ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Το παράδειγμα του κινήματος των πλατειών

(Το κείμενο αυτό, δημοσιεύτηκε στο blog "για την κοινωνικη αριστερα" στις 7 Σεπτέμβρη 2011)

Το πολύ - πολύ, αυτό που θα χάσουμε είναι να νικήσουμε!

Η αφορμή γι’ αυτό το κείμενο μας δόθηκε από τα γεγονότα της 3^ης Σεπτέμβρη 2011 στην Πλατεία Συντάγματος, όλα  όσα ακολούθησαν την επαναδιεκδίκηση της πλατείας από χιλιάδες διαδηλωτές για πρώτη φορά τόσο μαζικά μετά την βίαιη εκκένωσή της από την αστυνομία το ξημέρωμα του Σαββάτου 30 Ιούλη 2011.

Η σπουδαιότητα της πραγματοποίησης μιας αληθινά μεγάλης συνέλευσης στο κέντρο της πλατείας και την ίδια στιγμή η πραγματοποίηση μιας σοβαρής διαδήλωσης πάνω στη λεωφόρο Αμαλίας, επισκιάστηκε ακόμα μια φορά από την άγρια καταστολή και τον εκτεταμένο τρόμο από τα ΜΑΤ, στο κέντρο της πόλης.

Όπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενη  ανάρτησή μας:

Το αν η πλατεία Συντάγματος θα ανακαταληφθεί ή όχι και με τι χαρακτήρα, είναι ένα ανοιχτό πολιτικό στοίχημα. Και επειδή η μία πλευρά (η κυβέρνηση) έχει καθαρή θέση, αναρωτιόμαστε στ’ αλήθεια ποια είναι η θέση της άλλης πλευράς. Δηλαδή των πολιτικών δυνάμεων που υποτίθεται πως στηρίζουν το «κίνημα των πλατειών».

Το στηρίζουν, ναι ή όχι;