Πηγή : Εφημερίδα Των Συντακτών 19.6.2015
του Χάρη Ναξάκη*
«Το επίπεδο, η σύνθεση και η άκρα σπουδαιότητα του Ακαθάριστου
Εγχώριου Προϊόντος ευθύνονται για μία από τις πιο διαδεδομένες μορφές
κοινωνικού ψέματος»
Τζ. Κ. Γκαλμπρέιθ
Η τυραννία της οικονομίας, η θεολογία της ανάπτυξης, έχει οδηγήσει
στην οικοδόμηση ενός ανθρώπινου φαντασιακού που έχει καταληφθεί από την
παράλογη ιδέα ότι κάθε ανθρώπινη επιλογή καθοδηγείται από την οικονομική
λογική και ταυτίζει την απόλαυση και την ευτυχία με την απεριόριστη
κατανάλωση και κατοχή πραγμάτων. Για κοινωνικούς, περιβαλλοντικούς και
ανθρωπολογικούς λόγους απαιτείται σήμερα μια άμεση απο-αποικιοποίηση του
ανθρώπινου φαντασιακού από την αναπτυξιολαγνεία και τον καταναλωτικό
ηδονισμό, μια επανανοηματοδότηση της ύπαρξης.
Χρειαζόμαστε δηλαδή ένα κίνημα για έναν οικονομικό αθεϊσμό, που θα
έχει ως πρόταγμα την ελάττωση της οικονομικής δραστηριότητας, την
αποανάπτυξη, την ανάπτυξη ενός νέου ανθρώπινου φαντασιακού για μια
κοινωνία λιτής αφθονίας (Σ. Λατούς). Για να γίνει όμως αυτό, εκτός των
άλλων, πρέπει να καταρριφθεί ένα από τα ιερά και τα όσια της οικονομικής
θρησκείας, το ΑΕΠ. Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) είναι η συνολική
αξία σε χρηματικές μονάδες των τελικών αγαθών και υπηρεσιών που
παράγονται σε μια χώρα σε ένα έτος.
Το ΑΕΠ, τέκνο της κυρίαρχης νεοκλασικής ή κεϊνσιανής οικονομικής
σκέψης που ταυτίζει την ευημερία με την παραγωγή και κατανάλωση
εμπορευμάτων, είναι πλήρως ακατάλληλος ως ποιοτικός δείκτης όπως θα
δούμε στη συνέχεια, αλλά έχει εμφανείς αδυναμίες, ακόμα και ως ποσοτικός
δείκτης αποτίμησης της πραγματικής διάστασης του παραγόμενου προϊόντος.
