Τι να κάνουμε

Αναδημοσίευση από το blog: κεράσια και κρίνοι 10.3.2012

Δεν το κρύβω ότι από ιδιοτέλεια ενδιαφέρομαι για το τι θα γίνει με την πολιτική, οικονομική, κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα. Είναι αυτό που λένε ταξικό συμφέρον. Είμαι ένας από αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν το έξτρα χαράτσι της εφορίας, που δεν έχουν να πληρώσουν το χαράτσι της ΔΕΗ, και δεν τα έχω πληρώσει. Από αυτούς που ο μισθός τους δεν τους φτάνει πια για τα καθημερινά έξοδα, μετά τις ατελείωτες περικοπές και κρατήσεις και φόρους, που όλα μου τα χρήματα πηγαίνουν στους βασικούς λογαριασμούς, στο super market πάλι για τα βασικά, στις μετακινήσεις, και δεν μου περισσεύει τίποτα, ούτε για να βάλω στην άκρη για μια έκτακτη ασθένεια, ούτε καν για αναγκαία επίσκεψη στο γιατρό. Σε λίγο δεν θα μπορώ να κινώ και το αυτοκίνητο μου, πρώτον γιατί έτσι και πάθει καμιά βλάβη, καθώς είναι και κάποιας ηλικίας, πού θα βρω λεφτά να σκάσω στο συνεργείο, και δεύτερον επειδή η βενζίνη βαδίζει ολοταχώς προς τα 2 ευρώ το λίτρο! Δηλαδή το να πας στη δουλειά σου ή για ψώνια ή μια βόλτα, είναι πλέον πολυτέλεια.

Την ίδια ώρα, περπατώ στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας και βλέπω χιλιάδες εξαθλιωμένους ανθρώπους, άστεγους, ουσιοεξαρτημένους, να κοιμούνται στο πεζοδρόμιο, στα παγκάκια, μέσα στη βρώμα των καυσαερίων των αυτοκινήτων. Φτώχεια παντού, ατέλειωτη φτώχεια όπου και να γυρίσεις το μάτι σου. Τα κτήρια, παλιά και νέα, μοντέρνα και νεοκλασικά, όμορφα και σπουδαία, εγκαταλειμμένα, αφού οι ιδιοκτήτες τους δεν έχουν χρήματα να τα επισκευάσουν, να τα συντηρήσουν. Μια κατεστραμμένη χώρα, εικόνες Τρίτου Κόσμου.