Αναδημοσίευση από rproject 29.7.2015 (*)
του Δημήτρη Μπελαντή
O Αλέξης Τσίπρας υπήρξε ένας ισχυρός, δυναμικός και
χαρισματικός ηγέτης. Κατάφερε για σημαντικό χρονικό διάστημα να εκφράσει τη
βαθιά αμφισημία και βασανιστική αντίφαση, η οποία επί χρόνια διακατέχει και
κατατρέχει τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια πλευρά, να εκφράσει ένα φιλολαϊκό και
φιλεργατικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, νεοκεϊνσιανού τύπου και να επαγγέλλεται
ότι θα καταργήσει τα μνημόνια στη Ελλάδα, από την άλλη πλευρά να διαφυλάξει
αυτό που ο ίδιος και η πτέρυγά του πίστευε ως σωστό, δηλαδή την παραμονή της
Ελλάδας στο ευρώ και την Ευρωζώνη ως θεμελιακό πλαίσιο άσκησης της
αντιμνημονιακής πολιτικής.
Το τελευταίο σημείο, παρά την «ταξική» ρητορεία του, ήταν «τα
άγια τοις αγίοις» για το αστικό πολιτικό σύστημα, μια διαχωριστική γραμμή που ο
ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του και ο πρόεδρός του αποφάσισαν έγκαιρα να μην την υπερβούν.
Ήταν, όπως έγραφα το 2013, η πίστη στο ευρώ ένα ταξικό όριο, ένα όριο στην
ταξική πάλη της Αριστεράς, ένα κρίσιμο εμπόδιο για οποιαδήποτε πολιτική
ανατροπών. Αυτή η γραμμή υπέρ του ευρώ
πλαισιώθηκε με πολλή ταξική και διεθνιστική ρητορεία, σαν αυτοί που
ήθελαν την έξοδο από το ευρώ να ήταν κάποιοι εθνοαπομονωτιστές, υπέρ της
αλβανοποίησης της χώρας, χωρίς σχέδιο, οι οποίοι θα επέφεραν την οικονομική
εκτροπή, τη διεθνή απομόνωση και την καταστροφή. Η περίφημη διατύπωση του
Συνεδρίου του 2013, σύμφωνα με την οποία θα ακολουθούνταν η γραμμή εντός του
ευρώ αλλά σε περίπτωση πιέσεων και εκβιασμών θα ακολουθούνταν κάθε δυνατή οδός
και θα λαμβανόταν κάθε αναγκαίο μέτρο, εμπεριείχε την αντίφαση αλλά και όψεις
της επίλυσής της.
