Αναδημοσιεύουμε από : avantgarde
Κ.Μαραγκός για το Avantgarde
Από το απόγευμα της Παρασκευής οι
δανειστές δια του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ απεύθυναν
τελεσίγραφο 72 ωρών στην ελληνική κυβέρνηση μέχρι την Έκτακτη Σύνοδο
Κορυφής της Ευρωζώνης τη Δευτέρα. Έκτοτε μένει ακόμα μια βδομάδα μέχρι
να λήξει και τυπικά η παράταση της δανειακής σύμβασης, πάνω στην οποία
τρέχουν όχι μόνο οι εκκρεμείς δόσεις και οι επιστροφές από τα ελληνικά
ομόλογα που διεκδικεί η ελληνική κυβέρνηση αλλά και το ΤΧΣ -το ταμείο
για την κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών ύψους 10 δις περίπου-, αλλά και
η έκτακτη χρηματοδότηση της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών από τον
ΕLA μέσω της ΕΚΤ. Στο βαθμό που δεν ανανεωθεί η δανειακή σύμβαση όλα
αυτά παύουν να ισχύουν και εκεί τελειώνει το παιχνίδι των καθυστερήσεων
που έχει επιλέξει το Μαξίμου ως διαπραγματευτική τακτική με την Τρόικα
μαζί και οι σχετικές ασάφειες.
Όπως να χει, όποια και αν είναι τα πιθανά
σενάρια στις 30 Ιούνη οι θεωρίες των παιγνίων λαμβάνουν τέλος. Από κει
και πέρα ακόμα και αν το καλοκαιράκι είναι από μόνο του μια ανακωχή (δεν
ξέρουμε για αυτό το καλοκαίρι, κι αν ορισμένοι μεθοδεύουν ιουλιανές
εξελίξεις) αρχίζει εκ νέου το πραγματικό ματς. Και αυτό -ας ξέρουν όλοι
οι παίκτες των σαλονιών- θα παιχτεί στους δρόμους. Ας πληροφορηθούν
επίσης οι καραγκιόζηδες μεταξύ Κολωνακίου και Εκάλης που ανταποκρίθηκαν
στο κάλεσμα των αδώνηδων και των τζήμερων, στήνοντας προεόρτια
Ευρομαϊντάν την Πέμπτη στο Σύνταγμα, με σκοπό να επανέλθουν δριμύτεροι
τη Δευτέρα, αν φυσικά η αριστερά και το κίνημα τους το επιτρέψει,
ότι στους δρόμους δεν υπάρχουν ασάφειες, ούτε περιθώρια για “κοινά
αμοιβαίες επωφελείς λύσεις”. Με αφορμή λοιπόν τις συγκεντρώσεις
κατσαρόλας αποκαλύπτεται και η κοινωνική μπόχα που έρχεται από την αυλή
της άρχουσας τάξης, από τον απόπατο που ταυτίζει τα συμφέροντά του με
αυτά των αφεντικών και ας αντιληφθούν ορισμένοι μια και καλή ότι τα ζώα
αυτά (η κάθε είδους νοικοκυροσύνη μήτρα, μήτρα επίσης των γκοτζαμάνηδων)
δεν συγκινούνται από τα δακρύβρεχτα του πατριωτικού μετώπου ενάντια
στους “ξένους επικυρίαρχους”, γιατί για αυτούς πατριωτισμός είναι το
“ανήκομεν εις τη Δύση”, είναι η ευγνωμοσύνη στους “εθνικούς
-καπιταλιστές- ευεργέτες” που χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε η Ελλάδα (της
ρουφιανιάς και της υποταγής). Για αυτό και στις 30 Ιούνη καταρρέει
ολοκληρωτικά και ο μύθος του πατριωτικού αγώνα, του “όλοι οι έλληνες
ενωμένοι με μια ψυχή”, αφεντικά και δούλοι. Οι εικόνες από αυτή τη
βρωμερή συγκέντρωση με τα πλακάτ που χρέωναν τον ΕΝΦΙΑ και την ανεργία
στους επαναπροσληφθέντες απολυμένους της ΕΡΤ και τις καθαρίστριες, είναι
η τρανή απάντηση ότι δεν μπορεί να υπάρχει καμία εθνική ενότητα, με τα
σκυλιά των αφεντικών, των τραπεζιτών και όλων όσων λεηλατούσαν μαζί
φυσικά με τις αυλές τους τη δημόσια περιουσία και τον ιδρώτα της
εργατικής τάξης, ντόπιας και ξένης.
Στις 30 Ιούνη τελειώνουν οριστικά και οι αυταπάτες. Όχι μόνο για τους εταίρους και την Ευρώπη που “πρέπει να σταματήσει να πυροβολάει τα πόδια της”, και για την “κυρια Μερκελ που ως ηγέτιδα της Ευρώπης πρέπει να αποτολμήσει μια ομιλία της Ελπίδας σε μια ελληνική πόλη”,
αλλά κυρίως για τις ρεφορμιστικές εμμονές ότι μπορεί αυτή η
καπιταλιστική σαπίλα να μεταρρυθμιστεί αλλάζοντας σιγά-σιγά τους
συσχετισμούς. Αλλά για αυτά έχουμε ακόμα καιρό. Προς το παρόν
επικεντρωνόμαστε στα άμεσα, από τα οποία θα ανοίξει και ο δρόμος για τα
υπόλοιπα.
