Δεν είναι παράξενο το γεγονός πως τα φώτα της κριτικής έπεσαν πάνω στο Σταύρο Θεοδωράκη και το νεοφιλελεύθερο "ΠΟΤΑΜΙ" του κυρίως με αφορμή τα πρόσφατα σεξιστικά του τηλεοπτικά σποτάκια της "πρώτης φοράς". Το γεγονός ότι ο Θεοδωράκης ξεσάλωσε με κυνισμό οφείλεται απλά στην απόλυτη στήριξη και ασυλία που του παρέχει το "βαθύ ποτάμι" του καθεστώτος, γεγονός που τον έκανε να νιώσει ασφαλής, να εκδηλώσει την αμετροέπειά του και να φανερώσει μπροστά στα μάτια μας τον σκοτεινό βυθό των στόχων του.
Διότι το βαθύ μήνυμα των προεκλογικών σποτ του Θεοδωράκη δεν είναι αυτό που δείχνουν σε πρώτο πλάνο. Είναι αυτό που κρύβουν και υπονοούν για το ρόλο που επιφυλλάσουν και οραματίζονται γιά τον εαυτό τους οι αφανείς "πρωταγωνιστές" των σποτ, δηλαδή οι πολύφερνοι επιβήτορες των ομιλούντων γυναικών και στο συμβολικό υποσυνείδητο επίπεδο οι επίδοξοι επιβήτορες ολόκληρης της κοινωνίας.
