Όσο πιο
αποτρόπαιο, όσο πιο ανήκουστο, όσο πιό ακατανόητο φαντάζει ένα έγκλημα
σαν αυτό της μαζικής εκτέλεσης αθώων ανθρώπων στο Παρίσι, τόσο
περισσότερο αναδεικνύεται ο βαθμός της σκόπιμης άγνοιας της
πραγματικότητας στην οποία εξαναγκάζονται να ζούν τα εκατομμύρια των
"αγαθών" κατοίκων της ασφαλούς πλευράς του πλανήτη.
Ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου στο άρθρο του "Γαμώτο, ξέχασα το διαβατήριο", διαμαρτυρόμενος για τις υποκριτικές τελετουργίες
οδύνης στη μνήμη των θυμάτων που οργανώνουν τα κρατικά επιτελεία ανά τον κόσμο, παρατηρεί εύστοχα
πως :
« Για άλλη μια φορά η Ευρώπη “τιμά” τους νεκρούς αλλά όχι τους
ζωντανούς. Γιατί για όσο διάστημα αρνούμαστε να δούμε τα πραγματικά
αίτια της τρομοκρατίας και πως αυτή σχετίζεται με τους επεκτατικούς
πολέμους της Δύσης, θα αυξάνεται ο αριθμός των θυμάτων τρομοκρατικών
επιθέσεων.
Θρηνήσαμε ήδη πολλά θύματα επειδή αντικαταστήσαμε το
ευρωπαϊκό πνεύμα της αναζήτησης της αλήθειας με τον πολιτισμό των ρεσό.
Είναι απάνθρωπο να μην σου προκαλεί σοκ και βαθιά θλίψη ο άδικος χαμός
αμάχων – είτε συμβαίνει σε μια συναυλία στο Παρίσι ή σε έναν αφγανικό
γάμο, που χτυπιέται από αμερικανικά drones. Είναι όμως πολύ πιο
απάνθρωπο να μην θέλεις να μάθεις τι πραγματικά συνέβη. Είναι και αυτό
μια μορφή φονταμενταλισμού ».
Ο Chris Floyd στο άρθρο του "Η Εποχή της Απόγνωσης: θερίζοντας τη θύελλα της δυτικής υποστήριξης στην εξτρεμιστική βία" (το πρωτότυπο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ), γίνεται πιό συγκεκριμένος, γράφοντας :
« Εμείς, η Δύση, ανατρέψαμε τον Σαντάμ με τη βία.
Εμείς, ανατρέψαμε τον Καντάφι με τη βία. Προσπαθούμε να ανατρέψουμε τον
Άσαντ με τη βία. Σκληρά καθεστώτα όλα – αλλά πολύ λιγότερο δρακόντεια
από τη Σαουδική Αραβία που είναι σύμμαχός μας, και άλλες τυραννίες σε
όλο τον κόσμο. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων; Μια κόλαση
στη γη, μια κόλαση που μεγαλώνει όλο και περισσότερο και γίνεται πιο
επιθετική από χρόνο σε χρόνο.
Χωρίς το αμερικανικό έγκλημα του επιθετικού πολέμου κατά του
Ιράκ – ο οποίος, από τις μετρήσεις που προβάλλονται από τις ίδιες τις
δυτικές κυβερνήσεις, άφησε πίσω του περισσότερους από ένα εκατομμύριο
αθώους νεκρούς – δεν θα υπήρχε ISIS, ούτε «Αλ Κάιντα στο Ιράκ.» Χωρίς
την χρηματοδότηση της Σαουδικής Αραβίας και της Δύσης και τον εξοπλισμό
ενός κράματος εξτρεμιστικών σουνιτικών ομάδων σε ολόκληρη την Μέση
Ανατολή, που χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα για να χτυπηθεί το Ιράν
και οι σύμμαχοί του, δεν θα υπήρχε ISIS. Ας πάμε ακόμα πιο πίσω. Χωρίς
την άμεση, εκτεταμένη και σκόπιμη δημιουργία από τις Ηνωμένες Πολιτείες
και τους Σαουδάραβες συμμάχους της, μιας παγκόσμιας κίνησης ένοπλων
σουνιτών εξτρεμιστών κατά τη διάρκεια των διοικήσεων του Κάρτερ και του
Ρέιγκαν, δεν θα υπήρχε κανένας «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», ούτε θα
υπήρχαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι.
