Οι φωτογραφίες κάποιες φορές εξαπατούν.
Πάρτε
αυτή την εικόνα, για παράδειγμα. Διηγείται την χειρονομία ανταρσίας του
Tommie Smith και του John Carlos την ημέρα της απονομής των 200 μέτρων
στην Ολυμπιάδα του Μεξικού και με εξαπάτησε ένα σωρό φορές.
Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα "στον Τοίχο"
Την
κοίταζα πάντα επικεντρώνοντας στους δυο μαύρους ανυπόδητους ανθρώπους,
με το σκυμμένο κεφάλι και την γροθιά με μαύρο γάντι προς τον ουρανό,
την ώρα που ακούγεται ο αμερικάνικος ύμνος. Μια χειρονομία συμβολική
πολύ δυνατή, για να ζητήσουν την προστασία των δικαιωμάτων των
αφροαμερικάνικων πληθυσμών σε μια περίοδο τραγωδιών, όπως ο θάνατος του
Martin Luther King και του Bob Kennedy.
Είναι η
φωτογραφία της ιστορικής χειρονομίας των δυο έγχρωμων ανδρών. Γι' αυτό
και δεν παρατήρησα ποτέ καλά εκείνο τον άνδρα, λευκό σαν κι εμένα,
ακίνητο στο δεύτερο σκαλοπάτι.
Τον
θεώρησα μια τυχαία παρουσία, έναν κομπάρσο, κάτι σαν παρείσακτο.
Αντίθετα, μέχρι που πίστεψα πως εκείνος ο τύπος – έπρεπε να είναι ένας
αντιπαθητικός Εγγλέζος – αντιπροσώπευε, στην παγωμένη ακινησία του, την
θέληση αντίστασης στην αλλαγή που ο Smith και ο Carlos επικαλούνταν με
την σιωπηλή τους κραυγή.
Και όμως ξεγελάστηκα. Χάρη σε ένα παλιό άρθρο του Gianni Mura, σήμερα ανακάλυψα την αλήθεια: ο λευκός άνδρας στην φωτογραφία είναι, ίσως, ο πιο μεγάλος ήρωας που αναδύθηκε εκείνη τη νύχτα του 1968.
Ονομάζονταν
Peter Norman, ήταν Αυστραλός και έφτασε στον τελικό των 200 μέτρων αφού
έτρεξε ένα φανταστικό 20.22 στα ημιτελικά. Μόνο οι δυο Αμερικανοί
Tommie “The Jet” Smith και John Carlos είχαν τρέξει καλύτερα: 20.14 ο
πρώτος και 20.12 ο δεύτερος.
