Αναδημοσιεύουμε από : avantgarde2009.wordpress.com
Π. Παπ. για το avantgarde
Ο Γκέμπελς ντοπαρισμένος
«Αν δεν είσαι προσεκτικός, οι εφημερίδες θα σε κάνουν να μισείς τους καταπιεσμένους και να αγαπάς τους καταπιεστές.»
Malcolm X
Η παραπάνω φράση είναι εξαιρετικά
ταιριαστή στο φως της τελευταίας έκρηξης προπαγάνδας που αφορά – τι
πρωτότυπο – το Χαλέπι. Πριν από μερικές μέρες ο Συριακός Αραβικός
Στρατός και οι σύμμαχοί του εκδίωξαν από το ανατολικό μέρος της πόλης το
συρφετό των ιμπεριαλοτζιχαντιστών και απελευθέρωσαν (ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη) πλήρως την πόλη από το βάρβαρο ζυγό τους.
Η κυρίαρχη ιδεολογία είναι αυτή της
κυρίαρχης τάξης, και είναι απόλυτα φυσιολογικό ένας καθημερινός άνθρωπος
να πιστεύει ώς ένα βαθμό πως οι ειδήσεις που του σερβίρουν τα ΜΜΕ της
αστικής του τάξης αποτελούν την αλήθεια. Είναι ανθρώπινο να συγκινηθεί
κάποιος που ακούει για σκηνικό μακελειού και γενοκτονίας στο Χαλέπι αν
δεν ξέρει τι γίνεται στη Συρία, τι πάει να πει «Ευθύνη Προστασίας» (R2P)
ή τι σημαίνει να πιάνει ο ‘ανθρωπιστικός’ πόνος το ΣΚΑΙ και το BBC.
Ο Malcolm X δεν έζησε να δει την εξέλιξη
των μηχανισμών προπαγάνδας των καταπιεστών. Το δίχως άλλο θα
εντυπωσιαζόταν με την αποδοτικότητα των σημερινών, που θα έκανε τον
Γκέμπελς να νιώθει ανεπαρκής. Θα εντυπωσιαζόταν περισσότερο – αρνητικά –
όταν έβλεπε την επίδραση που έχουν αυτοί όχι μόνο πάνω στους
καθημερινούς ανθρώπους, αλλά και σε πολλούς από όσους είναι συνειδητά
στρατευμένοι στην υπόθεση της ανατροπής του καπιταλισμού. Στους
ανθρώπους που αντιπαλεύουν την αστική τους τάξη, και ως εκ τούτου θα
έπρεπε να θεωρούν καθήκον τους να πριονίζουν όπου μπορούν την
εμπιστοσύνη του προλεταριάτου σε αυτήν. Το ότι το συνειδητό προλεταριάτο
χάφτει τα παραμύθια που του πλασάρει η αστική του τάξη είναι ένας από
τους παράγοντες που εξηγούν γιατί μετά από 5.5 χρόνια ιμπεριαλιστικού
βιασμού της Συρίας δεν έχει γίνει ακόμα σε τούτην εδώ τη χώρα (και όχι
μόνο) έστω και μία διαδήλωση που να υποστηρίζει τη
σωστή πλευρά. Τι αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα να
οικοδομηθεί όταν οι δυνάμεις που θα έπρεπε να αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά
του δε μπορούν να αντιπαλέψουν την αστική τους τάξη ούτε καν στο
επίπεδο της προπαγάνδας;
Δε θα μπούμε εδώ σε μια λεπτομερή
ανατομία της προπαγάνδας, θα ακολουθήσει σε επόμενη φάση σχετική
αρθρογραφία. Θα σημειώσουμε μόνο πως στο ανατολικό Χαλέπι δεν υπήρχαν
δημοσιογράφοι όσο αυτό βρισκόταν στα χέρια των ‘ανταρτών’. Τα μεγάλα
δυτικά ΜΜΕ δεν έστελναν δημοσιογράφους τους εκεί – όχι μόνο επειδή ήταν
εμπόλεμη ζώνη, αλλά κυρίως επειδή φοβούνταν το τι μπορεί να έκαναν στους
ανθρώπους τους οι ιμπεριαλοτζιχαντιστές. Προτιμούσαν αντ’ αυτού να
παπαγαλίζουν αμάσητες τις αναφορές των τελευταίων. Οι ‘αποδείξεις’ για
τις μαζικές δολοφονίες και τα υπόλοιπα φρικιαστικά δήθεν εγκλήματα που
γέμισαν τις εφημερίδες και τα δελτία ειδήσεων προήλθαν από διάφορους
υποστηρικτές της αλ-Νούσρα και των λοιπών ουαχαβίτικων ταγμάτων θανάτου.
Ο Patrick Cockburn, που μάλλον δύσκολα θα τον χαρακτήριζε κανείς
πράκτορα του Άσσαντ ή του Πούτιν, γράφει
στον επίσης καθ’ όλα καθωσπρέπει και υπεράνω πάσης υποψίας Independent:
«Τα ξένα μέσα επέτρεψαν – μέσω αφέλειας ή ιδίου συμφέροντος – να
κυριαρχήσουν στην ατζέντα των ειδήσεων άνθρωποι που μπορούσαν να
λειτουργούν μόνο με την άδεια ομάδων τύπου αλ-Κάιντα, όπως η Τζαμπάτ
αλ-Νούσρα κι η Αχράρ αλ-Σαμ.» [1]
Το να περιμένει κανείς να μάθει τι
γίνεται στο Χαλέπι από αυτούς τούς τύπους είναι αντίστοιχο με το να
περιμένει να μάθει για την εγκληματικότητα των μεταναστών από τον
κασιδιάρη.
