"Ιος" της Ελευθεροτυπίας. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία 18/11/2007
Η μνήμη του Πολυτεχνείου σημαδεύεται από δυο
ήττες. Την ήττα και τη συντριβή του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος το
1973 και την ήττα της μεταδικτατορικής Αριστεράς στις εκλογές του 1974.
Παρά την πλούσια –κυρίως δημοσιογραφική ή βιωματική- βιβλιογραφία που έχει
συγκεντρωθεί επί δεκαετίες για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μπορεί κανείς
βάσιμα να υποστηρίξει ότι τα γεγονότα του 1973 εξακολουθούν να κρύβουν κάποιο
μυστήριο και σίγουρα προκαλούν το ενδιαφέρον των νέων που με διάφορους τρόπους
μπαίνουν στους κοινωνικούς αγώνες και ανακαλύπτουν στη δική τους πραγματικότητα
κάτι από τα υπολείμματα του πυκνού εκείνου Νοέμβρη.
Δύο από τα ερωτήματα που επανέρχονται κάθε χρόνο στις επετειακές συζητήσεις γύρω από το Πολυτεχνείο του ‘73 είναι απ’ τη μια ο πολιτικός χαρακτήρας της εξέγερσης (ποιοί την προκάλεσαν, ποιοί μετείχαν, ποια ήταν τα πολιτικά της αποτελέσματα) και από την άλλη η πραγματική εικόνα των 60 εκείνων ωρών που επανέφεραν στη χώρα μας το ξεχασμένο αίτημα της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής ανατροπής.
Δύο από τα ερωτήματα που επανέρχονται κάθε χρόνο στις επετειακές συζητήσεις γύρω από το Πολυτεχνείο του ‘73 είναι απ’ τη μια ο πολιτικός χαρακτήρας της εξέγερσης (ποιοί την προκάλεσαν, ποιοί μετείχαν, ποια ήταν τα πολιτικά της αποτελέσματα) και από την άλλη η πραγματική εικόνα των 60 εκείνων ωρών που επανέφεραν στη χώρα μας το ξεχασμένο αίτημα της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής ανατροπής.
