του Κώστα Νικολάου
“H πιο επαναστατική πράξη είναι πάντα να λέει κανείς δυνατά τι
συμβαίνει”
(Rosa Luxemburg)
Δεν υπάρχει εθνικό ζήτημα ξεκομμένο από το
κοινωνικό ζήτημα. Η σύνδεση του εθνικού με το κοινωνικό είναι προϋπόθεση τόσο για
την ανάλυση και την κατανόηση του τι συμβαίνει, όσο και για το σχεδιασμό και τελικά,
την ίδια την πράξη.
Οι λαοί δεν κλέβουν ιστορίες και
πολιτισμούς άλλων λαών. Έχουν την δικιά τους ιστορία και πολιτισμό, που τα
αγαπάνε, ενώ ταυτόχρονα αλληλεπιδρούν με άλλους πολιτισμούς. Όλα αυτά είναι
συστατικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης και ιστορίας. Οι κυρίαρχες τάξεις είναι
που κλέβουν τα πάντα για να διατηρούν την κυριαρχία τους πάνω στους λαούς και
να τους χειραγωγούν.
«Τα έθνη όλα έχουν ιστορία. Κάθε
λαός έχει και τη δική του ιστορία, βραχύχρονη ή μακρόχρονη. Όλοι οι λαοί έχουν
ιστορία. Αντικειμενικά κανένα έθνος δεν γεννιέται σήμερα. Υπάρχει από πολύ
καιρό πριν. Η διαδρομή του στο χρόνο, η ιστορία του, αποτελεί το πιο σημαντικό
συστατικό στοιχείο της ύπαρξής του. Έθνη χωρίς μνήμη δεν υπάρχουν. Έθνη χωρίς
ιστορία είναι ανύπαρκτα. Αλλά η εθνική ιστορία, η συλλογική μνήμη ενός έθνους,
παρά τις αλληλεπιδράσεις, είναι ξεχωριστή για κάθε εθνική ολότητα» (Μανώλης Γλέζος, Εθνική Αντίσταση 1940-1945,
τ. Α΄, Εκδ. Στοχαστής, Αθήνα, 2006).
Ξεκαθαρίζοντας
τις ιδέες: Ποιοι έχουν πατρίδα και ποιοι είναι πατριώτες
