Αναδημοσιεύουμε από : huffingtonpost.gr
23.7.2015
του Σεραφείμ Σεφεριάδη
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ολόκληρο το κομμάτι της κοινωνίας
-οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, τα λαϊκά στρώματα- που το προηγούμενο
διάστημα ακούμπησε στoν ΣΥΡΙΖΑ, αναδεικνύοντάς τον στην εξουσία,
δίνοντάς του εντολή και δύναμη ρήξης (πρώτα με τα αυθόρμητα συλλαλητήρια
του «ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!» και -βεβαίως- με το συγκλονιστικό 62% ΟΧΙ ΣΤΗ
ΛΙΤΟΤΗΤΑ της 5ης Ιούλη), βιώνει σήμερα ένα βαθύ τραύμα, ένα σοκ.
Για να περιγράψει κανείς αυτό που μπροστά στα μάτια μας συνέβη (και
εξακολουθεί να συμβαίνει), δε χρειάζεται να επινοήσει λέξεις δραματικές,
φορτισμένες και «άγριες» -να επικαλεστεί προδοσίες, μυστικά σχέδια και παλατιανές συνωμοσίες. Αρκούν μόνο δυο: πολιτικό έλλειμμα. Το μόνο «αδίκημα»
(αν θα μπορούσαμε έτσι να το χαρακτηρίσουμε) όσων υποχώρησαν στην
οπτική "ΤΙΝΑ", είναι πως νόμισαν ότι με λίγη βερμπαλιστική μαρξολογία θα
μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τις ύαινες. Δεν είναι όμως ότι υπερτίμησαν
τον εαυτό τους, όπως κατά κόρον λέγεται. Το πρόβλημα δεν ήταν η υπερτίμηση, αλλά -το ακριβώς- αντίθετο, η υποτίμηση:
η υποτίμηση της πολιτικής, ειδικά της κινηματικής πολιτικής και των
φορέων της -όλων όσων αντιλαμβάνονται την πολιτική ως αγώνα, και την
προσεγγίζουν με βασική μέριμνα την εξασφάλιση της λειτουργικότητας όσων
επαγγέλλονται.
Οι ιδέες, βέβαια, βρίσκονται πάντοτε στη βάση.
Είναι, όπως λέγεται, παράγοντας εκ των ων ουκ άνευ: Προκειμένου να
χειριστεί κάποιος μια μάχη, πρέπει, λ.χ., να ξέρει ότι η ύαινα είναι
ύαινα -αλλιώς δεν υπάρχει εγχείρημα (αρκεί, για του λόγου το αληθές, να
αναλογιστούμε την άποψη ότι «ακόμα κι αν δεν υπήρχε Μνημόνιο, θα έπρεπε να το εφεύρουμε εμείς»!). Όμως αυτό, προφανώς, δεν αρκεί: για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η ύαινα, χρειάζεται και στρατηγική σύγκρουσης. Αν
εκείνος που ξεκινά τον αγώνα φαντάζεται ότι θα τον φέρει εις πέρας με
επιτυχία απλώς με τα λόγια και η δύναμη της πειθούς, τότε είτε η ύαινα
θα τον κατασπαράξει, είτε θα τον καθυποτάξει υποχρεώνοντάς τον να
μεταλλαχθεί. Αυτές είναι και οι συντεταγμένες της τραγωδίας που
συλλογικά βιώνουμε. Με κύριο όπλο τη βερμπαλιστική μαρξολογία (με την
έμφαση στο «βερμπαλιστική»), η ομάδα Τσίπρα επιχείρησε να
αντιμετωπίσει την ύαινα και υπέκυψε. Τόσο πριν, όσο και -κυρίως- μετά
την υποταγή, όμως, γίναμε μάρτυρες και μιας σειράς επιπτώσεων. Κύρια
ανάμεσά τους ήταν το κανονικοποιημένο και ιστορικά επαναλαμβανόμενο
όνειδος της γραφειοκρατικοποίησης. Την ώρα που συντάσσονται
αυτές οι γραμμές, η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ (109
από τα 201 μέλη της) απορρίπτουν το 3ο Μνημόνιο το οποίο υπέγραψε η
ηγετική ομάδα, αλλά η τελευταία κωφεύει, αρνούμενη να προβεί καν σε
σύγκλιση του οργάνου. Η πρακτική και τα επιχειρήματα των
απολογητών της είναι τόσο ανερμάτιστα, που δε χρειάζεται καν να
σχολιαστούν -το μόνο που προκαλούν είναι η επίταση του τραύματος.
