Αναδημοσιεύουμε από : ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ
“Η λύση είναι να αγωνιστούμε ενάντια στο σύστημα που παράγει
τη Μαρί Λεπέν και τους ομοίους της, όχι να πιστέψουμε ότι θα σώσουμε τη
δημοκρατία ψηφίζοντας τον πρώτο διεφθαρμένο πολιτικό. Ακόμα θυμάμαι το σύνθημα
του 2002, «Ψηφίστε τον απατεώνα, όχι τον φασίστα» (στον δεύτερο γύρο όπου ήταν
υποψήφιοι ο Ζακ Σιράκ εναντίον του Μαρί Λεπέν). Επιλέγοντας τον απατεώνα για να
αποφύγεις τον φασίστα σημαίνει ότι σου αξίζουν και οι δύο. Και ότι τελικά
προετοιμάζεις το έδαφος και για τους δύο.”
Μετάφραση: Εύα Πλιάκου
Για τον φιλόσοφο Ζακ Ρανσιέρ, η περίεργη προεκλογική
εκστρατεία της Γαλλίας δεν αποτελεί έκπληξη. Πιστεύει πως ένα γαλλικό σύστημα,
το οποίο εναποθέτει όλη του την εξουσία σε επαγγελματίες πολιτικούς,
ανακυκλώνει μηχανικά υποψηφίους της «ρήξης». Ο Éric Aeschimann μίλησε με τον
Ρανσιέρ για το εβδομαδιαίο γαλλικό περιοδικό L’Obs.
Από την απόφαση του Φρανσουά Ολλάντ να μην είναι υποψήφιος,
έως τα νομικά προβλήματα του Φρανσουά Φιγιόν, η τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία
επεφύλασσε μία σειρά από δραματικές ανατροπές. Εσείς, κ. Ζακ Ρανσιερ,
αποτελείτε έναν εξαιρετικό παρατηρητή αυτού του θεάματος. Εδώ και χρόνια έχετε
καταγγείλει τα αδιέξοδα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, την οποία θεωρείτε
ανίκανη να παράξει μία πραγματική δημοκρατία. Πώς θα αναλύατε αυτό που
συμβαίνει;
Η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» είναι κάτι παραπάνω από μία
απλώς διφορούμενη έννοια. Δίνει την εσφαλμένη εντύπωση ενός ήδη συσταθέντος
λαού, ο οποίος εκφράζεται μέσω της επιλογής των αντιπροσώπων του. Ωστόσο, ο
λαός δεν είναι ένα δεδομένο που προϋπάρχει της πολιτικής διαδικασίας:
αντιθέτως, αποτελεί το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας. Το τάδε ή το δείνα
πολιτικό σύστημα δημιουργεί τον τάδε ή τον δείνα λαό, και όχι το αντίστροφο.
Εκτός αυτού, το πολιτικό σύστημα βασίζεται στην ιδέα ότι υπάρχει μια τάξη στην
κοινωνία η οποία αντιπροσωπεύει τα γενικά της συμφέροντα. Στα μυαλά των
Αμερικάνων ιδρυτών-πατέρων, αυτή ήταν η τάξη των πεφωτισμένων γαιοκτημόνων.
Αυτό το σύστημα δημιουργεί έναν λαό που προσδιορίζει τους νόμιμους
αντιπροσώπους του σαν να προέρχονται από αυτή την τάξη, επιβεβαιώνοντας το
γεγονός αυτό περιοδικά και στην κάλπη.
Το αντιπροσωπευτικό σύστημα έγινε σταδιακά μία υπόθεση για
επαγγελματίες, οι οποίοι αναπαράγουν τους εαυτούς τους. Με αυτόν τον τρόπο
όμως, το σύστημα δημιούργησε την ίδια του την αντιστροφή, τη φανταστική δηλαδή
ιδέα ενός λαού που δεν αντιπροσωπεύεται από αυτούς τους επαγγελματίες και
φιλοδοξεί να βρεί άλλους νέους που θα τον αντιπροσωπεύουν πραγματικά. Αυτό
είναι το θεατρικό παιχνίδι -του οποίου συνεχώς μειώνεται η ποιότητα- και το
οποίο αναπαράγουν όλες οι εκλογές σήμερα.
