OI ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΡΑΧΜΗΣ, ΜΕ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ. Η ΑΠΟΣΧΙΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

του Δημητρίου Πλατή

            Για την ευρύτητα στον γόνιμο διάλογο που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα, η πλευρά που ενισχύει την παραμονή της χώρας στο ευρώ υποστηρίζει εκτός των άλλων ότι:

            α) η επιστροφή στη δραχμή ή το εθνικό νόμισμα θα είναι κάτι το καταστροφικό γιατί θα προκύψουν διάφορα προβλήματα με την επάρκεια των καυσίμων, τις εισαγωγές κ.τ.λ.

            β) η παραμονή της χώρας στο ευρώ προϋποθέτει μειώσεις εισοδήματος σε διαφορετική περίπτωση η επαναφορά της δραχμής θα γύριζε την Ελλάδα δεκαετίες πίσω

            γ) ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα η παραμονή της χώρας στο ευρώ σε βαθμό που να προσεγγίζεται υπαρξιακά.

            Ως προς το πρώτο μέρος η καταστροφολογία σχετικά με τις εισαγωγές, τα καύσιμα και τη φερεγγυότητα της συναλλαγματικής θέσης της χώρας συνδέεται μάλλον με το ευρώ και όχι με τη δραχμή, αφού αυτά γίνονται με το ευρώ, ενώ με τη δραχμή τέτοια πράγματα τότε δεν προκύπτανε. Άλλωστε στην προκειμένη των περιπτώσεων σημαντικό ρόλο διαμορφώνει, εκτός των άλλων, η υπεροχή του εσωτερικού δανεισμού σε σχέση με τον εξωτερικό δανεισμό, αναλογία που εγκαταλείφθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αφού μετά συνήφθησαν οι συμβάσεις με την Goldman Sachs. Το παραπάνω ενισχύεται και από το ότι γίνεται αποδεκτή η σχέση της μείωσης της ονομαστικής και αγοραστικής αξίας των μισθών και των εισοδημάτων, με την παραμονή στο ευρώ ως υπαρξιακό ζήτημα, αποδεικνύοντας εξ ορισμού ότι το ευρώ έχει αποτύχει διότι από το Σύνταγμα υποχρέωση του Κράτους είναι η σταθερότητα των τιμών και η ηθική – υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού, με το νόμισμα να είναι το εργαλείο και το μέσο να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός. Έτσι αντί να προσαρμοστεί το νόμισμα στις ανάγκες του λαού, με το ευρώ προσαρμόζεται ο λαός στο νόμισμα.  Άλλωστε για τις μειώσεις των εισοδημάτων θα μπορούσανε αυτό να το εξαγγείλουνε το 2000, αλλά δεν το κάνανε, τουναντίον μάλιστα, προφανώς για να καρπωθούνε κάποιοι τις υφιστάμενες παρακαταθήκες της Ελλάδας στην ΕΚΤ που αρχικά με 91 δις ευρώ είχε καταβάλει και συμμετείχε στην ΕΚΤ.

            Η τακτική που ακολουθείται από τους υποστηρικτές της παραμονής της χώρας στο ευρώ είναι κριτική με έντονα χαρακτηριστικά υψηλής εντροπίας που παραπέμπουν σε κινδυνολογία, πράγμα που αρχής εξ αρχής απομακρύνεται από μία καλόπιστη σύγκριση των δύο νομισματικών συστημάτων και κατ’ επέκταση μοντέλων οικονομίας, ενώ δεν προσδιορίζεται απ’ αυτή την πλευρά τους τουλάχιστον το εύρος εκείνο της ισοτιμίας της νέας δραχμής, αλλά και της διατομής και της υποδιαίρεσής της που δεν θα ήταν επωφελής για τη χώρα.

            Διάφορο είναι το θέμα ωστόσο, εάν υποστηρίζανε τη θεματολογία της επαναθεμελίωσης του κοινού νομίσματος στην Ευρωζώνη, έτσι ώστε όλες οι χώρες να έχουν την ίδια μείωση της ρευστότητας πράγμα που παραπέμπει στην υποστήριξη της γερμανικής οικονομίας, αφού η Ελλάδα εισήλθε με συντελεστή 3,4075 ενώ η Γερμανία με τον 1,95583, ενώ δεν γίνεται καν αναφορά στις αποζημιώσεις προς την Ελλάδα για την αποχώρησή της από την Ευρωζώνη, δημιουργώντας ερωτηματικά για το πώς μπόρεσε η Ελλάδα με εγγυήσεις 155 δις ευρώ να συνδράμει με 110 δις ευρώ περίπου τις Τράπεζες και δεν μπορεί η ίδια να εξοικονομήσει αντίστοιχο ποσό που απαιτείται. Επίσης ερωτηματικά γεννώνται για το μεσοδιάστημα που προβάλλεται ως ανελαστικό μεταξύ της λήψης της απόφασης για την επιστροφή στη δραχμή σε σχέση με την κυκλοφορία των νέων χαρτονομισμάτων και των κερμάτων της, αφού η κοινή λογική προτάσσει το συγχρονισμό των διαδικασιών για να μην υπάρχει πρόβλημα εάν επιθυμούσαν κάτι τέτοιο, ενώ από το 2002 και εντεύθεν σύμφωνα με το αρ. 16 του ν. 2836/2000 δεν υπήρχε υποχρέωση κατάργησης του εθνικού νομίσματος εάν αυτό συνέχιζε να εκδίδεται και να κυκλοφορεί με βάση το χρυσό και ως εκ τούτου η μη έκδοσή του και η κατάργηση της δραχμής συνέφερε τα μέγιστα στους Γερμανούς με το συντελεστή 1,95583. Στην ίδια επιχειρηματολογία προτάσσεται ότι ηλεκτρονικά οι λογιστικές συναλλαγές μέσω Τραπεζών της νέας δραχμής στις διεθνείς αγορές θα προηγηθούν της κυκλοφορίας του πραγματικού χρήματος με δυνητική χειραφέτηση – χειραγώγηση της νέας δραχμής από τους κερδοσκόπους πριν καν κυκλοφορήσει το πραγματικό χρήμα, αποτέλεσμα του οποίου θα είναι να απωλεστεί το πλεονέκτημα της απουσίας της νέας δραχμής από τις διεθνείς αγορές για να αποφευχθεί η χειραγώγησή της.

            Στα άρθρα μου που αναρτήθηκαν την 27^η* και 29^η** Δεκεμβρίου 2011 για την εισαγωγή της νέας δραχμής και την υπερκοστολόγηση του χρέους επικαλέστηκα:

            α) την επαναφορά της απωλεσθείσας ρευστότητας στο νόμισμα με το συντελεστή 1,363 με προσαρμογή στην απώλεια κατά 80% της αξίας του ευρώ,

            β) τη νέα δραχμή να ισούται με 10 ευρώ και να υποδιαιρείται σε 10 φοίνικες έτσι ώστε ο ένας φοίνικας να ισούται με 1 ευρώ,

            γ) την αλλαγή της επιβολής του ΦΠΑ από κατηγορίες προϊόντων σε κατηγορίες αξίας έτσι ώστε ότι κοστίζει μέχρι και 10 ευρώ να επιβάλλεται ΦΠΑ το ανώτερο 8%, από 10 έως 200 ΦΠΑ 21% και από 200 ευρώ και άνω 22%,

            δ) την επιβολή πράξης εισφοράς ισοσταθμισμένου ισοζυγίου για την επίτευξη ισοζυγίου πληρωμών με τον τύπο εισαγωγές μείον εξαγωγές δια τις εισαγωγές επί 100% με αφαίρεση αυτού του ποσοστού από το ΦΠΑ αφού οι υγιείς νομισματικές συνθήκες επιτυγχάνονται με ισοζύγιο πληρωμών και όχι ισοσκελισμένο προϋπολογισμό όπως προσπαθεί η Τρόικα να επιτύχει με τέτοιες διαφορές στους συντελεστές μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, εξαιρώντας από την ως άνω πράξη ισοσταθμισμένου ισοζυγίου τις χώρες που επιθυμούν ισοζύγιο με την Ελλάδα κατόπιν συμφωνίας

            ε) την καταβολή αποζημιώσεων που δικαιούται η Ελλάδα με την αποχώρηση από την Ευρωζώνη ύψους 600 δις ευρώ κατ’ ελάχιστον στα οποία προστιθέμενα τα ποσά των ζημιών από το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο το τελικό ύψος των αποζημιώσεων διαμορφώνεται κατ’ ελάχιστον στα 700 δις ευρώ περίπου.

            Με την είσοδο του ευρώ αυξήθηκαν εξαιτίας του συντελεστή 3,4075 οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης και στη συνέχεια οι πρώτες ύλες κατά 240% άλλες ακαριαία, άλλες απότομα, άλλες βαθμιαία, όπως το κουλούρι, το μπουκάλι το νερό, το σπανάκι, ο μαϊντανός, η ντομάτα, τα κηπευτικά κ.τ.λ., ενώ το πετρέλαιο από 10 δολ. το βαρέλι την περίοδο 1999-2000 εκτινάχθηκε μέχρι τα 140 δολ. ενώ σήμερα βρίσκεται περίπου στα 80 με 90 δολ. Ομοίως ο χρυσός συμπαρέσυρε και τα μέταλλα αλλά και τις πρώτες ύλες. Αντίστοιχα αυξήθηκαν και τα έσοδα από το ΦΠΑ για το κράτος χωρίς να είναι γνωστό που και πώς κατευθύνθηκαν τα χρήματα και έγινε η διαχείριση διότι:

            α) υπάρχει η διάταξη της παρ. 4 του αρ. 25 του ΠΔ 284/88 με την οποία ο ΥΠΟΙΟ δίνει στοιχεία για το έλλειμμα και το χρέος με άδεια καθιστώντας τα αυτά απόρρητα

            β) με τις παρ. 9, 10 του αρ. 14 του ν. 2801/2000 το Ελεγκτικό Συνέδριο εξαιρέθηκε του ελέγχου και της εκκαθάρισης του χρέους και

            γ) όπως και παλαιότερα με την παρ. 5 του αρ. 50 του ν. 3943/2011, επί Τρόικας, συστάθηκαν λογαριασμοί διακίνησης δημοσίου χρήματος εκτός προϋπολογισμού.

            Η επιβολή του ΦΠΑ σε κατηγορίες αξίες, για να μην προκαλείται απώλεια της αξίας του νομίσματος και αρνητική υποτίμηση της οικονομίας, υφίστατο ως δικλείδα στην άστοχη νομισματική πολιτική με δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα:

            α) την επιβάρυνση του ΦΠΑ για την αποπληρωμή του δανεισμού που δημιουργείται από το έλλειμμα ισοζυγίου πληρωμών και

            β) εξαιτίας του καταστροφικού συντελεστή 3,4075 που εκτόξευσε τις τιμές των προϊόντων αποτέλεσμα του οποίου ήταν να ακολουθήσει τιμαριθμική αναπροσαρμογή, ενώ οι Γερμανοί με το 1,95583 διατήρησαν σταθερούς μισθούς, αποκαθιστώντας την ρευστότητά τους από την αύξηση των εξαγωγών τους σε βάρος της Ελλάδας που είχε το 3,4075.

            Το παραπάνω αποδεικνύεται και από την πολιτική της Τρόικας που μετά τις μειώσεις των μισθών αντί να μειώσει και το ΦΠΑ τον αύξησε προκαλώντας αρνητική υποτίμηση της οικονομίας εκθέτοντας την συναλαγματική θέση της χώρας με πρώτους ενδιαφέροντες τους Γερμανούς.

            Γι’ αυτό το λόγο ο ΦΠΑ σε κατηγορίες αξίας διασφαλίζει την ανανέωση των συναλλαγών, την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγή φορολογητέας ύλης για την αύξηση των εσόδων από το φόρο εισοδήματος.

Έτσι η εξασφάλιση της συναλλαγματικής θέσης της χώρας για την απόδραση από τον οικονομικό πόλεμο, με την απόσχιση της συναλλαγματικής κυκλοφορίας της Ελλάδας από το ευρώ με τη νέα δραχμή έχει ως μειονέκτημα στη συνέχεια τις μη κείμενες επιλογές της ακολουθούμενης νομισματικής πολιτικής.

*  άρθρο με τίτλο: Η ΥΠΕΡΚΟΣΤΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ, ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ 27ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ2011 ΚΑΤΑ 80% ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ.

** άρθρο με τίτλο: ΝΕΟ ΕΤΟΣ, ΝΕΑ ΔΡΑΧΜΗ, ΝΕΑ ΙΣΟΤΙΜΙΑ, Η ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ, Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΒΛΗΘΕΙΣΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΠΡΟΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Εξοδος από το ευρώ και αθέτηση πληρωμών. Μια δύσκολη αλλά εφικτή λύση

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ 

οικονομολόγου

«Είναι εμφανές ότι η αθέτηση πληρωμών με ευθύνη του οφειλέτη και η έξοδος από την ΟΝΕ δεν αποτελούν εύκολες επιλογές για την Ελλάδα ή για οποιαδήποτε άλλη χώρα της περιφέρειας.

Αλλά, ποιες άλλες εναλλακτικές δυνατότητες προσφέρονται σε αυτή τη συγκυρία στις χώρες της περιφέρειας; Παγιδευμένες στην ευρωζώνη, απειλούνται με συνεχή λιτότητα, χαμηλή ανταγωνιστικότητα, υψηλή ανεργία, αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις και απώλεια εθνικής ανεξαρτησίας.

Εξίσου σημαντικό: το δημοκρατικό τους πολίτευμα είναι πιθανό να πληγεί, καθώς η διαδικασία λήψης αποφάσεων θα μεταφερθεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και άλλα μη εκλεγμένα όργανα της Ε.Ε.

Η προοπτική για την περιφέρεια είναι οικονομική, κοινωνική και πολιτική συρρίκνωση για το προσεχές μέλλον. Αυτό είναι το αντίτιμο που θα πρέπει να πληρώσουν οι πιο αδύναμες οικονομίες για να παραμείνουν εντός ενός νέου διεθνούς αποθεματικού νομίσματος, σχεδιασμένου να υπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων.

Η αθέτηση πληρωμών με ευθύνη του οφειλέτη και η έξοδος προσφέρουν μια διέξοδο για την Ελλάδα και άλλες περιφερειακές χώρες για να δραπετεύσουν από την παγίδα της ευρωζώνης. Επιπλέον, συνεχίζοντας να αποτελούν μέλη της ευρωζώνης δημιουργούνται μη βιώσιμες καταστάσεις που ήδη πιέζουν την περιφέρεια στην κατεύθυνση της εξόδου».

Με τα παραπάνω ξεκινάει το κεφάλαιο των συμπερασμάτων της νέας, τρίτης, μελέτης της ομάδας Research on Money and Finance (Ερευνα για το Χρήμα και τον Χρηματοπιστωτικό Τομέα), που ιδρύθηκε και συντονίζεται από τον Κώστα Λαπαβίτσα, καθηγητή Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου*. 

Ο τίτλος της μελέτης είναι «Ρήξη; Η διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνης» και σύντομα πρόκειται να μεταφραστεί και να κυκλοφορήσει και στα ελληνικά.

Αφετηριακό σημείο για την ανάλυση αποτελεί ο αντιφατικός χαρακτήρας του ευρώ, που είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα κοινό νόμισμα που διευκολύνει το εμπόριο και τις χρηματοοικονομικές ροές μεταξύ των κρατών - μελών.

Το ευρώ αποτελεί μια μορφή παγκόσμιου χρήματος, που στερείται ωστόσο ενός αντίστοιχου κράτους που θα προσέφερε την απαραίτητη ομοιογένεια λογιστικών και εμπορικών πρακτικών ή νόμων, ακόμη κι ενός ενιαίου πιστωτικού συστήματος που θα χορηγούσε την αναγκαία πίστωση ή ρευστότητα. Αντίστοιχα, πρωτότυπη και εντελώς ιδιόμορφη κεντρική τράπεζα είναι η ΕΚΤ, στο βαθμό που δεν διαθέτει τα συνηθισμένα εργαλεία παρέμβασης.

Οι προηγούμενες ιδιομορφίες είναι έκφραση των ανταγωνιστικών σχέσεων επί των οποίων διαμορφώθηκε εξ αρχής η ευρωζώνη. Βασικό τους γνώρισμα, ο διαχωρισμός της ευρωζώνης σε περιφέρεια και κέντρο. Ενας διχασμός που οξύνθηκε στο πέρασμα του χρόνου από τα κέρδη ανταγωνιστικότητας που κατέγραφε η Γερμανία, αντίθετα με τις χώρες της περιφέρειας.

Το εξαιρετικά ασταθές και εύθραυστο περιβάλλον που διαμόρφωσαν οι παραπάνω αντιφάσεις «τινάχτηκε στον αέρα» ως συνέπεια των περιοριστικών πολιτικών που εφαρμόζονται σε όλη την έκταση της ευρωζώνης τα τελευταία χρόνια, αποτελώντας την κυρίαρχη απάντηση στην οικονομική κρίση. Για την «Αγία Τριάδα» της λιτότητας, της απελευθέρωσης και των ιδιωτικοποιήσεων κάνει λόγο συγκεκριμένα η μελέτη του RMF, περιγράφοντας τον καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων που επιβλήθηκαν σε Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία.

«Αυτές οι πολιτικές σκοπεύουν στην προστασία των συμφερόντων των τραπεζών και των ομολογιούχων, αποτρέποντας την αθέτηση πληρωμών, όπως επίσης και στην προστασία των συμφερόντων του βιομηχανικού κεφαλαίου, αλλάζοντας την ισορροπία δυνάμεων εναντίον της εργασίας», αναφέρεται συγκεκριμένα.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι επομένως που η λιτότητα όχι μόνο απέτυχε παταγωδώς να επιλύσει την κρίση αλλά έκανε και τα πράγματα πολύ χειρότερα. Από τη στιγμή που η απώλεια ανταγωνιστικότητας αποτέλεσε την αιτία της τρέχουσας κρίσης και όχι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, πώς ήταν δυνατόν η περικοπή των δαπανών να δώσει μια θετική διέξοδο;

Η λιτότητα και η υπό εξέλιξη ύφεση βάθυναν τις ρωγμές στην ευρωζώνη, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να κυκλοφορεί ένας ορυμαγδός σεναρίων για τη μορφή που θα λάβει το ρήγμα. Ρόλο καταλύτη για να περάσει και τυπικά στην ιστορία η ευρωζώνη «που γνωρίσαμε» θα διαδραματίσει η αδυναμία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Από αυτό το σημείο ξεκινούν δύο διαφορετικές δυνατότητες.

Η πρώτη δυνατότητα, της διαγραφής ακόμη και ενός ποσοστού της τάξης του 50% του δημόσιου χρέους, περιγράφεται στη μελέτη του RMF ως «συντηρητική», που θα επιβληθεί στην Ελλάδα. Βασικό της γνώρισμα αποτελεί ένας εντελώς μεροληπτικός επιμερισμός των βαρών της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων και προς όφελος του χρέους που κατέχουν η ΕΚΤ, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ, το οποίο δεν πρόκειται να θιγεί. Ο,τι σε αδρές γραμμές προβλέπεται και στη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Η συντηρητική επιλογή δεν περιλαμβάνει κατ' ανάγκην την έξοδο από την ευρωζώνη.

Αντίθετα με τη δεύτερη εναλλακτική δυνατότητα, την αναγγελία μονομερούς αθέτησης πληρωμών από τη μεριά του οφειλέτη με ταυτόχρονη δήλωση μη αναγνώρισης περαιτέρω επιβαρύνσεων από τόκους, που σχεδόν σίγουρα επισύρει την έξοδο από την ευρωζώνη. Δεν πρόκειται για μια εύκολη λύση, τονίζουν οι συγγραφείς της μελέτης. Το ζοφερό μέλλον όμως που διαγράφεται στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης πολιτικής, με το δημόσιο χρέος για παράδειγμα να συνεχίσει να κινείται σε μη βιώσιμα επίπεδα για πολλές ακόμη δεκαετίες (κάνοντας έτσι την επιβολή πολιτικών λιτότητας αναπόφευκτη), καθιστά την έξοδο από το ευρώ και την αθέτηση πληρωμών αναγκαιότητα.

Επιπλέον, το όφελος από την αθέτηση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ θα αυξηθεί στο βαθμό που θα δοθεί η δυνατότητα για την εφαρμογή μιας σειράς άλλων μέτρων, υπό την πίεση των δυνάμεων της οργανωμένης εργασίας.

Μεταξύ αυτών είναι η αποτελεσματική προστασία της απασχόλησης, στο βαθμό που η απώλειά της ευθύνεται σημαντικά για την επέκταση της φτώχειας μεταξύ των εργαζομένων, η υποστήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων μέσω φορολογικών και πιστωτικών εργαλείων, η εκ βάθρων αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος στην κατεύθυνση αύξησης της άμεσης φορολογίας, η επιδότηση δημόσιων αγαθών, ο δημόσιος έλεγχος επί των τραπεζών κ.ά. Συνολικά είναι ένα ευρύ πρόγραμμα αναμόρφωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.

«Η έξοδος από την ευρωζώνη», αναφέρει η μελέτη του RMF, «θα κάνει έτσι εφικτή την αναμόρφωση της ελληνικής οικονομίας προς το συμφέρον του εργαζόμενου πληθυσμού, ενώ ταυτόχρονα θα διαμορφώσει συνθήκες για βιώσιμη μεγέθυνση. Σκοπός του προγράμματος θα είναι η διατήρηση της απασχόλησης σε υψηλά επίπεδα και η άνοδος του μεριδίου της εργασίας στο εθνικό προϊόν».

* Στη συγγραφή της μελέτης επίσης συμμετείχαν και οι εξής οικονομολόγοι: Α. Καλτενμπρούνερ, Ντ. Λίντο, Τζ. Μιντγουέι, Τζ. Μίτσελ, Τζ. Π. Παϊνσέιρα, Ε. Πάιρες, Τζ. Πάουελ, Α. Στένφορς, Ν. Τέλες και ο γράφων. 

 

 

πηγη

ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΘΕΛΟΥΣΙΑΣ ΕΞΟΔΟΥ ΣΤΟΝ ΟΣΕ

ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ Ο Κος ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ ΕΚΑΝΕ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΣΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 3000 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!!!

ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΘΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ;;;;

ΜΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΦΥΣΙΚΑ "ΑΛΑ" ΕΘΕΛΟΥΣΙΑΣ ΟΤΕ ...

ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΠΟΥ Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΗΣ ΠΑΣΚΕ Κος ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ ΕΞΟΔΟ ΣΤΟΝ ΟΤΕ.... ΔΙΑΓΡΑΦΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΛΑΒΕ Ο Κος ΒΟΥΡΛΟΥΜΗΣ ΣΤΟ ΔΣ ΤΗΣ COSMOTE ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ