Δημοσιεύτηκε στο Red Notebook στις 17 Ιανουαρίου 2013
Οι επιθέσεις στις ελεύθερες αυτοδιαχειριζόμενες εστίες
αντίστασης δεν είναι επικοινωνιακά παιχνίδια, είναι επεισόδια από την
οικοδόμηση του Νέου Εμφυλιοπολεμικού Κράτους και τη συγκρότηση του φασιστικού
συνασπισμού εξουσίας, από τη μετατροπή της Δεξιάς σε Εμπόλεμη Δεξιά. Εν τω μεταξύ,
η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προτείνει να καπνίσουμε όλοι μαζί την πίπα της
ειρήνης και το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποσύρονται στα στεγανά διαμερίσματά τους για
να παρακολουθήσουν την πυρκαγιά από τα μπαλκόνια τους
Χτίζοντας το Νέο Εμφυλιοπολεμικό Κράτος
Του Ηλία Ιωακείμογλου
Πώς η Δεξιά πήρε το προβάδισμα
Η ελληνική οικονομία κινείται σήμερα επάνω σε μια καθοδική
σπείρα διαδοχικών κύκλων φθίνουσας συσσώρευσης κεφαλαίου και αυξανόμενης
ανεργίας. Η ύφεση και η ανεργία σχεδιάστηκαν και οργανώθηκαν από καθεστωτικούς
οικονομολόγους, στους διεθνείς οργανισμούς και στα ελληνικά πανεπιστήμια, οι
οποίοι πιστεύουν ότι έτσι μπορεί κάποιος να πυροδοτήσει μια διαδικασία μείωσης
των εγχώριων τιμών, επομένως και αύξησης της ανταγωνιστικότητας και των
εξαγωγών. Γνωρίζουν τώρα ότι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί, τουλάχιστον όχι στην
Ελλάδα.
Έχουν όμως αντιληφθεί εν τω μεταξύ, όπως και το πολιτικό
προσωπικό του καθεστώτος, ότι η δραστική μείωση των μισθών, η ύφεση και η
ανεργία δημιουργούν ταξικούς συσχετισμούς δύναμης που επιτρέπουν στην άρχουσα
τάξη να ανασυγκροτήσει την ελληνική οικονομία σε νέες βάσεις: κινεζοποίηση της
αγοράς εργασίας, γιγαντιαία μεταφορά πόρων από τις εργαζόμενες τάξεις προς τους
κεφαλαιούχους ώστε να διασωθεί το πλασματικό κεφάλαιο που έχει συσσωρευτεί στο
χρηματοπιστωτικό σύστημα, αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους. Τι πιο φυσικό,
λοιπόν, να συνεχίζεται μια πολιτική που δεν επιτυγχάνει μεν τους διακηρυγμένους
στόχους της (μείωση των τιμών, αύξηση εξαγωγών κλπ) πλην όμως αποδιαρθρώνει και
αναπλάθει την ελληνική οικονομία και κοινωνία έτσι ώστε να διασωθεί το καταρρέον
οικονομικό και πολιτικό καθεστώς του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.
Το σύστημα απαιτεί ανθρωποθυσίες για να υπερβεί τις κρίσεις
του. O Mαρξ το περιγράφει σαν έναν Μολώχ, έναν τρομερό παγανιστικό θεό που
επιθυμεί να πιει νέκταρ από τα κρανία των νεκρών. Υπερβολή;
