Για την κατάσταση μετά τις εκλογές
Κ. Μαραγκός για το Avantgarde
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 25ης Γενάρη ήταν μια ξεκάθαρη ήττα των δυνάμεων που
εδώ και 5 χρόνια με τα αλλεπάλληλα μνημόνια πρωταγωνιστούν στο ξήλωμα
των εργατικών κατακτήσεων δεκαετιών, στη φτωχοποίηση της πλειοψηφίας της
κοινωνίας, στο πέταγμα στην ανεργία 1,5 εκατομμυρίων ανθρώπων και στην
επιβολή του κράτους έκτακτης ανάγκης προκειμένου να συντριφτούν οι κάθε
είδους κοινωνικές αντιδράσεις. Ο κόσμος που βρέθηκε στους δρόμους αυτά
τα χρόνια, στις γενικές απεργίες, στις πλατείες και στις επιμέρους
μάχες, διεκδικώντας το μισθό του, τη δουλειά του και το δικαίωμα του να
ζει με αξιοπρέπεια, έχει κάθε δίκιο να πανηγυρίζει την εκπαραθύρωση του
ακροδεξιού επιτελείου του Σαμαρά και ταπείνωση του Βενιζέλου.
Η ήττα αυτή αποτυπώνεται στις αντιδράσεις της ιεράς συμμαχίας της Ευρώπης
που σε κάθε της κίνηση δείχνει την απέχθειά της στην κυβέρνηση Τσίπρα,
παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειές της να καθησυχάσει τις ανησυχίες, να
κρατήσει ανοιχτούς δίαυλους επικοινωνίας και να βρει μια “αμοιβαία και
επωφελή λύση με τους εταίρους”. Η εικόνα του Ντάισελμπλουμ να πετάει τα
ακουστικά και σχεδόν να αρνείται να δώσει το χέρι στον Βαρουφάκη είναι
χαρακτηριστική του τρόπου που η ευρωζώνη σκέφτεται να αντιμετωπίσει τη
νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα.
Όποιος δεν καταλαβαίνει αυτές τις λεπτές
διαφορές βλέποντας μόνο “αλλαγή διαχειριστή του μνημονίου” ζει
πραγματικά σε έναν άλλο κόσμο. Αν δεν έχει συμβεί τίποτα το σημαντικό,
τότε πως τα πρώτα κυβερνητικά μέτρα αφορούν την αποκατάσταση του
βασικού μισθού, την επαναφορά όλων των απολυμένων και διαθέσιμων, το
σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, την κατάργηση του 5ευρου στα νοσοκομεία
και του ευρώ στις συνταγές, την απόδοση ιθαγένειας στα παιδεία των
μεταναστών που γεννιούνται στη χώρα, την απόσυρση της εγκυκλίου για
μείωση των επικουρικών από την αρχή της χρονιάς, το κατάργηση των
πανελλαδικών από την α’ και β’ λυκείου μαζί και της τράπεζας θεμάτων,
τις διαγραφές των “αιώνιων “φοιτητών”, την επαναφορά της κυριακάτικης
αργίας, την απόσυρση των ΜΑΤ από το κέντρο; Όλα αυτά ήταν ή δεν ήταν
αιτήματα του κινήματος; Αν τα κέρδιζε από μια οποιαδήποτε κυβέρνηση θα
τα χαρακτηρίζαμε σαν νίκη του κινήματος, ναι ή όχι; Το γεγονός ότι αυτή η
κυβέρνηση ξεκινάει τη θητεία της με τέτοιες εξαγγελίες (η κυβέρνηση
μετεκλογικά, όχι ο Συριζα προεκλογικά) αποδεικνύει ότι η άνοδός της θα
ήταν αδύνατη αν δεν πάταγε πάνω στην κοινωνική σύγκρουση των τελευταίων 5
χρόνων, ακόμα κι αν από τα μέσα του 2012 η ένταση στους δρόμους είχε
αισθητά υποχωρήσει. Έστω κι έτσι η κυβέρνηση είναι δέσμια όχι μόνο των
εξαγγελιών της αλλά κυρίως των προσδοκιών του κόσμου που ψήφισε τον
Συριζα όχι για να συνεχίσει τα μνημόνια αλλά για να απαλλαχθεί από αυτά.
