Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ*
Το προληπτικό κλείσιμο
του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και ιδίως της Νομικής Σχολής καθώς
επίσης και του Οικονομικού Πανεπιστημίου (Α.Σ.Ο.ΕΕ.) κατά τις μέρες του
γιορτασμού του Πολυτεχνείου από τις πανεπιστημιακές αρχές, η βία κατά
των φοιτητών και ουσιαστικά η κραυγαλέα συνέχιση ενός πανεπιστημιακού λοκ άουτ
που ξεκίνησε με τις πρόσφατες ενέργειες του Πρυτάνεως του
Καποδιστριακού Πανεπιστημίου κ. Φορτσάκη, συνιστούν πρωτοφανή πολιτική
πρόκληση για την μεταδικτατορική περίοδο στην Ελλάδα.
Ουσιαστικά, το τωρινό κλείσιμο του πανεπιστημίου πάνω στον γιορτασμό του
Πολυτεχνείου και η περιφρούρησή του από τα ΜΑΤ μας
λέει ότι οι φοιτητές δεν δικαιούνται να γιορτάσουν την επέτειο του
φοιτητικού και εργατικού-λαϊκού ξεσηκωμού με τον τρόπο που αυτοί
προκρίνουν, ότι οι σχολές ανήκουν στην αστυνομοκρατία και στις ειδικές
δυνάμεις της, που μόνο αυτές εκφράζουν το πνεύμα του γιορτασμού, που
μόνο αυτές «δικαιώνουν» με την παρουσία τους την γιορτή της δημοκρατίας.
Μας λένε, ξετσίπωτα, και κάτι παραπάνω.
Ότι αφού οι κυρίαρχες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις εξευτέλισαν και
παραποίησαν επί δεκαετίες το νόημα του αντιδικτατορικού ξεσηκωμού, τώρα επιχειρούν ένα βήμα παραπάνω : θέλουν να κλείσουν την αυλαία του Πολυτεχνείου και να καταργήσουν αυτήν την λαϊκή επέτειο μνήμης και
αυτήν την γιορτή της δημοκρατίας. Άλλωστε, ποια δημοκρατία θέλετε να
τιμήσετε ; βλέπετε γύρω σας καμία «δημοκρατία» ; μπορεί ο λαός να
αποφασίσει για τίποτε το ουσιαστικό ; μπορεί ο λαός να πει με εκλογές ή
με δημοψήφισμα «τέρμα στην λιτότητα και τα μνημόνια» ; Ακόμη και οι
ίδιες οι βουλευτικές εκλογές, η επιτομή του αστικού
κοινοβουλευτισμού, θεωρούνται επικίνδυνες για το καθεστώς των μνημονίων
και προτείνεται συνταγματική ρύθμιση που θα επιτάσσει (!!!) την
εξάντληση της τετραετίας. Αγνοώντας αυτό που κάποτε η ίδια η καραμανλική
Δεξιά έθεσε στο Σύνταγμα του 1975, δηλαδή το ενδεχόμενο μιας βαθειάς δυσαρμονίας
ανάμεσα στην κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και στην
λαϊκή προδιάθεση και το πολιτικό αίσθημα της κοινωνίας. Αφού ο λαός
κηρύσσεται ρητώς ως «αναρμόδιος» και ως ανήμπορος, η επέτειος του Πολυτεχνείου γίνεται απλώς ένας βραχνάς για την εξουσία : πρόκληση βιαίων επεισοδίων , έλλειμμα ασφάλειας,
ανάγκη περισσότερης αστυνομοκρατίας, υπεράσπιση του δικαιώματος στην
«ασφάλεια» απέναντι στο εργατικό κίνημα και την νεολαία και υπέρ των
δήθεν απαιτητικών για ασφάλεια μικροαστών και αστών.
