Aν οι αναλογίες με τη Βαϊμάρη έχουν σήμερα όντως κάποιο νόημα, αυτό δεν είναι σίγουρα εκείνο που νομίζουν οι φιλελεύθεροι
Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου
Πηγή: rednotebook
A. Einstein, S. Freud, Oμάδα «Σπάρτακος», Joseph Goebbels κ.ά, Φωνές από τη Βαϊμάρη, μετάφραση: Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, εκδόσεις Ύψιλον, σελ. 84
Heinrich A. Winkler, Bαϊμάρη. Η ανάπηρη δημοκρατία, 1918-1933, μετάφραση: Άντζη Σαλταμπάση, εκδόσεις Πόλις, σελ. 394
Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό,
καλά θα κάνει να σωπαίνει και για τον φασισμό
Μαξ Χορκχάιμερ
Αν η τρέχουσα οικονομική κρίση συγκρίνεται κατά κόρον με αυτήν του 1929, η κατάχρηση του όρου «έκτακτη ανάγκη» στον δημόσιο λόγο παραπέμπει αυτόματα στη δραματική περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης – εξ ου και πληθαίνουν οι αναφορές, άλλοτε στο «φασισμό της εποχής μας» (ακροαριστερός βερμπαλισμός) και άλλοτε στη «δημοκρατία των άκρων» (αφελής ή κουτοπόνηρος αντιολοκληρωτισμός). Είτε υπαινικτικά, λοιπόν, είτε ρητά, το ζήτημα της αναβίωσης του φασισμού επανέρχεται, με διαφορετικές αφορμές και από διαφορετικούς δρόμους, και οπωσδήποτε όχι μόνο στην Ελλάδα.
