Αναδημοσίευση από : pemptokyma.wordpress.com
πηγή: Κόντρα
Η ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων από τον
πρωθυπουργό ήταν στο παρελθόν ένα σόου. Ο νικητής των εκλογών, περιχαρής
και ανακουφισμένος μετά τη νίκη του, κατέθετε ένα ευχολόγιο, έχοντας εκ
των προτέρων κερδισμένες τις εντυπώσεις. Οι ηττημένοι προσπαθούσαν με
τη σειρά τους να κερδίσουν κάποιες εντυπώσεις, αποδομώντας σημεία των
προγραμματικών δηλώσεων. Η προσπάθειά τους απέδιδε λιγότερο ή
περισσότερο, ανάλογα με την έκταση της ήττας τους, που είχε προηγηθεί.
Αλλον αέρα έχεις όταν χάνεις με δυο-τρεις μονάδες και άλλον όταν ο
νικητής σε έχει κατατροπώσει. Αλλον όταν έχεις ανεβάσει το ποσοστό σου
σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και άλλον όταν το ποσοστό σου έχει
πέσει. Οι υπουργοί και οι βουλευτές δίνουν επίσης τα δικά τους σόου,
απευθυνόμενοι στην ιδιαίτερη εκλογική τους πελατεία (τα βίντεο θα
παίξουν στους τοπικούς σταθμούς, οι τοπικές φυλλάδες θα γράψουν
ρεπορτάζ, θα βάλουν και φωτογραφίες).
Οι προγραμματικές δηλώσεις που διάβασε ο Τσίπρας την περασμένη
Δευτέρα, όμως, δεν είχαν την αίγλη ανάλογων σόου του παρελθόντος. Ουδείς
ασχολήθηκε ιδιαίτερα μ’ αυτές, γιατί οι πάντες γνωρίζουν ότι στην
πραγματικότητα δεν υπάρχει κυβέρνηση με την κλασική έννοια του όρου.
Υπάρχει απλώς μια ομάδα διαχείρισης, η οποία δεν έχει κανένα περιθώριο
άσκησης πολιτικής. Ακόμα και τα νομοθετήματά της πρέπει προηγουμένως να
περνούν από τον έλεγχο του τεχνοκρατικού κουαρτέτου που εκπροσωπεί τους
δανειστές. Οταν εκλείπει το ελάχιστο ενδιαφέρον, δεν μπορείς να κάνεις
σόου. Θυμίζεις ηθοποιό που παίζει με άδεια καθίσματα από κάτω. Ακόμα και
οι γνωστές κορόνες, που δίνουν το έναυσμα για να ξεσπάσει σε
χειροκροτήματα ο κοινοβουλευτικός λόχος, ήταν ελάχιστες αυτή τη φορά.
Και βέβαια, οι λέξεις «καταργούμε το μνημόνιο», κεντρικό μοτίβο των
προγραμματικών δηλώσεων στις 8 του περασμένου Φλεβάρη, αυτή τη φορά δεν
ακούστηκαν καθόλου.
Τι να τις κάνεις τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, όταν την ίδια ώρα στις Βρυξέλλες, στη συνεδρίαση του Eurogroup και στο περιθώριό της, ο Τσακαλώτος, ο Χουλιαράκης και οι σύμβουλοί τους καθόριζαν τη λίστα των προαπαιτούμενων της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου Μνημόνιου; Και μάλιστα τα καθόριζαν χωρίς εντάσεις με τους εκπροσώπους των δανειστών, σαν μια καλή τεχνοκρατική παρέα, στο πλαίσιο της οποίας το κάθε μέρος ξέρει ποια είναι τα δικαιώματα και ποιες οι υποχρεώσεις του. Ακόμα και ο Σόιμπλε υπήρξε απολύτως φιλικός προς την ελληνική πλευρά, δηλώνοντας όταν έφτασε για τη συνεδρίαση, πως είναι πολύ νωρίς για να μιλήσει κανείς για καθυστέρηση από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης.
Ο Τσίπρας, λοιπόν, δεν μπορούσε να δώσει το σόου του περασμένου
Φλεβάρη. Δεν τον έπαιρνε, κατά το κοινώς λεγόμενο. Προσπάθησε, όμως, να
δώσει στις προγραμματικές δηλώσεις του έναν αέρα αισιοδοξίας. Πώς;
Καταφεύγοντας στα αγαπημένα του ψέματα. Χοντρά ψέματα, με αδίστακτο
τρόπο, όπως πάντοτε.
