της Ελένης Πορτάλιου
Το διήμερο 18-19 Ιουλίου το R-Project οργάνωσε στην ΑΣΟΕΕ μια ανοιχτή διαδικασία για το δέον γενέσθαι μετά την ψήφιση από τη βουλή, με εισήγηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, της πρώτης πράξης της νέας, επαχθέστερης των προηγούμενων, μνημονιακής συμφωνίας με τίτλο «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ)». Η συμμετοχή στο διήμερο ήταν πολυπληθής και από περιοχές εκτός λεκανοπεδίου, η διαδικασία δημοκρατική με πεντάλεπτες τοποθετήσεις κάθε ομιλητή/τριας που ζητούσε τον λόγο και ο προβληματισμός καθόλου στερεοτυπικός αλλά αντίστοιχος της εξαιρετικά κρίσιμης κατάστασης που αντιμετωπίζουμε.
Αν μπορώ να συμπυκνώσω, τρία ήταν τα κεντρικά θέματα που απασχόλησαν το διήμερο : το περιεχόμενο της συμφωνίας με τους δανειστές, η κρίση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, και η εναλλακτική στρατηγική ρήξης/εξόδου από το νέο μνημόνιο στη βάση της λαϊκής βούλησης που εκφράστηκε με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Υποθέτω ότι οι εισηγήσεις, ο προβληματισμός και τα συμπεράσματα της συνάντησης θα εκτεθούν από την ιστοσελίδα R-Project και την Εργατική Αριστερά. Θα παρουσιάσω - σε πιο εκτεταμένη εκδοχή - την τοποθέτηση που έκανα από το φιλόξενο βήμα που μου δόθηκε.
ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΕΙ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ
1. Η συζήτηση για το πώς προχωράμε μετά από μια συντριπτική ήττα/συνθηκολόγηση της κυβέρνησης με τους δανειστές δεν μπορεί να γίνει ουσιαστική αν δεν θέσει στο επίκεντρο του προβληματισμού το πρόσφατο συντριπτικό ΟΧΙ της αντιμνημονιακής κοινωνικής πλειοψηφίας. Οι λαϊκές τάξεις και τα τμήματα της μεσαίας τάξης που η κρίση πλήττει βάναυσα, με κυρίαρχη συμμετοχή της νεολαίας, αποτελούν μία de facto κοινωνική σύνθεση, η οποία πρέπει να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις.
Δεν είναι ούτε η ΡΙΖΑ (Ριζοσπαστική Αριστερά), πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος τελεί υπό το κράτος μιας ανυπέρβλητης αντίφασης, ούτε οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς οι οποίες υποστήριζαν πάντα την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε καν η συνεργασία όλων αυτών, που θα εκπροσωπήσει το ΟΧΙ. Το ζητούμενο είναι να θέσουμε εαυτούς και αλλήλους στην υπηρεσία της συγκρότησης της μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας με στόχο α. την απελευθέρωση από το μνημόνιο μέσω της εξόδου από την Ευρωζώνη β. τη συμμετοχή των λαϊκών τάξεων ως παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στην παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας.
