Αναδημοσίευση από : rednotebook
του Ηλία Ιωακείμογλου
Η παρούσα ιστορική στιγμή απαιτεί, νομίζω, να απαντήσουμε σε δύο
κρίσιμα ερωτήματα. Το πρώτο ερώτημα είναι αν υπάρχει λόγος να
συνεχίσουμε, ακόμη και εάν η ήττα που υποστήκαμε είναι συντριπτική. Το
δεύτερο ερώτημα είναι με ποιον τρόπο να συνεχίσουμε.
1. Η κρίση του καπιταλισμού και της αστικής ηγεμονίας συνεχίζεται
Σε ό,τι αφορά το πρώτο ερώτημα, θα ήθελα να θυμίσω από πού
ξεκινήσαμε. Η συγκυρία που απετέλεσε την αφετηρία της ανόδου της
Αριστεράς στην Ελλάδα περιελάμβανε πολλά στοιχεία, αλλά το κυριότερο
ήταν ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη, σε όλες τις χώρες του αναπτυγμένου
καπιταλισμού, το σύστημα βρίσκεται σε κρίση πολιτικής ηγεμονίας.
Πολιτική ηγεμονία δεν σημαίνει ότι κυβερνάει αυτός που έχει το πάνω
χέρι: πολιτική ηγεμονία σημαίνει ότι κυβερνάει αυτός ο οποίος
παρουσιάζει ένα πολιτικό σχέδιο το οποίο εξυπηρετεί μεν το ιδιοτελές
συμφέρον μιας κοινωνικής τάξης, αλλά ταυτόχρονα έχει τη δυνατότητα να
παρουσιάζει το σχέδιο αυτό ως σχέδιο που εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον. Η
πολιτική δύναμη της αστικής τάξης βασίζεται γενικά σε αυτήν την
ικανότητα, να εμφανίζει ως γενικό συμφέρον το δικό της, ταξικό,
ιδιοτελές συμφέρον. Εδώ και αρκετά χρόνια όμως, μετά την έναρξη της
κρίσης, αυτή είναι μια συνθήκη που η αστική τάξη δεν μπορεί πια να
διασφαλίσει.
