Γιώργος Βασσάλος | 11/4/2016
Αναδημοσιεύουμε από : UNFOLLOW
Η απαγόρευση κάθε διαδήλωσης σε όλη την περιφέρεια των Βρυξελλών για
δύο ήμερες ήταν πρόδηλα δυσανάλογη, ιδιαίτερα όταν ως κύρια απειλή για
την τάξη ονοματίζονταν από τους πολιτικούς υπεύθυνους οι λίγες δεκάδες
φασίστες που ήθελαν να διαδηλώσουν υπέρ του φυλετικού και θρησκευτικού
μίσους.
Το πολύχρωμο αυτοσχέδιο μνημείο
που στήθηκε μπροστά στο χρηματιστήριο (La Bourse) λίγες ώρες μετά τα
βάρβαρα τυφλά χτυπήματα της 22ας Μαρτίου δεν συνιστούσε εκ πρώτης όψεως
κανενός είδους απειλή για την πολιτική της βελγικής αστικής τάξης που,
όπως οι ευρωπαίοι εταίροι της, έχει βάλει εδώ και κάποια χρόνια μπρος
τον οδοστρωτήρα κατεδάφισης των κοινωνικών κατακτήσεων και
δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών, επιχειρώντας να τους μετατρέψει σε
σκλάβους των πολυεθνικών.
Λουλούδια, κεριά, χαρτάκια με αφιερώσεις στα θύματα. Τα περισσότερα
γραπτά συνθήματα ήταν κατά του ISIS. Τα τρία χρώματα της Βραβάντης που
κοσμούν τη βελγική σημαία δέσποζαν, αν και ένα πλήθος εθνικών και
εθνοτικών σημαιών άρχισε να κρεμιέται στα κάγκελα της μπροστινής εισόδου
του κτιρίου του χρηματιστηρίου (που προορίζεται να γίνει μουσείο) κατά
πλήρη αναλογία με την πολυεθνική και πολυπολιτισμική πραγματικότητα μιας
πόλης όπου το 62% έχει ξένη καταγωγή και το 20% είναι μουσουλμάνοι.
Τόσο αραβικές και ισραηλινές όσο και κουρδικές και τουρκικές σημαίες
έκαναν την εμφάνισή τους. Επρόκειτο για ένα πραγματικό ζωντανό μνημείο
ανεκτικότητας όπου η κάθε κοινότητα και άποψη ήταν ευπρόσδεκτη και όλες
μαζί ήταν ενωμένες στο θρήνο.
Τα γεγονότα που θα ακολουθούσαν όμως θα τόνιζαν ότι τα όρια ανοχής
και αντοχής του συστήματος, όπως και οι εναλλακτικές που διαθέτει στη
συνεχή διαίρεση των απλών ανθρώπων φτάνουν στην εξάντλησή τους. Αρκετά
αντιπολεμικά συνθήματα ήταν γραμμένα με κηρομπογιές στο πάτωμα δίπλα σε
αυτά εναντίον του ISIS. Στη μία από τις δύο κολώνες των σκαλοπατιών του
κτιρίου γράφτηκε ένα μεγάλο «οι πολέμοι σας, οι νεκροί μας»,
παραπέμποντας σε μια ενότητα των απλών πολιτών απέναντι στις φιλοπόλεμες
επιλογές των κυβερνώντων. Το σύνθημα αυτό βρήκε πλήρως τη θέση του στο
κλίμα της πλατείας. Ένα πανό επίσης κρεμάστηκε πάνω από τις σημαίες που
έλεγε «όχι στο όνομα του Ισλάμ». Το πανό αυτό μαζί με διάφορα μικρότερου
μεγέθους συνθήματα ξεκαθάριζε ότι η θλίψη αυτής της πόλης δεν επρόκειτο
να μετατραπεί σε μισαλλοδοξία και στοχοποίηση οποιασδήποτε κοινότητας.
