Πηγή : Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
Τι είναι το «Κυπριακό»;
Υπάρχει μια τεράστια σύγχυση στην Ελλάδα και την Κύπρο για το
κυπριακό, για την ίδια την ουσία αυτού του θέματος και είναι μια
σκοπούμενη σύγχυση, που δεν προέκυψε από μόνη της, ένας δημόσιος λόγος ο
οποίος δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα, με τελικό σκοπό να
αποκοιμίσει το θύμα ενός εγκλήματος. Παράξενα πράγματα λες, θα μου
πείτε. Κι’ όμως, για παράδειγμα, η ιδέα της διζωνικής δικοινοτικής
ομοσπονδίας, που είναι η επίσημη επιδίωξη της Ελληνικής και της
Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν γεννήθηκε στο μυαλό της Ελληνικής και της
Κυπριακής Δημοκρατίας, ούτε καν των Τούρκων, ο Χένρι Κίσινγκερ ήταν όταν
είδε τον Νοέμβρη του 1974 τον Ραούφ Ντενκτάς και του είπε θα κάνεις
αυτό. Ο Κλίφορντ ήταν, όταν είδε τον Μακάριο το 1977, λίγο πριν πεθάνει,
και τον έπεισε ότι πρέπει να ζητήσει το ίδιο. Αυτό έχει μεγάλη σημασία,
γιατί είναι η αποικιακή δύναμη που βάζει στο μυαλό αυτού επί του οποίου
θέλει να κυριαρχήσει, τις ιδέες που θα της επιτρέψουν σε δεδομένη
στιγμή να έχει το αποτέλεσμα που θέλει. Μετά, καθόμαστε εμείς και
απεραντολογούμε, με έννοιες των οποίων την προέλευση συνήθως αγνοούμε
και δεν έχουμε σκεφτεί. Στην Ελλάδα εφευρέθηκε ο Λόγος, και έχει μεγάλη
σημασία να σκεφτόμαστε οτιδήποτε, να το καταλαβαίνουμε, ότι
καταλαβαίνουμε με το δικό μας το μυαλό. Η σύγχυση λοιπόν και η παραπλάνηση, είναι βασικές προϋποθέσεις για να πετύχει ένα έγκλημα.
Ποιο είναι τώρα το έγκλημα που θέλουνε να κάνουνε στην Κύπρο;
Να σας το πω: Η Κύπρος είναι ένα νησί. Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Από
ένα νησί μπορείς να επιτεθείς και δεν μπορούν εύκολα να σου επιτεθούν.
Αυτό ήταν και το ατού της Βρετανίας, η οποία -σε αντίθεση με όλες τις
άλλες ευρωπαϊκές χώρες- είχε να δεχθεί εισβολή σχεδόν 1000 χρόνια, και
αυτό χρησιμοποίησε για να κυριαρχήσει στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτό είναι
και το μεγάλο ατού και της κοσμοκράτειρας, των Η.Π.Α., δεν είναι ακριβώς
νησί, αλλά σε μεγάλο βαθμό έχει τις ιδιότητες ενός νησιού, μπορεί να
επιτεθεί σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα, έχει κάνει ως επάγγελμά της τα
ανθρώπινα δικαιώματα στους άλλους, όπως σημείωνε ο Τρότσκι σε ένα πολύ
σπουδαίο κείμενό του, με τίτλο “Ευρώπη και Αμερική” το 1923 με 25, όταν
ήταν ακόμα Υπουργός ‘Αμυνας του σοβιετικού κράτους, τα λέω τώρα εγώ αυτά
και τρέμω πως διαβάζονται και ερμηνεύονται πια τέτοια κείμενα, εκ των
υστέρων και εκτός πλαισίου, και τι παρεξηγήσεις έχουν οικοδομηθεί επί
αυτών, μπορεί να επιτεθεί λοιπόν η Αμερική να επιτεθεί σε όλους τους
άλλους και κανείς δεν μπορεί να της κάνει τίποτα. Μιλάω φυσικά για την
εποχή προ των πυρηνικών όπλων, αλλά και αυτά δεν είναι ακριβώς εύκολο να
χρησιμοποιηθούν, μερικώς μόνο τροποποίησαν την κατάσταση.
