο ζήτημα είναι τα συλλογικά όργανα των τραπεζοϋπαλλήλων πρωτίστως, οι καταναλωτικές οργανώσεις, οι επιτροπές ενάντια στους πλειστηριασμούς κτλ., μαζί με το αίτημα για γενναίο κούρεμα και ρύθμιση των «κόκκινων» δανείων των λαϊκών νοικοκυριών, των άνεργων, των μικροεπαγγελματιών κ.ά. (πρόταση ΣΥΡΙΖΑ).

Είναι αδιανόητο, οι τραπεζίτες να «αλωνίζουν» στο χώρο της πίστης, με αδιαφανείς όρους χρηματοδοτήσεων, ακόμη και με σκανδαλώδεις χρηματοδοτήσεις των «εαυτών» τους προκειμένου να αιμοδοτήσουν άλλες επιχειρήσεις τους, να δίνουν δάνεια σε επιχειρηματίες για να αγοράσουν κοψοχρονιάς και με ξένο χρήμα το δημόσιο πλούτο, να μεταθέτουν στα λαϊκά νοικοκυριά και στους καταθέτες τις συνέπειες των ενεργειών τους, και ΚΑΝΕΙΣ να μη τους ζητά ευθύνες ή και να θέτει το εύλογο ζήτημα του ελέγχου των χρηματοδοτήσεων.

Είναι ένα αίτημα το οποίο πολιτικά οφείλει να αναδείξει η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΜΕΣΑ, ειδικά σήμερα που οι τέσσερις συστημικές τράπεζες έχουν ενισχυθεί με πακτωλούς δισεκατομμυρίων τα οποία φορτώθηκαν στις πλάτες του ελληνικού λαού, και να το συνδέσει με το βασικό αίτημα της εθνικοποίησης των τραπεζών.

Κι αυτό γιατί, για την αριστερά, δε χωράν αυταπάτες για το ρόλο του τραπεζικού συστήματος. Όπως είπε και ο Λένιν: «οι τράπεζες μετατρέπουν το αδρανές χρηματικό κεφάλαιο σε κεφάλαιο που λειτουργεί, που αποδίνει δηλαδή κέρδος, συγκεντρώνουν κάθε λογής χρηματικούς πόρους και τους θέτουν στη διάθεση της τάξης των καπιταλιστών».

Η τραπεζική πίστωση δυναμώνει τη διαδικασία συγκέντρωσης των κεφαλαίων, γιατί, παρόλο που οι τράπεζες δέχονται καταθέσεις από όλα τα κοινωνικά στρώματα, δεν παρέχουν όμως πίστωση σε όλους, και ούτε με τους ίδιους όρους. Με τους όρους με τους οποίους χρηματοδοτεί τις μεγάλες και σθεναρές επιχειρήσεις ή αυτές που για διάφορους λόγους επιλέγει να ενισχύσει, και τους δυσμενέστερους όρους ή την αποχή από πιστώσεις σε μικρομεσαίες και μικρές επιχειρήσεις, το τραπεζικό σύστημα συμβάλλει στην επιτάχυνση της διαδικασίας περιθωριοποίησης και καταστροφής των μικρών επιχειρήσεων, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τη συγκέντρωση της οικονομικής ισχύος σε μια χούφτα κεφαλαιοκρατών.

Είναι απαραίτητο λοιπόν η αριστερά να θέτει με έμφαση το ζήτημα της εθνικοποίησης-κοινωνικοποίησης των τραπεζών, αλλά παράλληλα να το συνδέει με την εναλλακτική ριζοσπαστική της πρόταση για την οικονομία, δηλαδή την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση όλων των στρατηγικών τομέων και κλάδων της ελληνικής οικονομίας, και όσων κλάδων και επιχειρήσεων κριθεί αναγκαίο, προκειμένου να υπηρετηθεί στο πλαίσιο αυτό η ανάπτυξη με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και το κοινωνικό σχέδιο, η απασχόληση και η παραγωγική ανασυγκρότηση. Μαζί με τους στρατηγικούς τομείς, θα πρέπει να στοχεύει στο πέρασμα στο δημόσιο ορισμένων κρίσιμων κλάδων της οικονομίας, στους οποίους η ελληνική οικονομία διαθέτει παραγωγικές δυνατότητες και προοπτική, π.χ. Ναυπηγεία και ναυπηγοεπισκευή. Η κυβέρνηση της αριστεράς, με την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και την επιτυχή και αποδοτική έκβαση του εγχειρήματος, θα εγκαινιάσει μια ουσιαστικότερη πορεία σταδιακής κοινωνικοποίησης των βασικών μέσων παραγωγής και των οικονομικών λειτουργιών, με στρατηγικό ορίζοντα το σοσιαλισμό, που θα έχει άμεσους και μεγάλους πρωταγωνιστές τις δυνάμεις της εργασίας. (οι προτάσεις από τις ενναλακτικές εκδοχές της Αριστερής Πλατφόρμας που κατατέθηκαν στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ).

Με αυτήν την προγραμματική και στρατηγική κατεύθυνση, μετά την κατάρτιση του προϋπολογισμού, που θα συντάσσεται με δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες, π.χ. συμμετοχή των αιρετών περιφερειών, των δήμων, των πανεπιστημίων, των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργάνων κτλ. και τη δημοκρατική και κοινωφελή κατανομή των δημοσίων δαπανών, το εθνικοποιημένο και με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο χρηματοπιστωτικό σύστημα θα συμβάλλει στην κατανομή των πόρων και την ενίσχυση των τομέων, των κλάδων, των φορέων σύμφωνα με τις δημοκρατικά ηλειμμένες αποφάσεις. Θα συμβάλλει στην επαναφορά στο δημόσιο επιχειρήσεων όπως αναφέρονται παραπάνω, στην ενίσχυση του αγροτικού τομέα, των αγροτικών και άλλων συνεταιρισμών, στη χρηματοδότηση της υγείας, της παιδείας, του εθνικού οργανισμού φαρμάκου, της στέγασης, στην ενίσχυση των μικρών επιχειρήσεων, στην ουσιαστική αποταμιευτική πολιτική, με επιτόκια πάνω από τον πληθωρισμό, που δεν θα εξανεμίζουν τις λαϊκές καταθέσεις κ.ά.

Ακριβώς για να συνάδει με τη βασική επισήμανση, όπως την έθεσε ο Μάρξ: «δε χωράει, τέλος, καμιά αμφιβολία ότι το πιστωτικό σύστημα θα χρησιμεύσει σαν ένας ισχυρός μοχλός στη διάρκεια του περάσματος από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής στον τρόπο παραγωγής της συνεταιρισμένης εργασίας, αλλά απλώς σαν ένα στοιχείο σε σχέση με τους άλλους μεγάλους οργανικούς μετασχηματισμούς που θα επέλθουν στον ίδιο τον τρόπο παραγωγής. Αντίθετα, η αυταπάτη σχετικά με την τεράστια δύναμη του πιστωτικού και του τραπεζικού συστήματος, με τη σοσιαλιστική έννοιά του, πηγάζει από την πλήρη άγνοια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και του πιστωτικού συστήματος σα μιας από τις μορφές του».

Υ.Γ. Σ΄αυτήν την εξελικτική πορεία της οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης θα κριθούν και τα όρια αντοχής, ανοχής, σύγκρουσης και ρήξης με την ευρωζώνη και την Ε.Ε. Και όποιος αντέξει…

*Η Χριστίνα Σουλτανίδου είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ.

Τρόπος εκποίησης των κόκκινων τραπεζικών δανείων.

Θεωρώ φυσικό να θέλουν οι τράπεζες να ξεφορτωθούν τα κόκκινα δάνεια.

Είναι επίσης φυσικό και υποχρέωση των τραπεζών απέναντι στους μετόχους τους να θέλουν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

Βέβαια, είναι και υποχρέωση κάθε σοβαρής τράπεζας να σέβεται τον πελάτη της, γιατί χωρίς πελάτες τράπεζες δεν υπάρχουν.

Με βάση τα παραπάνω, κατά την γνώμη μου, οι τράπεζες θα πρέπει να χειριστούν το πρόβλημα των κόκκινων δανείων ως εξής:

·       η τράπεζα αφού ομαδοποιήσει - ξεχωρίσει ποια θεωρεί ως κόκκινα δάνεια και μετά που θα πάρει δεσμευτική προσφορά εκποίησης αυτών των δανείων από τους όποιους επενδυτές, θα πρέπει να ενημερώσει τον δανειολήπτη, δίνοντας του την δυνατότητα να αγοράσει αυτός το δάνειο του κατά 5% παραπάνω από την τιμή της δεσμευτικής προσφοράς του επενδυτή εντός δύο μηνών.

·       στις περιπτώσεις που ο δανειολήπτης αγοράζει το δάνειο του, η διαφθορά του 5% μεταξύ της δικής του αγοράς και της δεσμευτικής προσφοράς του ξένου επενδυτή, θα μοιράζεται εξίσου μεταξύ ξένου επενδυτή και τράπεζας.

·       επίσης να δίνεται η δυνατότητα στον δανειολήπτη να υποδεικνύει αν το επιθυμεί αγοραστή πάλι με 5% παραπάνω,  του δικού του δανείου και περιουσίας που εκποιείται.

Μια τέτοια διαχείριση - εκποίηση των κόκκινων  των δανείων θα είναι προς όφελος και για τις τράπεζες και για τον  επενδυτή, αλλά και για τον  δανειολήπτη ο οποίος ενδεχομένως  να του δίνεται έτσι μια ευκαιρία διάσωσης της επιχείρησης ή του σπιτιού του.

Μια άλλη λύση θα ήταν να έμπαιναν στις τράπεζες αξιολογητές - επενδυτές  των δανείων οι οποίοι αφού αξιολογούσαν το κάθε δάνειο ξεχωριστά θα το τιμολογούσαν οι ίδιοι, δεσμευόμενοι ότι θα το αγοράσουν οι ίδιοι, αν δεν το αγόραζε κάποιος τρίτος, έχοντας όμως πάλι προτεραιότητα ο ιδιοκτήτης του δανείου αν δώσει 5% παραπάνω από την τιμή αξιολόγησης.

Εννοείται ότι αυτά όλα θα γίνει με κανόνες και ανοικτά χαρτιά, εξάλλου το ιντερνέτ δίνει αυτήν την δυνατότητα σήμερα.

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη.