Αναδημοσίευση από REDNotebook
Ή πώς το σύστημα εξουσίας εξουδετέρωσε, προς το παρόν, τον αριστερό κίνδυνο - και οι μέρες που έρχονται
του Μιχάλη Ψημίτη
«Ένα απελευθερωτικό συλλογικό ξέσπασμα λαμβάνει χώρα και παίρνει
τον χαρακτήρα της επανιδιοποίησης του χρόνου («Επιτέλους ανασαίνουμε!
«Επιτέλους ξαναζούμε!)», αποκαθιστώντας, πολύ πέρα από τα θεσμισμένα
όρια της απλής βιολογικής ηλικίας, μια ευαίσθητη βιωματική σχέση με τη
χρονική παράμετρο, με το τώρα. Υπό την έννοια αυτή, κεντρική επιδίωξη
του θεσπισμένου συστήματος εξουσίας εντός και εκτός της χώρας είναι
πλέον μια όσο γίνεται γρηγορότερη ‘ενηλικίωση’ του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι ώστε να
αποδεχθεί το συντομότερο δυνατό τη φωνή της λογικής, τη λογική του
ρεαλισμού και να προσχωρήσει στους κατεστημένους κανόνες του παιχνιδιού.
Αυτή η ασύμβατη με τους κανόνες μορφή αριστερής πολιτικής διακυβέρνησης
που επικαλείται αξίες όπως η αξιοπρέπεια ως κριτήριο της ανθρώπινης
ευτυχίας, που αναδεικνύει την αδικία, την κοινωνική ανισότητα και την
εκμετάλλευση σε βασικές πηγές της δυστυχίας των ανθρώπων, αυτή η μορφή
πρέπει να εκφυλιστεί σε υποτακτικά σώφρονες πολιτικές, ορθολογικές
επιλογές, ώριμες πρακτικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, στη λογική του
νεοφιλελεύθερου ρεαλισμού οφείλει να μπει στο πετσί του ρόλου του ως
‘υπεύθυνης κυβέρνησης’ έτσι ώστε μακροπρόθεσμα να αποτραπούν επικίνδυνες
συνάψεις μεταξύ θεσμικών πολιτικών και αναγκών ‘των από κάτω’. Από την
άλλη σκοπιά, εκείνη της αριστερής ριζοσπαστικής δημοκρατίας, από τη
στιγμή που συλλαμβάνουμε την αύρα καινούργιων κινημάτων που παραμονεύουν
στις ανεξέλεγκτες πτυχές της συμβολικής μας νεότητας, έχουμε έναν πολύ
καλό λόγο για να παλέψουμε να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ ‘ανώριμος’,
‘ανεύθυνος’, ‘μη ρεαλιστής’ και ‘επικίνδυνος για τη χώρα’!».
Τα παραπάνω λόγια είναι το καταληκτικό απόσπασμα ενός άρθρου που γράφτηκε πριν από πέντε μήνες,
ως μια προσέγγιση της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ της 25ης Γενάρη με
όρους ελπίδας για την ενεργοποίηση ενός βαθύτερου βιοπολιτικού
μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας, σε θέση «να κλονίσει το ισχύον
πρότυπο βιοεξουσίας και ελέγχου των συνειδησιακών και συναισθηματικών
πηγών του βίου μας, καθώς και των κοινωνικών μας αντανακλαστικών».
