Του Γιώργου Μητραλιά
Να
λοιπόν που η δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα έλυσε πριν από λίγο δυο από τα
μεγαλύτερα προβλήματά της: εκείνο του δημόσιου χρέους και το άλλο που
αντιπροσωπεύει η πρώην Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου. Πώς τα
κατάφερε να πετύχει αυτό το κατόρθωμα; Μα, απλούστατα, σβήνοντας
οριστικά και αμετάκλητα οτιδήποτε θύμιζε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τις
πρωτοβουλίες που πήρε στη διάρκεια της σύντομης προεδρίας της, και
ειδικά την Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους.
Απέναντι
σε αυτό το εντυπωσιακό άλμα προς τα πίσω της ελληνικής κυβέρνησης, που
παραπέμπει στις μέρες δόξας του θριαμβεύοντος σταλινισμού της δεκαετίας
του 1930 (1) αλλά και του πιο ζοφερού μακαρθισμού των αρχών της
δεκαετίας του 1950, δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε: Μήπως εξαιτίας όλων
αυτών εξαφανίστηκε το δημόσιο χρέος; Μήπως η Ζωή Κ. αποδέχτηκε την ήττα
της και το πήρε απόφαση να μην λέει πια την αλήθεια και να σταματήσει
τις βιτριολικές της κριτικές;
Η
απάντηση είναι Όχι. Το αστρονομικό ελληνικό δημόσιο χρέος συνεχίζει
απτόητο την ξέφρενη πορεία του όπως εξάλλου και η Ζωή Κ. που αρνείται να
αποδεχθεί την ήττα της. Όμως, τότε επιβάλλεται μια ερώτηση: Μια και
είναι πασιφανές ότι ο καθαρισμός της ιστοσελίδας της Βουλής από τις
ανεπιθύμητες παρουσίες αποδείχτηκε αναποτελεσματικός, γιατί τότε ο
διάδοχος της Ζωής Κ. και οι φίλοι του ενήργησαν με αυτό το τρόπο; Τι
ακριβώς επιδίωκαν;
