Του Σεραφείμ Σεφεριάδη, Αναπληρωτή Καθηγητή Πολιτικής
Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Life Member στο Πανεπιστήμιο του Cambridge
(CHL).
Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο Βήμα της Κυριακής 24.1.2016
Στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού πολέμου, στον περίφημο Διάλογο των Μηλίων (Ιστορίαι Ε', 85-111),
ο Θουκυδίδης περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι ουδέτεροι Μήλιοι
προσέγγιζαν τους άτεγκτους αθηναίους ιμπεριαλιστές (τους «θεσμούς» της
εποχής) λίγο προτού οι τελευταίοι τους καταστρέψουν. Οπως και η
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έτσι κι αυτοί αναζητούσαν «αμοιβαία επωφελείς λύσεις»:
«…[Ν]α σας εξηγήσωμεν ποίον είναι το ιδικόν μας συμφέρον και [να]
προσπαθήσωμεν να σας πείσωμεν να το αποδεχθήτε, εάν τούτο συμπίπτη να
είναι συγχρόνως και ιδικόν σας» εκλιπαρούσαν (Ε', 98). Εκπληκτοι οι πολιτικά (και ταξικά) «ψημένοι» Αθηναίοι (: οι «θεσμοί») αντέτειναν: «Εάν μακαρίζωμεν την απλότητά σας, δεν ζηλεύομεν όμως την ανοησίαν σας» (Ε', 105). Πρόκειται ακριβώς για τον κώδικα της πολιτικής ανεπάρκειας των νάνων της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που κλήθηκαν να εκπροσωπήσουν γίγαντες:
τις εκατοντάδες χιλιάδες που με τις δράσεις και τους αγώνες τους (τις
σχεδόν 40 γενικές απεργίες και τα συλλαλητήρια, με αποκορύφωμα αυτό της
3ης Ιουλίου) ανέτρεψαν το φαύλο κομματικό σύστημα και με την ώριμη
κραυγή «Ούτε βήμα πίσω!» ενέπνευσαν ανάλογες κινητοποιήσεις σε
εκατοντάδες ευρωπαϊκές πόλεις. Οι νάνοι δεν κατάλαβαν ποτέ ότι δεν
ενέχονταν σε «διαπραγματεύσεις» αλλά σε πόλεμο.
