του Νικόλα Σεβαστάκη
Έγραφα σε προηγούμενο σημείωμα ότι ο
ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να ξανακάνει την Αριστερά «κόμμα της κίνησης». Κατάφερε να
ξεπαγώσει το πεδίο της προσδοκίας σε συνθήκες συλλογικής κατάθλιψης.
Αλλά η θέση και ο ρόλος του ως παράταξης μετά τις 17 Ιουνίου επιβάλλουν
να σκεφτούμε καλύτερα τις ποιότητες αυτής της κίνησης. Υπολογίζοντας
συγχρόνως, όσο γίνεται, τους υψηλούς κραδασμούς που απειλούν το εθνικό
και το ευρωπαϊκό περιβάλλον, την κινδυνώδη αστάθεια της περιόδου.
Πολλοί βλέπουν ωστόσο την κίνηση του
ΣΥΡΙΖΑ στη νέα φάση ως μια συμβατική μετατόπιση από το ριζοσπαστικό
«εκτός» στο θεσμικό «εντός». Ως κίνηση ολίσθησης από το κόμμα/ κίνημα σε
μια κρατικο-κοινοβουλευτική δύναμη. Μια τέτοια θεώρηση είναι ωστόσο
εξωτερική προς το συγκεκριμένο χώρο, τις πραγματικότητές του, την
ανάπτυξή του σε καινούρια εδάφη και ακροατήρια. Γιατί παραγνωρίζει το
ισχυρό σημείο που κάνει σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ προνομιακό συνομιλητή ενός
κόσμου πέραν του λαού της Αριστεράς. Αυτό το ισχυρό σημείο είναι
ακριβώς η ατελής μορφοποίηση ενός αιρετικού ρεαλισμού. Είναι η
ανορθοδοξία και η πολιτική στο μεταίχμιο ως πηγή δύναμης και συγχρόνως
ως πηγή έγνοιας και ανησυχίας. Αυτή η ανορθόδοξη τοποθέτηση προϋπάρχει
εξαρχής στην ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά. Αλλά η τωρινή της
παραγωγικότητα συνδέεται με τη συνειδητοποίηση της ιδιαίτερης περίστασης
της κρίσης, με την αίσθηση ότι οι κυβερνώσες ελίτ της χώρας μεταθέτουν
απλώς χρονικά το τέλος, το αδρανές και αποτυχημένο συμβόλαιο με το οποίο
επιδίωξαν να εκβιάσουν τη «νέα μεταπολίτευση».
