Όποιος επενδύει σε λογικές ώριμου φρούτου ή φαντάζεται πως
κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει μια λιγότερο ή περισσότερο ομαλή εφαρμογή ενός
ολοκληρωμένου (;) προγράμματος, είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος. Και ακόμη πιο
βαθιά νυχτωμένος είναι όποιος σχεδιάζει την κατάκτηση της ηγεμονίας στην κοινωνία
με οδηγητική ιδέα την επέκταση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ προς τον δυσώνυμο, όσο
και ανύπαρκτο πια, «μεσαίο χώρο»
Των Χρήστου Λάσκου και Χριστόφορου Παπαδόπουλου
Τις τελευταίες μέρες είχαμε την ευκαιρία να θυμηθούμε
λαμπρές στιγμές από παλιότερες εποχές της ανανεωτικής αριστεράς, όταν η
«Πτέρυγα», πριν γίνει ΔΗΜΑΡ και εξαπτέρυγο του νεοφιλελευθερισμού, με ρητό
τρόπο –πιο ρητό πεθαίνεις– έδινε μάχες προάσπισης της σοβαρότητος του χώρου.
Βέβαια, όπως είναι λογικό, τα φαινόμενα αυτά εμφανίζονται
σήμερα, στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, περιθωριακά. Περιθωριακά, στο μέτρο που, όσο
και «μετριοπαθής και σοβαρός» κι αν είσαι εκ φύσεως, δεν μπορείς να μην
αναγνωρίσεις πως το 30% είναι γέννημα του ριζοσπαστικού αντισυστημικού
χαρακτήρα και των αντίστοιχων πρακτικών του χώρου μας. Γι’ αυτό και η επίδειξη
μετριοπάθειας αφορούσε μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού δηλώσεις, που
εγκαλούσαν στην τάξη τους απείθαρχους (!) «αναρχικούς και αριστεριστές» ανάμεσά
μας. Μολονότι περιθωριακές, όμως, οι στάσεις αυτές δεν παύουν να είναι
ενοχλητικές. Γιατί, π.χ., δίνουν πάτημα σε πασόκους τύπου Πρωτόπαπα να
λοιδορούν – φανταστείτε, ο Πρωτόπαπας λοιδορεί τον Βαγγέλη Διαμαντόπουλο! –
συντρόφους μας, ανακατεύοντας έλλειψη σοβαρότητας, αναρχοφροσύνη και
αρειανοσύνη, δηλαδή χουλιγκανισμό. Και υπάρχουν άνθρωποί μας που συντάσσονται,
απολογούμενοι στον Πρωτόπαπα και τον Κεδίκογλου.
