Προσφυγόπουλο στην Ειδομένη | EUROKINISSI./ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
«Πρώτα θα ταΐσω τα δικά μου παιδιά και ύστερα τα παιδιά του γείτονα». Αυτή την απάντηση έδωσε ο Γιώργος Καρατζαφέρης, καλεσμένος πριν από λίγες μέρες σε τηλεοπτική εκπομπή, όταν ρωτήθηκε για το προσφυγικό ζήτημα.
Καμία πρωτοτυπία εδώ. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Λεπέν δήλωνε: «Αγαπώ
τις κόρες μου πιο πολύ από τις ανιψιές μου, τις ανιψιές μου πιο πολύ
από τις εξαδέλφες μου, τις εξαδέλφες μου πιο πολύ από τις γειτόνισσες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μισώ τους γείτονες». Και όπως λέει ένα δημοτικό τραγούδι της Ανω Μακεδονίας:
Το δικό μου το παιδί είναι μάλαμα φλουρί.
Και τα ξένα τα παιδιά είναι κάλπικα φλουριά.
Το παιδί μου να ‘ν’ καλά κι ας ψοφούν χίλια αρνιά.
Χίλια αρνιά, χίλια κατσίκια και του μπέη τα κορίτσια.
Σήμερα, που το κλάμα των παιδιών του γείτονα αντηχεί στο δικό μας
σπίτι, ίσως αξίζει να θυμηθούμε τι έγραφε ο Κούρτσιο Μαλαπάρτε στο
μυθιστόρημά του «Το δέρμα», για τους φτωχούς της Νάπολης.
Οπως έχουμε δει και στο σινεμά, κάποτε στους δρόμους αυτής της πόλης πωλούνταν τα πάντα, από τσιγάρα μέχρι γαϊδούρια. «Τα
πάντα εκτός από τα παιδιά. Εδώ τα παιδιά είναι ιερά. Το μοναδικό ιερό
πράγμα στη Νάπολη. Ακόμα και η πιο φτωχή οικογένεια μεγαλώνει, μαζί με
τα δικά της παιδιά, που μπορεί να είναι δέκα ή δώδεκα, και ένα μικρό
ορφανό που το έχει υιοθετήσει από το Ospedale degli Innocenti της
πόλης».
