Αναδημοσιεύουμε από avantgarde2009.wordpress.com via omadeon.wordpress.com
Τα καραγκιοζιλίκια που έλαβαν χώρα στη
συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ δεν έπρεπε κανονικά να εκπλήσσουν
κανέναν. Για τη στάση των ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ δεν χρειάζεται να γίνει καν
λόγος, ούτε έχει και κάποιο νόημα να τους φορτώνει κανείς την ευθύνη για
ότι συνέβη. Οι άνθρωποι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία και κάθε
άλλη απαίτηση από δαύτους είναι μόνο χαμένος χρόνος, εκτός αν ορισμένοι
ψάχνουν για επιπλέον άλλοθι. Αυτό που έχει τη σημασία του είναι η στάση
της αριστεράς και εννοούμε όλης της αριστεράς και όχι μόνο της
ΣΥΝΕΚ(παράταξη του Συριζα), που από κοινού με τα φερέφωνα της κυβέρνησης
στην ΟΛΜΕ πρωταγωνίστησε στα τερτίπια που ματαίωσαν την ήδη
υπονομευμένη απεργία στη διάρκεια των εξετάσεων.
Η ευφάνταστη δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν
οι προϋποθέσεις να υλοποιηθεί η απεργία μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει
τη στιγμή μάλιστα που λίγα λεπτά πριν έχει επικυρωθεί από το ίδιο σώμα η
απόφαση για κήρυξη της απεργίας. Πως είναι δυνατόν να κηρύσσεις απεργία
και αμέσως μετά να λες ότι δεν μπορείς να την πραγματοποιήσεις, αυτό
σίγουρα αποτελεί αντικείμενο ψυχιατρικής μελέτης. Αν δεν μπορείς να
κάνεις απεργία, είτε γιατί το νομίζεις, είτε γιατί δεν θέλεις, είτε
γιατί σε επιστράτευσαν και δεν θέλεις να πας σε μετωπική, είτε γιατί το
θεωρείς χαμένη υπόθεση, το απλούστερο είναι να το πεις στα ίσα και να
τελειώνει η όλη υπόθεση εκεί.
