Μια συνέντευξη όπου οι εκτιμήσεις του Αδαμάντιου Πεπελάση τεκμηριώνονται από τα στοιχεία που έχουμε δημοσιοποιήσει ήδη από τις 6.5.2010 για τον τρόπο με τον οποίο ο Γ. Α. Παπανδρέου μεθόδευσε την "κρίση δανεισμού" της χώρας, την άνοιξη του 2010. Διαβάστε: "Το καυτό έγγραφο που θα μπορούσε να τερματίσει την καριέρα του Γιώργου Παπανδρέου ( Άρθρο του Tyler Durden δημοσιευμένο στο zerohedge.com,στις 9/5/2010)" [1] και συνοπτικά εδώ: "Ο Παπανδρέου είναι αθώος! Το λέει κι ο Χατζηνικολάου ... Τα στοιχεία όμως που παραθέτουμε λένε άλλα." [2]
"Αλίμονο στη χώρα που διοικείται από Βενιζέλους, από ανθρώπους που είναι ασυγκράτητοι και διψούν για επιβεβαίωση και αξιώματα."
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΟΝΟ #2 – Του Κώστα Καραβίδα και στην ιστοσελίδα του περιοδικού ΜΟΝΟ στις 16 Φεβρουαρίου 2012. Αυτή την αρχική δημοσίευση αναδημοσιεύουμε σήμερα.
Η συνέντευξη, αναδημοσιεύεται επίσης με τον τίτλο «Τα ψέματα των Παπανδρέου» για δεύτερη φορά στο δημοσιογραφικό site tvxs.gr στις 7.5.2017 με αφορμή το θάνατο του Αδαμάντιου Πεπελάση στις 6.5.2017, σε ηλικία 95 ετών.
Ολόκληρη η συνέντευξη του Αδαμάντιου Πεπελάση απο το ΜΟΝΟ #2 – Του Κώστα Καραβίδα
Την ημέρα που η Αθήνα υποδεχόταν το χιόνι, συναντήσαμε τον Αδαμάντιο Πεπελάση στο καταφύγιο του στη Φιλοθέη. Διαπρεπής οικονομολόγος, χρόνια καθηγητής σε αμερικανικά πανεπιστήμια και με μακρά θητεία στη διοίκηση τραπεζών, είχε το προνόμιο να διατελέσει συνεργάτης και φίλος όλων σχεδόν των πρωθυπουργών της Μεταπολίτευσης. Τους έζησε όλους από κοντά, τους συμβούλευσε και συγκρούστηκε μαζί τους. Ο ίδιος αρνήθηκε τη θέση του βουλευτή επικρατείας που του πρότεινε τόσο ο Κ. Καραμανλής όσο και ο στενός φίλος του, Α. Παπανδρέου. Η μαρτυρία του 90χρονου σήμερα διανοούμενου οικονομολόγου έχει διπλή σημασία. Αφενός, ξεκαθαρίζει το νέο οικονομικό και πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται. Αφετέρου, στο δεύτερο μέρος της κουβέντας μας, καταθέτει ενώπιον της ιστορίας, τις κρίσεις του για τις πολιτικές προσωπικότητες που σφράγισαν τη μεταπολιτευτική κακοδαιμονία μας. Ο λόγος του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς δεν προέρχεται από έναν αριστερό διανοούμενο με την κλασική έννοια του όρου, αλλά από έναν φιλελεύθερο που βρισκόταν πολύ κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα δώματα της εξουσίας. Η συνέντευξη ποταμός που μας παραχώρησε, σε μεγάλο βαθμό είναι απολογητική αλλά και απολογιστική. Αποδομεί εκ των έσω τον μύθο που περιέβαλλε τα πρόσωπα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, απευθύνοντας ένα δριμύ κατηγορώ με βαρύτατους χαρακτηρισμούς στους δυο μοιραίους της οικογένειας Παπανδρέου με την οποία συνδεόταν φιλικά μέχρι λίγα χρόνια πριν. Τα ερωτήματα που θέτει είναι αμείλικτα και δεν γίνεται να μείνουν αναπάντητα.
Εσείς δεν υπήρξατε ποτέ ένας
τυπικός οικονομολόγος. Πάντα υπήρχε η διάσταση του πολιτισμού στη σκέψη
και τη δράση σας. Οι άνθρωποι των καιρών μας βλέπουν ως ασυμβίβαστες
αυτές τις δυο ενασχολήσεις, την οικονομία και τον πολιτισμό. Πώς
συμβιβάζεται το προφίλ του οικονομολόγου με τις πολιτιστικές αγωνίες;
Νομίζω ότι αυτή η διάσταση της
προσωπικότητάς μου αφενός με ζημίωσε προσωπικά, αλλά αφετέρου με βοήθησε
στην κατανόηση και την ερμηνεία των κοινωνικών παραμέτρων στα
οικονομικά. Οι οικονομολόγοι ποτέ δεν είχαν σχέση με τις τέχνες και τα
γράμματα και όσοι είχαν τέτοιες ευαισθησίες ήταν πάντα εξαιρέσεις. Ο
Κέινς, ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχεις για την οικονομική θεωρία του,
ζούσε χάριν της τέχνης. Και ο Άνταμ Σμιθ, αν τον διαβάσεις προσεκτικά,
θα δεις ότι μιλάει για την αγωνία του ανθρώπου να κατανοήσει τους λόγους
της ύπαρξής του. Πόσο μάλλον ο Μαρξ. Νομίζω ότι το μοντέλο του
παραδοσιακού οικονομολόγου, όπως το γνωρίσαμε από τον 19ο αιώνα και που
αναζητούσε τους τρόπους παραγωγής και αύξησης του πλούτου με τις
λιγότερες δυνατές θυσίες, έχει τελειώσει.
Ο νέος οικονομολόγος που υπαινίσσεστε τι χαρακτηριστικά θα έχει;
Ο νέος οικονομολόγος που τώρα αναδύεται
σιγά σιγά, όχι στην Ελλάδα όμως, θα πρέπει να βρει τις απαντήσεις στα
θεμελιώδη ερωτήματα: Πως συμβιβάζεται η άνοδος της κοινωνικής δυσχέρειας
με την αύξηση του πλούτου; Γιατί σήμερα που ο κόσμος παράγει
περισσότερο υλικό πλούτο από ποτέ, τα νοσοκομεία όμως είναι γεμάτα από
δυστυχισμένους ανθρώπους; Αυτό είναι το στοίχημα για τους νέους
οικονομολόγους. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη δέσμιοι μιας πίστης στο
ψεύτικο όραμα της Μεταπολίτευσης, να κάνουμε εύκολα και γρήγορα λεφτά.
